[จบ] Reverse 4 you ดาวบริวาร (Yuri)

ตอนที่ 21 : #21 คนที่มีหัวใจเหมือนกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 532 ครั้ง
    7 เม.ย. 62



#21 คนที่มีหัวใจเหมือนกัน



วันต่อมา


        ไม่มีเรียนตอนเช้าก็จริงแต่ฉันมีนัดไปรับงานเย็บหน้าตุ๊กตาพวงกุญแจที่โรงงานเล็กๆเปิดใหม่ พนักงานยังน้อยเขาเลยมีงานแบบเหมาให้รับมาทำที่บ้าน ให้ตัวละ 75 สตางค์ ฉันโทรไปขอรับมาทำครั้งแรกก่อน 200 ตัว ฝ่ายผลิตตกลง บอกว่าให้เข้าไปเซ็นรับก่อนเที่ยง


        เมื่อวานพี่โฟร์ทำเอาฉันกว่าจะนอนหลับซะห้าทุ่ม


        ให้เวลาห้าวินาที คุณจะลองเดาดูไหมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?


        ขอเท้าความเลยดีกว่า


        หลังจากทราบความว่าฉันกระทำการคล้องคอกลับซึ่งมันบ่งชี้ชัดว่าเราต่างมีอารมณ์ร่วมเต็มประดา คนอายุมากกว่าไม่พูดอะไรแต่เบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ไม่รู้สิ ถ้าฉันจะโกรธเธอ ฉันคงโกรธที่จำส่วนไหนไม่ได้เลยมากกว่า


        ครั้งแรก แต่ความจำปลาทองได้ยังไง


        เธอชอบผู้หญิง?พี่โฟร์ปรับสีหน้ากลับเป็นปกติตอนเอียงคอถามออกมา ฉันฟังแล้วมองค้อนก่อนจะตอบ


        วาควรถามพี่นะคะที่จริง


        เหรอเสียงเรียบพูดหน้าตาเฉย ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง


        ฟังในทีแรกสุดจะโมโหจนต้องมองค้อน ทว่า


        บอกแล้วว่าชอบเธอ


        โอ...


        เป็นเธอ


        ตายจริง


        แค่เธอ...จัตวา


        ไม่ไหวแล้ว


        ฉันหยุดเวลา แล้วก็ใช้ฝ่ามืออังแก้มตัวเองสองข้างอย่างอดกลั้นห้ามส่งเสียงอะไรในลำคอออกมาทั้งนั้น บ้าเอ๊ย! คนเราจะพูดเรื่องนี้หน้าตายเหมือนมันเป็นสิ่งที่คิดอยู่ในใจมาตลอดจนคนฟังอายแทนไม่ได้นะ แบบนั้นฉันจะบิดเป็นเกลียวแทนแน่ๆ


        จัดการปฏิกิริยาตัวเองจนเสร็จฉันถึงปล่อยเวลาให้กลับมาเดินตามปกติ ตีหน้านิ่งใส่รุ่นพี่ห้องตรงข้ามเหมือนว่า เออ ไม่เขินนะ ไม่เขินเลย ไม่เขินคุณเสียหน่อย


        เหมือนพี่จะบอกวารอบที่สองแล้วเรื่องนี้


        ใช่ รอบที่สองแล้วแววตาคู่นั้นไม่ละแม้แต่น้อยงั้นเธอล่ะ ชอบฉันได้ไหม


        จะดีกว่าหากหยุดเวลา ณ ตอนนี้เพื่อปกปิดสีหน้าอึ้งปนตกใจ โง่เง่าสุดๆที่หยุดไปก่อนหน้าแล้ว ฉันกำมือตั้งสติ ถามกลับเสียงแอบเครือหน่อยๆ


        มันคือคำถามหรือคำขอคะ?


        เสี้ยววินาทีสมองฉันเดาว่าผู้หญิงตรงหน้าต้องเล่นเชิงเป็นแน่ พระเอกนางเอกในละครที่ไหนก็ทำกันทั้งนั้น พี่โฟร์อาจจะยักไหล่หรือบอกให้ฉันคิดเอาเอง แต่ฉันคาดการณ์ผิดถนัด ลืมไปว่าพี่โฟร์คืออีกหนึ่งสิ่งในจักรวาลที่ไม่อาจอ่านเธอออกง่ายๆ


        ฉันคิดว่ามันควรเป็นคำถาม จะได้ไม่เป็นการบังคับจิตใจ


        เพียงการยืนกรานไร้ความลังเลของเธอ ทำใจฉันหวั่นไหวไม่สามารถให้คำตอบได้ในคืนนั้น


        กลายเป็นว่าฉันนอนดึกทั้งที่ตั้งใจจะหลับแต่หัววัน แล้วก็ตื่นขึ้นมาปวดหัวตึ้บๆเพราะนอนดึกตื่นเช้าติดต่อหลายทีหลายหน ตอนเดินลงบันไดในหัวนั้นคิดไปว่าเจ้าของห้องตรงข้ามอยู่ในนั้นหรือไม่ เธอมีเรียนรึว่านัดกับเพื่อนๆใช่หรือเปล่า รู้ตัวอีกทีฉันก็มีแต่เรื่องของผู้หญิงมีเสน่ห์คนนั้นวนเวียน คำตอบของคำถามที่ว่าน่ะมีอยู่แล้วตั้งแต่แรก


