[จบ] Reverse 4 you ดาวบริวาร (Yuri)

ตอนที่ 5 : #5 เรื่องของความจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 394 ครั้ง
    13 ม.ค. 62


#5 เรื่องของความจำเป็น



        วี่ เอากระดาษมา พี่มีเรื่องจะคุยด้วย


        น้องสาวหดคออย่างไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยอมฉีกหน้ากลางของสมุดการบ้านพร้อมยื่นให้ควบคู่กับปากกาอีกด้าม ฉันกลับจากล้างจานเหนื่อยๆ แต่เรี่ยวแรงจะพูดกับน้องเหลือเฟือ อันดับแรกฉันนั่งลงบนเตียง มือกดปากกาวาดวงกลม วี่ชะเง้อหัวเข้ามามอง


        ไรอะ ลูกชิ้น?


        ลูกชิ้นบ้านป้าแกสิ ไม่ใช่ นี่คือช่วงเวลาที่เราดำเนินชีวิตอยู่


        อ่าฮะ ช่วงเวลาก็ช่วงเวลา แล้วไงต่อคะ?


        คราวนี้วงกลมถูกวาดทับซ้อนด้วยปากกาอีกด้านที่เป็นสีแดง พี่รู้สึกว่าโลกเคยถูกเล่นเหตุการณ์นี้ซ้ำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน


        บ้าน่า ก็มีแต่พี่คนเดียวนั่นแหละที่ย้อนเวลาได้ พี่อาจจะแค่ย้อนเวลาไปมาจนเบลอเท่านั้นแหละไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่วันนี้พี่ได้ช่วยพี่โฟร์ป่ะคะ? เขาเป็นคนยังไง คุยง่ายไหม เอ็นดูพี่มั่งเปล่า


        นี่ ให้มันน้อยๆหน่อย คุยเรื่องซีเรียสอยู่นะแต่แล้วฉันก็ทอดถอนใจ ไอ้ความรู้สึกเดจาวูนี่มันคงเป็นผลกระทบจากการย้อนเวลาจริงๆซะล่ะมั้ง เป็นไปได้อยู่ที่น้องบอก ไอ้พี่นั่นจะมาเอ็นดูบ้าอะไรล่ะ หน้าตาร้ายๆเหมือนที่เขานินทากันไม่มีผิด


        โกงค่าพิซซ่าด้วย เลวทราม ชั่วไม่เร็ว...ชั่วช้า


        อย่ามองคนแบบผิวเผินสิ


        หืมม ลองไปคุยกับเขาไหม สีหน้าท่าทางไม่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสักนิดมีดีแค่ที่นัยน์ตาลึกๆสวย แค่นั้นเอง


        พี่เขาอาจมีอดีตเลวร้ายเลยแสดงออกมาแบบนั้นก็ได้นา...


        เฮอะ! สภาพนั้นคงเป็นอดีตเลวร้ายที่เที่ยวไปหาเรื่องเขาจนถูกเกลียดน่ะสิ เธอควรจะลองสังเกตดีๆว่าในนิมิตใช่หน้าตาแบบนั้นแน่รึเปล่า


        ใช่แน่นอน ไม่งั้นหนูจะรู้เหรอว่าวันนี้พี่เขาจะขาหัก


        “…” เออจริง


        แต่คงไม่หักแล้วใช่ไหมล่า~ หนูมั่นใจว่าพี่ต้องช่วยเขาแน่นอน เล่ามาได้แล้วน่าว่าไปช่วยมายังไง


        ท้ายที่สุดก็ทนการรบเร้าจากน้องสาวตัวดีไม่ไหว ยอมเล่าว่าพูดอะไรไปบ้าง แล้วก็เล่าว่าไอ้พี่นั่นยอมไม่ออกวิ่งเพราะจะจ่ายค่าพิซซ่าให้เราไม่ติดค้างกัน(คือฉันสมมติฐานเอาเอง) วี่ฟังแล้วมองว่าโรแมนติก โรแมนติก? ยืนร้องไห้ต่อหน้าคนแปลกหน้าพร้อมขอไม่ให้เขาไปลงวิ่งนี่มันโรแมนติกเหรอ เพิ่งรู้


