คัดลอกลิงก์เเล้ว

Cool Beats Cool [Tokugawa x Ryoma : SF Prince of Tennis]

โดย et cetera

กับหมอนั่น...รู้สึกไม่ชอบหน้าตั้งแต่แรกเจอ แต่คง...เข้าทำนองยิ่งเกลียดยิ่งเจอสินะ

ยอดวิวรวม

2,333

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


2,333

ความคิดเห็น


23

คนติดตาม


77
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ต.ค. 56 / 18:51 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




The Prince of Tennis Fan Fiction

 

Tokugawa Kazuya x Echizen Ryoma

 

 




 

 

Cool Beats Cool

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cr Pics: 

tenipuricaps.tumblr.com 

iam-megurine.blogspot.com/2012/06/new-prince-of-tennis-special.html


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 12 ต.ค. 56 / 18:51

บันทึกเป็น Favorite


         

          ปุก
!

        ทันทีที่ราเม็งชามใหญ่พิเศษวางต่อหน้า เด็กหนุ่มรีบจัดการกินราวกับหิวโหยมาสักอาทิตย์ได้ ลักษณะไม่ต่างจากรุ่นพี่ที่นั่งข้างกันเลย จะว่าทั้งคู่แข่งกันกินก็คงไม่ผิด แต่ความจริงแล้วช่วยกันกินมากกว่า

          อีกสามสิบวินาที ถ้ากินไม่หมดต้องจ่ายนะบอกให้

          เสียงเจ้าของร้านที่ถือนาฬิกาจับเวลาบอกมา ซึ่งฝ่ายนั้นเริ่มเผยยิ้มพึงใจเล็กๆ อย่างมั่นใจว่าสองคนนี้ไม่มีทางกินหมดทันแน่นอน เพราะไม่ใช่แค่ราเม็งสองชามต่อสองคนที่สองหนุ่มกำลังกินอย่างดุเดือดเท่านั้น ทว่ายังเหลืออีกหนึ่งชามที่ยังไม่ถูกแตะต้องเลย นอกจากนี้ยังไม่ใช่ราเม็งธรรมดา แต่เป็นขนาดใหญ่พิเศษ ไม่ใช่พิเศษธรรมดา แต่พิเศษมากๆ อีกด้วย

          โดยเรื่องทั้งหมดเกิดจากการที่...

          เอจิเซ็น วันนี้กินราเม็งกันมั้ย

          ก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มถูกรุ่นพี่คนสนิทหรือโมโมชิโระชวนมาแบบนั้น เป็นหลังเลิกซ้อมเทนนิสที่ชมรม และปกติสองคนมักไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่แล้ว เด็กหนุ่มจึงไม่ต้องตัดสินใจนานเลย ยิ่งถ้าเป็นเรื่องกินด้วยแล้วยิ่งไม่ควรพลาดใหญ่ โดยโมโมชิโระเสริมมาด้วยว่าเจอร้านใหม่ที่ถึงจะไกลจากโรงเรียนไปหน่อย แต่ก็น่าลอง พอเข้ามาก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ...

          กินฟรี!! ซูเปอร์จัมโบ้ราเม็ง (หากกินหมดสามชามภายในหนึ่งนาที)

        หน้าร้านแปะประกาศแบบนั้น สองหนุ่มพุ่งเข้ามารับคำท้าทันที ตอนแรกนึกว่าจะมีลูกค้าเยอะซะอีก แต่กลับไม่มีใครเลย ทว่าถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ซึ่งพอได้เห็นชามราเม็งก็พอจะเข้าใจ เพราะมัน ซูเปอร์จัมโบ้ จริงๆ แต่สองหนุ่มเองก็เชื่อมั่นในความกินเร็วของตนเองไม่แพ้ฝีมือเทนนิส อีกอย่างคือไหนๆ ตัวเองก็เข้ามาลองท้าแล้ว และดีหน่อยที่รสชาติราเม็งไม่ห่วยถึงขนาดทำให้กระเดือกไม่ลง แม้ไม่อร่อยสุดขั้ว แต่ก็กินแล้วให้คำชมได้โดยไม่ฝืน

          เหลืออีก...สิบห้าวินาที

          สองหนุ่มลนลานเมื่อรู้ว่าเหลือเวลาแค่นั้น แต่ยังกินชามแรกของแต่ละคนไม่หมด แม้หากเทียบสิบห้าวินาทีกับเกมกีฬาแล้วถือเป็นเวลาไม่น้อย แต่กับราเม็งนี่...เริ่มปฏิเสธไม่ได้แล้วว่ามันไม่ทันแหงๆ

          ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนชามสามแล้ว ใครกินของตัวเองหมดไม่ทัน คนนั้นต้องรับผิดชอบค่าราเม็งทั้งหมดเข้าใจมั้ย

          ในตอนนั้นรุ่นพี่ของเขาก็พักกินเพื่อบอก เด็กหนุ่มแทบสำลัก แต่ก็กินต่อด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมอย่างทุลักทุเล ไม่อยากเสียเงินๆๆๆๆ เพราะคิดแบบนั้นถึงได้ซัดเอาๆ ขณะเจ้าของร้านกดยิ้มเพราะคิดว่าการท้าครั้งนี้ตัวเองมีแววชนะแน่แล้ว นอกจากนี้ยังไม่ใช่แค่ค่าราเม็งปกติ แต่เพิ่มพิเศษเป็นสามเท่าหากแพ้การท้า

          “สาม...

          เจ้าของร้านเริ่มนับถอยหลัง

          ปุก~!

          เฮ้อ...