        ไม่เห็นต้องถาม ฉันชอบเธอ ชอบนัยน์ตาของเธอ ชอบทุกอย่าง ชอบแม้ไม่ว่าเพศหรือนิสัยของเธอจะไม่ใช่สเปกฉันเลยก็ตาม


        แต่อย่างที่บอกว่าฉันจะเล่นตัว ก็เลยไม่ได้ตอบอะไรไป นอกจากบอกว่าราตรีสวัสดิ์ แล้วปิดประตูใส่นั่งหัวใจเต้นโครมครามอยู่คนเดียว


        เพราะพี่โฟร์เป็นบุคคลที่พูดอะไรสั้นๆ คำง่ายๆ แต่ส่งผลต่อใจอย่างมหาศาล


        อืมม อันที่จริงเราควรตั้งสติแล้วกลับมายังปัจจุบันทันด่วนที่มีงานมากมายกองรวมตรงหน้า


        ตุ๊กตาพวงกุญแจ 200 ตัวประกอบด้วย หมี 50 แพนด้า 50 และแมวน้ำ 100 ฉันผูกถุงใบโตที่บรรจุเจ้าสัตว์ที่รอการเย็บใบหน้าเหล่านี้ไว้ยังเบาะหลังเพื่อขี่เอามาเก็บที่หอ โทรศัพท์ถามวี่ว่ารถทัวร์ถึงไหนแล้ว เธอตอบเสียงอิดโรยว่าอีกประมาณครึ่งชั่วโมงน่าจะถึงโรงเรียน ฉันเก็บอาการดีใจไว้ พูดเสียงปกติว่าจะไปรอตอนนี้เลยแล้วกัน


        ฉันอยากขอความเห็นจากวี่ด้วยว่าควรจะตอบพี่โฟร์ยังไงดีให้ไม่ดูใจง่าย และไม่ดูเล่นตัวเกินงามในคราวเดียวกัน


Rrrr!


        ข้อความไลน์ดังขึ้น ทีแรกคิดว่าวี่ส่งอะไรมา ทว่าหยิบออกจากกระเป๋ามาเห็นชื่อปลายทางแล้วต้องชะงักทุกกิจกรรมที่กำลังจะทำ


        I Am No.4 : ครั้งก่อนฉันเห็นเธอถือลาเต้


        I Am No.4 : ถ้าเธอชอบ ฉันแนะนำร้าน หรือซื้อไปให้ได้


        ครั้งนั้นบนสะพานลอยสินะ ความจริงแก้วที่ถือในมือนั้นเป็นของวี่ ฉันไม่ชอบลาเต้หรอกแค่พอกินได้ มันไม่ได้แย่ แต่บางทีมันก็แพง เจ้าน้องสาวชอบกินอะไรที่มีรสนมผสม หมูปิ้งนมสด กาแฟนม อะไรทำนองที่ว่า


        เลยไม่รู้จะตอบพี่โฟร์ไปว่ายังไงอีกกับคำถามที่สอง


        ฉันเปิดอ่านมันแล้วแต่ยังไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับไป



 

Part : บรรยาย


        ฉันคงจะตกหลุมรัก เธออีก I just wonder บางที แต่ว่าเธอน่ะใจร้ายแบบนี้


ฉันก็พูดไม่ออก แต่รู้ว่าไม่ค่อยดีหรอก…’


        เพลงในรถเปิดคลอกับอากาศภายในที่เย็นต่างกับแดดด้านนอกลิบลับ ถึงกระนั้นใจของใครบางคนก็ร้อนเกินไป โฟร์เอื้อมมือซ้ายไปเลื่อนเปลี่ยนเป็นเพลงถัดไปทันที เธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์ผ่อนคลายถึงขนาดจะนั่งฟังเพลงแทงใจดำหลังจากคู่สนทนาในแอปพลิเคชันไลน์อ่านแล้วแต่ยังไม่มีท่าทีจะตอบคำถามกลับมา ตัวเลขสามหลักบนไฟจราจรก็ชวนหงุดหงิดพออยู่แล้ว เด็กห้องตรงข้ามยังมีโทรศัพท์ไว้เพียงอ่านไม่ตอบอีก


        โดยเฉพาะไอ้ท่อนนั้นน่ะ


        แต่ว่าเธอน่ะใจร้ายแบบนี้ ฉันก็พูดไม่ออก แต่รู้ว่าไม่ค่อยดีหรอก…’


        มือทั้งสองกลับมาจับพวงมาลัยรถสีดำตัดเหลืองที่เจ้าของชอบพอสีนี้จนไปเปลี่ยนให้เข้ากับสีรถ นิ้วชี้ขวากระดิกเคาะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดขณะตามองเหม่อยังทะเบียนรถตู้คันหน้าและสติกเกอร์ที่ติดหลังรถ


        ไอ้สติกเกอร์เวรนั่นเป็นรูปบวก สายตาคนอื่นก็เป็นรูปบวกนะ แต่สำหรับโฟร์นั่นมันวรรณยุกต์รูปที่ 4 ชัดๆ


จัตวาอยู่ทุกที่ในจักรวาล ตามตอกย้ำเธอ


        ให้เธอตกหลุมรักอีก


        อีก


        และอีก


        วันนี้ไม่มีวิชาชื่อแปลกประหลาดให้เข้าเรียน แต่โฟร์แต่งตัวสุภาพด้วยเสื้อแขนยาวสีขาวปราศจากลายใดๆ กางเกงยีนส์โทนน้ำเงินเข้มอย่าหวังจะมีรอยขาดแฟชั่น รองเท้าผ้าใบแวนส์คู่เก่งดำตัดขาว ทรงผมที่ปล่อยตรงตามแบบหลานสาวที่คนเป็นย่าจะพึงพอใจเมื่อเห็น ใช่แล้ว เธอกำลังมุ่งหน้าฝ่าการจราจรบ้าๆนี่เพื่อกลับไปบ้านหลังนั้น บ้านที่ตัดสินใจหลีกหนีออกมาแล้วแท้ๆ


Rrrr!