        ระหว่างรอแม่ครัวหน้าใสทำอาหาร หน้าไทม์ไลน์บนเฟซบุ๊กปรากฏรูปและข่าวพี่โฟร์ยืนนิ่งไม่ก้าวจากจุดสตาร์ต มันถูกแชร์มาจากพี่กวี นักศึกษาและคนนอกคอมเมนต์กันอย่างสนุกสนานต่อว่าที่เธอสะเออะลงไปแต่แรก


        มันเจ็บแทนแปลกๆ อาจเพราะฉันคือคนไปขอร้องเอง


        เธอบ้าไปแล้ว ฉันได้ยินเธอตะโกนด่าคนบนอัฒจันทร์ด้วย สงสัยอยากตบนักกีฬาเหมือนตอนนั้น


        คอมเมนต์จากคนๆหนึ่งทำฉันขมวดคิ้วหนักสงสัย ไม่สิ หลายคอมเมนต์เลยล่ะ


        คิดว่าหาเรื่องเฉพาะนักกีฬาวอลเลย์ซะอีก นี่ลามไปกรีฑาแล้วเหรอ?


        ทำไมมหาลัยถึงไม่แบนล่ะ เคยดูคลิปนั้นแล้ว กุ๊ยสิ้นดี เธอมันหลุมดำชัดๆ


        คลิปนั้นเหรอ...


        พี่วา กินข้าวๆ


        เสียงใสดังเรียกให้ฉันละความสนใจจากการไล่อ่านความคิดเห็น ติดค้างไว้ก่อนแล้วกันเรื่องคลิป ไม่รู้ว่าพี่เขาไปท้าตบตีทำร้ายร่างกายใครจนฉาวโฉ่ขนาดนี้


        ค่ำนี้เรากินปลากระป๋องอีกแล้ว วี่เอามายำนิดหน่อยพอมีรสเผ็ด คลุกกับข้าวร้อนๆแล้วอิ่มท้องดี


        เออพี่ วันนี้เหมือนมีคนมาที่บ้านเราเลยน้องสาวพูดขึ้นตอนกินข้าวอิ่มแล้ว ซึ่งฉันยังขูดๆจานอยู่


        ยังไง?


        ก็ประตูห้องถูกเปิด น้ำในตู้เย็นหายไปหนึ่งขวด ไฟก็เปิดทิ้งไว้


        อาอาจจะแวะมา...ฉันสันนิษฐาน เขาเป็นอีกคนที่ถือกุญแจของบ้านหลังนี้


        ไม่ทนให้คาใจนานเท่าไรหรอก หลังส่งจานให้วี่เก็บไปล้างฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนโทรออกหาเขาทันที ปลายสายดังนานทีเดียวกว่าจะกดตอบรับ


        หวัดดีค่ะอา หนูวาเองนะ


        [อืม] เสียงเบาขาดความมั่นใจแปลกๆ ทั้งที่ปกติเขาจะเป็นคนตอบเสียงฉะฉานโผงผาง


        วันนี้อามาที่บ้านหนูกับวี่เหรอคะ


        [อ่า ใช่ๆ]


        มีอะไรรึเปล่าคะ?


        […] ฝั่งนั้นเงียบไป ฉันรอฟังเป็นนาทีแม้ในใจจะเสียดายเงินทุกบาททุกสตางค์สำหรับค่าโทร เพื่อจะได้ยินเขาตัดบทเพียงแค่ [เดี๋ยวอาไปคุยด้วยพรุ่งนี้]


        ตอนแรกฉันไม่เคลือบแคลงใจอะไรด้วยซ้ำ ตัดสินใจโทรบอกป้าตุ๋ยว่าวันพรุ่งนี้ลางาน


วันต่อมาที่ถูกนัดไว้ก็กลับมาบ้านพร้อมวี่ เตรียมอาหารเย็นและน้ำเย็นๆไว้ให้อาผู้มีพระคุณ จนกระทั่งพบเขาที่มีสีหน้ากังวล และประโยคฟ้าดินสลายของคนที่มาเยี่ยมเยียนกัน


        อาบอกขายบ้านหลังนี้ไป


        อะไรนะ!!?ทั้งวี่และฉันประสานเสียงเป็นถ้อยคำเดียวกัน


เมื่อวานอาพาคนมาดู เขาบอกว่าถึงจะอยู่ใจกลางเมืองใกล้ที่สำคัญๆ แต่บ้านมันเก่าแล้วต้องทำอีกเยอะ แถมจะจ่ายสดด้วย เลยต่อราคาที่อาขายจาก 4 ล้าน เหลือ 2 ล้าน 5 แสน


