คัดลอกลิงก์เเล้ว

KEEP OUT อยู่ห่างผมไว้ ระวังโดนรุก [DRRR : Kasuka x Shizuo]

โดย et cetera

จะรุกก็ให้ดูตาม้าตาเรือหน่อย ฉันพี่ชายนายนะ!!

ยอดวิวรวม

744

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


744

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


33
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ต.ค. 56 / 16:54 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





Fic Durarara: Kasuka x Shizuo
 

 

             KEEP OUT อยู่ห่างผมไว้ ระวังโดนรุก


 


18/10/2013




 

 

        Talk:  ความจริงไม่จิ้นคู่นี้เลยซักนิดดดดด แต่ชอบในความน่ารักแบบพี่ๆ น้องๆ ดีค่ะ ทว่าที่ดันจิ้นจนเกิดฟิคขึ้นมานั้น เพราะไรท์เตอร์คิดถึงคาสึกะ เลยหารูปดูแก้คิดถึง แล้วมันมีชิสึโอะติดมาด้วย จู่ๆ จิ้นขึ้นมาซะเฉยๆ ไม่รู้อะไรดลใจ 55 เป็นคู่จิ้น ณ บัดดล แบบเฉพาะกิจ ^^;

            สุดท้ายนี้ขอฝากฟิคเรื่องนี้แก่สาวกของพวกเขาด้วยละกันค่ะ เรื่องสั้นเบาๆ นะ ^^









ขอบคุณธีมสวยๆ จาก

Amaze Cafe'Free Theme | By Naru












+❥ free theme mouse.naru

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 ต.ค. 56 / 16:54

บันทึกเป็น Favorite


 

 

 




 

          อยู่กับพี่มาตั้งแต่เด็กๆ มีพี่คอยทำทุกอย่างให้ คอยดูแลปกป้องเสมอมา ความแสนดีของพี่...ทำให้ผมรู้สึกกับพี่เกินสถานะพี่ชายไปหน่อย

        เป็นความคิดของเฮวาจิมะ คาสึกะ ชายหนุ่มผู้มีสีหน้าเรียบเฉย เหมือนจะเย็นชากับทุกสถานการณ์ ทว่าถึงอย่างนั้นก็เป็นถึงไอดอลขวัญใจของคนทั้งประเทศ ปกติคาสึกะไม่มีเวลาแม้จะพักผ่อน เพราะตารางงานแน่นขนัดทุกวัน แต่ช่วงนี้เขาลงทุนลางานเพื่อมาดูแล ชิสึโอะ พี่ชายแท้ๆ ที่เขาแสนจะรักและเป็นห่วง...แม้ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไรก็ตาม แต่จะว่าไม่ค่อยแสดงออกก็ไม่ถูก คาสึกะเคยแสดงความรักในรูปแบบการกระทำหลายหน...แน่นอนว่ามากเกินกว่าน้องชายจะให้พี่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ล่วงเกินมากมาย...ยังไม่ถึงขั้นที่ชิสึโอะเสียตัวหรอกน่า ถ้าถามว่าชิสึโอะโกรธไหม...คำตอบคือแค่ตกใจ และด่ากลับมาว่าเขาเพี้ยนไปแล้วก็เท่านั้น ซึ่งที่ว่าไม่ค่อยแสดงออก...นั่นหมายถึง ต่อให้รุกเพียงใด แต่ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉยเป็นพวกไร้อารมณ์อยู่ดีนั่นเอง

        สามวันแล้วที่ชิสึโอะนอนซม และคาสึกะอยู่เฝ้ามาตั้งแต่นั้น ซึ่งความจริง....

          ทำงานไปเหอะน่า ไม่ต้องห่วงฉัน คนอย่างฉันไม่มาตายเพราะไข้หวัดกินหรอก ลืมไปแล้วรึไง สิบล้อชนพร้อมกันสองคันยังไม่ตายเลย

          ชิสึโอะบอกมาแบบนั้น เพื่อห้ามไม่ให้เขามาดูแล เพราะพี่ชายเป็นห่วงและอยากให้เขาทำงานเป็นที่สุด แต่คาสึกะอยากหาโอกาสดูแลชิสึโอะบ้าง จึงเพิกเฉยต่อคำพูดนั้น และเอาตัวเข้ามาดูแลอีกฝ่ายจนได้ ซึ่งที่ว่า...สิบล้อชนพร้อมกันสองคันยังไม่ตายนั้นเป็นความจริง บาดเจ็บเล็กน้อยแถมเดินต่อได้อีกต่างหาก เพราะชิสึโอะแข็งแกร่งมาก...เรียกว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในอิเคะบุคุโระคงไม่มีใครกล้าแย้ง แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ประหม่าไข้หวัดไม่ได้เหมือนกัน บางทีอาจมาล้มเอาง่ายๆ ด้วยของธรรมดาก็ได้ เพราะอย่างน้อยมันก็สามารถเข้าเล่นงานชิสึโอะผู้แข็งแกร่งให้นอนซมมาถึงสามวันได้เลยเชียว

          06: 37 PM คือเวลาขณะนี้ คาสึกะในลักษณะยืนกอดอก จับจ้องสายตาอยู่กับใบหน้าหล่อเกเรของพี่ชายตัวดีมามากกว่าครึ่งชั่วโมง ไม่ได้หมายความว่าผู้เป็นน้องไม่ละสายตาไปทางใดเลย มีละไปตามธรรมชาติบ้าง แต่สุดท้ายก็กลับมาจ้องใหม่ ทำแบบนั้นเพื่อสังเกตอาการ และอยากจ้องด้วยความลุ่มหลง จะว่าไปแล้ว...คาสึกะรู้สึกชอบสีหน้าอิดโรยตอนนี้ของพี่มากกว่าครั้งไหนๆ เพราะมันสร้างให้เขาอยากทะนุถนอมมากขึ้นกว่าปกติหลายเท่า ปกติที่...อีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้าหงุดหงิดประหนึ่งเซ็งชีวิตเสียเต็มประดา ประกอบสายตาขวางโลกภายใต้แว่นดำ

