คัดลอกลิงก์เเล้ว

บางทีก็ไม่จำเป็นต้องมีชื่อฟิคหรอก [Fic Gintama: HijiGin]

โดย et cetera

โลกมันกลม ไปไหนก็เจอมัน แล้วหมู่นี้ฉันนึกเพี้ยนอะไรขึ้นมาวะ

ยอดวิวรวม

1,327

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


1,327

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


52
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 3
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 พ.ย. 56 / 19:41 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


 

Fic Gintama: Hijikata x Gintoki

     

 

 

 

            Talk: เพิ่งเคยแต่งกินทามะค่ะ เหตุผลที่แต่งคืออยากแต่งฟิคอนิเมะเกรียนๆ ดู ฮ่ะๆ  ชื่อฟิคเรื่องนี้คือ บางทีก็ไม่จำเป็นต้องมีชื่อฟิคหรอก’ 55 ตอนแรกก็คิดอยู่นะว่าให้ชื่ออะไรดี แต่พอคิดถึงแนวกินทามะก็คิดว่าเอาแบบนี้แหละ

            สวัสดีรีดเดอร์ผู้เมตตากรุณาอ่านฟิคของเราค่ะ จั่วหัวว่า ฮิจิกิน แต่เพิ่งจะมีฮิจิกินท้ายๆ นะคะ แรกๆ จะเป็นบรรยากาศของเหล่าเดอะแก๊ง เป็นเรื่องสั้นป่วนๆ เบาๆ ค่ะ ถ้าไงลองอ่านดูน่อ :)

             


 

Thanks

ร้านค้าแจกธีมบทความ

duck- ร้านค้าแจกธีมบทความfly

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 25 พ.ย. 56 / 19:41

บันทึกเป็น Favorite


           
 

            พลั่ก!!

            พ่อจ๋า โย่ว! แม่จ๋า โย่ว!! โฮ่ๆ เฮ้ หนีห่าว หนีห่าว อากินจังสบายลีมั้ยน่อ โย่ว!! ชินปาจิ โย่ว! อาตี๋ตูดหมึก ไอดอลโอตาคุ ไปซื้อสาหร่ายดองมาให้อั๊วเหลียวนี้เลย โย่วววว!!”

            ตุบ ตุบ ตุบ

            คางุระจัง เงียบๆ หน่อยสิครับ โรงพยาบาลนะครับ ไม่ใช่ตลาดสด เดี๋ยวเค้าก็ไล่ให้ออกไปหรอกครับ

            โย่ว อั๊วเอาแผ่นเพลงของอาโอซือมาด้วยล่ะน่อ!!”

            จะ...จริงเหรอครับ

            ไม่ได้โม้น่อ เอามาจริงๆ นี่ไง อั๊วให้อาชินปาจิยืมฟังหนึ่งวันเลยเอ้า!”

            ว้าว ขอบคุณมากๆ เลยครับ ผมกำลังรู้สึกว่างหูอยู่พอดีเลย

            โย่ว! ม้าจ๋า โย่ว ป๊าจ๋า โย่ว เฮียจ๋า วันนี้อั๊วจากินสาหร่ายดองม่ายอ้าน

            โจเมะ โจเมะ โจเมะ โจเมะ โจเม้!!!!

           

            ตูอยากตายลงมันซะตรงนี้จริงๆ เลยเฟ้ยยยยย!!

            ซามูไรหัวเงินที่นอนเจ็บอยู่กับเตียงผู้ป่วยโอดครวญในใจเช่นนั้น หน้าตาที่เจ้าตัวมักบอกตัวเองเสมอๆ ว่าคงจะหล่อกว่านี้ถ้าผมตรงอย่างชาวบ้านชาวช่อง เศร้าซมราวกับจะร้องไห้ออกมาให้ขาดใจตายไปจริงๆ ป่วยอยู่แท้ๆ ยังมีคนมาสร้างความรำคาญให้อีก ลำพังยัยหมวยที่ไม่รู้จักควบคุมตัวเองที่มายืนร้องแร็พข้างเตียงเขา เต้นโขยงเขยงไปมาก็หนวกหูมากพออยู่แล้ว ยังมีเจ้าแว่นไม่ได้ความ คลั่งไอดอลลงตับมายืนร้องเพลงไปตามเสียงที่ได้ยินในเครื่องเล่นเพลงผ่านหูฟัง ซึ่งยัยหมวยหัวหมอส่งให้หวังจะสร้างเพื่อนร่วมขบวนการอีก แล้วเจ้าแว่นนี่ก็ร้องยังกับเสียงตัวเองดีนักงั้นแหละ

            ยิ่งกว่ากระบือออกลูกอีกเฟ้ยยย ฉันหนวกหูนะเหวยยย พวกแกเงียบๆ กันหน่อยได้มั้ย!!

          ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ก็พูดอะไรออกไปไม่ได้ เพราะเคยห้ามแล้วแต่ถูกยัยหมวยหักเสาน้ำเกลือยัดปาก ตอนนี้ยังมีส่วนหนึ่งซึ่งเป็นเหล็กคากับปากอยู่เลย ช่างทำการทารุณผู้ป่วยเสียนี่กระไร

            นี่พวกเธอ เสียงดังกันอีกแล้วนะ คราวนี้แม่จะไล่ออกทั้งคนเฝ้าคนเจ็บจริงๆ ด้วย

            พยาบาลวัยป้าเข้ามาปรามอีกหน ยัยหมวยตัวแสบที่รู้ทันเลยเงียบไปนานแล้ว ก่อนที่นางฟ้าชุดชมพูจะมาปรากฎตัวเสียอีก

            โจเ.................ม!!

            ขณะที่เจ้าแว่นชินปาจิยังแหกปากอย่างมีความสุข ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเอาซะเลย เพราะเปิดเพลงเสียงดังคับหูไปทั่ว แถมยังหลับตาร้องอีกด้วย

            อาชินปาจิเสียงดังคนเดียวน่อ ครั้งนี้อั๊วไม่เกี่ยว

            ไม่ต้องมาพูดเลยยัยเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เมื่อกี้ฉันยังได้ยินเสียงหล่อนร้องโย่ว ม้าจ๋า โย่ว ป๊าจ๋าอยู่เลย!!”

            อาชินปาจิร้องน่อ อาตี๋นี่ดัดเสียงอั๊วน่อ

            โจเ....ม!!

            โอ๊ย! หนวกหูเฟ้ยยย!!

            พลั่ก!!

            ตุบ~!

            เสียงพยาบาลร้องด่า ในขณะเดียวกันยัยหมวยตัวน้อยก็เป็นคนเพ่งกบาลอาตี๋โอตาคุจนหูฟังหลุดจากหัวตกลงแปะพื้น คนถูกตบทำหน้ามึนๆ ขึ้นมองบุคคลต่อหน้า เบิกตากว้างเมื่อเจอพยาบาลยืนเท้าสะเอว ทำหน้ายักษ์ขมูขีใส่มา

            “ผะ...ผมขอโทษครับ ต่อไปจะไม่ส่งเสียงดังรบกวนอีกแล้ว ได้โปรดอภัยให้ซักครั้งเถอะครับ!!”   ชินปาจิก้มหัวขอโทษลนลาน

            ฉับ!!

            เย้ย!

            ทันใดนั้นแว่นน้อยคุงต้องร้องเสียงหลง เมื่อลำคอถูกของมีคมจ่อเข้าจากด้านหลัง ใคร!? ฝีมือใครคร้าบบบบ~!!  ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง เพราะราวกับว่าหากหันไปแล้วคงซี้แหงๆ ถึงจะเป็นซามูไร แต่ก็ห่วงชีวิตเป็นเหมือนกันนะ

            ฮืม…”

            ขณะเดียวกันยัยหมวยตัวแสบก็ข่มแววตาลงเหมือนเห็นศัตรู จ้องมองไปยังผู้ซึ่งใช้ดาบจ่อคนที่เปรียบดังพี่ชายตัวเอง พลางออกเสียงไม่พอใจในลำคอ

            ถ้าครั้งนี้เสียงดัง ผมจะคว้านท้องให้เองครับ คุณพยาบาล

            เสียงเย็นของเจ้าของดาบ เรียกให้ชินปาจิตาโตขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้ เขาจำเสียงนี้ได้!!

            คะ...คุณโซโกะเหรอครับ

            เฟี้ยว~!

            เจ้าของชื่อโซโกะไม่ตอบสิ่งใด แล้วตวัดปลายดาบเข้าชี้หน้ายัยหมวยตัวน้อย

            โดยเฉพาะเธอ ฉันคงสะใจที่ได้รังแกหน่อย

            หมับ!!

            คางุระจัง!

            ชินปาจิร้องเรียกอย่างตกใจปนจะห้าม เมื่อยัยหมวยที่ไม่คลายลงจากสายตาชิงชัง ยึดคมดาบของตำรวจหนุ่มไว้แน่นแล้วส่งแรงจะหัก

            อ๊ะ! โอ๊ยยย~ เจ็บน่อ ดาบบ้าอะไรเนี่ย เจ็บจังน่อ!!