          เอจิเซ็นเป็นฝ่ายวางถ้วยที่ยกขึ้นกินอย่างบ้าคลั่งลงก่อนพร้อมถอนหายใจเหนื่อย โมโมชิโระที่แน่ใจว่าตัวเองต้องหมดก่อนแน่ถึงกับชะงักเพราะทึ่ง

          สอง...

          ไม่มีอารมณ์กินต่อแล้วแม้จะเหลือแค่ตะเกียบเดียวก็ตาม ทั้งอิ่มและที่สำคัญคือ...

          หมดเวลา

          แพ้แล้วไม่ใช่หรือไง

        ผัวะ!!

          “เอจิเซ็นขี้โกงใช่มั้ย ไหงนายกินหมดก่อนฉันล่ะ

          โมโมชิโระหันมาตบหัวรุ่นน้องแล้วโยกไปมาพร้อมโวยวายย่อมๆ

          ผมไม่อยากจ่ายนี่  เด็กหนุ่มหันมาบอกในสภาพยังคงหอบ ก่อนเลื่อนมือไปลากแก้วน้ำทางซ้ายมาดื่ม ลากแก้วน้ำ...จะใช้คำนี้คงไม่ดูเกินไป เพราะเด็กหนุ่มหมดแรงไปมากเหลือเกินจนแทบไม่เหลือ  ผมไม่มีเงินสำหรับราเม็งพิเศษสามชามทั้งยังทบสามเท่าหรอกนะครับ  หลังดื่มน้ำก็พูดต่อแบบนั้น

          ฉันนี่ยิ่งไม่มีซักเซนต์

          พอโมโมชิโระพูดแบบนั้น เจ้าของร้านก็ขมวดคิ้ว

          เอ่อ...

          ทั้งโมโมชิโระและเอจิเซ็นพร้อมกันมองส่งด้วยสีหน้าเจื่อนๆ เหมือนเด็กกลัวถูกผู้ใหญ่ดุ

          เอ่อคือ...เดี๋ยวผมไปหามาจ่ายให้ครับ จะกลับมาแน่นอน เอาหมอนี่มัดจำไว้เลย

          โมโมชิโระคิดแล้วพูดขึ้นทันที จากนั้นลุกขึ้นยืนพร้อมตบบ่าเอจิเซ็นเหมือนจะยืนยันว่า นี่คือตัวมัดจำ

          เดี๋ยวสิครับรุ่นพี่!

          เอจิเซ็นตกใจเล็กๆ ไม่พอใจที่ตัวเองต้องเป็นตัวมัดจำ กำลังจะเอ่ยแย้ง ทว่า...

          รีบไปรีบมาล่ะ ถ้าเธอไม่มาจ่ายภายในวันนี้ล่ะก็...ฉันไม่ปล่อยเด็กนี่ไปแน่ และจะให้เด็กนี่ทำงานชดใช้

          เจ้าของร้านออกปากเด็ดขาดโดยชี้มาที่เอจิเซ็น เด็กหนุ่มเริ่มจะยอมรับสภาพตัวเอง ต้องเป็นตัวมัดจำจริงๆ งั้นสินะ

        ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ห่วงหมอนี่หรอก ฮะๆ อ๊ะ! ล้อเล่นครับล้อเล่น ผมกลับมาแน่นอน

          ให้มันจริงเหอะ ถึงโมโมชิโระจะไม่เคยทิ้งเขาตอนเกิดปัญหาจริงๆ จังๆ แต่ครั้งนี้มันไม่ถึงกับคอขาดบาดตาย เด็กหนุ่มเริ่มคิดเล่นๆ ขึ้นมาแล้วว่าอาจถูกทิ้งก็ได้

          “รุ่นพี่โมโมะ  เอจิเซ็นหันไปเรียก

          พลั่กๆ!

          ไม่ต้องกังวลน่า ฉันไม่ทิ้งนายแน่ จะรีบไปรีบมาเหมือนยอดมนุษย์เลย

          ทว่ารุ่นพี่แทรกจังหวะด้วยการตบไหล่เขาหนักๆ แล้วพูดแบบนั้น ซึ่งสิ่งที่พูดตรงกับที่เอจิเซ็นแอบกังวลเล็กๆ จริงๆ

          เฮ้อ...  เด็กหนุ่มลอบถอนหายใจเมื่อรุ่นพี่พ้นร้านไปแล้ว จากนั้นลากชามราเม็งพิเศษที่เหลือมากินแก้ว่าง

          ยังกิน...ได้อีกเหรอ!!?

 

 

        แต่ก็กินไม่หมดเพราะเกินพิกัดแล้ว เด็กหนุ่มซุกหน้าลงหลับกับโต๊ะด้วยความเพลีย

          นี่เธอ...

          เสียงเจ้าของร้านร้องเรียก แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเหมือนเข้าห้วงนิทราในทันทีจึงหยุดไป

 

 

          ดวงตาสีฮาเซลถูกเผยจากที่เคยถูกเปลือกตาบางปกปิดมาตลอดช่วงเวลาหนึ่ง เอจิเซ็นส่งมือขยี้ตาแล้วป้องปากหาว พร้อมความรู้สึกเหมือนยังนอนไม่อิ่ม เราหลับไปกี่นาที...หรือเป็นชั่วโมงไปแล้ว จะว่าไป...รุ่นพี่โมโมะยังไม่มาอีกเหรอ!!

