คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF BINSUK]______________-friend {WOOBIN x JONGSUK} [SF BINSUK]______________-friend {WOOBIN x JONGSUK} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



Woobin x Jongsuk

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.พ. 57 / 22:40


 

Be

Best                                                                                       -friend

Boy

 

Woobin x Jongsuk

G / AU

 

 

 

                คิมอูบินกลับถึงอพาร์ทเม้นท์ตอนเกือบเที่ยงคืน ตารางงานที่แน่นเอี๊ยดหลังประสบความสำเร็จในฐานะนักแสดงคนหนึ่งของวงการ เมื่อนึกถึงทีไรก็อดที่จะยกยิ้มกับเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้ ทั้งที่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้เขาต้องลำบาก ทรมานและเจอเรื่องราวแสนเจ็บปวดมากมาย แต่เมื่อมาถึงวันนี้ความรู้สึกเหล่านั้นได้กลายเป็นความทรงจำและบทเรียนที่ดีแก่เขา

                อพาร์ทเม้นท์ของอูบินเป็นห้องชุดตกแต่งซึ่งมีสิ่งของอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน แม้ว่าจะมีห้องพักที่แสนสุขสบายแต่เขาก็ใช้เวลากับมันไม่มากนัก เมื่อปลดล็อคโดยรหัสผ่านห้าตัวอูบินก็พาร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตรเข้าห้อง คิ้วเฉียงที่พาดผ่านเหนือดวงตาคู่คมกระตุกอย่างช่วยไม่ได้เมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างกับห้องของตน

                ชายหนุ่มถอดรองเท้าและสวมใส่สลิปเปอร์แทนก่อนจะเดินไปตบสวิตซ์ให้ไฟทั้งห้องสว่าง ร่างสูงปล่อยกระเป๋าเสื้อผ้าทิ้งลงข้างตัวก่อนจะร้องเสียงดัง “ย๊าห์!!” เสื้อผ้าอาภรณ์ของใครบางคนถูกถอดทิ้งตามทางเดินอย่างสะเปะสะปะตั้งแต่หน้าประตู ตามพื้นเรี่ยราดไปด้วยชิ้นส่วนต่างๆ เสื้อโค้ทสีเข้มพาดบนโซฟา ขระที่เสื้อเชิ้ตสีขาวตกอยู่ที่พื้นหน้าห้องนอน

                “ไอ้บ้านี่” อูบินสบถพึมพำ จำใจเก็บตั้งแต่ซากบอกเซอร์จนถึงหมวกแก็ปลงตะกร้าก่อนจะเปิดประตูห้องนอนของตัวเองเข้าไป

อุณหภูมิภายในห้องอบอุ่นเหมาะแก่ร่างกายมนุษย์เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีใครบางคนถือวิสาสะเข้ามาในที่แห่งนี้ ใครบางคนที่ว่านอนหลับสนิทโดยใช้ผ้านวมผืนหนาตวัดตัวเองเป็นไส้แยมอยู่ภายในอีกที ... มีความสุขจริงนะ อูบินค่อนแขะในใจ

“ย๊าห์” เขาส่งเสียง เดินไปที่เตียงก่อนจะใช้เท้ายกขึ้นถีบหลังอีกฝ่าย ไม่แรงมากแต่สามารถทำให้คนที่นอนหลับสนิทสะดุ้งตื่นขึ้นได้

“บอกกี่ครั้งกี่หนว่าอย่าถอดเสื้อผ้ามั่วซั้ว” อูบินเริ่มต้นตำหนิ เจ้าของร่างสูงโปร่งทว่าแบบบางนอนกลิ้งตะแคงไปอีกทางก ยกหมอนที่นอนซ้อนอยู่ถึงสองใบขึ้นมาปิดหูตัดการรับรู้ อูบินพ่นลมหายใจก่อนจะกระตุกผ้าห่มที่ไอ้ตัวแสบมันซุกตัวอยู่ออกเผยให้เห็นผิวขาวเรียบเนียนภายใต้ร่มผ้า แหงสิ ก็มันเล่นถอดเสื้อผ้าออกหมดก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงเขาไง!