            เด็กสาวร้องครวญครางแล้วปล่อยจากคมดาบ ยกมือโชกเลือดมากุมเอาไว้ ส่อสีหน้าแอบเจ็บเคืองๆ ไปยังเจ้าของสิ่งนั้น ไม่เข้าใจเลยทำไมถึงทำลายลงไม่ได้ ทั้งๆ ที่ปกติแล้วเรื่องแค่นี้ไม่ระคายมือแม้แต่นิด ชินปาจิรีบเข้ามายืนเทียบข้างเพื่อดูอาการด้วยความเป็นห่วง

            ดาบของฉันไม่หักง่ายเหมือนที่ผ่านๆ มาแล้วยัยหมวย โทษทีนะที่ลืมบอก ไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บตัวเลยนะเนี่ย หึๆ

            โซโกะบอกด้วยท่าทีเย็นๆ แล้วยิ้มเยาะเย้ย โดยที่พูดนั้นหมายถึงคางุระทำดาบเขาหักมามากกว่าสองครั้งแล้วจากการปะทะเพราะความเป็นคู่ปรับกัน ครั้งนี้ตำรวจหนุ่มเลยสรรหาดาบอย่างดีชนิดที่ว่าสาวพลังช้างคนนี้ไม่อาจทำลายลงได้

            หน็อย! ลื้อกล้าทำให้อั๊วเจ็บตัวเหรอ อย่าอยู่เลยไอ้ตี๋ซาดิสม์ อั๊วจะฆ่าลื้อ!!”  

            คางุระจัง ไปทำแผลก่อนเถอะครับ

            ปล่อยอั๊วน้าเจ้าห่วยชินปาจิ ไม่งั้นอั๊วฆ่าลื้อด้วยแน่ ปล่อยอั๊ว!!”

            พลั่ก!!

            โอ๊ย!!

            คางุระส่งชินปาจิออกจากตัวด้วยพลังมหาศาลแล้วพุ่งเข้ารบกับโซโกะอย่างดุเดือดเลือดพล่าน พยาบาลที่เข้ามาห้ามได้แต่มองเพลียๆ อย่างไม่รู้จะปรามยังไงดีแล้ว ทั้งเหนื่อยใจและไม่กล้ามีเรื่องกับคนของชินเซ็นกุมิ ตำรวจยากูซ่า       

            โครม!!

            รายชินปาจินั้นเซมาชนกับเตียงเข็นผู้ป่วยรายใหม่ที่ผ่านมาพอดี อย่างที่รู้ๆ กันว่าพลังจากสาวชาวยาโตะนั้นไม่ใช่เล่นๆ ทำเอาชินปาจิอัดรถเข็นเข้าติดผนังจนเป็นรอยแทบทะลุ

            หัวหน้า!!

            คนป่วยที่ยังลืมตาเอ๋อๆ บนเตียงเข็นก่อนหน้านี้ ถึงกับหมดสติไปเลย คนที่ตามรถเข็นมาร้องเรียกอย่างตกใจ บุรุษพยาบาลที่ทำหน้าที่เข็นรถชะงักมือไปแล้วอ้าปากค้าง คงคิดประมาณว่า เฮ้ย!! นี่มันเรื่องอะไร

          เจ้าแว่นชินปาจิบาดเจ็บเล็กน้อย ที่หนักหน่อยเห็นจะเป็นไหล่ซ้ายที่กระแทกเข้ากับเตียงอย่างแรง ตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังคลานใช้มือควานหาแว่นที่หลุดจากการเกี่ยวใบหูตามพื้นอย่างทุลักทุเล

            คลั่ก!!

            แต่โชคร้ายหน่อยที่คางุระจังผู้น่ารักถอยหลังมาเหยียบไปแล้ว สาวหมวยบ้าพลังยังคงต่อสู้กับตำรวจพันธุ์เอสอย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น

            โครมมม!!

            ในที่สุดเด็กสาวเหวี่ยงร่างที่สูงกว่าเล็กน้อยเข้าติดผนังจนเป็นรอย โซโกะบอบช้ำไม่ใช่น้อยๆ แต่ก็พยายามลุกขึ้นสู้ต่อด้วยจิตใจที่ไม่อยากพ่ายแพ้แก่คู่กัดตัวฉกาจ แถมยังอายุน้อยกว่าเขาอีกด้วย

            แปะ!

            ทว่าระหว่างกำลังจะเข้าประชิดตัวเด็กสาว ตำรวจพันธุ์เอสก็ถูกกันทางไว้ด้วยขาซ้ายที่วาดมาโดยร่างหนึ่งซึ่งมาพร้อมผู้ป่วยรายใหม่

            เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณฮิจิคาตะครับ ถ้าอยากจะตายเดี๋ยวผมสงเคราะห์ให้ภายหลัง

            ผัวะ!!

            เจ้าของชื่อฮิจิคาตะนึกฉุนเมื่อได้ฟังดังนั้น ส่งเท้าจากขาที่กันทางมา ถีบเข้ากลางลำตัวโซโกะผู้เป็นลูกน้องอย่างหนัก โซโกะเซไปและเหมือนจะเริ่มคลายความแค้นต่อเด็กสาวคางุระ มุ่งเจตนาฆ่าสู่คนที่จะว่าเป็นศัตรูก็ไม่เชิงอย่างฮิจิคาตะทันที

            จะเล่นอะไรก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย คุณคอนโดเขามาแล้วไม่เห็นหรือไง

            ฮิจิคาตะที่ถูกขนานนามว่าเป็นรองหัวหน้าปีศาจแห่งชินเซ็นกุมิ ว่ามา โซโกะสงบไปเพราะเห็นแก่เจ้าของชื่อคอนโด

            ว่าแต่...ตายรึยัง

            รองหัวหน้าละสายตาจากลูกน้องหน้าละอ่อนมาถามบุรุษพยาบาลถึงอาการของหัวหน้าตนด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจเท่าใดนัก อาจจะคิดอยู่ก็ได้ว่า ถ้าตายก็จะได้รีบฝัง

            เอ่อ...นอนพักให้น้ำเกลือสักสองวันก็หายครับ แต่ที่ถูกกระแทกเมื่อกี้คงต้องตามหมอมาดูอาการก่อน  บุรุษพยาบาลที่ยังทึ่งหน่อยๆ ไม่เลิก ตอบมา

            งั้นไปเรียกหมอไป ฉันจะเข็นไปเอง”  ฮิจิคาตะไล่แล้วจับเตียงเข็นคนป่วยซะเอง  “เตียงไหนว่างก็เสียบได้เลยใช่มั้ย

            เอ่อ...  บุรุษพยาบาลตั้งท่าจะห้าม เพราะนั่นเป็นหน้าที่ตนมากกว่า

            พรืด~!

            เฮ้ย! 

            แต่ในทันใดกลับมีเหตุการณ์ใหม่เข้ามา จู่ๆ ฮิจิคาตะผู้มีใบหน้านิ่งเฉยก็ล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น แต่ถึงอย่างนั้นกลับยังลุกยืนด้วยสีหน้าอย่างเดิมทั้งที่เพิ่งเกิดเรื่องน่าอายขึ้นแท้ๆ ท่านจะเท่ไปไหนครับท่าน!! ไม่ใช่แค่นั้นยังมีเลือดแอบซึมจากหน้าผากเพราะแรงกระแทกกับพื้นเมื่อกี้อีกด้วย

            ครืด~

            ไม่ไหวๆ คุณฮิจิคาตะโตป่านนี้แล้วยังซุ่มซ่ามอยู่ได้

            โซโกะแสร้งบ่นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งๆ ที่ตัวเองนั่นแหละเป็นคนขัดขาหัวหน้าของตนให้ล้ม จากการที่ฮิจิคาตะปล่อยมือจากรถเข็น ทำให้ตำรวจพันธุ์เอสเข้ารับหน้าที่เข็นหัวหน้ากลุ่มซะเอง

            ออกจากโรงบาลเมื่อไหร่ฉันกระทืบแกแน่ โซโกะ!”

            รองหัวหน้าปีศาจที่รู้ดีว่าถูกลูกน้องผู้มีเจตนาจะฆ่าเขาทุกลมหายใจทำร้าย กัดฟันพูดแบบนั้น แล้วเดินตามรถเข็นไปเงียบๆ ไม่พูดอะไรออกมาอีก เกิดความสงบอย่างปกติขึ้นแล้ว นางพยาบาลจึงถอนหายใจโล่งอก ขณะที่บุรุษพยาบาลวิ่งไปตามคุณหมอตามคำสั่งของฮิจิคาตะ คางุระกลับมานั่งกินของเยี่ยมไข้ที่คุณยายโอโตเสะกับแคทเธอรีนเอามาฝากเมื่อเช้า ไม่ห่วงคนป่วยที่มองตามตาปริบๆ ประมาณว่า ป้อนฉันบ้างก็ได้นะ เอาซะเลย

          ค่าเสียหายทั้งหมดจะรวมเข้ากับค่ารักษาพยาบาลของคนไข้ซากาตะเลยแล้วกันนะ

            พยาบาลสรุปมาแบบนั้น แล้วเดินหายไป ทำเอาซามูไรหัวเงินที่นอนไร้บทบาทมาระยะหนึ่งถึงกับแทบน้ำตาคลอ แน่นอนว่าร้องไห้ในอกจนจะช้ำในตายไปแล้ว

            เป็นพระเอกภาษาอะไรไม่ค่อยมีบทบาทเลย แต่พอบทจะซวยทำไมถึงยกให้ตูจังฟระ!! ยัยคางุระนะยัยคางุระ นี่หล่อนทำอะไรลงปายยย ร้านสารพัดของเรายิ่งกินแกลบทุกเดือนอยู่แล้ว นี่หล่อนยังหาเรื่องพังโรงพยาบาลเขาอีก

            เผละ!!