        ความคิดหลังกระตุ้นให้เด็กหนุ่มดีดตัวขึ้นจากที่ล้มซบโต๊ะ เจ้าของร้านที่อยู่ต่อหน้าเหมือนเฝ้าเขาไปด้วยอย่างเสียมิได้ ลุกยืนแล้วจ้องหน้าเด็กหนุ่ม เอจิเซ็นถามอย่างที่คิดทั้งหมดออกไป

          “ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว หมอนั่นยังไม่มาเลย สงสัยเธอถูกทิ้งแล้วล่ะ

          โกหกน่า...

        เอจิเซ็นแทบไม่อยากเชื่อกับคำตอบที่เจ้าของร้านให้มา ไม่อยากเชื่อว่ารุ่นพี่จะทิ้งเขา เด็กหนุ่มพยายามหาเหตุผลว่าอีกฝ่ายอาจมีเหตุการณ์ซึ่งทำให้ไม่สามารถมาได้ มือเรียวเล็กล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ใบหน้าหล่อก้มมองหน้าจอ ถ้างั้นทำไมไม่โทรมาบอก หรือเราจะโทรไปถามดีนะ?

        เอ่อ...

          สุดท้ายเก็บโทรศัพท์มาอย่างตัดใจ ด้วยความคิดว่าจะรับผิดชอบตัวเอง

          ผมขอจ่ายเท่าที่มีไปก่อนได้มั้ยครับ ไว้พรุ่งนี้จะเอามาให้ครบแน่ๆ มัดจำไว้ด้วย...  เอจิเซ็นกวาดสายตามองหาสิ่งที่คิดว่ามีค่าพอที่จะใช้มัดจำได้

          กระเป๋าแร็กเกต?

          ถึงรู้ดีว่ามันไม่น่าจะมีค่าอะไรสำหรับเจ้าของร้านราเม็งแม้ว่ามันจะเป็นถึงดวงใจของเด็กหนุ่มก็ตาม แต่เอจิเซ็นไม่รู้จะใช้อะไรดีแล้ว เพราะไม่มีของมีค่าใดๆ ติดตัวมาสักหน่อย ก็เป็นแค่เด็ก ม.ต้นธรรมดาๆ คนนึงเท่านั้นเอง

          หึ  อย่างที่คิด เจ้าของร้านเผยเสียงขำ แต่ทว่า...

          ช่างเถอะ วันนี้ฉันจะปล่อยไปแล้วกัน

          เห!?  เด็กหนุ่มออกเสียงแปลกใจเมื่อเจ้าของร้านเอ่ยเช่นนั้น

          ไปสิ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจหรอก

          อา...ครับ

          ถึงจะยังคงงง แต่ก็ยินดีรับการอนุโลมใจดีนั้น เพราะถือว่ามันเป็นผลประโยชน์ของตัวเองแล้ว เด็กหนุ่มลุกจากที่พร้อมสัมภาระ โค้งขอบคุณเจ้าของร้านอีกทีแล้วจากมา

          รุ่นพี่โมโมะ ถ้าเจอเมื่อไหร่มีเรื่องแน่ครับ!

        คิดแบบนั้นขณะออกจากร้าน โดยระหว่างก้าวมาถึงประตู...

          พลั่ก!

          ตุบ!

          โอ๊ย!

          เด็กหนุ่มก็ชนเข้ากับร่างสูงของคนที่เดินเข้าร้านมา จะว่าเด็กหนุ่มชนอีกฝ่ายก็ไม่ถูก ต้องเรียกว่าถูกชนต่างหาก และเพราะก้นกระแทกกับพื้นอย่างหนัก ทำให้ต้องร้องเจ็บออกมา โดยคนชนหยุดเดินแล้วจับจ้องมายังร่างเด็กหนุ่มที่ยังไม่ลุก

          เป็นไรรึเปล่า โทษทีนะ

          ไม่ใช่เสียงของร่างสูงซึ่งเด็กหนุ่มชนด้วย หากแต่เป็นเสียงของคนที่มาด้วยกัน เอ่ยถามอ่อนโยนพร้อมส่งมือให้เด็กหนุ่มจับ

          แปะ~!

          แต่ทว่า...ร่างสูงกลับปัดมือเพื่อนออก ยังคงจ้องเด็กหนุ่มด้วยแววตาอย่างเดิม เยือกเย็น...ช่างเยือกเย็นเหลือเกินราวกับจะแช่ร่างเล็กให้ก่อตัวกันเป็นน้ำแข็ง

        ในตอนแรกเด็กหนุ่มไม่ได้โกรธเคืองอะไร แต่เมื่อฝ่ายนั้นมาแสดงกิริยาแบบนี้ เขาจึงเริ่มไม่พอใจ และแน่นอนว่าไม่ชอบคนร่างสูงเอาซะเลย เอจิเซ็นมองกลับด้วยสายตาสื่ออาการไม่ชอบหน้า อีกฝ่ายไม่สนสิ่งใดแล้วก้าวจะเดินต่อ

          คาซึยะ”  ทว่าถูกเพื่อนที่มาด้วยกันเรียกพร้อมคว้าข้อมือเอาไว้ เพื่อนคนนั้นพูดต่อ   จะไม่ขอโทษเขาซักคำเหรอ นายเป็นคนชนเขานะ

          เจ้าของชื่อคาซึยะนิ่งไป ก่อนค่อยๆ เอ่ยด้วยเสียงทุ้มลึก

          ใครกันแน่ที่ต้องขอโทษ เด็กนี่...  คาซึยะละสายตาเยือกเย็นลงมองเอจิเซ็น  เป็นฝ่ายมาชนฉันต่างหาก

          เอจิเซ็นตาโตขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินแบบนั้น

          นาย...  กำลังจะเอ่ยเถียงเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ผิด แต่อีกฝ่ายแทรกขึ้นก่อน