        น้องสาวฉันก้าวขยับมาเบียด กอดแขนฉันด้วยความกลัวในสิ่งที่อากล่าว เวลานี้ฉันต้องคัดค้าน


        เดี๋ยวค่ะอา นี่บ้านพ่อพวกหนูนะ อาต้องโอนมาเป็นชื่อหนูไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างต่อจาก 4 เหลือ 2.5 นี่เกินไปแล้ว อาไม่ได้ยอมขายหรอกใช่ไหมคะ!?


        นี่ต่อราคาบ้านหรือต่อราคาผักปลา บ้าไปแล้ว


        ตอบหนูสิคะว่าไม่ได้คิดจะขาย


        คนเป็นผู้ใหญ่เลี่ยงสบตา อากัปกิริยาแสดงความหนักหน่วงใจ “…ลูกชายอาทำผู้หญิงท้อง


        อะไรนะ...


        ญาติทางผู้หญิงเขาให้ไปขอ เรียกสินสอดล้านนึง


        ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ยกมือขึ้นกอดเอวน้องสาวจากด้านหลังเพราะเธอกอดแขนฉันแน่นกว่าเก่า


        อาไม่มีทางเลือกนอกจากบอกขายบ้านหลังนี้แล้วแบ่งเงินให้เราสองคนด้วย


        ถ้าหนูไม่ยอมล่ะ?


        ขอโทษทีนะวา แต่พ่อเราโอนเป็นชื่อของอา นั่นแปลว่าอาคือเจ้าของตามกฎหมาย


        อาจะเล่นกฎหมายกับเด็กนิติศาสตร์จริงๆเหรอ


        ความตั้งใจของพ่อที่จะให้เป็นชื่อหนูในอนาคต ถือเป็นพินัยกรรมค่ะ


        ไม่อาส่ายหน้า หันมามองกันตรงๆได้เสียที ไม่สงสัยเหรอว่าทำไมพ่อวากับวี่หายสาบสูญไป 5 ปีตามกฎหมายที่จะรับมรดกได้แล้ว แต่อายังไม่โอนชื่อให้


        สงสัยสิ...แต่เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาอาดีกับฉันเสมอ


        เพราะมันแค่ลมปากที่พ่อเราพูดกับอาไงล่ะ ไม่มีหลักฐาน ไม่มีลายลักษณ์อักษร วาอาจจะจำได้ว่าตอนเด็กๆอาเคยบอกเรื่องที่พ่ออยากให้โอนเป็นชื่อวา แต่อาก็บอกในศาลได้เหมือนกันว่าอาไม่เคยพูด


        นี่อา...


        ขอโทษอีกครั้งนะ ที่ผ่านมาอาส่งเงินให้โดยไม่ได้มีผลประโยชน์แฝงจริงๆ เมียอาเองก็ด่าทุกเดือน สถานการณ์มันบังคับให้คนเราต้องดิ้นรนทำแบบนี้


        แล้วหนูกับพี่วาจะไปนอนที่ไหนล่ะ!? อาเคยบอกว่าเมียอาไม่ชอบให้พวกเราไปอยู่ด้วยนี่ ต่อให้เราสองคนไปนอนข้างถนนอาก็ยังจะขายบ้านหลังนี้เหรออยู่ๆวี่ที่น้ำตาอาบแก้มตะโกนถามเสียงปนสะอื้นไห้


        ชายวัยกลางคนที่มีศักดิ์เป็นน้องของพ่อ เขาคือครอบครัวที่ฉันและน้องเชื่อใจ แต่บัดนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว คำตอบจากผู้เป็นอาที่เราไม่คาดคิดว่าเขาจะทำแบบนี้ลง มันดูเย็นชาจับขั้วหัวใจจริงๆ