            เด็กสาวราวกับรู้ว่าถูกด่าในใจ ปาผลส้มที่ปลอกเปลือกเรียบร้อยดีเข้าใบหน้านายจ้างเต็มแรงจนเละคาผิว ซามูไรผมเงินยิ่งโอดครวญในใจเข้าไปใหญ่

 

            ผมขอโทษครับ จะไม่ว่าอะไรหล่อนอีกแล้ว (ว่านิดเดียวเองนะเหวยยยย!) ว่าแต่...ช่วยเอาเหล็กที่ยัดปากกระผมอยู่นี่ออกให้ก่อนได้มั้ยครับ ทรมานเลื้อเกินนน พยาบาลก็ไม่สนใจ ชินปาจิที่เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวก็ราวกับไม่รับรู้อีก แถมยังน่าอนาถหนักที่ช่วยตัวเองไม่ได้เพราะมือเป็นมัมมี่ไปแล้ว ต้นเหตุเกิดจากการที่สองวันก่อนขับรถไปซื้อซีคิดส์แล้วโดนสิบล้อเบียดตกสะพาน ซวยมหาบรรลัย!!

 

            เอ๋? คุณคอนโดเขาเป็นอะไรเหรอครับ

            เป็นคำถามจากเจ้าแว่นน้อยที่มองไม่ค่อยชัดเพราะแว่นแตก เอ่ยกับหนึ่งในสองตำรวจของชินเซ็นกุมิซึ่งยืนเฝ้าหัวหน้าของตนคนละฝั่งที่เตียงข้างๆ

            ไปตามตื๊อซือเจ๊ไม่เลิกน่ะสิ ครั้งนี้โดนหนักหน่อยจนต้องหยอดน้ำข้าวต้มเลยล่ะ ชิ! ฉันล่ะเบื่อชะมัด

            รองหัวหน้าปีศาจตอบอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นควักบุหรี่ขึ้นคาบ    

            ห้ามสูบบุหรี่ในห้องผู้ป่วย

          ไม่มีใครกล้าห้ามหรอก คนที่กล้าห้ามก็เป็นประเภทไม่ใส่ใจ

            เอ๋? ซือเจ๊...หมายถึงท่านพี่ของผมน่ะเหรอครับ”  ชินปาจิตาสว่างขึ้นเล็กน้อย

            เออ  ยังเป็นฮิจิคาตะที่ตอบมา ซามูไรผู้ใสซื่อ น้องชายของซือเจ๊จอมเอสรีบหันเข้าหาคอนโดที่นอนหมดสภาพบนเตียงอย่างรู้สึกผิด

            ขอโทษแทนท่านพี่ด้วยนะครับ”  โค้งให้แล้วเอ่ยบอกแบบนั้น

            อาชินปาจิไปขอโทษกอริลลาทำไมอ่า ไม่โดนแบบนั้นมีหวังไม่เข็ดน่อ

            คางุระจัง

            หรือลื้ออยากได้กอริลลาเป็นพี่เขยจริงๆ น่อ

            ไม่เด็ดขาดครับ ผมปฏิเสธที่จะรับกอริลลาเป็นครอบครัวเดียวกันสุดชีวิต แต่ว่า...ทำคนอื่นเขาเจ็บถึงขนาดนี้มันก็สมควรต้องขอโทษสิครับ

            เฮ้ยพวกแก ว่าใครเป็นกอริลลา พูดให้มันดีๆ นะ ถึงจะหน้าเหมือนลิงจริงๆ แต่เขาก็เป็นหัวหน้าของพวกเรา ชินเซ็นกุมินะ   ฮิจิคาตะแทรกขึ้นด้วยอารมณ์ฉุน

            ฟุบ!

            คุณโอทาเอะคร้าบบบ แต่งงานกับผมนะคร้าบบบ ยังไงผมก็ไม่ตัดใจเด็ดขาด ต่อให้แขนจะหักอีกข้าง ผมก็ไม่ตัดใจคร้าบบบ

            ในตอนนั้น กอริลลาที่สลบเหมือดไป จู่ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาพร่ำเพ้อรำพัน แทบทุกสายตาของคนที่สนทนากันอยู่หันมองตัวเด่นพร้อมกัน

            พลั่ก!!

            อ๊ากกกก!!

            เป็นโซโกะที่กระแทกเข้าแขนขวาซึ่งปกติดีให้หักลงฉับพลันจนคนถูกกระทำร้องเสียงหลง

            แกทำอะไรของแก โซโกะ!!”

            หัวหน้ากลุ่มชินเซ็นกุมิร้องถาม น้ำตาไหลพราก พร้อมกันกับรองหัวหน้าที่ตะโกนดังกว่าโดยทิ้งกระทั่งบุหรี่ออกจากปาก

            ก็เห็นบอกว่า ต่อให้แขนหักอีกข้างก็จะไม่ยอมตัดใจนี่ครับ ผมเลยช่วยพิสูจน์ให้

            ตำรวจพันธุ์เอสตอบสีหน้าเฉยชา แอบยิ้มเล็กๆ กับการได้ทำร้ายคน กระทั่งหัวหน้ามันก็ไม่เว้นเหอะหมอนี่ ชินปาจิส่ายหน้าไปมาแล้วเลิกสน คางุระกินต่อ ส่วนฮิจิคาตะล้วงบุหรี่มวนใหม่ขึ้นสูบ

            แม่จ๋าาาาาาา หนูเจ็บบบบบ!!

            กอริลลายังคงกรีดร้องโหยหวน น่ารำคาญหูซะเหลือเกิน

            หนวกหูเฟ้ย จะเจ็บอะไรกันนักกันหนาฟะ ถ้าไม่เงียบเดี๋ยวฉันจับตัดให้ขาดซะเลย

            จนรองหัวหน้าปีศาจต้องร้องปราม หัวหน้ากอริลลาชะงักเสียงไปด้วยถูกบังคับแล้วเบ้ปากแอบบ่น

            โทชิอย่าโหดเซ่ ฉันเจ็บจริงๆ นะ

           

 

            เฮ้ย!! มีใครได้ยินฉันมั้ย!! นี่กินทามะนะ ฉันเป็นพระเอก!!

 

            เมื่อทุกอย่างเริ่มสลบ ส่งผลให้ผู้อ่านทุกท่านได้ยินเสียงร้องแสดงจุดยืนของซูไรหัวเงิน

            อั๊วขอเงินนี่ไปซื้อสาหร่ายดองน่อ

            หล่อนก็อย่าแย่งซีนฉันเซ่ ว่าแต่...นั่นมันเงินค่านมสตรอเบอรี่ของฉันนะ อย่าเอาปายยยย!!

            “อากินจังอ่ะโตแล้วยังจะกินนมอยู่อีก กินไปก็ไม่เห็นจะเสริมสร้างกระดูกอะไรเลย ไม่งั้นกระดูกไม่หักเป็นมัมมี่แบบนี้หรอก กินสาหร่ายดองมีประโยชน์กว่าเยอะน่อ เหลียวอั๊วแบ่งให้ล่วยก็ล่าย”  คางุระโต้กลับอย่างรู้ความคิดนายจ้าง           

            ถูกสิบล้อเบียด ตกเหวย่อมๆ ถ้ากระดูกไม่หักก็ให้มันรู้ไปสิเฟ้ย พูดอะไรเป็นหนังการ์ตูนไปได้ยัยหมวยนี่

          ซามูไรหัวเงินคิดเอ๋อๆ ขณะส่งสายตาอ้อนวอนว่าอย่าเอาเงินผมไป จากนั้นหันไปวอนขอให้ชินปาจิช่วยอีกแรง

            กินโทกิ! กินโทกิ! กินโทกิ!!”

            ระหว่างนั้นเสียงโหยหวนโอเวอร์ก็เรียกขึ้นพร้อมการปรากฏของเจ้าตัว ที่เพียงแค่ได้ยินเสียงนี้ ซามูไรหัวเงินก็แทบอยากวิ่งหนีป่าราบ ผู้เข้ามาใหม่คือชายร่างสูง หน้าตาจัดว่าดูดีถ้านิสัยไม่เพี้ยนไปหน่อย ผมยาวลากหลังดูสลวยสวยเก๋น่าเชิญให้ไปเป็นพรีเซนเตอร์แชมพูซะเหลือเกิน

            คาซึระ โคทาโร่

          กินโทกิเพื่อนยาก ได้ข่าวว่าแกไม่สบายเหรอ แกเจ็บตรงไหนบ้าง ขอโทษที่ฉันมาช้าไปหน่อยเพราะติดงาน แกก็รู้ว่าฉันมีความสำคัญต่อประชาติมากแค่ไหน ไม่โกรธฉันนะ เข้าใจฉันนะ ยังไงฉันก็มาเยี่ยมแล้ว ซื้อนมรสกาแฟของโปรดแกมาฝากด้วยนะ แล้วแกพอจะลุกไหวรึเปล่า พอจะช่วยฉันได้มั้ย หา...? บอกว่ายินดีช่วยงั้นเหรอ อย่างนี้สิเขาถึงเรียกว่าเพื่อนแท้ คือว่า...อลิซาเบธงอนฉันและหายไปอีกแล้ว รบกวนร้านสารพัดรับจ้างช่วยตามหาให้ทีนะ ขอร้องล่ะ ขอร้องงงงงง!!”