          แปะ~

          หลังจากเปลี่ยนท่า โดยเลิกกอดอกแล้วหันเข้าหาร่างหลับเพลียบนเตียงทั้งตัว คาสึกะโน้มลงเล็กๆ แล้วส่งหนึ่งมือวางทาบแก้มเนียนของชิสึโอะ...ที่ไม่ถึงกับหยาบแต่ก็ไม่นุ่มละมุนมือเพื่อวัดอุณหภูมิไข้ แค่นั้นก็ทำให้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายดีขึ้นมาก แต่ยังไม่น่าวางใจสนิท โดยแทนที่คาสึกะจะเลิกวุ่นวายกับร่างกายพี่ คนเป็นน้องกลับเลื่อนมือจากแก้มขึ้นไปบริเวณหน้าผากซึ่งมีแผ่นลดไข้แปะอยู่ เขาดึงมันออกมาวางไว้ข้างเตียง เผยให้เห็นหน้าผากไร้เส้นผมปกปิด จากนั้นโน้มหน้าลงหาเพื่อทาบหน้าผากตัวเองลงอิงกับหน้าผากเจ้าของไข้ คาสึกะค่อยๆ หลับตา และปล่อยให้อีกส่วนสัมผัสกับอีกฝ่ายอย่างจงใจ

          ฮืมมม...

          คนป่วยครางในลำคอ ด้วยรู้สึกว่าตัวเองถูกรุกราน พอลืมตาขึ้นก็ไม่เห็นสิ่งใดเพราะมีอีกใบหน้าแนบชิดติดอยู่

          อือออ

          ครางต่อต้านอย่างยังไม่รู้ตัวดี แต่จับสัมผัสชัดเจนว่าเรียวปากของตนถูกดูดคลึงเล็กๆ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เรียกให้เขาตื่น

          แปะ~!

          ชิสึโอะส่งหนึ่งมือโรยแรง ผลักอกคาสึกะออก ตั้งใจจะผลัก ทว่าแรงน้อยเกินกว่าจะเรียกแบบนั้นจนกลายเป็นแค่แตะ แต่นั่นก็สั่งให้ฝ่ายรุกหยุดการกระทำลง คนเป็นน้องยกหน้าห่างจากมาเพียงเพื่อให้สบตากันได้

          ทำอะไร!    ชิสึโอะเค้นเสียงแหบถามเชิงด่า แววตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างพยายามแสดงฝืนความอ่อนแอจากพิษไข้

          วัดไข้ครับ  คาสึกะตอบเสียงเรียบ ยังคงจับจ้องพี่ชายด้วยสายตานิ่งเฉยอย่างที่สร้างให้คนมองนึกหมั่นไส้ขึ้นมา

          ไม่ถึงกับต้องเอาหน้าผากมาแนบหรอกน่า ที่สำคัญไอ้จูบเมื่อกี้...

          ชิสึโอะพูดไม่จบเพราะนึกละอายขึ้นมา คนเป็นพี่เบือนหน้าหนี ซึ่งมันขึ้นสีเล็กๆ ในลักษณะที่ต่างไปจากอาการไม่สบาย

          จะดูดเอาไข้ครับ

          คาสึกะอธิบายเสียงเรียบเหมือนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ถึงเรื่องจูบ ชิสึโอะโต้ไม่ออกได้แต่กัดฟันกรอด คนน้องยังคงอยู่อย่างนั้น จับจ้องพี่ชายราวกับกลัวร่างนี้จะหายไปหากไม่มองเอาไว้ จนสร้างให้คนถูกมองรู้สึกอึดอัด

          ขวับ~

          ชิสึโอะหันหน้ากลับมาหาเพื่อบอกให้เลิกจ้องสักที ทว่าไม่ทันได้เอ่ยอะไร คาสึกะก็ละสายตาแล้วเอาตัวออกห่างไปก่อน เมื่อน้องเดินออกจากห้องนอนไป คนเป็นพี่ก็ถอนหายใจปลงๆ ทว่าไม่ได้หมายความว่าเจ้าตัวปลงตกแต่อย่างใด คาสึกะมันยังไม่เลิกเพี้ยนอีกเรอะ ชิสึโอะคิดอย่างเพลียจิตจากการกระทำก่อนหน้านี้ของน้อง...ประกอบเข้ากับเรื่องที่ผ่านๆ มาซึ่งเขาถูกรุกไม่ทันตั้งตัวในลักษณะคล้ายๆ กันนี้

          คาสึกะกลับมาพร้อมถาดอาหารและยาในตอนที่ชิสึโอะลุกนั่งพิงหัวเตียง คนเป็นน้องนั่งลงข้างๆ ในระยะที่ใกล้เกินไปแบบจงใจ วางถาดอาหารไว้กับโต๊ะข้างเตียงโดยรองเอาเพียงถ้วยข้าวต้มมาถือในมือ ชิสึโอะมองส่งด้วยสายตาไม่วางใจแล้วจะขยับถอยห่าง

          หมับ!

          ทว่าถูกคาสึกะยึดไหล่เอาไว้ ใช้สายตาเย็นชาช่วยตรึงตัวพี่ชายอีกที

          กินข้าวครับ

          อา เอามาสิ

          ไม่อยากจะบอกว่าอีกฝ่ายทำเหมือนกับจะป้อน เขาถึงต้องขยับถอยห่าง ถึงไม่มีอะไรให้น่าตกใจเพราะน้องแค่จะป้อนข้าว แต่ชิสึโอะก็ระแวงไปแล้วจากการที่คาสึกะจูบมา คาสึกะเหมือนไม่รับรู้ที่พี่บอกขอถ้วยข้าวต้มไปกินเอง คนเป็นน้องวางถ้วยลงกับเตียงแล้วตักหนึ่งคำเข้าปากตัวเอง ซึ่งนั่นสร้างให้คาสึโอะเสียววาบขึ้นมาแล้วว่าตัวเองกำลังจะถูกทำเรื่องไม่ปกติ

          หมับ!