        เสียงแจ้งเตือนกระตุ้นใบหน้าให้รีบหุนหันไปก้มมองหน้าจอที่สว่างขึ้น แล้วความผิดหวังก็ปรากฏในแววตาเพราะบุคคลที่ส่งข้อความมา หาใช่จัตวา แต่เป็น


        ฟิล์ม : คุณจะถึงบ้านช่วงประมาณกี่โมง


        พี่ชายต่างแม่ที่อายุมากกว่าไม่กี่เดือน กับคำพูดคำจาที่บ่งชี้ความห่างเหินของเขา


ว่ากันแล้วฟิล์มไม่ใช่คนเลวร้ายหรือเจ้าอารมณ์เหมือนแม่ตัวเองหรอก แค่แสดงออกว่าไม่เคยนับโฟร์เป็นน้องด้วยวาจาและการกระทำ ตอนมัธยม เขาเลือกจะย้ายไปโรงเรียนชายล้วนชื่อดังอีกย่านทันทีหลังจากรู้ว่าพ่อส่งเสียลูกเมียน้อยเข้าโรงเรียนนานาชาติที่ตนเรียนอยู่


        ฟิล์มเป็นมิตรและเปิดใจต่อทุกคน ยกเว้นเด็กเหลือขอที่แม่เล่าให้ฟังว่าเป็นลูกของผู้หญิงไร้ยางอายที่ไหนก็ไม่รู้ เขาก็ไม่ชอบโฟร์เช่นเดียวกับแม่เขานั่นแหละ เพียงแต่เก็บอาการได้แยบยลผ่านคำสรรพนามว่า คุณกับ ผมเท่านั้นเอง


        นี่คือการแบ่งชนชั้นโดยไม่ต้องอธิบายให้เสียเวลา


        I Am No.4 : ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงค่ะ


        ฟิล์ม : ช่วยระบุชัดเจนกว่านี้ด้วย คนทั้งบ้านไม่มีเวลาว่างพอจะรอการมาของคุณคนเดียว เราควรจะกินมื้อเที่ยงกันในอีกครึ่งชั่วโมง และแยกย้ายไปทำธุระของแต่ละคน


        I Am No.4 : งั้นโฟร์จะรีบไปให้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง พี่ไม่ต้องกังวลค่ะ


        หญิงสาวพิมพ์กัดฟันในอักษรสามตัวที่รวมเป็นคำว่า พี่ฝ่ายนั้นรังเกียจการที่เธอเป็นลูกของเมียน้อย แต่เธอน่ะรังเกียจเขามากกว่าเสียอีก รังเกียจตั้งแต่วันที่อ่านผล DNA ว่าพี่ชายต่างแม่นั้นไม่ตรงกับ DNA ของพ่อ ญาติผู้ใหญ่เอาแต่สงสัยในตัวโฟร์แต่ไม่ทันเอะใจอะไรเลย


        ขอบคุณที่ตอนวัยรุ่นฟิล์มเป็นคนสูบบุหรี่จัด เธอจึงเอาเรื่องนี้ไปบอกย่าและเก็บตัวอย่างโดยถูกวิธี ตรวจเปรียบเทียบทั้งกับก้นกรองบุหรี่ของพ่อ และผลเลือดของย่า ตรวจยังไงฟิล์มก็ไม่ใช่คนของฝั่งพ่อ กระจ่างคำตอบที่เขาถูกคลอดก่อนกำหนดถึง 2 เดือน แท้จริงแล้วเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้นเอง แม่เขาท้องกับชายคนอื่น ชายที่ไม่ใช่ใครในตระกูล


        ย่าจะบอกปู่เรื่องของฟิล์มตอนที่เขาอาการดีขึ้น แค่นี้สภาพก็ย่ำแย่อยู่แล้ว


        งานศพวันสุดท้ายของพ่อผู้ล่วงลับจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ศาลตัดสินจำคุกชายผู้สติครบถ้วนแต่ขับรถโดยประมาทในคืนหนึ่ง ตอนนั้นโฟร์และฟิล์มอายุ 17 ปีต่างเดือนกันนิดหน่อย เด็กหนุ่มใส่ชุดสีขาวยืนรับแขกหน้างานร้องไห้เป็นที่น่าสงสารของผู้ใหญ่ ทว่าเด็กสาวยืนนิ่งก้มหน้ามองพื้น เธอไม่รู้จะเสียใจอะไรในเมื่อไม่ได้สนิทกับพ่อ ไม่เคยถูกอุ้มหรือจูงมือ คำพูดดีๆสักครั้งก็ไม่เคย นามสกุลมีไว้รับรองการเป็นบุตรเพียงแค่นั้น ตอนที่ไม่มีสายตาเหยียดหยามฟาดฟันมาเพราะเขาจากไปแล้ว เธอกลับรู้สึกดีกว่าตอนที่ต้องร่วมโต๊ะอาหารเดียวกับเขาทุกๆวันซะอีก