            ทุกคนเมินเฉยให้กับคำขอร้องนั้นราวกับเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ ซึ่งก็จริง การตามหาอลิซาเบธให้คาซึระมันเป็นเรื่องยิ่งกว่าไร้สาระซะอีก ขณะนั้นซามูไรหัวเงิน หรือเจ้าของชื่อซากาตะ กินโทกิ คิดด้วยความรู้สึกเอือมใหญ่หลวงยิ่งกว่าเหล่าลูกจ้างนัก ทวนถึงคำที่เพื่อน (รึเปล่า) พล่ามมาทั้งหมดด้วยความคิดแย้งอีกฝ่ายแทบจะทุกคำไป        

 

            แกก็รู้ว่าฉันมีความสำคัญต่อประชาติมากแค่ไหน

          รู้สิ คนของรัฐบาลไล่ล่าแกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

 

          ไม่โกรธฉันนะ เข้าใจฉันนะ ยังไงฉันก็มาเยี่ยมแล้ว

            ฉันไม่โกรธเลยซักนิด แต่จะขอบใจมากกว่าที่แกไม่มาเยี่ยม

 

            ซื้อนมรสกาแฟของโปรดแกมาฝากด้วยนะ’   

            ฉันไม่ได้ชอบนมรสกาแฟเฟ้ยยยยยย!! ที่สำคัญคือ...

 

            แล้วแกพอจะลุกไหวรึเปล่า อลิซาเบธงอนฉันและหายไปอีกแล้ว รบกวนร้านสารพัดรับจ้างช่วยตามหาให้ทีนะ

            แกไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมฉันหรอก แต่ตั้งใจมาใช้งานมากกว่าไม่ใช่หรือไง!! ให้ตายซิ ไอ้ตัวต่างดาวปัญญาอ่อนพรรค์นั้น ใครจะไปงี่เง่าตามหาให้เล่า   กินโทกิคิดเบื่อๆ แล้วหลับตาลง

            ฉันจ้างหมดนี่!

            หมับ!

            สาวน้อยพลังช้างพักจากการกินแล้วพุ่งเข้าฉวยเงินเป็นปึกจากผู้ว่าจ้างมาดูทันที

            ไปกันเถอะอาชินปาจิ ไปตามหาอลิซาเบธกัน

            เห... ตอบรับง่ายไปมั้ยครับนั่น

            “เงินนี้แบ่งกันคนละครึ่งน่อ ลื้อไม่อยากได้แว่นใหม่เหรอ แถมยังได้ของสะสมของอาโอซือเพียบเลยน่อจะบอกให้

            ชินปาจิทำท่าคิด ในตอนนั้นกินโทกิลืมตาโพลง เพียงได้ยินคำว่า เงิน ก็หูผึ่งแล้วล่ะ

            ฉันไปด้วย เงินนั่นหารสาม!”

            ผัวะ!!

            คนป่วยอย่าอวดเก่งสิน่อ ดับไปซะไอ้หัวมาม่า!”                    

            กำลังจะฝืนสภาพป่วยลุกนั่ง แต่ถูกคางุระจัดการจนสลบไปในครั้งเดียว ซึ่งในที่สุดท่อนเหล็กที่ยัดปากอยู่เป็นนานก็พุ่งออกมาสักที

            คะ...คางุระจัง”  ชินปาจิจะดุว่าทำรุนแรงเกินไป

            หมับ!!

            แต่พูดไม่จบเมื่อถูกสาวพลังช้างลากตัวแทบปลิว ระหว่างทางก็ร้องเสียงหลง สร้างความหนวกหูให้ผู้คนรอบข้างนัก

            หืม...?

            ในตอนนั้นคนจากเตียงข้างๆ ถึงเพิ่งทันสังเกต ว่ามีศัตรูตัวฉกาจมาปรากฏล่อสายตาต่อหน้าแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกตัว ทั้งฮิจิคาตะ และโซโกะเลยเชียว อะไรจะบื้อพร้อมกันปานนั้น พอตอนรู้สึกตัวก็ดันมารู้พร้อมกันซะอีก เพราะช่วงที่คาซึระเข้ามานั้นตรงกับตอนที่หมอเข้ามาดูอาการคอนโดพอดี ทำให้สองตำรวจสนใจการตรวจมากกว่า โดยความจริงถูกไล่ให้ออกไปแล้ว แต่กลับยังหน้าด้านอยู่ด้วยกันทั้งคู่

            คาซึระ!!

            โคทาโร่!!

            เอ่ยเรียกคนละชื่อด้วยอารมณ์อยากสับกุญแจมือ

            โอ๊ะโอ....คงอยู่ไม่ได้แล้วล่ะ

            เจ้าของชื่อคาซึระแสร้งกลัวแล้วเผ่นหนีอย่างไวว่อง

            หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ตามไปโซโกะ!”

            บึ้ม!!

            อย่าได้ขัดขืน ยอมให้จับซะดีๆ คาซึระ!

            โซโกะกล่าวเสียงเย็นหลังยิงบาซูก้าออกไป

            โซโกะ...แกเอาบาซูก้ามาจากไหนวะ

            เป็นเสียงของรองหัวหน้าปีศาจที่เอ่ยทึ่งๆ หลังหลุดจากอาการอ้าปากค้าง ซึ่งเป็นตอนที่โซโกะตามคาซึระไปพร้อมบาซูก้าแล้ว

            พวกร้านสารพัดรับจ้างทำอีกแล้วใช่มั้ย! ไม่ไหวจะทนแล้วนะ! ออกไปจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!! จะเป็นจะตายไม่สนแล้วโว้ยยย!!

            พยาบาลเข้ามาโวยวายในลักษณะสติแตกเพราะเสียงบาซูก้า ทำท่าจะเข้ามาล้มเตียงของซามูไรหัวเงินให้รู้แล้วรู้รอด

            เอ่อ...เมื่อกี้นี้เป็นคนของชินเซ็นกุมิครับ

            รองหัวหน้าปีศาจจึงรีบเอ่ยแก้อย่างรับผิดชอบ พยาบาลนิ่งไป

            ที่ถูกระเบิดบาซูก้า ทางชินเซ็นกุมิจะรับผิดชอบเอง รวมทั้งค่าปลอบขวัญคนไข้รายอื่นๆ ด้วย แบบนี้หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย

            ถึงมีปัญหาจริง คงไม่กล้าเอ่ยชี้แจงเป็นแน่ เพราะฮิจิคาตะเล่นจ้องมาด้วยสายตาคมๆ ดังจะกินเลือดกินเนื้อปานนั้น

            เอ่อ...เปล่าหรอกค่ะ

            พยาบาลตอบไปตามความจริง แต่ความจริงยิ่งกว่านั้นคือยังเหลือปัญหาอยู่ข้อนึง ก็ไอ้การที่รองหัวหน้าปีศาจคาบบุหรี่ติดปากในที่แบบนี้นี่แหละ แต่พยาบาลวัยทองไม่กล้าท้วงติงใดๆ ด้วยอำนาจชินเซ็นกุมิของเจ้าตัว จากนั้นขอตัวจากมา

 

            โลกมันช่างกลมซะจริงๆ เลยนะ

 

          รองหัวหน้าปีศาจคิดอย่างเซ็งในอารมณ์ขณะมองส่งใบหน้าที่แม้กระทั่งหลับยังดูกวนความรู้สึกของซามูไรหัวเงิน ความจริงคอนโดน่าจะพักห้องพิเศษมากกว่า แต่หัวหน้าของเขาอยากสร้างภาพ... ไม่ใช่สิ เจ้าตัวเป็นคนสบายๆ อยากติดดินมากกว่าเลยเลือกเตียงรวม และเตียงรวมของแผนกอุบัติเหตุก็มีเป็นร้อยๆ เตียง โดยแบ่งออกเป็นห้องละห้าเตียง เพราะแบบนั้นถึงได้คิดว่าโลกมันกลมเมื่อต้องมาอยู่ร่วมกับศัตรูแบบนี้ ความจริงก็ไม่เชิงเป็นศัตรู แต่แค่ไม่ชอบหน้าเท่านั้นแหละ ทั้งๆ ที่เป็นคนประเภทเดียวกันแท้ๆ ฮิจิคาตะ...และซามูไรหัวเงินนี่น่ะ แต่อาจจะเพราะเป็นคนเหมือนๆ กัน...เลยทำให้อยู่ร่วมกันไม่ได้ ประมาณว่า...เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

            แต่วันนี้ยังไม่ได้เขม่นกันเลยนี่หว่า

          ฮิจิคาตะถอนหายใจแล้วกะจะเดินไปสูดอากาศปลอดโปร่งข้างนอก เขาต้องอยู่เฝ้าจนกว่าคอนโดจะหาย เพราะเจ้าของไข้ใจเสาะ และอยู่โดยขาดเขาไม่ได้ ถึงขั้นอนุมัติให้ลางานเพื่อมาเฝ้าตัวเองโดยเฉพาะ ซึ่งฮิจิคาตะขัดไม่ได้แม้จะไม่ชอบอยู่โรงพยาบาลก็ตาม เพราะนั่นเป็นเสมือนคำสั่งของหัวหน้าที่ถึงจะบ้าไปหน่อย แต่ก็เป็นคนซึ่งเขาให้ความเคารพ

            นะ...นม...สตรอเบอรี่...จ๋าาาา...เอานม...สตรอเบอรี่จังฉันมาาา...