        ก็อาบอกแล้วไงว่าจะแบ่งเงินให้ โตๆกันแล้ว อาเองก็มีครอบครัว จัดการชีวิตกันเองสิ


---


1 อาทิตย์ต่อมา


        บ้านหลังนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำ ถึงจะคับแคบเต็มไปด้วยร่องรอยความเก่าโทรมอยู่บ้าง แต่ก็เป็นสถานที่ที่ฉันกับน้องโตขึ้นมาด้วยกัน ปลูกต้นกะเพราด้วยกัน แล้วก็ซ่อมไฟที่ติดๆดับๆไปพร้อมกัน มันน่าเศร้าไม่ใช่น้อยที่เราต้องออกมาเพราะชื่อเจ้าของบ้านคืออา อาทำไปเพื่อลูก อามีเหตุผลสำหรับครอบครัวเขา พวกเราที่เป็นตัวภาระมาตลอดควรก้มหน้ารับกรรม


        ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามยื้อไว้ เย็นนั้นฉันย้อนเวลากลับไปพยายามกดปุ่มบันทึกเสียงในโทรศัพท์ ใส่มันไว้ยังกระเป๋ากางเกงแล้วรอให้อาพูดเรื่องมรดก ทว่าเขาเหลือบมองเครื่องมือสื่อสารของฉันที่อยู่ภายใต้กระเป๋ากางเกง แม้ไม่มีอันใดน่าจับผิดแต่เจ้าตัวก็เกิดระแวงขึ้นมา รอบก่อนหน้าฉันไม่ได้พกโทรศัพท์ไว้นี่นะ เขาเลยสะดวกพูดออกมาเลย แต่รอบนี้ไม่เป็นดังนี้ แววตาอาดูครุ่นคิดชะงักคำพูด แล้วก็กลายมาเป็นประโยคว่า


        อาไม่เคยพูดว่าพ่อจะยกให้วาเลยนะ จำผิดแล้ว


        มันใช้อะไรในชั้นศาลไม่ได้เลย... แถมยังต้องยืนฟังประโยคเย็นชาให้เราจัดการชีวิตกันเองอีกรอบ


        รู้สึกเหมือนไม่หลงเหลือครอบครัวอีกแล้ว แต่มาคิดอีกทีใครๆก็ต้องเลือกสายเลือดที่ใกล้ชิดมากกว่ากาฝาก


        ส่วนแบ่งที่เราได้คือเงินสามแสน เมียของอาเขี้ยวมากๆ โทรมาต่อว่าพวกเราที่เอาเครื่องใช้ไฟฟ้าไปขายแลกเงิน เขาบอกว่าทำไมไม่เหลือทิ้งไว้ให้คนมาอยู่ใหม่ ซ้ำร้ายยังล้ำเลิกบุญคุณที่สามีเขาส่งเงินให้พวกเราทุกเดือน ฉันเงียบ นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ของเซเว่นกับวี่สองคนไป ยอมฟังเขาด่าไป


        กว่าจะได้วางสายก็ตอนฝั่งนั้นเงินในโทรศัพท์หมดซะเอง


        พี่วา... เราจะไปอยู่ไหนกันดี


        น้องสาวที่กอดตุ๊กตาหมูและซบไหล่ฉันอยู่เงยหน้าถาม ใต้ตาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างยาวนาน วันนี้วี่หยุดเรียน ฉันเองก็เช่นกัน ชื่อบัญชีจัตวา เพียงประดับขวัญ มีเงินติดบัญชีอยู่สามแสน กับสี่พันนิดๆที่ขายเครื่องใช้ไฟฟ้าได้ จากนี้ไม่มีใครส่งเงินให้อีกทุกๆเดือนแล้ว


        หนูไม่ชอบตอนที่เราไม่มีเตียงนอนเป็นของตัวเองเลย


        ไม่ต้องเครียดหรอก เดี๋ยวไปหาหอที่มีแอร์ติดอยู่กัน อยากนอนแอร์มาตลอดไม่ใช่เหรอนี่คงเป็นประโยคดึงกำลังใจที่ดีที่สุด


        มีไวไฟไหม?


        “อืม เอาหอที่มีไวไฟก็ได้


        “หนูอยากได้เตียงคู่ด้วย อยากนอนกับพี่


        อย่าทำฉันร้องไห้เชียว เจ้าเด็กบ้า


        เค ทุกอย่างที่พูดมาทั้งหมดเลย


        “มีหอแบบนั้นแต่ราคาไม่แพงอยู่ในกรุงเทพด้วยเหรอ?