        จะอกตัญญูไปไหมนะ ที่ไม่ได้ร้องไห้ให้พ่อเลย โฟร์คิดคนเดียวในงาน มองรูปขาวดำของเขา


        แต่สุดท้ายแล้วคืนนั้นก็กลับไปร้องไห้นั่งงอตัวในตู้เสื้อผ้าของเขาอยู่ดี คงเพราะครั้งนั้นล่ะมั้ง ครั้งที่พ่อเลี่ยงไม่ได้ในการให้เธอติดรถไปส่งยังโรงเรียนเพราะเป็นทางผ่าน เขารำคาญใจและต่อว่าฉุนกึกตลอดทาง โฟร์ตื่นสายจนฟิล์มสั่งให้คนขับรถออกตัวไปเลยอย่างไม่ต้องสนใจน้องสาว ตอนรถของพ่อจอดหน้าโรงเรียน เขายังไม่ยอมปลดล็อกประตูให้ แต่กลับเปิดลิ้นชักด้านหน้าออกมาแล้วหยิบนาฬิกาเข็มเลขโรมันสีทองราคาถูกกว่าบนข้อมือของเขาไม่กี่แสน เป็นแบบใส่ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เขายื่นมันให้ลูกสาวพร้อมสีหน้าอยากออกรถไปทำงานเต็มที


        เอาไป แล้วอย่าลืมเวลาอีก


        เด็กสาวอยากอธิบายออกไปว่าเพราะวันนี้เธอตื่นสายต่างหาก หาใช่เพราะแต่งตัวช้าหรือไม่ดูเวลา แต่คิดได้ว่านั่นคงไม่สำคัญในความจำของเขา เลยยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรับนาฬิการาคาแพงนั้นมา


        เหตุผลที่เสียน้ำตาคงเพราะนาฬิกาเรือนนี้ที่เธอใส่มาจนปัจจุบัน


        เขายังไม่ทันรู้เลยด้วยซ้ำว่าโดนภรรยาตามกฎหมายหักหลัง


        แต่ย่ารู้ทุกเรื่อง ย่าเป็นคนติดต่อพบแพทย์และเก็บใบผลตรวจนั้นไว้ แล้วย่าก็กลับเป็นโรคสมองเสื่อมจนจำเรื่องสำคัญไม่ได้ ใบนั้นถูกเก็บไว้ที่ไหนไม่ว่าจะแอบค้นยังไงโฟร์ก็หาไม่เจอ


        แล้วจะตรวจใหม่เหรอ พูดเป็นเล่นน่า พ่อน่ะจากไปแล้ว เก็บ DNA ของพี่ชายก็ยาก จะตรวจพิสูจน์กับปู่ย่าเองก็ดูจะไม่แน่ชัดร้อยเปอร์เซ็นต์


โฟร์สลัดภาพอดีตออกจากความคิดที่ไม่ควรผุดขึ้น จับจุดสนใจไปยังไฟจราจรที่ใกล้เปลี่ยนเป็นสีเขียวในอีกไม่กี่วินาที


        แล้วเธอก็คิดถึงจัตวาอีกจนได้


        เพราะเด็กคนนั้นเหมือนจะเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เธอช่างหัวมรดกและสิทธิที่เคยอยากได้นักหนาของตระกูล แล้วเอาแต่เหล่มองโทรศัพท์ว่าเมื่อไร จัตวา เพียงประดับขวัญจะตอบกลับมาแทน


----

 

        บนโต๊ะอาหารของบ้านหลังนี้มักไม่มีบทสนทนาหากไม่จำเป็นจริงๆ พวกเขาทานอาหารเงียบเชียบบนโต๊ะตัวยาวที่หัวโต๊ะว่างเปล่าไร้เงาของชายสูงวัยซึ่งกำลังนอนป่วย ณ โรงพยาบาลด้วยโรคมะเร็งตับระยะสุดท้าย โฟร์นั่งอยู่ข้างๆย่า คอยช่วยตักกับข้าวให้หญิงสูงวัยที่มือไม้สั่นเวลาออกแรงเหยียดแขน ฝั่งตรงข้ามเป็นพี่สาวพ่อที่ทำเมินลูกนอกสมรสอย่างเธอ ป้านั่นเอง แต่เจ้าหล่อนไม่ให้เธอเรียกว่าป้าหรอก ไม่ว่าจะป้าหรือลุง คุณหญิงหรือ คุณชายเธอเรียกได้แต่แบบนี้เท่านั้น


        และต่อหน้าพวกเขา โฟร์ต้องเรียกฟิล์มว่า คุณชาย ด้วย ไม่ใช่ พี่


        ย่ากินอิ่มเป็นคนแรก แล้วก็ลืมว่าตัวเองจัดการอาหารไปเท่าไรแล้ว เอาแต่จุกจิกบ่นคนรับใช้ว่าไม่ยอมตักข้าวใส่จานของตนบ้างสักที


        ย่าคะ...หลังจากมื้อเที่ยงโฟร์พาย่าขึ้นนั่งวีลแชร์ ปูผ้าเนื้อดีหนึ่งผืนไว้บนหน้าตัก แล้วเข็นไปยังสวนของบ้านที่มีอากาศร่มรื่น การอยู่สองต่อสองโดยไม่มีใครคนไหนเข้ามาได้ยินด้วยเช่นนี้แหละที่ต้องการ ช่วงที่โฟร์ไม่อยู่ คุณวรัณเขาไม่ได้ให้ย่าเซ็นอะไรใช่ไหมคะ