            เท้าหนักที่ออกก้าวย่ำกับพื้นต้องหยุดลงเมื่อคนป่วยจากเตียงข้างๆ หัวหน้าของตนเอ่ยคล้ายละเมอ ฮิจิคาตะลอบเบนสายตาไปมอง

            สตรอเบอรี่จังงง

            เจ้าของเสียงนั้นยังคงละเมอต่อในลักษณะหลับตา แม้จะเป็นอาการไม่น่าใส่ใจ แต่ฮิจิคาตะกลับสนใจขึ้นมาเสียนี่ เขาควานหาเศษเหรียญในกระเป๋าเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

 

 

            รองหัวหน้าปีศาจมาหยุดเท้าต่อหน้าเครื่องกดน้ำอัตโนมัติจนได้ หยอดเหรียญเข้าไปแล้วกดเอา นมรสสตรอเบอรี่ ออกมาหนึ่งกล่อง แน่นอนว่าเอาไปให้เจ้าของเสียงที่เพ้อละเมอว่าอยากกินนั่นแหละ ฮิจิคาตะรู้ดีว่ากำลังเมตตาคนไม่ชอบหน้า แต่เขาแค่นึกเทียบเข้ากับเวลาตัวเองกระหายมายองเนสมากๆ ทว่ากลับไม่ได้กินแล้วมันแทบขาดใจ พอคิดถึงความทรมานตรงนั้นเลยอดที่จะเห็นใจอีกฝ่ายไม่ได้เล็กๆ เพราะซามูไรหัวเงินนั่นก็เป็นพวกบ้าของหวานไม่ต่างจากที่เขาบ้ามายองเนสนัก

            ถือว่าทำบุญทำทานไปละกัน

          ฮิจิคาตะบอกตัวเองแบบนั้นในตอนที่มาหยุดยืนข้างเตียงของกินโทกิ นอกจากนมรสสตรอเบอรี่แล้ว ยังมีขนมนิดๆ หน่อยๆ ซึ่งเต็มไปด้วยของหวานทั้งนั้น ก็เห็นยัยหมวยนั่นซัดของเยี่ยมไข้เกลี้ยงไปแล้วนี่ เลยซื้อทบกันมาเผื่อคนป่วยจะหิว

            ว่าแต่...ดูแลเหมือนญาติมากไปหน่อยหรือเปล่า

          ไม่หรอก แค่สมเพชน่ะ

            ฮิจิคาตะเลิกคิดแล้ววางขนมทั้งหมดไว้กับโต๊ะข้างเตียงของคนที่ตนซื้อมาให้ โดยตอนนี้คนเคยละเมอได้เงียบปากไปแล้ว และดูเหมือนจะกำลังหลับสบายดี ซึ่งรองหัวหน้าปีศาจตั้งใจออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ในที่โล่งอย่างที่คิดไว้ก่อนหน้านี้

            ญาติคุณซากะตะ กินโทกิอยู่มั้ยคะ

            ทว่ากลับต้องชะงักการเก้าเท้าอีก เมื่อพยาบาลสาวท่าทางอ่อนโยนกว่าป้าคนเมื่อกี้หลายขุม เยี่ยมหน้าเข้ามาเอ่ยถาม

            เอ...ท่าจะไม่อยู่

            ซึ่งเมื่อเธอกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วไม่พบคนที่คิดว่าเป็นญาติของซามูไรหัวเงิน เจ้าหล่อนก็เอ่ยแบบนั้นออกมาด้วยท่าทีผิดหวังเล็กน้อย และทำท่าจะกลับ   

            ทำไมครับ

            ฮิจิคาตะรั้งไว้โดยการออกเสียงถาม พยาบาลสาวขมวดคิ้วแปลกใจ

            ผม...เป็นเพื่อนสนิทเขาครับ

            พูดอะไรออกไปเนี่ยโทชิ!! รองหัวหน้าปีศาจพูดออกไปโดยขาดการไตร่ตรองใดๆ ว่าแล้วก็อายใจตัวเองชะมัด แต่ถึงอย่างนั้นกลับยังพูดเสริมไปอีกว่า...

            ตอนนี้รับหน้าที่ดูแลเขาอยู่

            จบงานนี้ ใครก็ได้ยิงกบาลฉันที

          อ้อ ดีเลยค่ะ อยากให้ช่วยไปฟังคุณหมอพูดถึงอาการของคุณซากาตะซักหน่อย

            แต่ก็เพราะ...เกรงว่าทางโรงพยาบาลจะมีเรื่องสำคัญอย่างนี้ ถึงได้อ้างตัวออกไปแบบนั้น อย่างน้อยก็...คนรู้จักกันนี่

 

 

            ครึ่งชั่วโมงแห่งการนั่งฟังสรุปอาการป่วยของคนไม่ชอบหน้า รองหัวหน้าปีศาจออกจะเซ็งสุดขีดแทบอยากระเบิดโลก คิดโมโหให้ตัวเองว่าตูไม่น่ามามีน้ำใจอะไรตอนนี้เลย ต้องมานั่งฟังเรื่องน่าเบื่อไม่พอ ยังต้องเสียค่ารักษาพยาบาล รวมทั้งค่าเสียหายที่คนของเจ้าบ้าหัวเงินทำลายโรงพยาบาลให้อีก

            ที่ต้องเก็บแต่เนิ่นๆ นั้นเป็นนโยบายของโรงพยาบาลน่ะครับ แต่ความจริงพรุ่งนี้คุณซากาตะก็กลับบ้านได้แล้ว เราเลยต้องทำเรื่องให้จบๆ ไป จะได้ออกจากโรงพยาบาลได้ทันทีโดยไม่ต้องวุ่นวายเรื่องเงิน

            เป็นคำอ้างของแพทย์เจ้าของไข้กินโทกิ ฮิจิคาตะแอบโวยวายในใจว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตูด้วยฟระ!! ไม่น่าใจดีอ้างตัวเป็นคนดูแลหมอนี่เลยให้ตาย ไอ้ครั้นจะถอนตัวออกมาก็คงไม่ทัน ที่สำคัญคือหมอคงไม่สนอะไร เพราะหาคนจ่ายเงินให้คนป่วยที่ทางโรงพยาบาลคาดว่าคงไม่มีปัญญาจ่ายค่ารักษา รวมทั้งค่าเสียหายต่างๆ นาๆ ที่ญาติผู้ป่วยสร้างเอาไว้เป็นแน่ได้แล้ว ถ้าปล่อยให้หลุดมือไปก็โง่บรม

 

            ฮิจิคาตะเดินคอตกหน้าซีดออกมาจากห้องพักหมอใหญ่ แน่นอนว่ากระเป๋าแฟบล่ะ รองหัวหน้าปีศาจคิดไม่ออกว่าตนควรทำยังไงดี ทวงเอาจากซามูไรหัวเงินทีหลังดีไหม เพราะมีหลักฐานคือใบเสร็จในมืออยู่แล้ว หรือว่าจะ...

            ทำบุญทำทาน

            เฮ้ย!! ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นนะเฟ้ย ไอ้ที่เสียไปเมื่อกี้น่ะมันมากเกินไป

 

 

            ฮืมมม...

            เกิดเสียงครางในลำคอของผู้ที่หลับไปเสียนานเพราะการทำร้ายของยัยหมวยพลังช้าง จากนั้นเจ้าตัวค่อยๆ เปิดการมองเห็น กลิ่นของหวานโชยแตะจมูก ปลุกให้กินโทกิผู้นี้ได้สติกลับมาแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ แววตาปลาตายโรยรา เกิดประกายขึ้นเล็กๆ เมื่อพบเข้ากับนมสตรอเบอรี่ของโปรดและของหวานอีกสามสี่อย่าง

            “.....

            กำลังครึ้มอกครึ้มใจอยู่ดีๆ แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถหยิบจับสิ่งใดเข้าปากได้ถ้าไม่มีใครป้อน ซามูไรหัวเงินสลดลงอย่างเห็นได้ชัด สื่อสีหน้าเหมือนอยากฆ่าตัวตาย

            โคโกโนริคุง ช่วยผมด้วยคร้าบ!!

            โหยหวนราวกับขอพรในใจเช่นนั้น ว่าแต่...โคโกโนริคุงนี่ใครอ่ะ?

            เฮ้อ...

            ฮิจิคาตะที่กลับมานั่งเฝ้าคอนโดถอนหายใจเหนื่อยๆ เมื่อเห็นดังนั้น เพราะเข้าใจเจ้าหัวเงินนั่นดี โดยเป็นรองหัวหน้าปีศาจคนเดียวที่มองเห็นซามูไรบ้าของหวาน เพราะฮิจิคาตะนั่งอยู่อีกฝั่งซึ่งหันหน้าเข้าหากินโทกิพอดี ส่วนกินโทกินั้นเป็นประเภทไม่ใส่ใจใครอยู่แล้ว

            หืม...?

            คนเจ็บออกเสียงแปลกใจ เมื่อจู่ๆ มีคนเข้าหาแล้วทำท่าจะป้อนนมสตรอเบอรี่

            แก...?

            เห็นว่าเป็นฮิจิคาตะ จึงออกเสียงแปลกใจ พร้อมสื่อสีหน้าแบบนั้นชัดเจน ฮิจิคาตะหลบสายตาทั้งยังหันหน้าหนี แล้วจ่อนมกล่องซึ่งเจาะด้วยหลอดเรียบร้อยแล้วเข้ากับริมฝีปากของร่างบนเตียง

            เห็นแล้วสมเพชน่ะ เลยกะจะป้อนเอาบุญ

            เฮ้ย! ถึงฉันจะไม่หล่อแต่ก็ไม่ได้ดื่มนมทางรูจมูกนะเฟ้ย!