        “...หอในมหาวิทยาลัยไงล่ะ แต่ถ้าเป็นที่นั่นวี่จะเข้าไปพักไม่ได้ ฉันไม่มีทางเอาแน่ๆ


เราอยู่หอธรรมดาก็ได้นะ หนูยอม แล้วหนูก็จะเลิกเรียนมาทำงานแทนพี่ด้วย พี่จะได้เรียนจบแล้วไปสอบตั๋วทนายความ ถึงตอนนั้นเราค่อยอยู่หอที่มีแอร์มีไวไฟก็ได้


        บ้าจริง ฉันฮึบไว้ตั้งนานสุดท้ายหลุดร้องไห้ให้กับแววตาใสซื่อและความคิดของน้องจนได้ ความเข้มแข็งของจัตวาคนนี้หายไปแล้ว


        ยัยโง่ ฉันมีปัญญาส่งเธอหรอกน่า จะเลิกเรียนทำไมกันเล่า


        “ก็อนาคตของพี่มันสำคัญกว่านี่นา


        “พี่เป็นพี่สาวเธอนะ เรามีกันแค่สองคน อนาคตของเธอก็สำคัญสำหรับพี่เหมือนกัน


        “พี่วา...


        เรากอดกันและร้องไห้ มือฉันลูบหัวของคนอายุน้อยกว่าไม่ให้เธอเครียดกับปัญหาการเงิน ที่เรามีอยู่มันไม่พอเลี้ยงไปตลอดก็จริงเพราะต่างอยู่ในวัยเรียน แต่ฉันเป็นพี่สาว ฉันจะรับผิดชอบส่งเสียน้องที่เป็นครอบครัวเอง ต่อให้ต้องทำงานมากขึ้น หรือเปลี่ยนเป็นงานที่เหนื่อยขึ้นก็ตาม


        เลิกเครียดๆ ชีวิตต้องเดินต่อไป บ้านหลังนั้นไม่ใช่ชื่อฉัน พ่อเองก็หายไปนานปล่อยให้อาส่งเสียเรา อาได้เงินไปมันก็ชดเชยอย่างถูกต้องแล้ว


        วันก่อนๆไปตะเวนหาหอมาหลายที่ก่อนจะออกมาจากบ้านแล้วล่ะ แต่สถานที่กับราคาไม่ค่อยโอเค มีราคาถูกมากแต่มีวงเหล้าตั้งมั่วสุม และราคาถูกพอตัวแต่เป็นชุมชนแว้นมอเตอร์ไซค์ ส่วนราคาปานกลางห้องเต็ม สถานที่ใกล้โรงเรียนใกล้มหาวิทยาลัยก็ราคาแพง


        แต่ฟ้าไม่ได้โกรธเกลียดเราสองพี่น้องจนเกินไปนัก


        สรุปแล้วในที่สุดก็ได้ที่พักใหม่เป็นหอไม่ไกลจากโรงเรียนวี่มาก เราโชคดีตรงที่ว่า แม่ของเพื่อนวี่นั้นเป็นเจ้าของหอนี้นั่นเอง เห็นหน้าเจ้าน้องสาวฉันปุ๊ปก็ต้อนรับอย่างดิบดี ฉันจะเท้าความให้ฟัง


อันที่จริงมันเป็นหอที่ราคาแพงหูฉี่มากๆ แต่ความเป็นเพื่อนลูกสาวมันกินได้หรือยังไงก็ไม่รู้ เขายอมลดราคาให้ครึ่งหนึ่งเชียวล่ะคุณ


        เธอสนิทกับเพื่อนคนนี้มากเลยเหรอ?


        “ไม่นะ เรียนคนละห้องด้วยซ้ำ


        “แล้วทำไมแม่เขาลดราคาให้เราครึ่งนึง


        “คืองี้ค่ะ เพื่อนคนนี้อะเคยนอนละหยุดหายใจเมื่อตอนเข้าค่าย ม.3 แล้วคืนนั้นวี่บังเอิญนอนเต็นท์เดียวกันไง พี่วาเคยสอนหนูทำ CPR ใช่มะ หนูก็เลยใช้ช่วยคนครั้งแรกในชีวิต ปรากฏว่าหมอบอกกับแม่เพื่อนคนนี้ว่าเพราะหนูทำถูกขั้นตอน เลยช่วยชีวิตไว้ทัน