“อีจงซอก!” เขาใช้เสียงเข้มเข้าข่ม สะกิดด้วยเท้าก็แล้ว กระตุกผ้าห่มออกก็แล้วแต่ไอ้หมอนี่มันไม่มีทีท่าจะลุกจากเตียงเขาเลย

“ย๊าห์ อูบินนา ขอฉันนอนเถอะ เหนื่อยไม่ไหวแล้ว” เพียงแค่เสียงพึมพำดังดูอู้อี้เล็ดลอดออกมาจากกองหมอนความขุ่นมัวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็พลันมลายหาย อันที่จริงอูบินไม่เคยนึกโกรธอีจงซอกได้เลยแม้เพียงครั้ง เขากระแอมไอพลางซุกมือไว้ในกระเป๋า จงซอกยังคงนอนหลับตาพริ้มบนเตียงซึ่งเขาเป็นเจ้าของ ท่าทางเหนื่อยล้าของอีกฝ่ายทำให้อูบินเลิกตอแย เก็บผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ใหม่ก่อนจะหยิบหมอนที่อีกฝ่ายยกมาปิดหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆของจงซอกที่เจ้าตัวภูมิใจนักหนา ในเวลานี้อีกฝ่ายแตกต่างนักกับอีจงซอกที่ทุกคนเห็นตามปกนิตยสารหรือผ่านจอโทรทัศน์ จงซอกที่แตกต่างออกไปเฉพาะเวลาที่อยู่กับเขา

ชายหนุ่มคลี่ผ้าคลุมให้ถึงลำคอด้วยกลัวว่าตื่นมาพรุ่งนี้อีกฝ่ายจะไร้เสียงจนแหบแห้ง จับพลิกตัวให้นอนหงายในท่าทีสบายก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว “เล่นนอนแบบนี้แล้วฉันจะไปนอนที่ไหนได้”

“หือ” แต่เหมือนว่าจงซอกจะได้ยิน เสียงครางรับในลำคอพร้อมกับเปลือกตาที่ขยับปรือเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อย จงซอกเหมือนจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากอิ่มสีสดกว้างเกินความจำเป็นแต่ไม่ใช่จุดบกพร่องสำหรับจงซอกแม้แต่น้อย

“นอนให้มันดีๆไม่ได้หรือไง ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ” คราวนี้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“ขี้บ่น” ตอกกลับสั้นๆให้อูบินได้ผงะ สรุปแล้วนี่เขาเป็นคนผิดหรือไง ไอ้หมอนี่

“ย๊าห์ นายมานอนเตียงฉันแบบนี้ยังกล้าว่าฉันอีกหรอฮะ” อูบินยกมือขึ้นเตรียมจะตบกะโหลกอีกฝ่าย แต่จงซอกลืมตาขึ้นมาก่อน ใบหน้าของอูบินโน้มเข้าไปใกล้คนที่นอนอยู่ ไม่น้อยเท่าฝ่ามือกั้นแต่ก็มากพอที่จุเห็นรูขุมขนที่ไร้การปกปิด

จงซอกยิ้มเย้าออกมาก่อนจะตวัดผ้าห่มดึงคนที่ตัวโตกว่าไม่มากให้ล้มลงที่เตียงด้วยกัน อูบินเสียท่าเพราะไม่ทันตั้งตัว ร่างที่แบบบางกว่าแต่ไม่มากของจงซอกสามารถกดอูบินได้สบายๆจากทักษะการเรียนเทควันโดมาตั้งแต่เด็ก อูบินไอค่อกแค่กตอนที่ไอ้บ้านี่มันกดเขาแล้วเอาตัวเองขึ้นมานั่งทับท้อง ไม่พอยังใช้มืองัดคอให้เงยหน้าปิดช่องลมอีก

สักวันเขาจะตายเพราะมัน

อูบินคาดโทษไอ้ตัวแสบที่หัวเราะร่า จงซอกสลัดความง่วงงุนทิ้งราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ใช้นิ้วจิ้มจึ้กๆไปที่หน้าผากของอูบินที่บัดนี้เหงื่อผุดเต็มขึ้นสองข้างขมับ

“ปะ..ปล่อย แค่ก แค่ก”

“ขอร้องสิ”

ขอร้องบ้าไรวะ !!

สายตาคมประหวัดมองไอ้คนเจ้าเล่ห์ที่หน้าสวยแต่การกระทำมันก็ผู้ชายเถื่อนๆคนหนึ่ง นี่ตกลงคิมอูบินสู้ไม่ได้หรือไม่ยอมสู้กันแน่นะ ...