            เสียงแอบโวยวายเรียกให้ฮิจิคาตะหันกลับมามอง รองหัวหน้าปีศาจตกใจเล็กๆ เมื่อพบว่าตัวเองสะเพร่า ส่งหลอดเข้าจมูกคนป่วยซะอย่างนั้น

            โทษที”  เอ่ยบอกห้วนๆ แล้วเลื่อนหลอดลงตำแหน่งริมฝีปาก

            เอามาแหย่จมูกแล้วใครจะไปกินลง

            ฮิจิคาตะสร้างแววตาขุ่นเคืองเมื่อได้ยินดังนั้น

            เรื่องมากจริงเลยนะแก รูจมูกตัวเองไม่ใช่รึไง แล้วฉันก็ไม่ได้แหย่ลึกซักหน่อย

            ไม่เอา หยะแหยง”   ถึงจะแคะจมูกอยู่ทุกวัน และมั่นใจว่ามันสะอาดพอก็เถอะ

            ฮิจิคาตะแอบจิ๊ปากแล้วชักสีหน้าไม่สบอารมณ์  อ่ะ”  จากนั้นป้อนวิธีใหม่ โดยการดึงหลอดออกแล้วทำช่องเพื่อให้ดื่มได้เหมือนแก้ว กินโทกิว่าง่ายขึ้น ค่อยๆ เปิดปากรับนมที่อีกฝ่ายกรอกลงมาช้าๆ

            ทำไมฉันต้องมาเอาใจหมอนี่ด้วยวะ

          ขณะนั้นฮิจิคาตะคิดอย่างไม่เข้าใจตัวเองปนอึดอัดเล็กๆ...

            ต่อไปเอาไอ้นั่น...

            แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงป้อนให้อีกฝ่ายต่อจนหมดนมทั้งกล่อง ตามด้วยของหวานหลายๆ อย่างอีก

            คอแห้งเว้ย แค่กๆ ขอน้ำหน่อย

            แล้วไอ้บ้านี่ก็ใช้เอาใช้เอาจริงฟะ!!

 

 

          หลังจากกินอิ่มก็หลับผล็อยไปโดยไม่ขอบคุณมาสักคำ ฮิจิคาตะแอบมองอย่างชิงชังเล็กๆ ก่อนลอบถอนหายใจเบาๆ แล้วกลับที่ ขณะนั้นก็รู้ตัวเองขึ้นมาอีก

            เราดูแลหมอนี่เกินไปจริงๆ ด้วย ขนาดคุณคอนโดที่เรานับถือยังไม่ได้ดูแลดีขนาดนี้เลย...

            บ้าชิบ!

            สบถกับตัวเองอย่างรำคาญใจ ก่อนมองดูนาฬิกาแล้วแอบหงุดหงิด จะทุ่มนึงเข้าไปแล้ว แต่ทำไมพวกลิ่วล้อร้านสารพัดรับจ้างยังไม่กลับมากันอีก ทั้งๆ ที่ออกไปทั้งวันแล้วแท้ๆ โซโกะก็อีกคน ไม่รู้ไปตามคาซึระถึงไหน

            รองหัวหน้าชินเซ็นกุมิถอนหายใจเซ็งจิตไม่รู้รอบที่เท่าไร ก่อนควักบุหรี่ออกมาสูบอย่างเป็นวิสัย

 

 

 

            สามทุ่มแล้ว ฮิจิคาตะเปลี่ยนจากเครื่องแบบเป็นชุดใส่นอนสบายๆ โดยกลับไปเปลี่ยนที่ชินเซ็นกุมิ จุดประสงค์เพื่อตามข่าวโซโกะด้วย ทำให้ได้รู้ว่าอีกฝ่ายไล่ไม่ทันคาซึระอีหรอบเดิม ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้รองหัวหน้าปีศาจโมโหอะไร เพราะไม่ใช่เรื่องแปลกอยู่แล้ว แต่ไอ้การที่ลูกน้องตัวแสบแอบอู้งานมานอนกลางวันนี่สิ ทำเอาฮิจิคาตะหลุดคาบปีศาจของแท้ เลยเทศนาไปยกใหญ่ ทว่าเจ้าหัวหน้าหน่วยหนึ่งจอมอู้กลับรับฟังสีหน้าเนือยๆ ไม่ได้สำนึกอะไรเอาซะเลย แถมยังมาหาวหวอดๆ ใส่หน้าเขาอีก

            คุณฮิจิคาตะครับ นางเอกแต่งงานกับพระรองไปแล้วนะครับ

            แล้วยังล่อมาด้วยเรื่องหนังที่ฮิจิคาตะเองก็ติดงอมแงมแต่วันนี้ไม่ได้ดู รองหัวหน้ากลุ่มเลยเลิกเทศน์แล้วคุยเรื่องหนังแทนซะงั้น แต่จากนั้นพอรู้ตัวก็ไล่กระทืบลูกน้องตัวดีให้วุ่น แล้วยังต้องมาโมโหให้ลูกน้องอีกรายคือยามาซากิอีก ที่เอาแต่เล่นแบดมินตัน ไม่ปฏิบัติหน้าที่เอาซะเลย จนเขาจะไล่ให้มันไปเข้าสมาคมคนรักแบดแล้วล่ะ

            โทชิอ่า...ไปไหนมาไม่บอกเค้า บอกแล้วไงว่าอย่าห่างเค้าไป เค้ากลัวววว

            กำลังอารมณ์ขุ่นค้างให้ลูกน้อง แล้วยังต้องมาเจอหัวหน้าน่ารำคาญอีก พูดอะไรก็ไม่รู้ จะอ้วกเฟ้ย

            ก็คุณไม่ตื่นนี่นา ผมแค่กลับไปเปลี่ยนเสื้อเท่านั้นเอง มาเฝ้าต่อแล้วเนี่ย

            อย่าทิ้งเค้าไปอีกน้าาาา... เขาอยู่ไม่ได้ถ้าขาดโทชินะ

            เฮ้อ...

            ฮิจิคาตะถอนหายใจหนักๆ แล้วสะบัดแขนคอนโดที่เกาะตนออกอย่างแรง พอได้รับการกระทำตอบกลับแบบนั้น หัวหน้ากอริลลาก็เงียบไป ฮิจิคาตะกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่อยู่ในห้องตอนนี้มีคอนโด เขา และซามูไรหัวเงิน ขาดไปหนึ่งคนคือชายชราที่เคยนอนเตียงถัดจากซามูไรหัวเงินไปสองเตียง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังอยู่แท้ๆ ฮิจิคาตะจึงแอบสงสัยว่าหายไปไหน สุดท้ายสรุปบอกตัวเองว่า ถ้าไม่ตายก็ย้ายห้อง หรือไม่ก็กลับบ้าน

            แต่คงจะตายมากกว่า เพราะจากที่มองดูด้วยสายตาแล้ว คิดว่าสภาพจืดจางแบบนั้นคงไม่น่ารอด

          หืม...?

            คงเป็นยังงั้นจริงๆ น่ะแหละ เพราะเจ้าซามูไรหัวเงินที่ฮิจิคาตะรู้ดีว่ากลัวผีมากแค่ไหน ยังนอนคุมโปงไม่เลิกตั้งแต่เขากลับมาแล้วอยู่เลย แถมตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนจะตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มอีกด้วย

            ทำไมๆๆ ต้องมาตายห้องนี้ แถมข้างฉันด้วยวะ แล้วคางุระกับชินปาจิก็ไม่อยู่อีก อะไรจะซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ คะ...คุณตาครับ อย่ามาหลอกมาหลอนผมเลยนะครับ ถ้าที่ผ่านมาผมสร้างความรำคาญหรือไม่สบายใจให้ก็ได้โปรดอโหสิกรรมให้ด้วยนะคร้าบ ถ้าออกไปได้แล้วจะซื้อไอศกรีมฮาเก้นดาสร้อยถ้วยไปเซ่น

            ฮิจิคาตะทึ่งไปเมื่อได้ยินเสียงลอดผ้าห่มออกมาแบบนั้น รองหัวหน้าปีศาจแทบหลุดขำ

            หึ...หึๆ   ไม่ใช่สิ ขำไปแล้ว

            โทชิอย่าขำสิ ฉันก็กลัวเหมือนกันนะ ไปพาซากาตะคุงมานอนเตียงเดียวกับฉันได้มั้ยอ่ะ หรือนายขึ้นมานอนเบียดฉันก็ได้   คอนโดแอบกระซิบแผ่วๆ ราวกับกลัววิญญาณที่ตายไปจะได้ยิน

            เฮอะๆ   นั่นยิ่งสร้างให้รองหัวหน้าปีศาจหัวเราะเข้าไปใหญ่

            หา...? เสียงคุณผีเหรอ นั่นคุณตาที่ตายไปใช่มั้ยครับ ผมบอกแล้วไงอย่ามาหลอกมาหลอนผมเลย ไปที่ชอบที่ชอบเถอะครับ ผมจะทำบุญไปให้

            ฮิจิคาตะเผยยิ้มมุมปากเมื่อเจอเรื่องให้เล่น ทั้งที่ปกติไม่เคยคิดแกล้งใคร แต่จู่ๆ ดันอยากแกล้งซามูไรหัวเงินนี่ให้กลัวจนคลั่งขึ้นมาสักหน่อย ร่างสูงเดินจากหัวหน้าของตนมา ซึ่งคนเป็นหัวหน้าเริ่มพลิกตัวไปอีกฝั่งแล้วข่มใจหลับพลางสร้างเสียงสวดมนต์ไล่ผี

            พรึ่บ!!