          เด็กนี่เป็นคนผิด แต่เพราะตัวเล็กแค่นั้นเลยล้มลงไปกองกับพื้นและถูกมองเป็นฝ่ายถูกชน

          คำอธิบายนั้นทำเอาเด็กหนุ่มทึ่ง พูดอะไรไม่ออกเหมือนกับที่ลุกจากที่ไม่ได้ นั่นไม่ใช่เพราะเจ็บส่วนไหนจนพยุงร่างไม่ไหว แต่เป็นเพราะทึ่งให้กับทั้งความเย็นชาและไม่รับผิดชอบของคนร่างสูง นิสัยไม่ดี เจ้าของชื่อคาซึยะอยู่ต่างหาก

          น่าๆ อย่าทะเลาะกันเลย เจ้าเปี๊ยกนั่นก็ยอมๆ ไปเถอะ ลุกขึ้นได้แล้ว ไม่เป็นไรมากไม่ใช่เหรอ

          ขณะนั้นเจ้าของร้านก็ว่ามา ทว่านั่นไม่ได้ทำให้ทั้งสองละสายตาสร้างศัตรูจากกันไปเลย คนตัวสูงยังคงเยือกเย็นลงลึก ส่วนคนตัวเล็กขุ่นข้องชัดเจน จนกระทั่งเพื่อนของคนที่ชื่อคาซึยะโน้มตัวลงหาพร้อมส่งมือให้จับอีกครั้ง

          อย่าถือสาคาซึยะเลยนะ หมอนั่นก็แบบนี้แหละ

          เอ่ยบอกอ่อนโยน ซึ่งเอจิเซ็นยอมจับมือให้อีกฝ่ายดึงขึ้นแม้จะสามารถลุกเองได้ก็ตาม แต่ทำแบบนั้นเพื่อไม่ให้คนที่อยากช่วยเสียน้ำใจ เอจิเซ็นไม่ทันขอบคุณ อีกฝ่ายก็เดินผ่านตัวไปซะก่อน ส่วนคาซึยะที่ว่าจากไปตั้งแต่เอจิเซ็นละสายตาไปแล้วอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว โดยเอจิเซ็นยังคงมองตามร่างสูงที่เริ่มนั่งลงกับโต๊ะที่เขาเคยนั่ง มองด้วยสายตาขุ่นข้องไม่พอใจเป็นอย่างมาก

 

 

 

 

          คาซึยะ คาซึยะ คาซึยะ คาซึยะ!!!

        เอาแต่นึกถึงชื่อนั้นมาตั้งแต่เกิดเรื่องแล้วด้วยอารมณ์ยังขุ่นข้องไม่หาย เข้าสู่วันใหม่ซึ่งซ้อมเทนนิส โดยเด็กหนุ่มเข้าชมรมมาก่อนถึงหนึ่งชั่วโมงเพราะคาบสุดท้ายไม่มีเรียน ตีลูกเล่นวอร์มร่างกายไปพลาง แต่เรียกว่าใช้ระบายอารมณ์โกรธถึงใครสักคนจะถูกกว่า ซึ่งไม่พ้นเจ้าของชื่อ คาซึยะ ความจริงเรื่องแค่นั้นไม่สมควรเก็บมาคิดเล็กคิดน้อย แต่ทั้งจากคำพูดไม่รับผิดชอบและสายตาเยือกเย็นน่าหงุดหงิดของฝ่ายนั้นมันรวมกันจนเข้ามาปลุกอารมณ์ไม่ชอบใจในตัวเด็กหนุ่มจนกู่ไม่กลับแล้ว

          พลั่ก!!!

          ตุบ

          เด็กหนุ่มส่งอีกลูกไปน็อกบอร์ดซึ่งส่งผลให้สิ่งถูกกระแทกถึงกับเป็นรอยไหม้ด้วยแรงกระทบมหาศาลจากอารมณ์โมโห ไม่พอแค่นั้น บอลยังหมุนคว้างสร้างความเสียหายแล้วทะลุบอร์ดตกลงกับพื้นเมื่อไร้สิ่งกีดขวาง

          โห... เจ้าเปี๊ยกคึกดีจังวันนี้

          หึๆ

          ชู่ววววว์

          ระหว่างนั้นเสียงของรุ่นพี่ร่วมชมรมก็ดังขึ้น ปลุกให้เด็กหนุ่มรู้ตัวว่าถึงเวลาเข้าซ้อมกันแล้ว เอจิเซ็นหันหน้าไปมอง ในทันทีรุ่นพี่ตัวแสบที่ทิ้งเขาไว้ร้านราเม็งเมื่อวานก็พุ่งเข้าหา คว้าหมับเข้าที่คอแล้วเอ่ยบอก

          เอจิเซ็น เมื่อวานขอโทษนะที่ไม่ได้กลับไป พอดีกลับมาเอาเงินที่บ้านแล้วล่ะ แต่ระหว่างทาง...

          เจอโน่นนี่นั่นเยอะแยะ เหมือนเป็นอุปสรรคไม่ให้กลับไปร้านราเม็ง ตั้งแต่เพื่อนเก่า คนแถวบ้าน คนแก่ข้ามถนน ลูกแมวตกน้ำ และอีกสารพัดที่รุ่นพี่เล่าอ้างมา ซึ่งเด็กหนุ่มเลิกสนใจไปแล้วและไม่คิดโกรธอะไร ในใจตอนนี้มีเรื่องคาซึยะเข้ามาแทนที่หมดแล้ว!!