“เร็วๆ อูบินนา” เขากรอกสายตาจับข้อมือบางที่ถ้าจะพูดกันตามตรงเขาว่าเขาสามารถหักมันได้ด้วยมือเดียว

“ซอกกี้อ่า...ปล่อยฉันไปเถอะ” อูบินขนลุกซู่ตอนพูดประโยคด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่คนออกคำสั่งยังทำหน้าเบ้ จงซอกตีสีหน้าปุเลี่ยนๆลอบกลืนน้ำลายที่ผสมน้ำย่อยลงคอเงียบๆ  ตั้งท่าจะปล่อยอีกฝ่ายแต่ดันโดนไอ้คนที่ตอนแรกตกเป็นรองเอาคืน

อุบินคว้าหมับที่เอว ดึงไม้ให้อีกคนลุกออก จงซอกดิ้นขลุกขลักอยู่บนตัวด้วยชั้นในเพียงตัวเดียว ถึงผู้ชายจะมีอะไรเหมือนๆกันและเขาสองคนไม่ได้อายกันก็เหอะ แต่แบบว่านะ...

“ย๊าห์!” จงซอกเป็นฝ่ายโวยวายบ้างเมื่อไอ้คนที่ตัวสูงแถมน้ำหนักมากกว่ามันจับพลิกตัวเขาให้ลงไปอยู่ข้างใต้แทน ที่สำคัญมันรู้จุดอ่อนของเขาดีว่า

“อะ..อ่า..ฮ่า ฮ่า อย่าๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ โอ้ยย” จงซอกดิ้นแรงกว่าเริ่มภายใต้การขึ้นมามีอำนาจของอูบิน(?) ชายหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างของจงซอกไว้ได้เพียงมือเดียว ชูมันขึ้นเหนือหัวอีกฝ่ายก่อนจะใช้นิ้วจี้ไปที่เอว หน้าท้อง หรือแม้แต่ต้นขา ถ้าใครมาเห็นพวกเขาสองคนเล่นกันแบบนี้เชื่อว่าต้องมีข่าวดังขึ้นหนังสือพิมพ์หรือเขียนกันตามอินเตอร์เน็ตและบล็อคส่วนตัวโดยตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนอีกแน่

“พอ..พอ...บิน...บินอ่า” จงซอกเหนื่อยหอบ คำพูดขาดตอนฟังดูกระท่อนกระแท่น ใบหน้าที่เคยขาวจัดกับเรื่อสีแดงเปล่งปลั่ง เส้นผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ เหมือนกับแผ่นหลังที่ตอนนี้จงซอกพอจะรู้ตัวดีว่ามันเปียกและชื้นแค่ไหน

“พอแล้ว” ทั้งคู่ปรับลมหายใจ จงซอกกระพริบตาปริบทำตัวสงบเสงี่ยมเมื่อตัวเองยังตกเป็นรองโดยใช้สองมือตามใจต้องการไม่ได้ อูบินได้แต่ยิ้มแต่ไม่ยอมปล่อยไอ้ตัวแสบไปง่ายๆ

“นี่ เหนื่อยแล้วนะ นอนเหอะ” จงซอกว่า เสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่กลมทอดสบกับอูบินอย่างตรงไปตรงมาก่อนทั้งคู่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน

อูบินยอมปล่อยให้จงซอกเป็นอิสระขณะที่ตัวเองล้มตัวลงนอนตรงพื้นที่ว่างข้างๆจงซอก เสียงลมหายใจกลับมาเป็นปกติ จงซอกชูมือขึ้นดูรอยแดงที่เกิดขึ้นเมื่อครู่พลางลูบไปลูบมา

“สมน้ำหน้า” อูบินยิ้มเยาะจนอีกคนต้องทำตาขวางใส่

“ทำร้ายกันยังไม่สำนึกผิด” เสียงบ่นอุบอิบแต่มีหรืออูบินจะสน เมื่อต่างฝ่ายต่างนอนนิ่งๆจนหายเหนื่อยก็เริ่มอยู่กันไม่สุก มีเตะบ้างถีบบ้างสร้างเสียงหัวเราะและฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาที่ขาดหายไปก่อนหน้านี้

“งานเสร็จแล้วเหรอ?” อูบินถามลอยๆน้ำเสียงเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายแต่จงซอกรู้ทัน เขาหรี่ตามองเพื่อนซี้ที่นอนด้วยกันข้างๆก่อนจะเผยรอยยิ้มพร้อมพยักหน้ารับ

“ใช่แล้ว” คำตอบสั้นๆและปล่อยให้ความเงียบโอบล้อมพวกเขาทั้งคู่ไว้ ลมหายใจที่ดังลอดกระทบให้ได้ยินผ่านหูทั้งสองข้าง อูบินมองนอนเพดานขณะที่จงซอกตะแคงมองเสี้ยวหน้าของอูบิน

ความเหนื่อยล้าสะสมของจงซอกยังไม่ลดหาย เขาปิดตาลงช้าๆก่อนจะจมลงสู่ฝันอันแสนหวานอีกครั้ง

อูบินไม่มีทางได้รู้ว่าในฝันนั้นปรากฏเรื่องราวของใคร

 

.

จงซอกสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้เวลา เขาพยายามมองหานาฬิกาหรือโทรศัพท์มือถือเพื่อเช็ค แต่เมื่อได้ลองคิดทบทวนก็พบว่าวันนี้เป็นวันหยุดของเขาหลังจากต้องถ่ายทำละครสลับหนังใหญ่อยู่หลายเดือน เพราะแบบนั้นเมื่อคนหลังเลิกกองเขาจึงมาหาคิมอูบินถึงที่

อ่า...อูบิน

ไอ้เจ้าของห้องไปมุดหัวอยู่ไหนกันนะ...?

จงซอกคิดอะไรเรื่อยเปื่อยขณะลุกออกจากเตียง มองหากางเกงและเสื้อ(ของอูบิน)มาใส่ เนื่องจากนิสัยการนอนของเขาเป็นจำพวกขี้ร้อน ถอดอะไรได้คือถอด บางทีอยู่บ้านคนเดียวเขาก็แก้ผ้านอนเลย นี่ยังเกรงใจเจ้าของห้องและเตียงอยู่บ้าง อูบินก็มักจะบ่นเสมอๆเกี่ยวกับการนอนของเขาชอบกลัวว่าเขาจะไม่สบาย ทั้งๆที่นอนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วด้วยซ้ำ

เมื่อเปิดประตูออกจากห้องนอนเขาก็ได้ยินเสียงโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวเที่ยงวัน...อ่า เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย

“อูบินอา” จงซอกร้องหา แต่เสียงไม่ได้ดังมากไปกว่าการครางพึมพำในลำคอ อูบินเดินออกมาพอดีจากโซนครัว ในมือถือหม้อต้มรามยอน

“กว่าจะตื่น” ร่างสูงแยกเขี้ยวส่วนคนตัวขาวได้แต่คลำท้องปอยๆ แต่ใบหน้าแช่มชื่นเมื่อได้กลิ่นของรามยอนสุดโปรดแถมตื่นมายังได้กินทันที ไม่ต้องรอทำเอง แฮปปี้สุดๆ

“วันนี้นายไม่มีตางรางงานหรอ?” จงซอกอาสาที่จะหยิบอุปกรณ์สำหรับการกินก่อนทั้งคู่จะมานั่งโต๊ะเตี้ยหน้าโทรทัศน์ แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นถึงดาราดัง แต่ใจความเป็นจริงพวกเขาสองคนก็ยังเป็นคนธรรมดาทั่วๆไป

จงซอกทำหน้าตาตื่นเต้นเกินจริงระหว่างรอให้อูบินเปิดหม้อรามยอน ร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนจะพึมพำเบาๆ

“บางทีฉันก็สงสัยว่าตอนไหนคืออีจงซอกตัวจริงกันแน่”

“อะไรของนาย” จงซอกขมวดคิ้วอมตะเกียบในปากแบบเด็กๆ

“ก็นายเป็นนักแสดง ก็เลยสงสัยไงว่าตอนไหนที่นายได้เป็นตัวของตัวเองจริงๆ”

จงซอกกระพริบตาปริบขณะที่ทั้งคู่ทอดมองกันและกัน เราต่างเข้าใจซึ่งกันและกันแม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่จงซอกเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลึกลับซับซ้อนกว่านั้น บางครั้งเหมือนอูบินได้รู้จักจงซอกดีกว่าใครแต่ก็หลายครั้งที่เหมือนเขาไม่เคยสัมผัสตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเลย

จงซอกที่ขี้เล่นและอ่อนน้อม หรืออีจงซอกที่เฉื่อยชาและเต็มไปด้วยความเงียบงันกันแน่

“พูดเหมือนนายไม่ใช่นักแสดง” อูบินหลุดหัวเราะตอนจงซอกตอบและมุ่ยหน้าใส่ “ฉันก็เป็นตัวของตัวเองเสมอแหละตอนอยู่กับนาย” มันฟังดูจั๊กจี้ชวนขนลุกเมื่อผู้ชายสองคนมาสารภาพอะไรกันแบบนี้ แต่อูบินก็รู้สึกดีและประหลาดใจกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วอกซ้ายของเขา จงซอกที่กำลังหลบสายตาเกาท้ายทอยแกรกๆ อูบินจ้องมองได้เพียงขนตาที่ยาวเรียงตัวสวยเป็นแพหนา ขนตาที่พวกผู้หญิงอยากได้แต่อีจงซอกมีมันเป็นของตัวเองโดยไม่ต้องพยายาม