            เฮ้ย!! ปิดไฟผมทำไมครับ เปิดเถอะครับผมกลัวความมืด

            กินโทกิโวยวายกลัวๆ เมื่อรับรู้ผ่านผ้าห่มอยู่บ้างว่าห้องที่เคยสว่างพลันถูกแทนที่ด้วยความมืด เป็นฝีมือของรองหัวหน้าปีศาจที่กำลังสร้างรอยยิ้มสะใจย่อมๆ อยู่

            ตึก...

            ภายใต้ความมืดและเงียบ เสียงฝีเท้านั้นสร้างให้ใจคนกลัวหวั่นผวาซะเหลือเกิน แม้จะรู้มาว่าผีไม่มีเท้า แต่คนมันกลัวแบบไม่อิงเหตุผลหรอกเฟ้ย กินโทกิเริ่มสวดมนต์แข่งกับคอนโดจนมั่วปนกันไปหมด

            ในที่สุดฮิจิคาตะยืนมาหยุดข้างๆ เตียงคนที่ตนตั้งใจหลอก

            สวบ!

            ส่งมือเข้าลูบไปตามร่างใต้ผ้าห่ม ทำเอาคนภายในสะดุ้งและเลิกสวดมนต์ไปเลย

            นอกจากไอศกรีมฮาเก้นดาสแล้วต้องการอะไรครับ ขออย่างเดียวอย่ามาหลอกผมเลย

            ซามูไรหัวเงินเลยกลับมาสร้างข้อตกลงแทน แม้จะพูดเป็นคำได้ แต่น้ำเสียงแสดงความหวาดหวั่นสั่นไหวเหลือเกิน ฮิจิคาตะกดยิ้ม แล้วเอ่ย

            มายองเนส...”  แกล้งทำเสียงเหมือนคนแก่

            หา...?

            มายองเนส  

            มะ...มายองเนส...?

            ทำไม

            “แน่ใจเหรอครับคุณตา มันไม่อร่อยเท่าไหร่หรอกนะ แค่ชื่อไฮโซหน่อยไปงั้นเองแหละ อย่าให้ชื่อมันหลอกเอาได้สิครับ คนเพี้ยนเท่านั้นแหละถึงจะกินกันน่ะ

            ว่าไงนะ?

            “ช่างเถอะ แค่นี้ใช่มั้ย ผมจะทำบุญไปให้

            ฮิจิคาตะไม่สนจะต่อปากต่อคำกันแล้วเมื่อได้ยินเหมือนอีกฝ่ายพูดจาดูถูกยองเนสที่เขาแสนรัก

            หมับ!!

            เฮ้ยย!!

            กินโทกิสะดุ้งจากเตียงเมื่อถูกบีบคอพร้อมร้องเสียงดัง ความกลัวในสิ่งไม่มีตัวตนเข้ายึดทุกตารางจิตใจ

            “ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้นล่ะ แต่จะเอาชีวิตแกนี่แหละ

            ฮิจิคาตะว่าพลางลงมือบีบคอคนป่วยหนักขึ้น จนคนถูกกระทำนิ่งไปด้วยสิ้นแรง

            “ผมพูดอะไรผิดครับ ถ้าไงผมขอโทษนะครับ อภัยให้ผมด้วยครับ ผมขอโทษครับ ถ้าหายป่วยจะไปขอโทษที่หลุมศพท่านนะครับ จะเอามายองเนสไปเซ่นให้โดยรอบเลยครับ เพราะงั้นได้โปรดละเว้นชีวิตกระผมด้วยเถอะขอรับ

            กินโทกิร้องขอชีวิตยกใหญ่ โดยไม่ได้เอะใจถึงเสียงฮิจิคาตะที่กลับมาเป็นปกติแล้วเลย รองหัวหน้าปีศาจไม่พูดอะไรออกมาอีก เอาแต่ลงแรงบีบกับมือไม่ยั้งอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

            แค่ก...แค่ก...จะ...ตาย...แล้ว

            เพิ่งได้สติก็เมื่อตอนอีกฝ่ายร้องแผ่วมาแบบนั้น ฮิจิคาตะเบิกตากว้างอย่างแอบตกใจแล้วปล่อยการทำร้ายมา

            นี่ฉัน...ทำอะไรลงไป

            แค่กๆ

            ไม่ได้ตั้งใจเลย แต่จู่ๆ มันก็เป็นไปเอง หรือว่า...โดนผีสิงจริงๆ?

            เฮ้ย! เพ้อเจ้อน่า

          ฮิจิคาตะรู้ดีว่าทั้งหมดเกิดจากความโกรธของตนที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดดูถูกมายองเนส และเผลอลงแรงไปด้วยความเป็นศัตรูกันนั่นเอง

            ฟุบ~!

            ซึ่งอีกฝ่ายยังคุมโปงอยู่เหมือนจะกลัวไม่หาย ฮิจิคาตะจึงเปิดผ้าออกให้ พบว่ากินโทกิที่ถอดเฝือกออกหมดแล้ว นอนขดกอดตัวเองเป็นเด็กแล้วหลับตาปี๋ ฮิจิคาตะทั้งอยากจะขำและสมเพชเมื่อเห็นดังนั้น แต่รองหัวหน้าปีศาจจะรู้ไหมว่า...ตัวเองแอบเผยยิ้มเล็กๆ ในแบบที่ไม่ได้เหยียดความเวทนาของผู้อื่นแต่อย่างใด

            แปะ~!

            ส่งมือเข้าแตะไหล่ที่แอบสั่นน้อยๆ ของร่างเจ็บด้วยแรงสะกิดให้รู้สึก กินโทกิสะดุ้งตัวขึ้นมา

            พอเถอะครับ ผมกลัวจริงๆ!!”

            นี่ยังคิดว่าฉันเป็นผีอยู่อีกเหรอ?

          ฮิจิคาตะลอบถอนหายใจ ก่อนตบหนักๆ เข้าใบหน้าที่มีปอยผมหยิกธรรมชาติสีเงินระเกะระกะเคลียอยู่ แววตาสีแดงเกิดความหวั่นไหวเล็กๆ เปิดขึ้นให้ได้เห็นจากการถูกเรียกโดยการกระทำนั้น

            ...

            ฮิจิคาตะถึงกับนิ่งไปราวถูกสะกด มันรู้สึกแปลกๆ นะ...ที่ได้เห็นแววตาแบบนี้จากคนที่เคยมีเพียงแววตาปลาตาย

            บ้าเอ๊ย นี่แกเป็นอะไรของแก โทชิ

          มะ...ไม่ใช่...ไม่ใช่...ผี?

            กินโทกิเอ่ยเสียงอ่อน แล้วค่อยๆ ส่งมือขยี้ตา ฮิจิคาตะได้ตัวตนกลับคืนมา แล้วเริ่มสร้างเรื่อง           

            “เป็นไรของแก ฉันเห็นแกละเมอใต้ผ้าห่มคลุมโปงยังกับคนบ้างั้นแหละ เลยมาสะกิดปลุกเพราะหนวกหู

            รองหัวหน้าปีศาจแกล้งโวยวายย่อมๆ แบบรำคาญ ที่ต้องสร้างเรื่องว่าตนไม่ได้แกล้งอีกฝ่ายก็เพราะไม่อยากให้เจ้าทุกข์โวยวายยามวิกาล หากกินโทกิรู้ความจริงแล้วอาจมีเรื่องก็ได้ แต่บางที...

            ก็...ก็...คุณตาที่อยู่ข้างๆ ถัดไปสองเตียงเพิ่งตายไปน่ะสิ ฉัน...ฉัน...

            บางทีอาจจะเป็นเพราะอยากเห็นลุคอ่อนไหวของซามูไรจอมเกรียนนี่ต่อไปหรือเปล่า...ฮิจิคาตะถึงได้ไม่ยอมเผยความจริง

            หมับ!

            แกน่ะ...ช่วยอยู่ตรงนี้ได้มั้ย

            กินโทกิพูดไม่จบ ไม่ค่อยกล้าเผยว่าตัวเองกลัวผี แล้วเลือกที่จะคว้าข้อมือหัวหน้าปีศาจไว้แน่น เอ่ยขอซึนๆ โดยไม่สบตา

            หืม...? ทำไมฉันต้องอยู่ตรงนี้

            ฮิจิคาตะแกล้งถามแฝงรอยยิ้ม ซึ่งกินโทกิคงเห็นแน่หากละสายตามามอง

            เถอะน่า ขอเรื่องนี้เรื่องเดียวไม่ได้รึไง

            กินโทกิทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อน บีบเข้าข้อมือฮิจิคาตะแน่นขึ้นจนเป็นรอย

            ถ้าแกตอบคำถามมา ฉันก็จะลองคิดดู

            ฮิจิคาตะโน้มหน้าลงมาพูดใกล้ๆ กินโทกิยังคงหลบตาอยู่ จากนั้นค่อยๆ เผย

            ฉันกลัว

            หึๆ

            กินโทกิเงียบไปเมื่อถูกขำเยาะเย้ย รู้สึกไม่พอใจหน่อยๆ ขึ้นมาแล้ว แต่ไม่ปล่อยจากการยึดข้อมืออีกฝ่าย ฮิจิคาตะหยุดไป ก่อนก้าวขึ้นนั่งบนเตียงเดียวกับคนป่วย แล้วล้มตัวลงนอน กินโทกิตกใจปล่อยมืออีกฝ่ายเมื่อเห็นดังนั้น

            เฮ้ย! นี่แกทำอะไร ฉันบอกให้อยู่ข้างเตียงเฉยๆ ไม่ได้ให้ขึ้นมานอนบนเตียงนะเว้ย!”  โวยวายพร้อมลุกนั่ง

            ฮิจิคาตะไม่สน แล้วหลับตาลงด้วยท่าทีเฉยชาที่สร้างให้กินโทกิหมั่นไส้ซะเหลือเกิน

            นี่โทชิ

            หืม...?