          อือออ...

          เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อคาสึกะที่มีข้าวต้มในปาก เลื่อนมือที่ยึดไหล่พี่ชายขึ้นรั้งรูปคางไว้แน่น ขณะตัวเองเข้าหาแล้วประกบเรียวปากส่งมอบอาหาร ชิสึโอะเองไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ต่อต้านตั้งแต่แรกทั้งที่รู้ว่าต้องเจออะไร อาจเป็นเพราะไม่อยากสู้กับน้องกระมัง หรือเพราะเห็นว่ามันไร้ประโยชน์? คนป่วยครางในลำคอทันทีเมื่อลิ้นฝ่ายรุกเริ่มซุกซนเบียดบดไปทั่วโพรงปาก ข้าวต้มที่เคยถูกป้อนราวกับเป็นของไม่จำเป็น...ไหลย้อนกลับออกตามมุมปาก กลายเป็นจูบต่างหากคือประเด็นสำคัญ คาสึกะเข้าใกล้ชิสึโกะจนตัวแทบชิดพลางปล่อยมือจากช้อนเข้าพยุงศีรษะด้านหลังของพี่เพื่อควบคุมบทจูบให้หนักยิ่งขึ้น ขณะเดียวกันก็ยึดไว้เพื่อลงอารมณ์

          พลั่ก!!

          ทว่าในที่สุดชิสึโอะตัดสินใจผลักน้องชายตัวแสบออก ซึ่งได้ผล ก่อนขยับถอยห่างมาพลางยกมือเช็ดมุมคางที่เลอะข้าวต้มและอย่างอื่น

          ทำอะไร

          ถามน้ำเสียงไม่พอใจ มองส่งฝ่ายรุกด้วยแววตาเหมือนตำหนิ

          ก็ป้อนข้าวไงครับ 

          แน่นอนว่าคาสึกะตอบด้วยทุกการสื่อเฉยชา และแน่นอนว่าเจตนาไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนคำตอบ หลังพูดจบก็ทำท่าจะตักข้าวต้มคำใหม่เข้าปาก ทว่าถูกชิสึโอะเอ่ยตัด

          แล้วทำไมต้องป้อนด้วยวิธีที่มันพิลึกพรรค์นั้นด้วย? ที่สำคัญฉันกินเองได้

          พิลึก?

          คาสึกะชะงักมือข้างจับช้อนเอาไว้แล้วทวนคำราวเด็กไร้เดียงสา จากนั้นคลานเข้าใกล้พี่ชาย ใบหน้าเฉยชาแหงนมองใบหน้าหล่อกวนในลักษณะสองมือเท้าขังข้างตัวคนที่ตัวเองจ้องเอาไว้ ชิสึโอะเบิกตากว้างเมื่อถูกจับให้อยู่ในสถานะแบบนี้

          พิลึกตรงไหน เพราะนอกจากจะได้ป้อนพี่แล้ว...ผมเองก็ยังได้กินไปด้วย

          แผล็บ!

          คาสึกะต่อ แล้วไล้ลิ้นเลียผิวช่วงอกซึ่งโผล่พ้นเชิ้ตขาวบางที่ไม่ได้ติดกระดุมของพี่ชายไปมาราวกับทำประกอบคำพูดว่า กิน ชิสึโอะนิ่งเหมือนถูกสาป เกิดความรู้สึกทั้งอยากต่อต้านและชาจนขยับร่างไม่เป็นในคราเดียวกัน ซึ่งแฝงอาการสยิวแปลบปลาบเข้าแทรกจนนึกแปลกใจตัวเอง การนิ่งของชิสึโอะสร้างให้คาสึกะได้ใจ ลงลิ้นหนักขึ้นและลากไล้ไปจนถึงซอกคอร้อนไข้ แล้วดูดจากแผ่วเป็นหนัก

          สวบ~

          ขณะยังคงเสพสมรสหวานบริเวณลำคอ ฝ่ายรุกก็เข้าใกล้ฝ่ายรับจนกลายเป็นนั่งคร่อมในสภาพที่ฝ่ายรับเองก็ยังคงนั่งอยู่ คาสึกะใช้หนึ่งมือดันคางชิสึโอะให้แหงนหน้า เปลี่ยนตำแหน่งการเสพลงลำคอส่วนหน้าไปจนถึงมุมคาง โดยลากลิ้นระดับหนักไปมาอย่างหิวโหย ท่ามกลางเสียงครางเพียงนิดอย่างแอบเผลอไผลของคนโดนรุก ขณะอีกมือของคนเป็นน้องสอดเข้าใต้เสื้อร่างป่วยแล้วลูบไล้ผิวช่วงอกเล่น

          อือออ...

          เสียงแหบพร่าจากพิษหวัดครางเต็มๆ เป็นครั้งแรก เมื่อถูกนิ้วเรียวจับจุดอ่อนไหวที่สุดกลางอกแล้วหมุนไปมาด้วยแรงสร้างให้เสียว คาสึกะพอใจกับเสียงนั้น เลื่อนริมฝีปากเข้าครอบครองสิ่งที่เคยใช้มือหมุนเล่นแล้วกัดเบาๆ

          อาาา...คาสึ...กะ

          ครั้งนี้คงยิ่งกว่าสมใจ เพราะชิสึโอตอบสนองการถูกรุกโดยสะดุ้งตัวขึ้นเล็กๆ สลับครางยาวและเรียกชื่อเขา ฝ่ายรุกเปลี่ยนจากกัดเบาๆ เป็นไล้เลียหนักๆ นั่นยิ่งเรียกเสียงตอบสนองจากฝ่ายรับมากขึ้น ชิสึโอะเริ่มใช้หนึ่งมือแทรกเข้าเส้นผมคาสึกะแล้วขยี้ไปมา ในตอนนั้น คาสึกะก็เริ่มดูดกลืน...
 