        อ๋อ วี่ช่วยให้เขาไม่เสียลูกสาวไปนี่เอง CPR คือการปั้มหัวใจพื้นฐานด้วยสองมือ ฉันสอนวี่ให้ทำเป็นไว้เผื่อเกิดอะไรขึ้นเนื่องจากเราอยู่กันแค่สองคน และใช่ ตอนนี้มันช่วยให้เรามีหอราคาถูกอยู่


        คุณเชื่อไหมว่าหอนี่มีทุกอย่างที่วี่ถวิลหามาตลอด แอร์เย็นฉ่ำหายใจสดชื่นราวอาศัยบนสรวงสวรรค์ ไวไฟแรงๆให้เล่นฟรี เตียงคู่ เครื่องทำน้ำอุ่น แถมเคาน์เตอร์บาร์เป็นครัวขนาดย่อมด้วยแม่ชีช่วยกล้วยทอด! ทำไมถึงเข้าใกล้ความเป็นคนรวยได้มากขนาดนี้


        หลังจากจัดเสื้อผ้าอันน้อยนิดใส่ตู้ที่ห้องมีมาให้ เจ้าของเสียงใสที่พอใจกับที่พักใหม่ก็เลิกเศร้าหมอง นอนกลิ้งบนเตียงพลางเอ่ยปากถึงอาหาร


พี่จ๋า ไม่ออกไปซื้ออะไรมาให้หนูทำกับข้าวหน่อยเหรอ หิวมื้อเย็นแล้ว


        “ให้เลือกว่าจะเอาปลากระป๋องหรือไข่


        “กินซ้ำมากๆไม่ดีต่อสุขภาพนะ


        “ได้ งั้นซื้อข้าวเปล่าคลุกน้ำปลา


        “โนๆๆๆ!” เธอร้องลั่น ยันตัวนั่ง เอาไข่ก็ได้ ขอหมูหรือไส้กรอกมาผัดใส่ด้วยนะ อ่อๆ เอาเครื่องปรุงด้วย ไม่ได้เอามาจากบ้านเลยสักอย่าง อย่าลืมพริกไทยนะ! แล้วน้ำมันใช้แบบถั่วเหลือง...


        แล้วฉันก็ยืนจดสิ่งที่น้องตัวดีร่ายเป็นคาถาแม่มด ซึ่งมันยาวเหยียดชวนถอนหายใจ


        ได้หอดีเดินทางสะดวก ราคาก็ไม่แพง นั่นเป็นเรื่องที่ฉันเบาใจจนเลิกอมทุกข์ วี่ฮัมเพลงอย่างสบายใจในแอร์เย็นๆจนฉันที่กำลังจะออกจากห้องอดยิ้มคนเดียวอย่างเอ็นดูเจ้าตัวแสบไม่ได้


        ดีใจนะที่เธอเลิกเศร้าหมองแล้ว ยัยน้องของพี่


        แล้วรอยยิ้มก็ชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเปิดประตูออกมาประจันหน้ากับห้องฝั่งตรงข้าม ผู้หญิงผู้ชอบใส่เสื้อนักศึกษาหญิงคู่กับกางเกงสแลคขาลอย เธอกำลังถือถุงดำใบหนึ่งอยู่ในมือซ้าย


        ใบหน้าสวยแกมหาเรื่องเอียงคอหรี่ตามองฉันอย่างจำได้แม่นยำ


พี่โฟร์ คนที่ถูกมองแล้วเหมือนโดนท้าหาเรื่องตลอดแบบนี้มีหนึ่งเดียว ไม่เป็นคนรับใช้อยู่ที่บ้านนั้นแล้วเหรอ? โลกกลมแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่อนุญาต


        ฝากทิ้งขยะหน่อยดิ


        หนำซ้ำคดีโกงเวลาค่าพิซซ่ายังเคลียร์ไม่สิ้น ตอนนี้มาถือวิสาสะใช้กันหน้าด้านๆอีก



---100%

บังเอิญโลกกลม แหม่ อยู่ห้องตรงข้ามกับพี่โฟร์เลยน้า

***ต้องขอบอกก่อนว่า เรื่องนี้มี NC นะคะ (แต่ยังไม่มาตอนต้นๆ)

ฝากติดตาม ฝากเม้นต์ด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณล่วงหน้าเน้อ ชุ้บๆ