        พอหมดปัญหาแล้ว ฉันก็ลืมไปเลยว่าทิ้งนายไว้ร้านราเม็งอ่ะ ขอโทษนะ นายเป็นไงบ้าง

          หลังเล่าจบ โมโมชิโระก็สรุปบอกแบบนั้น สีหน้าวอนขอให้เด็กหนุ่มให้อภัยสุดฤทธิ์ เอจิเซ็นลอบถอนหายใจแล้วตอบไปว่าไม่เป็นไร จากนั้นสมาชิกทุกคนแยกย้ายกันซ้อม ซึ่งเมื่อหมดเวลา โค้ชของชมรมที่วันนี้ไม่โผล่มาให้เห็นก็ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมชายแปลกหน้าสองคน เดินมาหยุดยืนต่อหน้านักกีฬาที่ถูกสั่งให้รวมแถวโดยกัปตัน

          เร็วเข้าเจ้าเปี๊ยก วันนี้โค้ชมีเรื่องสำคัญจะบอกนะ

          รุ่นพี่ที่อยู่ในแถวแล้วร้องเรียก เอจิเซ็นที่ติดลมกับการซ้อม ชะงักการตีลูกลง ก่อนค่อยๆ เดินเอื่อยๆ เข้าแถวในลักษณะในมือยังถือแร็กเกต โดยเด็กหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องมายังเขา

          ทุกคนฟังทางนี้ จากนี้ไปชมรมเรามีจะมีโค้ชเพิ่มเข้ามาอีกสองคน อาจอยู่นานหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับการที่พวกเธอจะทำให้เขาพอใจได้มากแค่ไหน สองคนนี้เป็นมืออาชีพหาตัวจับยากเชียวล่ะ แม้จะอยู่แค่ ม.ปลาย แต่ประสบการณ์ด้านเทนนิสของพวกเขาแข็งมากจนฉันยังนับถือ ฉันเชื่อว่าทุกคนต้องพัฒนาขึ้นได้อย่างเหลือเชื่อถ้าได้เรียนรู้จากพวกเขา และหวังว่า...พวกเธอจะใช้เวลาขณะพวกเขาอยู่ที่นี่เก็บเกี่ยวทักษะให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ

          เป็นเสียงของโค้ชหญิงอาวุโส หรือริวซากิที่ประกาศให้สมาชิกรู้กันถ้วนหน้า โดยตลอดเวลานั้น สายตาหนึ่งที่จ้องมายังเอจิเซ็นก็ยังคงจ้องต่อไปไม่เลิก...จ้องด้วยความเยือกเย็นอย่างเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แม้เด็กหนุ่มจะอยู่ท้ายแถว แต่ก็ใช่ว่าจะทำให้มองกันไม่เห็น ซึ่งอาจเป็นเพราะอยู่คนสุดท้าย เลยทำให้มองง่ายก็เป็นได้

        จากนี้ไปจะให้พวกเขาแนะนำตัวก็แล้วกัน

          ในตอนนั้น เอจิเซ็นที่มองพื้นอยู่ตลอดก็เงยหน้าขึ้นทอดสายตาไปยังจุดเด่น แม้จะอยู่หลังสุดแถมยังตัวเล็ก แต่ก็มีช่องว่างระหว่างแถว ทำให้สามารถที่จะมองเห็น...

          อิริเอะ คานาตะ  เกรดสิบเอ็ด จากนี้ไปขอฝากตัวด้วยครับ

          เด็กหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นโค้ชใหม่ที่ว่า ทว่าไม่ใช่...คนที่เพิ่งแนะนำตัวเมื่อกี้  คนที่ทำให้เด็กหนุ่มเกิดปฏิกิริยานั้นไม่ใช่เจ้าของชื่ออิริเอะ หากแต่เป็น...

          โทคุงาวะ คาซึยะ

          คาซึยะคนนี้...ที่สบสายตากันอยู่ตอนนี้ต่างหาก!!

 

       

        หลังจากนั้นโค้ชริวซากิก็บอกให้ทุกคนแยกย้าย โดยกำชับว่าพรุ่งนี้ให้มาซ้อมกันให้ตรงเวลา เอจิเซ็นถึงละสายตาจากคาซึยะมาอย่างไม่สบอารมณ์ รู้สึกอยากหวดลูกเทนนิสต่อให้แขนหลุดกันไปข้างทั้งๆ ที่ซ้อมมากกว่าคนอื่นและซ้อมมากกว่าวันไหนๆ แล้วแท้ๆ

          เรียวมะ

          เอจิเซ็นเองก็กำลังจะกลับ ทว่ายังก้าวไม่พ้นสามช่วงดีด้วยซ้ำ โค้ชริวซากิก็เอ่ยเรียก เด็กหนุ่มจำใจเดินเข้าไปหา ที่ว่าจำใจนั้น...เพราะไม่อยากก้าวเข้าใกล้คาซึยะที่ยังยืนอยู่ข้างๆ กันก็เท่านั้น อิริเอะเผยยิ้มแฝงตื่นเต้นเล็กๆ ที่พบเอจิเซ็น เหมือนจะอยากพูดอะไรแต่คงรอให้ริวซากิพูดก่อน

          โทคุงาวะคุงยังไม่มีที่พัก เพราะห้องที่ว่างมีเรื่องต้องซ่อมแซมแล้วเสร็จไม่ทัน เพราะงั้นระหว่างนี้ฉันจะให้พักกับเธอก่อนนะ

          เด็กหนุ่มตกใจแถมรู้สึกฝืนขึ้นมาเด่นชัดเมื่อได้ยินแบบนั้น แน่นอนว่าจะแย้ง ทว่าถูกริวซากิตัดหน้าโดยการพูดว่าเพราะเห็นเขาพักคนเดียว ทั้งๆ ที่คนอื่นอยู่กันสองคนหรือไม่ก็สาม จึงเลือกให้รับคาซึยะมาพักด้วยเพราะเห็นว่าสมเหตุสมผลมากที่สุด