        “ทำไมเรียกแม่เขาห่างเหินแบบนั้นล่ะลูก


        หญิงสาวฟังแล้วแสยะยิ้ม แม่เลี้ยงที่ให้เธอเรียกว่าแม่ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น แค่นึกถึงก็สะอิดสะเอียนเต็มทน


        คุณวรัณเขาสั่งไว้เองเรื่องห้ามเรียกแม่ถ้าไม่ใช่ต่อหน้าคนอื่น ย่าก็รู้เรื่องนี้ ย่าเคยเชื่อที่โฟร์พูด จำไม่ได้เลยเหรอคะ


        “...หญิงสูงวัยเงียบไปสักพัก ดวงตาเหม่อลอยไปยังชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกล ก่อนผ่อนลมหายใจหนักอึ้งยาว โฟร์เห็นดังนั้นจึงหยุดเข็นวีลแชร์ เดินมาย่อตัวคุกเข่านั่งด้านหน้า


        “ย่าต้องนึกให้ออกนะคะ ใบนั้นที่เรารู้กันแค่สองคนมันอยู่ที่ไหน


        โฟร์จะได้เอามาจัดการสองแม่ลูกนั่นให้เลิกทำตัวเป็นใหญ่สักที


แววตาของคนสูงวัยเปลี่ยนเป็นกังวล ชั่ววินาทีหัวใจของโฟร์มีความหวังขึ้นมา แต่แล้ว


ทำไมโฟร์เรียกแม่ห่างเหินแบบนั้นล่ะจ๊ะ? อย่าพูดแบบนี้อีกนะ


        “ย่า เขาไม่ใช่แม่โฟร์


        “คลอดออกมา ถ้าไม่เรียกว่าแม่แล้วจะให้เรียกว่าอะไรกัน


        “ย่า...จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอไม่ใช่ลูกของผู้หญิงคนนั้น


        คราวก่อนที่มาเยี่ยม ย่าใช้เวลานึกชื่อของเธออยู่นานสองนาน เมื่อจำได้แล้วตะล่อมถามถึงกระดาษผลตรวจนั้น ย่าก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรเหมือนเดิม โฟร์ส่งย่าเข้านอนแล้วขับรถไปแวะร้านผัดไทยก่อนถึงหอแล้วเอาเหล้าสองแบนที่หยิบจากในคลังของบ้านไปนั่งดื่ม บางทีเธอก็อยากจำไม่ได้เลยบ้างเผื่อความเครียดในสมองจะได้หายไปตาม


        แล้วก็บิงโก คืนนั้นเธอเจอกระต่ายบนดวงจันทร์ตัวเป้งมานั่งขู่ว่าจะพาเข้าตาราง ถ้าหากเมาแล้วขับ


        พอแล้วดีกว่า ย่าเริ่มร้อนละกับอากาศข้างนอกนี่ เดี๋ยวพาไปห้องหนังสือทีนะ ปู่เราเขาน่าจะอยู่ในนั้น


        โฟร์หลับตาขณะถอนหายใจกับประโยคที่ได้ยินจากหญิงมีอายุที่ยิ้มแย้มเบิกบาน เธอไม่ควรตั้งความหวังตั้งแต่ทีแรกกับย่าที่ยังจำไม่ได้ว่าคู่ชีวิตเข้าโรงพยาบาลเป็นเดือนๆแล้ว ดวงตาเรียวลืมขึ้นพลางริมฝีปากฝืนยิ้ม


        ค่ะ เดี๋ยวโฟร์พาย่าไปห้องหนังสือ


        บางครั้งก็อยากใช้ DNA ของใครก็ได้ในครอบครัวไปตรวจความเกี่ยวข้องดู โฟร์คิดเรื่องนี้ได้มาสักพัก อาจจะใช้ของย่านั่นล่ะ ปัญหาคือได้ความแม่นยำที่น้อยกว่า และตอนนี้ฟิล์มก็เลิกบุหรี่ไปนานแล้ว ครั้นจะแอบเข้าไปในห้องเรื่องนั้นไม่อาจเป็นไปได้ หรือจะใช้เส้นผมก็ต้องเป็นเส้นที่ดึงถึงโคนในจำนวนหลายเส้นอยู่


        หรือเธอจะปล่อยวางมันไป... อย่างน้อยฟิล์มก็รักและดูแลย่าอย่างดี บริษัทก็เช่นกัน เขาเข้าไปฝึกงานในตำแหน่งเล็กๆเพื่อกินใจพนักงาน ใช้ความสามารถอันเนื่องด้วยเรียนจบจากต่างประเทศและเก่งภาษาให้เป็นประโยชน์ เร็วๆนี้ได้ข่าวว่าทำโฆษณาให้เป็นไวรัลไปทั่วเจาะกลุ่มวัยรุ่นโดยใช้งบเพียงน้อยนิดคุ้มค่าเม็ดเงิน


Rrrr!


        บังเอิญเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดภวังค์ หญิงสาวร่างสูงลุกขึ้นพร้อมกับหยิบออกมาเปิดดู


        จัตวา เพียงประดับขวัญ : ไม่เป็นไรค่ะ รบกวนพี่เปล่าๆ อีกอย่างวาไม่ได้ชอบลาเต้ขนาดนั้น แก้วนั้นของน้องน่ะค่ะ


        ดูเหมือนอะไรหลายๆจะไม่อยากยืนข้างเธอเท่าไร


        หรือจัตวาไม่ได้ชอบเธอ ไม่อยากไปกับเธอ


        ไม่เห็นจะแปลกเลย คนเราจะชอบรุ่นพี่ที่เห็นไปทำร้ายร่างกายคนอื่นได้ยังไง โฟร์พยายามข่มใจ เธอไม่ได้ใจจัตวาชัดแล้วแบบนี้ ถึงอย่างนั้นบอกตัวเองให้เลิกคิดมากแต่สมองก็ยังคิดถึงวิธีหรือหนทางในการทักไปหาใหม่อยู่


หญิงสาวเล็งเห็นว่าควรสนใจผู้ใหญ่ตรงหน้าก่อน เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าด้านหลังของกางเกงแล้วคุกเข่าตรงหน้าย่าอีกหน ทะนุถนอมประคองจับมือนิ่มระทวยไว้ขณะสบตา


        ย่าฟังโฟร์นะคะ


        “ว่ายังไงจ๊ะ?


ย่ากับปู่มีหลานสาวแค่คนเดียว คนอื่นมันเป็นแค่คนนอกค่ะ



 

        โฟร์กลับมาถึงหอพักตั้งแต่ช่วงหกโมงเย็น เหมือนว่าจัตวาจะออกไปทำงานพิเศษเพราะรถมอเตอร์ไซค์ไม่ได้จอดอยู่ ร่างกายสมส่วนนักกีฬาวิ่งไปบนลู่ในชุดกระชับสำหรับออกกำลังกายพลางนึกหาเหตุผลในการปฏิเสธของเด็กคนนั้น


        เข้าหาคนอื่นและทักเขาไปก่อนเป็นอะไรที่ยากจริงๆ นอกจากกับเพื่อนในกลุ่มแล้วเธอไม่เคยทำอะไรไม่เป็นตัวเองแบบนี้เลย


        เข้ามาทำเหมือนเป็นห่วง เข้ามากอด เข้าข้างเถียงแทนอย่างโจ่งแจ้ง  ไหนจะไม่เสียใจหลังจากมีอะไรด้วยในคืนนั้น แล้วเธอมีเหตุผลอะไรที่ปฏิเสธกับแค่ลาเต้จากฉันกัน


        เหงื่อที่ออกซึมตามร่างกายไม่ได้ช่วยดับความคิดฟุ้งซ่าน เด็กคนนั้น...จัตวา เหมือนจะชอบแต่ก็ไม่ได้ชอบเธอกลับ คำถามเมื่อวานก็ยังเงียบเป็นเป่าสาก เก็บความรู้สึกเก่ง ไขสือเก่ง ชักจะทนไม่ไหวที่ต้องรอฝ่ายนั้นให้คำตอบเมื่อพร้อมแล้วสิ ก็แค่บอกชอบ ไม่ได้ชวนไปแต่งงานเดี๋ยวนี้ คนอย่างโฟร์ที่ไม่เคยสนความสัมพันธ์ของผู้หญิงกับผู้หญิง ชอบคนๆหนึ่งขนาดคัดชื่อในสมุดไดอารีเป็นสิบหน้าแถมยังบอกไปซึ่งๆหน้าลืมบารมีเล่าลือที่สั่งสมมา จัตวาคนนั้นก็ควรรู้สึกอะไรบ้างสิ


        เธอผิดเองที่ไปฝันถึงอีกฝ่ายบ่อยๆ ซ้ำร้ายในฝันยังเหมือนทั้งเธอและเด็กคนนั้นใช้ชีวิตร่วมกันซะอีก โฟร์จดไว้ทุกครั้งหลังตื่นจากฝัน รวมเบ็ดเสร็จ 15 หนที่จัตวาในวัยผู้ใหญ่ปรากฏตัว และ 9 ครั้งของทั้งหมดนั้นเป็นฝันระหว่างมีอะไรกัน ในนั้นร่างกายของผู้หญิงทำให้เธอมีอารมณ์ ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่อยากเจอหน้าเด็กห้องตรงข้ามเท่าไรเลย บ่อยๆจึงเลี่ยงโดยการเบือนไปทางอื่นไม่ก็รอให้เด็กคนนั้นไปเรียนก่อนค่อยออกจากห้อง


        เพราะแบบนี้คืนที่เมาได้ที่ถึงแยกไม่ออกว่าคาบเกี่ยวความเป็นจริงหรือฝันไปเอง


        โฟร์รู้ตารางเรียนของเซคจัตวา ไปขู่เอามาจากเด็กคนหนึ่ง ก็แค่ขู่ แต่ไอ้เด็กปีหนึ่งคนนั้นก็โพสต์เฟซบุ๊กด่าลอยๆชี้ตัวซะเหมือนเธอไปตบซะอย่างนั้น


        ไอ้เครื่องหมายแบรนด์ลู่วิ่งมีตัวบวก ตลกนักเหรอ นั่นชวนเธอคิดถึงจัตวาไม่หยุดแบบนี้ไง


        หญิงสาวกดลดความเร็วของลู่วิ่ง ใช้ผ้าผืนเล็กที่พาดบ่าซับเหงื่อบนใบหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาเพื่อน