          นี่ฉัน...กำลังทำอะไรอยู่!?

        พลั่ก!!

          แม้จะเผลอไผล แต่ชิสึโอะก็ดึงจิตสำนึกกลับคืนมาได้ในตอนที่คาสึกะปลดกระดุมเสื้อเขาออกเรื่อยๆ แล้วลงลิ้นต่ำไปจนถึงสะดือ ฝ่ายถูกรุกผลักฝ่ายรุกออกอย่างแรงด้วยได้สติ จากนั้นถอยห่างมาจนติดขอบเตียง มองส่งน้องชายด้วยสายตาแข็งกร้าวเพื่อใช้ขู่

          นายคิดจะทำอะไร

          คาสึกะไม่เข้าหา มองสบตาพี่อยู่อย่างนั้นสักพัก ก่อนละสายตาเฉยชามาด้านข้างแล้วตอบ

          ผมอยากให้พี่หายไวๆ เลยจะช่วยเอาไข้ออกให้

          หา!?

          เอามาสู่ตัวผมแทนน่ะครับ

          ชิสึโอะจะรู้ไหมว่า...เขาโกหก? ที่รุกไปทั้งหมดล้วนแล้วเกิดจากความปรารถนาส่วนตัวเต็มๆ คนเป็นพี่ไม่แม้แต่จะคิดว่าน้องตอบความจริงหรือลวง เพราะถึงยังไงเมื่อกี้ตัวเองก็เผลอคล้อยตามไปเหมือนกัน ชิสึโอะตัดใจก่อนเอ่ยสรุป

          ช่างเถอะ ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ ดูแลตัวเองได้แล้ว นายน่ะกลับไปทำงานซะ ไม่ใช่สิ กลับไปพักผ่อนในที่ของนายดีกว่า แล้วพักงานซักพักด้วย สงสัยทำงานมากไปจนเพี้ยนแน่เลย

          ไม่ได้ทำงานจนเพี้ยนนะครับ ผมบอกแล้วไงว่าผมชอบพี่...จะให้พิสูจน์อีกซักกี่รอบถึงเชื่อ

          ไม่พูดเปล่า แต่ยังขยับร่างเข้าใกล้พี่ชายในลักษณะชวนให้สยองเล่น แม้จะด้วยท่าทีเย็นชาอย่างเดิม แต่ชิสึโอะรู้ดีว่าแฝงพิษร้ายในความเย็นชาเอาไว้มากมาย

          อย่าเข้ามา!!

          เสียงแหบตะโกนห้ามสุดแรงอย่างตกใจกลัวแต่ก็ด้วยท่าทีนักเลง สุดท้ายต้องเดือดร้อนตัวเองมานั่งกุมคอไอแค่กๆๆ คาสึกะหยุดเข้าหาตามคำห้าม ยังคงมองส่งพี่ด้วยแววตาอย่างเดิม

          ฉันบอกให้กลับก็กลับสิ เชื่อฟังฉันบ้างได้มั้ย

          ชิสึโอะบอกมาอีกอย่างขอร้องเล็กๆ คนเป็นน้องยังคงแสดงท่าทีเหมือนไม่รับรู้ เย็นชาจนน่าโดนตื้บ ถ้าชิสึโอะปกติดีคง (อาจจะ) ยกตู้เย็นทุ่มใส่ไปแล้ว แต่เห็นแบบนี้ คาสึกะเองก็กำลังคิดบางอย่างในหัวอยู่เหมือนกัน

          ก็ได้ครับ

          สุดท้ายคนเป็นน้องเอ่ยบอก ซึ่งคำตอบนั้นสร้างให้พี่ชายรู้สึกโล่งราวยกภูเขาออกจากอกได้

          แต่ว่าพี่...ต้องจูบลาผมนะ

          เรื่องมากจริงเฟ้ยยยย!!!

        ถึงจะโวยวายในใจแบบนั้น แต่ชิสึโอะก็ยอมทำตามเงื่อนไข เพราะคาสึกะอุตส่าห์ยอมกลับดีๆ ให้แล้ว ร่างสูงของคนเป็นพี่ค่อยๆ เข้าใกล้ร่างที่เล็กกว่า จ้องตากันสักพักก่อนจูบลงหน้าผากอีกฝ่ายแผ่วๆ ตอนแรกคิดว่าไม่เห็นมันจะเป็นอะไร แค่จูบลาน้องเฉยๆ และคิดจะจูบเบาๆ ลงกับริมฝีปาก แต่จู่ๆ เกิดความคิดว่าจะจูบหน้าผากขึ้นมาได้เลยเลือกทำอย่างนี้แทน ทว่าระหว่างที่รู้สึกเบาใจและจะเอาหน้าออกห่างมานั้น...

          หมับ!

          ก็ถูกคนน้องยึดมุมคางเอาไว้ ชิสึโอะเบิกตากว้างกว่าปกติเมื่อริมฝีปากของตัวเองถูกทาบทับด้วยสิ่งเดียวกันจากอีกฝ่าย แต่เมื่อพบว่าคาสึกะแค่กดเข้าหาเบาๆ ค้างไว้สักพักแล้วจากไป เขาก็โล่งอกขึ้นมา

          จูบแบบนี้ต่างหากครับ

          คาสึกะเอ่ยบอกเหมือนสอน แล้วลุกจากเตียงไป ขณะชิสึโอะด่าตัวเองอย่างหนักว่าด้วยเรื่อง...

          ตึกตัก!!