          อ้อ ส่วนอิริเอะคุงเขามีที่พักอยู่แล้วน่ะ เลยไม่มีปัญหา

          เพราะเห็นเอจิเซ็นเหลือบมองอิริเอะเหมือนแคลงใจว่าทำไมคนๆ นี้ถึงไม่เดือดร้อนเรื่องที่พัก ริวซากิจึงให้คำตอบมาโดยที่เอจิเซ็นไม่ต้องถาม เด็กหนุ่มอยากถามต่อนักว่าทำไมอิริเอะไม่ให้คาซึยะพักด้วย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอย่างที่ต้องการออกไป โดยโค้ชริวซากิฝากฝังหนักๆ อีกทีแล้วเดินจากไป

          ไม่นึกเลยว่าเธอเรียนที่นี่นะ เรื่องเมื่อวานต้องขอโทษอีกที จะว่าไปแล้ว...ถือโอกาสนี้ดีกันซะนะ

          เมื่อริวซากิไม่อยู่ อิริเอะก็เอ่ยทักเอจิเซ็นอย่างที่อยากพูดมานานพร้อมฝากฝังเพื่อนไปด้วย

          ว่าแต่เธอน่ะ...เห็นโค้ชริวซากิเรียก เรียวมะ...

          เอจิเซ็นละสายตาขึ้นสบด้วยทันทีจากที่เสมาทางอื่น อิริเอะหยุดไปเพราะคิดว่าเด็กหนุ่มไม่ชอบให้เอ่ยชื่อนี้...

          เอ่อ... ขอโทษนะ ช่วยแนะนำชื่อเต็มได้มั้ย

          โค้ชคนใหม่เอ่ยเสียงอ่อนลง

          ไม่เป็นไรครับ เรียกเรียวมะก็ได้

          เอจิเซ็นตอบเรียบๆ แล้วละสายตาจากมา ความจริงไม่ได้โกรธที่ถูกเรียกชื่อจริง แต่แค่รู้สึกแปลกเล็กๆ เท่านั้น และที่ไม่แนะนำตัวตามที่ถูกขอและตามมารยาท นั่นเป็นเพราะไม่อยากพูดให้คนที่ตัวเองไม่ชอบหน้าอย่างคาซึยะได้รู้

          อา...”  อิริเอะออกเสียงสบายใจแล้วเผยยิ้ม จากนั้นพูดต่อ งั้นผมไปนะ ฝากดูคาซึยะด้วย

          แน่ล่ะว่าเอจิเซ็นไม่รับคำฝากนั้น

        โดยก่อนจะไปจริงๆ อิริเอะได้ก้มลงกระซิบเด็กหนุ่มอย่างหนึ่ง

          คาซึยะน่ะ ถึงจะดูขวางโลก แต่ความจริงเป็นคนดีมากๆ เลยนะ

          เอจิเซ็นหันขวับ สบตากับอิริเอะทันทีเหมือนจะบอกว่าตัวเองไม่เชื่อ อิริเอะยังคงยิ้ม ขยิบตาให้แล้วจากไปจริงๆ ตอนนี้...เหลือก็แต่เพียงคาซึยะและเอจิเซ็น...ที่จะว่าไม่กินเส้นกันคงไม่ผิดอะไร

          ยืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่นั่น จะพาฉันไปที่พักได้เมื่อไหร่

          สักพักเสียงทุ้มลึกก็พูดมา เอจิเซ็นตวัดสายตาสื่อความไม่ชอบสบกับอีกฝ่ายที่มองเขาอยู่ก่อน จากนั้นละสายตามาแล้วเดินหนี

          นี่หรือเปล่าที่ว่า...ยิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ

        โดยการเดินหนีที่ว่า เท่ากับการเดินนำร่างสูงไปที่พักนั่นแหละ

 

 

          เอจิเซ็นเป็นหนึ่งในสมาชิกที่พักหอของชมรม โดยอยู่ภายในโรงเรียน ซึ่งมีสมาชิกพักอยู่ประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ของสมาชิกทั้งหมด อย่างที่ริวซากิบอกว่าเด็กหนุ่มอยู่คนเดียว และเป็นแบบนั้นมาเสมอ ทั้งไม่คิดเลยว่าจะต้องมาใช้ชีวิตร่วมห้องกับใครในสักวัน แถมยังเป็นคนที่ไม่ถูกชะตาด้วยแบบนี้อีก แม้จะแค่ชั่วคราวก็ตาม เด็กหนุ่มไม่อยากอยู่ในห้อง หลังจากอาบน้ำก็ออกมานอนเล่นที่คอร์ทเทนนิส โดยตอนออกมานั้น คาซึยะกำลังจัดของอยู่ เอจิเซ็นแค่มองตามแล้วเบ้ปากเล็กๆ ซึ่งฝ่ายนั้นไม่ได้สนใจอะไร

          เด็กหนุ่มอยู่อย่างนั้นไปจนกระทั่งฟ้ามืดสนิท ดีไม่ดีอาจอยู่ทั้งคืนก็ได้ ไม่อยากกลับห้องนี่นา...ไม่อยากไปเจอหน้าหมอนั่น

       

          เปลือกตาสวยเปิดขึ้นหลังจากรู้ตัวว่าเผลอหลับไป ซึ่งพบเข้ากับแววตาเยือกเย็นที่ตัวเองแสนจะเกลียดจนอยากหลับหนีการได้จ้องนี้ไปนัก ไม่รู้คาซึยะมาเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ร่างสูงซึ่งเปลี่ยนเป็นชุดนอน กำลังยืนกอดอกแล้วมองมายังเขาที่นอนราบกับพื้นคอร์ทอยู่ เอจิเซ็นไม่สนแล้วละสายตาหนี

          เข้าไปนอนในห้อง

          เสียงทุ้มลึกว่ามา เอจิเซ็นยังทำเป็นเฉย

          ฉันบอกว่าให้เข้าไปนอนในห้อง

          เอจิเซ็นก็ยังเฉยอยู่ คาซึยะนิ่งไป ก่อนย่อตัวลงมาหา แล้วช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มง่ายดาย

          นี่นายทำอะไร!? ปล่อยฉันนะ!!”