#ดบรว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 394 ครั้ง

2,135 ความคิดเห็น

  1. #1731 naphatss53 (@naphatss53) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:25

    คนมันจะคู่กันละนะวา อิพิโฟว์คนกวนตีนไงจะใครหล่ะ555

    #1731
    0
  2. #1533 P.Witch (@punnypunyaporn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:52
    ทำไมโลกโหดร้ายกับตัวเอกขนาดนี้ แล้วจะมีเงินพอหรอนะนั่น บนโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่า กยศ. นะจ้ะ อย่าลืมไปใช้ซะล่ะ จะได้อยู่รอด
    #1533
    0
  3. #342 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 15:07
    พี่โฟร์น้องถามจิง
    #342
    0
  4. #207 Mmmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 19:02

    555555 NC เเบบพี่โฟร์ตบมั้ยคะ

    #207
    0
  5. #197 Zechariah (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 15:39

    ง้ากกมีNC แค่บอกก็จินตนาการไปไกล...อั่ก

    #197
    0
  6. #196 maigod (@maigod) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 03:17
    สงสารจัตวากะวี่มาก อาภัพแท้ๆ
    #196
    0
  7. #195 kanyanat_mei (@kanyanat_mei) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:30
    โอ้ยยยโลกกลมแท้
    #195
    0
  8. #194 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 06:16
    เจอพี่โฟร์ท่าทางหาเรื่องแบบนี้รู้สึกว่าพี่ยีนส์เด็กๆไปเลย
    #194
    0
  9. #193 TikKanyarat (@TikKanyarat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 04:52
    555

    ชอบๆๆ ชอบพี่น้องคู่นี้จัง
    #193
    0
  10. #192 phyphy (@iphy14) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:12

    เนื้อคู่กันก็เงี้ยะ จัตวาคงแบบ เวรกรรมอะไรวะเนี่ย5555555555555

    #192
    0
  11. #191 Annkhond (@Annkhond) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:21
    ซื้อเลยได้มั๊ยค่ะ อยากอ่านจนจบแล้ว
    #191
    0
  12. #190 Ptell (@Ptell) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:48

    วี่น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ

    #190
    0
  13. #189 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:49
    พี่โฟร์ มาน้อยแต่ร้ายร้อยเปอร์เซ็นต์
    #189
    0
  14. #188 Dal Vanto (@Vanto) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:13
    โลกกลม55555
    #188
    0
  15. #187 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:52
    น้องวี่โคตรน่าร๊ากกกเลย หลงรักนางมากกว่าพี่วาแล้สิ ทำไงดี
    พี่4ฝากทิ้งขยะแบบนี้ก้อได้เหรอ ง่ะ
    #187
    0
  16. #186 KumaTaku (@varin499) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:34
    ท่าจะมันน55555
    #186
    0
  17. #185 Lace (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:34

    NCฉบับพี่โฟร์จะเป็นไงหนองื้ออออ ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอจัตวา^^

    #185
    0
  18. #184 iployeng (@meawchanya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:31
    ไรท์คะ จะเปิดให้สั่งเล่มเมื่อไหร่คะ 55555555555555
    #184
    0
  19. #183 TuewNapa (@TuewNapa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:26
    โห พรหมลิขิตอยู่ประตูฝั่งตรงข้ามนี่เอง55
    #183
    0
  20. #182 MOOJIRA_2001 (@MOOJIRA_2001) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:13
    อยากได้เล่มแย้ววว
    #182
    0
  21. #181 Daisy'm (@smmay555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:12

    น้องจะทิ้งให้เองงง


    #181
    0
  22. #179 pokamon23 (@pokamon23) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 06:50
    ย้อนเวลาแล้วแอบถ่ายวีดีโอหรือบันทึกเสียงอาไว้เป็นหลักฐานในศาลได้ไหม
    #179
    0
  23. #176 onnnnrr (@Aonnnnrr) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:16
    อิอาเวนน
    #176
    0
  24. #175 SherrieBerries (@SherrieBerries) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:11
    โอ๊ยยย สงสารน้องๆ ทำไมอาทำแบบนี้ นี่หลานแท้ๆนะคะอา

    พี่โฟร์มาช่วยน้องมั่งเร้วววว
    #175
    0
  25. #174 whisky_801 (@whisky_801) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:59
    อาแบบนี้คือแบบ อิเว้นนนนนน
    #174
    0