        ทำไมใจฉันมันเต้นหวั่นไหวขึ้นมาได้ฟะเนี่ย!!!

 

 
 

        คาสึกะออกจากห้องพี่ชายมาเก็บของเล็กน้อย แล้วยืนรอให้ผู้จัดการมารับนอกห้อง ไม่เกินครึ่งชั่วโมง คนที่รอก็มาถึง ขณะที่ชิสึโอะลุกจากเตียงมาพอดี

          โครมมมมม!!!

          เย้ยยย!!

          เสียงผู้จัดการร้องตกใจพลางกระโดดหลบตู้เก็บของที่ชิสึโอะใช้เท้ายันเพียงเบาๆ ก็ตกลงกองกับพื้นทั้งหลัง ซึ่งเจ้าของห้องตั้งใจจะล้มตู้ให้ถูกผู้จัดการได้รับบาดเจ็บด้วยความไม่พอใจส่วนตัว คาสึกะไม่สนแล้วออกมารอข้างนอก ขณะชิสึโอะคว้าหมับเข้าคอเสื้อผู้จัดการแล้วตะคอกด้วยเสียงที่ยังคงแหบ

          แกใช่มั้ยที่อยู่กับคาสึกะตลอดเวลา แกเลี้ยงน้องฉันยังไง เอาอะไรให้น้องฉันกิน ทำไมหมู่นี้มันถึงได้เพี้ยนแบบนี้ หาาาา!!!

          หา!ผะ...ผม...ผม..

          ตอบมาสิเฟ้ยยยย!!!”

          ก็กำลังจะตอบแหละครับท่าน T T

          ผม...

          หืม?

          “ผมไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย จะเพี้ยนมาจากไหนผมจะไปรู้เรื่องได้ไง แต่ผมก็ไม่เห็นว่าคุณคาสึกะจะเพี้ยนตรงไหนเลย...เอ่อ...

          ผู้จัดการหน้าเผือดสีมากกว่าเดิมเมื่อชิสึโอะจ้องมาด้วยแววตาน่ากลัวยิ่งขึ้น แต่สุดท้ายพี่ชายจอมโหดก็ลดแววตาแข็งกร้าวลงแล้วถอนหายใจ

          พลั่ก!

          อา...

          จากนั้นโยนร่างผู้จัดการลงพื้น แล้วกลับเข้าห้องนอนด้วยท่าทีเซ็งจัด

          ฟุบ~!

          ทิ้งตัวลงนอนกับเตียงในสภาพคว่ำหน้า แล้วหลับไปอย่างพยายามทิ้งทุกเรื่องที่รกสมอง

 

 

 

          คุณพี่ชายเนี่ย...ยังโหดไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ไม่รู้ว่า...คุณคาสึกะทนอยู่กับเขาได้ยังไง

          เป็นเสียงของผู้จัดการที่พูดกับคาสึกะ โดยตอนนี้ทั้งคู่เดินเคียงกันมายังที่จอดรถ

          ตอนอยู่กับผม...เขาเป็นพี่ชายที่ดีครับ

          คาสึกะตอบเรียบๆ พลางกดยิ้มในใจ นอกจากพี่จะแสนดีแล้ว...ยังน่ารักซึ่งมีความหมายโดยนัย แถมยัง...เป็นฝ่ายแพ้ให้กับเขาไม่ว่าจะเรื่องใดๆ อีกต่างหาก ผู้จัดการรับฟังอย่างไม่เข้าใจ ยืนยันได้จากแววตาที่มองส่งคาสึกะอย่างนึกประหลาด

          ฟุบ~!

          ทันใดนั้นสองคนต้องหยุดเดิน เมื่อมีร่างหนึ่งพุ่งมาขวางหน้า

          โอ๊ะโอ... รู้สึกวันนี้จะโชคดีที่ได้เจอดาราดัง แต่โชคร้ายไปหน่อยที่ไม่ได้เตรียมปากกามาขอลายเซ็น

          เจ้าของร่างที่เข้ามาใหม่ แสร้งพูดตื่นเต้น จากนั้นฉีกยิ้มในลักษณะที่ทำให้คนมองเกิดความรู้สึกอยากประเคนอวัยวะต่ำสุดส่งให้นัก

          โอ...โอริฮาระ อิซายะ!?”

          เป็นเสียงของผู้จัดการที่ร้องออกมาด้วยท่าทีตกใจ ทั้งยังมีแววไม่แน่ใจเคลือบแฝง ขณะคาสึกะยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แม้จะแอบแปลกใจที่เจออีกฝ่ายในลักษณะเข้ามาหาเขาด้วยตัวเองแบบนี้ก็ตาม...

 

 

 

 

          ชิสึโอะรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมหลังได้นอนพักอีกสองชั่วโมง นับตั้งแต่คาสึกะกลับ ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง...หากเป็นปกติเขาคงกำลังทำงาน หรือไม่ก็เดินว่างงานไปตามอิเคะบุคุโระ ทว่าตั้งแต่ไม่สบายทำให้สูญเสียการใช้ชีวิตแบบนั้นไป แม้จะเพียงสามวัน แต่ชายหนุ่มรู้สึกราวกับตัวเองใช้ชีวิตโดยไม่เห็นเดือนเห็นตะวันมานานเป็นปี เพราะแบบนั้นเมื่อร่างกายดีขึ้น เขาจึงตัดสินใจออกท่องราตรีอย่างปกติทันที เพื่อเติมพลังชีวิตให้กับตัวเอง

          ชิสึโอะลุกจากเตียงแล้วบิดขี้เกียจ ก่อนอาบน้ำแต่งตัวอย่างคล่องแคล่ว ที่ขาดไม่ได้เลยคือแว่นกันแดด จากนั้นออกนอกห้องโดยคาบบุหรี่ยี่ห้อโปรดไว้กับเรียวปากอย่างกระหายจัดจะสูบ เพราะตั้งแต่ป่วยมาก็ถูกคาสึกะห้ามไม่ให้แตะต้องบุหรี่ซึ่งเป็นเสมือนดวงใจไปเสียสิ้น

          แค่กกกก

          แม้ตอนนี้จะยังไม่ควรสูบเพราะยังไม่หายดี แต่มันอดไม่ได้เฟ้ยยย!!