          เสียงห้าวอย่างเด็กหนุ่มร้องโวยวายไม่พอใจ แล้วพยายามดิ้นให้หลุดจากการโอบอุ้มโดยคนที่ตัวเองแสนจะไม่ชอบนี้ให้ถึงที่สุด แต่ในที่สุดเอจิเซ็นต้องชะงักไป เมื่อคาซึยะโน้มหน้าเข้าใกล้ ซึ่งเหมือนร่างสูงจะทำแบบนั้นเพื่อให้ร่างเล็กยอมอยู่เฉยจากความกลัวเท่านั้น ไม่รู้หรอกว่าเอจิเซ็นกลัวหรือเปล่า...แต่จู่ๆ มีคนโน้มหน้าเข้าใกล้เหมือนจะจูบ ก็ต้องรู้สึกหวั่นจนชะงักไปเป็นธรรมดา

          หึ... นึกว่าจะแน่

          ร่างสูงเมื่อเห็นร่างเล็กนิ่งได้ด้วยวิธีจัดการเพียงเล็กน้อยของตัวเอง เจ้าตัวก็กรีดยิ้มเล็กๆ แล้วสร้างถ้อยคำเยาะเย้ยอย่างยังคงความเยือกเย็น

        เพียะ!!

          เอจิเซ็นตบเข้าใบหน้าเฉยชานั้นอย่างลืมตัวเหมือนมือไปเองอัตโนมัติ ซึ่งเด็กหนุ่มต้องเบิกตากว้าง เมื่อเจ้าของความเยือกเย็นส่อแววตาน่ากลัวจับใจ แถมยังโน้มหน้าที่เคยเอาออกห่างไปแล้วหนหนึ่งเข้าหาใหม่

          ยะ...!!

          เสียงห้าวจะร้องห้าม ทว่าถูกกดทับด้วยเรียวปากได้รูปแสนอุ่นของร่างสูง ไม่พอแค่นั้นอีกฝ่ายยังขยี้กลีบปากเข้าหาหนักๆ

          ตึกตัก!!

        โดยเด็กหนุ่มไม่นึกเลยว่า...ตัวเองจะใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ทั้งที่ได้รับสัมผัสแบบนั้นจากคนที่ไม่ชอบหน้าแท้ๆ กว่าจะรู้ตัวก็ถูกร่างสูงอุ้มมาจนถึงห้องซะแล้ว คาซึยะส่งเอจิเซ็นนอนลงกับเตียงด้วยแรงที่เบาเกินคาด เด็กหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนดื้อโดยการลุกจากเตียงเพื่อจะหนี

          ฉันไม่อยู่กับนายหรอก!!”

          หมับ!

          ทว่าถูกร่างสูงคว้าข้อมือไว้โดยเร็ว ไม่พออีกฝ่ายยังคร่อมร่างเขาไว้อีกด้วย ดวงตาสีฮาเซลเบิกกว้างอย่างตกตื่น

          อยู่กับฉันมันทำไมเหรอ ก็เอาสิ ถ้าหนีไปล่ะก็...ฉันทำมากกว่าจูบแน่

          คำขู่ของเสียงทุ้มลึกและแววตาเยือกเย็นที่อีกฝ่ายส่งมานั้นราวกับตรึงตัวเด็กหนุ่มเอาไว้ ไม่กล้าขยับไปไหน ไม่กล้า...ดื้ออีกต่อไปแล้ว แม้แต่กระพริบตายังไม่กล้าจะทำ  เพราะขนาดไม่บอกว่าจะจูบ หมอนี่ยังทำมาแล้ว แล้วถึงขั้นขู่ออกมากับปาก...เด็กหนุ่มเลยอดกลัวไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

__________________________

 

 

 

 

 

          Talk: แอบชอบคู่นี้จัง (ถึงขนาดเป็นฟิคนี่ไม่เรียกแอบชอบแล้วมั้ง) ก็เลยลองแต่งดูค่ะ ไม่รู้มีใครชอบเหมือนกันมั้ยนะ ><

            ปล. ฉากเปิดเรื่องในร้านราเม็ง ไรท์เตอร์อิงเรื่องราวมาจากในอนิเมนะคะ จำไม่ค่อยได้แล้วล่ะ ที่ว่าโมโมะกับเรียวมะไปกินราเม็งกันแล้วถ้ากินหมดภายในเวลาที่กำหนดจะได้กินฟรี แต่ปรากฏว่ามันเหลือผักชีหรืออะไรซักอย่างก็เลยต้องจ่ายตังค์ แล้วโมโมะบอกจะเป็นคนไปเอาเอง ให้เรียวนั่งรอที่ร้าน แต่จนแล้วจนรอดโมโมะก็ไม่มาสักที เพราะระหว่างทางเจอเรื่องโน่นนี่นั่นมากมาย บลาๆๆๆ 555… ก็นั่นแหละค่ะ