        กลุ่มเพื่อนที่ปัจจุบันสนิทที่สุด แต่ไม่ใช่จะรู้ความจริงทุกเรื่องเสมอไป


        I Am No.4 : ยีนส์


        I Am No.4 : คืนนี้ว่างไหม เจอกันชาบูข้ามคืนหน่อย


        ปลายทางคงว่างอยู่พอดี ถึงอ่านแล้วตอบโต้กลับมาทันที


        Jeans : ไม่ว่ะ คืนนี้มีดูซีรีส์แบบมาราธอนกับน้องลูกไหน


        เธอจึงทักไปหาฟ่างและลูกหมีบ้าง ก่อนจะได้คำตอบมาทำนองเดียวกันว่าไม่สามารถเป็นคืนนี้ได้ โฟร์ยกมือเสยผมอย่างไม่มีอะไรเป็นไปดังใจอยาก พี่ภัคพร้อมว่างนะ แต่ไม่เคยอยู่ในสายตาแม้เขาจะส่งข้อความมาหาเธอบ่อยๆ โฟร์ไม่ได้ชอบเขา ผู้ชายที่อ่านจุดประสงค์ในการหมั้นได้ชัดเจนขนาดนั้น แถมยังสนิทสนมกับ คุณวรัณหรือแม่เลี้ยงของเธออีก


        โฟร์เซ็งที่สุดพอๆกับตอนที่ถูกจับรับน้องเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยปีแรกนั่นล่ะ ไม่เป็นอันทำอะไรเลยนอกจากอ่านทวนซ้ำประโยคจากเด็กห้องตรงข้ามอีกครั้งเผื่อตกหล่นคำไหนไป มันยังคงหมายความตามเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน อันที่จริงเธอเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองควรจะตอบอะไรไปสักสองสามประโยค นำร่องด้วย


        I Am No.4 : อืม


        แล้วก็...อะไรสักอย่างเช่น


        รู้ตัวไหมจัตวา มีหลายๆครั้งที่เหมือนว่าเรารักกันไปหลายรอบแล้ว นี่ไม่ใช่ข้ออ้าง ฉันรู้สึกว่าเธอควรชอบฉัน เราควรคู่กัน


        ‘ฉันจะส่งเสียยัยลูกเจี๊ยบนั่นให้ หมายถึงน้องสาวของเธอ จะส่งเสียเหมือนเป็นน้องตัวเอง เลี้ยงปลานิลของเธออย่างดี เป็นผู้หญิงแบบที่เธอจะชอบ


        ‘เราเลี้ยงหมาหรือแมวเพิ่มด้วยก็ได้ถ้าเธออยากน่ะนะ ฉันมีเงินพอจะซื้อทั้งหอนี่เปลี่ยนไปทำสวนปลานิล


        หรือ


        I Am No.4 : ฉันสามารถเอาดวงดาวทุกดวงบนท้องฟ้าไปให้ได้ถ้าเธอต้องการ


        ส่งไปแล้ว...


        นิ้วของเธอไวพอๆกับความคิดจนต้องอ้าปากค้างพึมพำคำว่าฉิบหายแล้ว พอจะรีบกดค้างเพื่อยกเลิกข้อความ จัตวา เพียงประดับขวัญก็เปิดอ่านข้อความนั้น หมดทางลบล้าง โฟร์เดาะลิ้นไม่ชอบสถานการณ์นี้เท่าไรนัก หญิงสาวคว่ำหน้าโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงานที่มีกองเอกสารวิชาต่างๆ ชั่งใจขอเวลานอกไปตั้งสติแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเตรียมอาบน้ำ


        ฉิบหาย


        ‘ฉิบหายๆๆๆๆ


        ต่อไปนี้เธอจะไม่พิมพ์ทุกอย่างที่คิดแล้วกดส่งโดยไม่ไตร่ตรองละเมียดละไมอีก โฟร์สัญญากับตัวเองขณะปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลผ่านร่างกาย


        โดยไม่รู้เลยว่า


Rrrr!


        จัตวา เพียงประดับขวัญ : ไม่ต้องหรอกค่ะ


        จัตวา เพียงประดับขวัญ : พี่เป็นจักรวาลของวาอยู่แล้ว


        จัตวา เพียงประดับขวัญ : ส่วนคำตอบของคำถามเมื่อวาน อยู่ข้างบนค่ะ คุณจักรวาล


        ก่อนในไม่กี่วินาทีที่ส่งมาเสร็จ ทั้งสามประโยคจะถูกยกเลิกข้อความไปอย่างรวดเร็วเพราะโฟร์ยังไม่ได้เปิดอ่าน แทนที่ด้วย


         จัตวา เพียงประดับขวัญ : มุกสินะ พี่เป็นคนตลกเหมือนกันนะคะเนี่ย



----100%

เมื่อวาน (สี่เมษา) วันเกิดพี่โฟร์แน่ะ

ฝากเม้นด้วยจ้า เลิฟยูวว ขอบคุณที่ติดตามค่ะทุกคน


มีคนอยากให้เรื่องนี้วางที่บีทูเอส อยากฝากขายนะคะเรื่องนี้ แต่ไม่มีทุนพิมพ์เยอะๆเท่าที่ทางนั้นกำหนดค่ะ เรื่องหลงวายร้ายอันนั้นตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์เขาน่ะค่ะ


เรื่อง DNA ไม่อยากใช้เรื่องเส้นผม เพราะมันต้องถอนถึงโคน และต้องใช้ปริมาณเยอะนิดนึง แต่เรื่องนี้พี่โฟร์จะเป็นเด็กที่ไม่สามารถเข้าถึงตัวพวกคุณๆเขาได้เท่าที่ควรค่ะ จะให้ไปเอาในห้องพ่อหรือฟิล์มก็จะไม่ได้ เลยใช้ก้นกรองบุหรี่ ที่ต้องเก็บอย่างถูกวิธี