          Rrrrrr

        ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นตอนที่ร่างสูงโปร่งก้าวพ้นประตูห้องมาได้ไม่เท่าไรด้วยซ้ำ ชิสึโอะล้วงจากกระเป๋ามาดูอย่างไม่ใส่ใจ อีกทั้งยังเซ็งนิดๆ ความจริงไม่ชอบพกโทรศัพท์เท่าไร แต่กลับต้องพกเอาไว้เผื่อมีธุระจำเป็น และนี่เป็นคำขอจากคาสึกะด้วย ชิสึโอะผู้ห่วงและแคร์น้องชายมากเหลือเกิน...มีหรือจะปฏิเสธอีกฝ่ายได้

          ซึ่งสิ่งที่เข้ามาในตัวชายหนุ่มชัดเจนคือความคลั่งแค้นในแบบที่อยากบดขยี้ไม่ไหวจนอกแทบระเบิดเมื่อมองหน้าจอ แววตาภายใต้แว่นดำสื่อความขุ่นข้องหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด

          แกอยู่ไหน ออกมาให้ฉันฆ่าเดี๋ยวนี้ อิซายะ!!!”

          เสียงแหบลงคอเค้นแค้นออกไปทันทีหลังกดรับสาย เมื่อรู้ว่าต้นสายคือศัตรูตัวดีที่แค่ได้ยินชื่อก็เกิดความรู้สึกอยากติดคุกขึ้นมาแล้ว

          (แหม...แหม...ชิสึจังนี่ยังคิดถึงฉันรุนแรงเหมือนเดิมเลยนะ หึๆๆ)

          อีกฝ่ายตอบมาอย่างใจเย็นแถมไม่ลดความช่างเย้าแหย่ที่ชวนให้คนฟังอยากกระทืบให้จมดินลงเลยแม้สักนิด... แน่นอนว่าคนฟังต้องเป็นผู้ที่มีความแค้นฝังหุ่นต่ออิซายะแบบชิสึโอะ โดยปลายสายเงียบไม่โต้ เก็บความเลือดร้อนอยากขยี้ต้นสายไว้ในใจเพื่อลงอารมณ์นั้นกับเจ้าตัวรวดเดียวไปเลยเมื่อเจอหน้า

          (ที่โทรมาเพราะคิดถึงน่ะ พอดีฉันมาทำธุระที่อิเคะบุคุโระ อ้อ...ได้ข่าวว่าไม่สบายนี่ เสียดายนะฉันมีงานเลยไม่ได้ไปเยี่ยม)

          พูดจบก็ขำตามสไตล์ ชิสึโอะกลอกสายตาคลุ้มคลั่งไปมากับพื้น จากนั้นลากเสียงเย็น

          แก....อยู่...หนายยยยย

          (ฮะๆๆ โรงแรมของยางิริกรุ๊ปน่ะสิ ห้อง 408 ทำไม...ชิสึจังจะมาหาเหรอ ก็ดีน้า... จะได้มาพาตัวน้องชายกลับไปด้วยเลย)

          ชิสึโอะขมวดคิ้วสงสัย ตั้งใจฟังมากกว่าเดิมทันที

          (เจอคา...สึกะคุงน่ะ เลยเก็บมาเล่นแก้เซ็ง แหมๆ น้องชายนายนี่สนุกดีจริงๆ เลยนะ)

          ชิสึโอะเบิกตากว้างแล้วร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายดังก้อง เกิดความรู้สึกร้อนอย่างเป็นห่วงผสมอยากขยี้ใครสักคนให้แหลกคามือขึ้นมาพร้อมกัน แม้ไม่แน่ชัดว่าอีกฝ่ายทำอะไรน้องเขา และไม่แน่ด้วยว่าคาสึกะจะอยู่กับอีกฝ่ายจริงไหม แต่แค่มีอิซายะคนเดียว นั่นก็ดึงดูดให้ชิสึโอะพุ่งไปหาเพื่อก่อเรื่องในทันทีอยู่แล้ว รายอิซายะตัดสายไปพร้อมเสียงหัวเราะสะใจ จากนั้นกดยิ้มด้วยความรู้สึกสนุกนักหนา...กับการเฝ้ารอคอยให้ศัตรูมาฆ่า

 

 

 

          ชิสึโอะมาถึงโรงแรมด้วยมอเตอร์ไซค์ของเซลตี้ ที่บังเอิญเจอฝ่ายนั้นขับรถส่งของอยู่ แต่ก็มีน้ำใจมาส่งเขาจากการหยุดทัก ไม่จำเป็นต้องวิ่งขึ้นชั้นสี่ให้เหนื่อยหรือรอลิฟต์ให้เสียเวลา เพราะเซลตี้บุกมาส่งถึงที่ตามสไตล์อยู่แล้ว โดยเมื่อส่งเสร็จก็กลับไปทันทีเพราะมีงานต้องทำ ชิสึโอะมุ่งสู่ห้อง 408 ในลักษณะเดือดพล่าน แล้วถีบประตูพังเข้าไปในทันทีโดยไม่อาศัยการเรียกให้คนในห้องออกมาเปิด

          “อิซาย้าาาาาาาาาาาาา!!!

          กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ขณะไล่หาเจ้าของชื่อไปทั่ว ซึ่งมาพบเอาที่ห้องนอน โดยภาพที่ปรากฏต่อหน้า ทำเอาชิสึโอะตะลึงจนปล่อยบุหรี่ที่คาบไว้กับปากอย่างเหนียวแน่นให้ตกลงพื้น

          แพ้อีกแล้วเหรอเนี่ย

          หึๆ ถ้าคิดจะสู้เซียนอย่างผมต้องฝึกหลายปีนะครับ

          มัน ไม่ มี อะ ไร แค่...คนสองคนนั่งเล่นหมากรุกด้วยกันก็เท่านั้น!?

          หืม...?

          ระหว่างนั้นอิซายะก็หันมาทางที่ชิสึโอะยืนอยู่ เพียงได้สบตากัน อิซายะก็กรีดยิ้มวอนโดนกระทืบ

          มาเร็วเกินคาดนะ ชิสึจัง

          เอ่ยบอกอย่างแสร้งรู้สึกทึ่ง แล้วส่งยิ้มให้ต่อ ชิสึโอะกำหมัดแน่นและเริ่มสร้างแววตาขุ่นข้องมองส่งศัตรู จากนั้นเอ่ยถามอย่างใจเย็นก่อนเพื่อให้ได้ความ

          หมายความว่าไง...ที่บอกว่าอยู่กับคาสึกะ แล้วบอกว่าน้องฉันสนุก

          อิซายะหลุดขำอารมณ์ดี แล้วค่อยๆ เอ่ยตอบ

          มาส่งข่าวบางอย่างให้คาสึกะคุงน่ะ มาคุยกันที่โรงแรม พอจบงานแล้วเรายังว่างทั้งคู่ เลยประชันหมากรุกกันเล่นๆ แล้วระหว่างนั้นฉันเกิดคึดถึงชิสึจังขึ้นมาเลยโทรไปกวน เอ้ยโทรไปหา

          แน่นอนว่าพูดจบก็ยังคงฉีกยิ้มกวน ชิสึโอะนิ่งอยู่พักหนึ่ง โดยระหว่างนั้นรังสีเย็นในลักษณะของผู้ก่อการร้ายได้ทยอยเข้าปกคลุมร่างสูงมากขึ้นเรื่อยๆ อิซายะเองรู้ตัว และเริ่มเตรียมที่จะรับมือแล้ว

          แกตายยยยยยย!!!

          สิ้นเสียงนั้น โต๊ะตัวใหญ่ก็ถูกทุ่มลงกับเตียงตำแหน่งที่อิซายะเคยนั่งด้วยฝีมือมุ่งเอาชีวิตจากชิสึโอะ แน่นอนว่าอิซายะยังหลบได้ไวเป็นลิงเหมือนเดิม กระโดดพุ่งไปหน้าต่างและตั้งท่าจะปีน โดยได้หันหน้ามายิ้มยั่วชิสึโอะแล้วบอกอย่างหนึ่ง

          จะฆ่าฉันน่ะยังเร็วไปร้อยปี ไว้ว่างๆ จะมาเล่นด้วยใหม่นะ บ๊ายบี

          ว่าแล้วก็พุ่งลงหน้าต่างไป ชิสึโอะตามมามองส่งทว่าไม่เห็นวี่แววแล้ว

          อิซายะ!!!!

          เสียบแหบโวยวายอย่างบ้าคลั่งด้วยความรู้สึกเจ็บใจ ซึ่งถึงคาสึกะจะไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่ตัวเองเข้าใจผิด แต่การอยากฆ่าอิซายะนั้นเป็นสิ่งที่ชิสึโอะตั้งมั่นมาตลอดอยู่แล้ว

          หยุดแหกปากซักทีน่า นี่ไม่ใช่ที่ส่วนบุคคลนะ

          เสียงเรียบจากผู้เป็นน้องเอ่ยแทรก ตัดการร้องตะโกนปาวๆ ของผู้เป็นพี่ ชิสึโอะตัดใจเก็บความแค้นต่อศัตรูเอาไว้ จากนั้นหันมาสนใจน้องชาย ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้มองใบหน้าเฉยชาหลังจากอิซายะหนีไป นั่นเรียกให้ชิสึโอะตกใจขึ้นมาเล็กๆ เมื่อพบว่าหางคิ้วของคาสึกะได้แผลเพราะโดนลูกหลงที่เขาแผลงฤทธิ์ เลือดสดหยาดจากหางคิ้วลงสู่ใบหน้า

          คาสึกะ...

          ชิสึโอะเข้าหาเพื่อจะขอโทษ แต่คาสึกะลุกจากที่นอนมาก่อน แล้วปฐมพยาบาลหยาบๆ โดยใช้หลังนิ้วปาดเลือดออกจากปากแผล

          ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ และผมดีใจมากที่รู้ว่าพี่ หวง ผม

          พูดเรียบเฉยโดยไม่มองหน้า จากนั้นเก็บกระเป๋าที่ตกลงกับพื้นตอนชิสึโอะยกโต๊ะออกไปขึ้นมาถือ แล้วเดินผ่านมา โดยคำที่น้องพูดว่า หวง ซึ่งหมายถึงชิสึโอะหวงนั้น สร้างให้คนเป็นพี่อ้าปากค้างเล็กๆ เพราะรู้สึกทึ่ง คนอะไรเข้าข้างตัวเองได้ชนิดหน้าตาเฉย หน้าตาเฉยจริงๆ

        กลับนะครับ ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย

          คาสึกะหันมาบอกก่อนจะพ้นประตูไป

          เดี๋ยวสิไอ้ที่พูดเมื่อกี้น่ะ ใครหวงนายกัน

          ชิสึโอะเรียกไว้ด้วยคำพูดนั้น ทำให้คาสึกะหยุดก้าว

          ฉันก็แค่เป็นห่วง...เพราะเห็นนายเป็นน้อง เลิกเพี้ยนซักทีเถอะคาสึกะ ฉันขอร้องล่ะ

          ชิสึโอะพูดอย่างเหนื่อยอก จริงอยู่ว่าความรู้สึกหวงนั้น...ไม่ใช่เฉพาะคนรักถึงจะมีความรู้สึกแบบนั้นได้ หากพี่จะหวงน้องมันก็ไม่แปลก แต่ชิสึโอะรู้ดีว่าน้องชายจอมเพี้ยนตีความหมายไปทางใด คาสึกะไม่ตอบ หยุดอยู่อย่างนั้นต่อสักหน่อยแล้วเดินจากไป ชิสึโอะลอบถอนหายใจ ก่อนตัดสินใจตามมา

          หมับ!