“ย๊าห์ จะกินได้หรือยัง?” จงซอกเปลี่ยนเรื่อง เขาเงยหน้าถามเสียงดังกว่าทุกครั้ง ผมของเขาชี้ฟูไร้รูปทรง สภาพย่ำแย่เกินกว่าจะออกไปไหน แต่นั่นคือสิ่งที่อูบินชอบมากที่สุด จงซอกที่ไม่ต้องดูดีหรือหล่อเนี๊ยบตลอดเวลา สกปรกบ้าง ซกมกบ้าง ไม่ต้องนึกถึงภาพพจน์มากมายเมื่อเผชิญหน้ากัน แต่ว่า...

“ย๊าห์! ไอ้บ้านี่ จะสั่งขี้มูกก็เข้าห้องน้ำไม่ก็ใส่ทิชชู่สิว่ะ!!

บางทีแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ หมดกันภาพพจน์พระเอกแถวหน้าของเกาหลี ...

 

 

FIN .

 

AN ;; เพิ่งดู school 2013 จบ จริงๆคือควรดู the heir ป่ะ คือเขาไม่ได้ติ่งยองโดอะ พูดเลย ดูสคูลเพราะจงซอกแล้วก็..เอ๊ะ อุบินที่สาวๆกรีดร้องก็เล่นเรื่องนี้ด้วยงั้นหรอ? ไม่ได้ตั้งใจจิ้นเลย แต่แบบ เรื่องนี้เลือดวายมันฉีดพล่านจริงๆ ดูแล้วมันแนบแน่นอบอุ่น เป็นความรักที่สวยงาม พอดี ไม่มาก ไม่น้อย สื่อคำว่ามิตรภาพได้ดีมากๆ และเมื่ออารมณ์ไม่จบก็เลยไปค้นอ่านเจอบทสัมภาษณ์ที่สองคนนี้เขาชอบพาดพิงถึงกันบ่อยๆ ให้ตายเถอะโรบิ้น จิ้นกว่านัมซุนตามง้อฮึงซูอีกกกก

สุดท้าย ถ้าอารมณ์ยังไม่หมดกับคู่นี้เราก็คงจะแต่งเพิ่มอีก (กร๊าก) 

ผลงานทั้งหมด ของ zensedayz

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ♠ dphcylraed (@violy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 18:17
    น่ายักกกกกกก ความสัมพันธ์อบอุ่นละมุนใจมั่ก คึคึคึ ซอกอาน่ารักจุงเลอ ขอบคุณทั่เขียนฟิคน่ารักๆนะค้าา
    #9
    0
  2. #8 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 10:58
    ชอบอะไรท์มาบ่อยๆนะคะ
    #8
    0
  3. #7 แจนยัวร์
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 21:18
    แต่งคู่นี้อีกนะไรเตอร์ ไรเตอร์แต่งน่ารักมากเลย นึกภาพตามออกเลยยย
    #7
    0
  4. วันที่ 29 เมษายน 2557 / 22:48

    ฟินมากกกกก แต่งคู่นี้อีกนะคะ^^

    #6
    0
  5. วันที่ 13 เมษายน 2557 / 23:40
    น่ารักมากอ่าไรท์ แต่งคู่นี้อีกได้ไหมมมม
    #5
    0
  6. #4 Joo
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 11:58
    น่ารักๆแต่งอีกๆๆๆๆๆ เอิ๊กกกกกกก ฮี่ๆๆๆ
    #4
    0
  7. วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 01:45
    น่ารักอ่าาาาา แต่งอีกน้าาาา 

    เรื่องthe heirsสนุกน้า เนื้อเรื่องก็โอเคเลย ถ้าชอบบินสักนิดก็จะยิ่งฟินค่ะ -\\\\\\- 
    #3
    0
  8. วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 23:47
    อารมณ์ต่อเนื่องมาจากสคูลเหมือนกันเลยยยย อ้ายยยย สองคนนี้ไม่ไหวนะตั้งใจจะดูอูบินแต่กับหลงซอก

    แล้วทั้งคู่ก็เพื่อนกันทั้งนอกและในจอ บทก็พาให้วายตลอดๆๆๆ โอ้ยยย ฟินนนน
    #2
    0
  9. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:05
    อร๊ายยยย น่ารักอ่ะะะะ คู่นี้ฟินอย่างธรรมชาติมากกก ไรเตอร์แต่งคู่นี้อีกเลยค่ะ ฟินมากกกกกกก
    #1
    0