แท็กทวิต #ดบรว เดี๋ยวม่อนตามไปรี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 532 ครั้ง

2,135 ความคิดเห็น

  1. #1845 Toongpang_ (@Toongpang_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:20

    ทีหลังนะพี่โฟร์ หนีบโทรศัพท์เข้าห้องน้ำด้วยนะคะ

    #1845
    0
  2. #1552 P.Witch (@punnypunyaporn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 05:46
    หูยเรื่องที่บ้านพี่โฟร์คือแซบมาก
    #1552
    0
  3. #1057 WannapaWen (@WannapaWen) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:12
    อิหยังวะ ยัยน้องคนนี้นี่
    #1057
    0
  4. #1039 SAAI_SAAI (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 18:45

    ไรท์คะ รออีบุ๊คไม่ไหวแล้วเมื่อไหร่จะมา พร้อมเปย์พี่โฟร์มากตอนนี้ ??’?

    #1039
    0
  5. #1038 LoveMyJ (@LoveMyJ) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 18:23
    กดยกเลิกทำไมล่ะค่ะน้องวา ไม่สงสารพี่โฟร์บางเลย
    #1038
    0
  6. #1037 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 16:12
    เกือบหวานแล้ววา ถ้าพี่โฟร์อ่านทันนะ ทอดมันเกือบได้มีเพื่อนละ
    #1037
    0
  7. #1036 MaiDarika (@MaiDarika) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:14

    พี่โฟร์แบบชอบนะ อยากส่งเสีย
    #1036
    0
  8. #1035 MaiDarika (@MaiDarika) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:14

    พี่โฟร์แบบชอบนะ อยากส่งเสีย
    #1035
    0
  9. #1034 MaiDarika (@MaiDarika) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:14

    พี่โฟร์แบบชอบนะ อยากส่งเสีย55555555
    #1034
    0
  10. #1033 Dal Vanto (@Vanto) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:59
    อิพี่รีบไปอาบน้ำเกิน ไม่ได้อ่านข้อความเลย
    #1033
    0
  11. #1032 wakeup1 (@wakeup1) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:50
    ไม่น่าลบข้อความเลย ข้อความน่ารักมาก
    #1032
    0
  12. #1031 _Kannikar_ (@_Kannikar_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 00:16
    โถ่พี่โฟร์ น่าจะเห็นข้อความก่อนที่วาจะยกเลิกกก แงงงงงง
    #1031
    0
  13. #1030 re.catzu (@Durecheff) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:35
    เล่นตัวเก่งนักนะ
    #1030
    0
  14. #1029 Vanichaya21 (@Vanichaya21) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 22:51
    หวังว่าคนพี่คงเห็นข้อความก่อนจะถูกยกเลิกนะคะ ????
    #1029
    0
  15. #1028 KumaTaku (@varin499) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 22:46

    ฉิบหายจริงๆ=,.=

    โว้ยยนี่มันจังหวะนรกชัดๆ ม่ายยย
    #1028
    0
  16. #1027 onnnnrr (@Aonnnnrr) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:28
    ซึนทั้งอิพี่ออิน้องเล้ยยย
    #1027
    0
  17. #1026 Ptell (@Ptell) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:25

    อ่าวพี่4ใจเเป้วหมดเเล้ว

    #1026
    0
  18. #1025 Mink_Supapittt (@Mink_Supapittt) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:19

    จัตวา ถ้าเธอยังซึนอยู่ ฉันจะไม่ปล่อยพี่โฟร์ไว้แล้วนะ

    #1025
    0
  19. #1024 Kumiko. (@tam-wannporn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 19:28
    แจ้งเตือน ข้อความมันค้างไหมน่าา
    #1024
    1
    • #1024-1 Zezeho (@zezeho) (จากตอนที่ 21)
      5 เมษายน 2562 / 19:46
      ???? คะ?
      #1024-1
  20. #1023 KIM_PENCIL (@KIM_PENCIL) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:52
    จัตวาว้อยยยยยยย เดี๋ยวพี่เขาท้อหนูจะซวยเอานะลูกกกกก
    #1023
    0
  21. #1022 kpoogzb1412 (@kpoogzb1412) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:40
    H B D

    พี่โฟร์ย้อนหลังค่ะแล้วก็ของให้พี่โฟร์ลดความซึนสีกนิดนึงนะคะ^^
    #1022
    0
  22. #1021 SOITW (@Reader-cr) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:29
    พี่โฟร์เกิดวันเดียวกะเราเลย5555555 นิยายสนุกมากค่ะ ชอบความแฟนตาซีนิดๆกับปมของพี่โฟร์ค่ะ
    #1021
    0
  23. #1020 LaceOO (@LaceOO) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:04
    H B D ย้อนหลังนะคะพี่โฟร์ ส่วนจัตวาช่วยชัดเจนหน่อยพี่เค้าจะว้าวุ่นแล้ววววว
    #1020
    0
  24. #1019 praewdrw (@praewdrw) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 17:08
    พี่โฟร์หื่นอ่ะฝัน15รอบมีไรกันไปแล้ว9รอบตายและ
    #1019
    0
  25. #1018 mochachocolate (@mochachocolate) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:35

    รอเปย์ ebook อ่ะ

    #1018
    0