          คนเป็นพี่คว้าข้อมือน้องชายเอาไว้ คาสึกะไม่หันหน้ามามอง แต่ก็เหมือนตั้งใจฟังอยู่ว่าชิสึโอะจะพูดอะไร

          ไปทำแผลที่คลินิกก่อน

          ชิสึโอะเอ่ยบอกแข็งกร้าวแต่ด้วยความเป็นห่วง แล้วจูงมือน้องให้ตามมา โดยคนถูกพาก้าวไม่ปฏิเสธใดๆ

          ถ้าจะทำต้องเป็นห้องพี่ และคนทำคือพี่เท่านั้น ไม่งั้นผมไม่ทำ

          ทว่าได้เอ่ยข้อแม้แบบนั้น ชิสึโอะหันมาส่งสายตาเหนื่อยใจในความดื้อของน้องที่ไม่รู้ว่าไปติดใครมา โดยแฝงความคิดอยากแย้งเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ขัดอีกฝ่ายไม่ได้

          สรุปว่าคืนนั้น คาสึกะได้รับการทำแผลจากชิสึโอะ และค้างกับชิสึโอะอีกคืนโดยคนเป็นน้องจะกลับแต่เช้า ซึ่งตอนนี้ถึงเวลาแล้วแต่ชิสึโอะเพิ่งตื่น ทว่าก็ทันตอนน้องต้องออกจากห้องพอดี

          โชคดี        

          พี่ชายเอ่ยบอกขณะยืนพิงประตูส่งน้อง เมื่อเอ่ยคำนั้นจบก็ส่งบุหรี่ที่พักไว้ในมือเข้าปากอีก ทั้งๆ ที่เพิ่งตื่นหยกๆ แท้ๆ แต่กลับเลือกบริโภคควันขุ่นเป็นอันดับแรก คาสึกะหันมามองสีหน้านิ่งอย่างเคย ทว่าในใจกำลังคิดบางอย่าง

          หืม?

          ชิสึโอะออกเสียงแปลกใจเมื่อน้องเอาตัวเข้าใกล้ พอมาลักษณะนี้ทีไรเขาก็อดหวั่นใจไม่ได้ทุกที...เพราะกลัวถูกรุกอีก กำลังจะถอยเข้าห้อง แต่ถูกหนึ่งมือของน้องรั้งไหล่เอาไว้

          ช่วงนี้บอกว่าให้งดบุหรี่ไงครับ

          คือสิ่งที่คาสึกะคิดอย่างไม่พอใจอยู่และพูดออกมา

          รู้แล้ว

          พี่ชายเอ่ยตอบแบบขอไปที แต่ก็ยังไม่เลิกคาบบุหรี่ คาสึกะหรี่ตาลงด้วยความรู้สึกต้องการ จิตใต้สำนึกอยากสั่งสอน แล้วเอาหน้าเข้าใกล้ชิสึโอะที่เบนสายตาหนีจากการตอบรับคำก่อนหน้ามากกว่าเดิม

          อ...

          ชิสึโอะออกเสียงในลำคอเพียงนิดแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อจู่ๆ คาสึกะไล้ลิ้นอุ่นชื้นมาตามรอยแยกเรียวปาก จากนั้นดันบุหรี่ให้ตกพื้นไป ฝ่ายรุกกดจูบเล็กๆ ขยี้หน่อยๆ พอให้ใจเต้นเล่นแล้วผละออก

          รู้แล้วก็ปฏิบัติตามด้วยสิครับ

          เอ่ยบอกเป็นคำสุดท้ายอย่างสอนบ้างสั่งบ้าง หันหลังให้แล้วเดินจากมา

          ตึกตัก...

        ทิ้งให้ชิสึโอะยืนใจเต้นผิดจังหวะอยู่คนเดียว...เต้นด้วยจังหวะหวั่นไหวเล็กๆ ขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

-End-

 

 

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ et cetera จากทั้งหมด 27 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 13:31
    แต่อีกได้ไหมคะ ฟินนนนนนนนนเจ้าค่าาาาา
    #9
    0
  2. #8 N-XIII-2707 (@namgarin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 13:16
    อ๊ายยยยย ฟินมากเลยยย ^^
    #8
    0
  3. วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 02:28
    คำบางคำแอบขัดเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้ว.........ฟินมากกกกกกก>/////<
    #7
    0
  4. วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:56
    ฟินค่ะ >///<
    #6
    0
  5. #5 ..แมมแบมเบีย.. (@hunhan23140) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 04:43
    ว้าววววสนุกมุ้งมิ้งมวากกกกกกก_0_
    #5
    0
  6. วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 04:19
    อร๊างงงงงงงงง น่ารักค่ะ5555555
    #4
    0
  7. วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 23:55
    ฟินน สองพี่น้องเฮวาจิมะ -///-
    #3
    0
  8. วันที่ 27 มกราคม 2557 / 18:22
    ชอบค่ะ น่าร้ากกกก
    #2
    0
  9. วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 15:03
    คู่นี้ ฟินนนน ไม่ค่อยเจอใครแต่งคู่นี้ ส่วนใหญ่เจอชิสึโอะกะอิซายะตลอด

    แต่เราคิดว่าชิสึโอะน่าจะเมะนะ55555

    สองพี่น้องนี่น่ารักตลอดเลยจริงๆ
    #1
    0