            อ้อ...ไรท์เตอร์ขอใช้ชื่อ คาซึยะ นะคะ (ก็ใช้ไปแล้วนี่) มันสั้นดี โทคุงาวะ (ความจริงชอบคำว่า โทคุกาว่า มากกว่า) มันยาวอ่ะ และไรท์ชอบชื่อ คาซึยะ มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ^^

         

         

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ et cetera จากทั้งหมด 27 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

23 ความคิดเห็น

  1. #23 NNUTNCH (@dododiiiiiii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 10:14
    ชอบมากเลยค่ะ อยากให้แต่งเป็นเรื่องจัง สนุกดี~
    #23
    0
  2. วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 05:13
    ฮือออออ ขอบคุณสำหรับ​ฟิคมากเลยนะคะ
    เราชอบคู่นี้มากกกกกกกกกกกกกก แต่ฟิคน้อยมากเลยง่ะ 
    เรารู้สึกว่าโทคุงาวะกับเรียวมะน่ารัก 
    ตอนที่ดู New Prince แบบ โอ๊ยยย รู้สึกว่าเค้างุ้งงิ้งกันมากเลย เหมือนโทคุงาวะจะไม่ชอบ แต่จริงๆ ใจดีคอยช่วยเรียวมะอ่ะ โดยเฉพาะภาคสองที่โทคุมารับลูกเทนนิสแทน
    จากนั้นมาเลยชอบคู่นี้มากๆเลยค่ะ 

    ทำไมเวิ่นเว้อ ถถถถ เอาเป็นว่าชอบฟิคของไรท์มากเลย

    ยังอยากให้มีต่อง่ะ แฮ่ๆ
    #22
    0
  3. วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 19:24
    มาต่อเถอะกราบบบบ
    #21
    0
  4. #20 เซริว
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:13
    อัพเถอะหาอ่านยากมากคู่เนี่ย ท่าทางสนุกรอติดตามนะ
    #20
    0
  5. วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 21:22
    ชอบคู่นี้ง่ะ อยากให้อัพต่อจังงิ >///<
    #19
    0
  6. วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 23:36
    แต่งเรื่องยาวต่อนาาาา
    ชอบคู่นี้พอๆกับ ซานาดะเรียวมะ เลยยยย
    หายากและหามานาน
    #18
    0
  7. #17 Keeta Keith (@keith1223) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 21:21
    ปลื้มปลิ่มมากกกกก
    #17
    0
  8. #16 So lovely (@mylonelygirl-112) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 16:20
    อยากให้มีต่อจัง
    #16
    0
  9. #15 pink
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 20:14
    ชอบคู่นี้จัง รออ่านๆๆๆๆ
    #15
    0
  10. วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 15:30
    มาต่อไวๆๆนะคะ
    #14
    0
  11. วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 16:21
    รออ่านอยู่นะคะ
    #13
    0
  12. #12 sanddy
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 15:03
    อยากอ่านต่อแล้ววอ่ะะะะ



    เอาใจช่วยไรเตอร์นะคะ

    แอบชอบคู่นี้เบาๆ อิอิ
    #12
    0
  13. #11 สูทดำ (@motton) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 08:14
    อุๆ นี่จะมีต่อรึเปล่า รึ จบเเล้ว มันค้างๆๆๆๆๆเว่อร์
    #11
    0
  14. #10 ยอดจักรพรรดิหญิงผู้เลอโฉม
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 20:28
    โทคุจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง -///-

    ความจริงไม่ชอบเรียวมะนะ ขอโทษคะที่อาจทำตัวขวางโลก TT TT

    แต่เพราะโทคุจังเลยเข้ามาอ่าน > <

    ภาษาของไรท์เตอร์โอเคแล้วคะ

    เรารบกวนไรเตอร์อ่านฟิคของเราด้วยนะคะ เป็นคู่ของโทคุจังเหมือนกันคะ

    http://writer.dek-d.com/nakagauchi/writer/view.php?id=1011168

    #10
    0
  15. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 19:54
    ชอบคู่นี้เหมือนกัน

    น่าจะมีต่อนะ หึๆๆๆๆ
    #9
    0
  16. วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 02:45
    ชอบคู่นี้อยู่ลึกๆ><
    #8
    0
  17. #7 Aom
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 07:29
    ชอบคู่นี้อ่ะ แต่งคู่นี้อีกนะไรต์
    #7
    0
  18. วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 12:53
    ชอบๆ=v= คู่นี้เราชอบมากๆ
    #6
    0
  19. #5 yoru
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 11:20
    สนุกดี เป็นเรื่องที่เบาๆ ชอบคู่นี้ค้าาาาา
    #5
    0
  20. วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 00:31
    เหมือนมันค้างนะคะ ไรท์
    #4
    0
  21. วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 17:58
    ชอบ =w=
    #3
    0
  22. วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 17:43
    มาแล้วๆคนชอบคู่นี้...

    เราก็ชอบคู่นี้...สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วมันแบบ...กรี้ด

    ก็คลอดฟิคคู่นี้มาเยอะๆน้อ
    #2
    0
  23. #1 sugar
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 21:54
    แอบชอบคู่นี้เหมือนกันค่ะ ตอนสองคนนี้อยู่ด้วยกันมันฟินมากกก

    ไรท์แต่งสนุกดีค่ะ อ่านลื่น น่ารักเบาๆ

    แต่เหมือนมันยัีงไม่จบ? มันค้างๆไงไม่รู้อ่ะ

    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #1
    0