            รองหัวหน้าปีศาจลืมตาข้างหนึ่งแบบแอบแปลกใจเมื่อถูกเรียกแบบนั้น ซึ่งกินโทกิเพียงแค่เรียกตามที่กอริลลาหัวหน้ากลุ่มมักเรียกก็เท่านั้น ว่าแต่...รายคอนโดน่ะเงียบไปเลย หลับหรือช็อกไปแล้วก็ไม่รู้

            ฉันบอกว่าไม่ได้ขอให้นายขึ้นมานอนเตียงเดียวกันไง ออกไปนะเว้ย มันแคบจะตาย ยิ่งนอนกับแกก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะตาย

            หมับ!!

            พูดจบไม่ทันไรก็ถูกรั้งร่างเข้าไปกอดไว้แน่น กินโทกิทึ่งไปจนขยับร่างไม่เป็น ทั้งยังไม่อาจออกเสียงเมื่อตนถูกจัดให้อยู่ในสภาพนี้ อกแน่นเน้นๆ ของเจ้าของอ้อมกอดฝังเข้ากับใบหน้าของเขา ตูอยากจะบ้าตาย หรือตูจะกลั้นใจตายมันซะตรงนี้เลยวะ!!

          เตียงมันแคบ ก็นอนแบบนี้สิ ถ้าอยากจะตายก็ตายไปเลย

            ปล่อยนะ ปล่อยฉัน หยะแหยงอึดอัดจะแย่ แกเพี้ยนอะไรขึ้นมาวะไอ้หัวตรง จะว่าไปทำไมฉันไม่หัวตรงแบบแกฟะ ไม่งั้นป่านนี้สาวๆ ติดตรึมแล้วมั้ง บอกมานะทำไมแกถึงผมตรงวะ!!”

            กินโทกิพยายามดิ้นให้พ้นจากพันธนาการ ทว่าไม่อาจรอดเมื่อเจ็บกระดูกที่ยังไม่แข็งแรงดีจนต้องนิ่ง และใช้การด่าแทน แต่ด่าไปด่ามาดันกลายเป็นคำถามซะอย่างนั้น ฮิจิคาตะแอบขำแต่ไม่แสดงออก ยังคงกอดร่างที่ไม่เคยคิดจะกอดเอาไว้ด้วยแรงเท่าเดิม พร้อมความคิดแปลกใจในตัวเอง

            วันนี้ฉันนึกเพี้ยนอะไรขึ้นมาวะ

 

 

 

 

            สองอาทิตย์ผ่านไป ซามูไรหัวเงินกลับมาประจำการ ณ ร้านสารพัดรับจ้างด้วยอาการหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว หัวหน้ากอริลลาเองก็กลับไปปฏิบัติหน้าที่เพื่อรัฐบาลตามเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือรองหัวหน้า...ที่แวะเวียนมาร้านสารพัดรับจ้างอาทิตย์ละตั้งสองครั้งเชียว

          ขอบคุณเรื่องนั้นอีกทีนะครับุคุณฮิจิคาตะ พวกผมจะทยอยส่งคืนให้แบบนี้แหละครับ ว่าแต่...เข้ามาดื่มชาข้างในก่อนสิครับ

            เป็นชินปาจิที่เอ่ยชวน ซึ่งฮิจิคาตะไม่ปฏิเสธคำนั้น เหตุผลที่ต้องมาที่นี่ก็เนื่องมาจากเงินค่ารักษาพยาบาลรวมค่าเสียหายที่เขาออกแทนร้านสารพัดรับจ้างไปเมื่อตอนนั้น ทำให้เกิดสัญญาหนี้กันขึ้น เพราะอย่างที่รู้ๆ กันว่าร้านสารพัดรับจ้างกินแกลบทั้งปีทั้งชาติ ถ้าไม่ได้ฮิจิคาตะก็อาจจะชิ่งค่ารักษาพยาบาลหรือไม่ก็ขอผ่อนส่ง ส่วนเงินที่ได้จากการทำงานให้คาซึระนั้น คางุระจังก็ใช้จนหมดภายในวันเดียว นั่นคือเหตุผลที่ทำให้วันนั้นไม่ได้กลับไปหาลูกพี่

            โดยข้อตกลงที่พูดกับชินปาจิคือ ฮิจิคาตะจะมาเก็บเงินสัปดาห์ละสองวันจนกว่าจะหมดหนี้

            อาชินปาจิ อั๊วได้รับเชิญให้ไปเที่ยวกับเจ้าหญิงในวังล่ะน่อ อั๊วไปล่ะ เลี้ยวจะเอาของลีๆ มาฝาก ไปกันเถอะซาดาฮารุ

            ในตอนที่ฮิจิคาตะถูกพามานั่งโซฟา และชินปาจิเสิร์ฟชามา คางุระก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินผ่านไปหน้าห้องด้วยท่าทีร่าเริงพร้อมซาดาฮารุ

            ดูแลตัวเองดีๆ นะคางุระจัง

            ชินปาจิบอกส่งด้วยความเป็นห่วงตามประสา แล้วกลับมาสนใจฮิจิคาตะ ที่กำลังกวาดสายตาหาอะไรบางอย่าง

            อ๋อ คุณกินลงไปชั้นล่างน่ะครับ

            ชินปาจิเอ่ยบอกในสิ่งที่รู้ว่ารองหัวหน้าปีศาจมองหา

            ฉันไม่ได้อยากรู้ซักหน่อยว่าหมอนั่นมันไปไหน

            ฮิจิคาตะแกล้งวางฟอร์มแล้วควักบุหรี่ขึ้นสูบ ชินปาจิยิ้มส่งแห้งๆ

            ครืด... 

            ไม่นานจากนั้น เสียงเลื่อนประตูก็ดังขึ้น ทั้งชินปาจิและฮิจิคาตะทอดสายไปมองพร้อมๆ กัน

            หา...? บ้านช่องไม่มีรึไง มานั่งดื่มชาบ้านคนอื่นเขาอยู่ได้

            “คุณกินครับ อย่าเสียมารยาทกับแขกสิ ที่สำคัญเขาเป็นเจ้าหนี้นะครับ

            ชินปาจิออกเสียงปราม กินโทกิไม่สน เดินเข้าห้องในลักษณะหนึ่งมือล้วงเสื้อ แล้วมุ่งตรงไปนั่งแปะอยู่กับเก้าอี้หมุนส่วนตัวที่เข้าชุดกับโต๊ะทำงาน หันหลังให้ผู้มาเยือนเสร็จสรรพเรียบร้อย ฮิจิคาตะยังคงมองจับจ้องอยู่ตลอดด้วยสายตาเอกลักษณ์

            อา... คุณกินครับ ผมต้องกลับบ้านซักพัก ไว้ตอนเย็นจะมาใหม่นะ

            เมื่อเห็นว่าที่ร้านมีคนอยู่แล้ว ชินปาจิจึงเอ่ยบอกแบบนั้นดังที่ตนตั้งใจเอาไว้แล้ว ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ จากกินโทกิ บางทีอาจแอบหลับไปแล้วมั้ง ชินปาจิจึงหันมาลาฮิจิคาตะตามมารยาทแล้วออกจากร้านไป ในร้านตอนนี้จึงเหลือเพียงเจ้าของร้านและรองหัวหน้าปีศาจ

            เงียบ...

          เฮ้ย!

            เงียบไปสักพัก เจ้าของร้านก็ออกเสียงตามสไตล์ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับแขกที่ตนไม่ได้รับเชิญจนได้สบตากัน

            ปั่ก!!

            จากนั้นทิ้งเงินปึกหนึ่งลงกับโต๊ะ

            ฉันกะจะเอาเงินก้อนนี้ไปใช้ให้ที่กรมอุตุฯ ที่แกทำงานอยู่...

            กรมตำรวจพิเศษติดอาวุธชินเซ็นกุมิ

            เออ นั่นแหละ พอตอนนี้แกยังอยู่นี่ ฉันเลยไม่จำเป็นต้องไปแล้ว ดีเหมือนกัน มาเอาไปสิ เงินที่พวกฉันติดหนี้แกไว้น่ะ จะได้ไม่ต้องเทียวมาวุ่นวาย เบื่อขี้หน้าจะตายอยู่แล้ว

            ฮิจิคาตะนิ่งไป ไม่โต้ตอบใดๆ กินโทกิเริ่มขมวดคิ้ว

            ฉันก็ไม่ได้อยากจะเจอหน้าแกซักหน่อย

            ในที่สุดฮิจิคาตะก็เผย ออกจะโกหกเล็กๆ ซะล่ะมั้งกับคำบอกนั้น เมื่อก่อนก็อ้างได้เต็มปากเต็มคำอยู่หรอกว่าเหม็นขี้หน้าไอ้บ้านี่โว้ย แต่ตอนนี้ทำไมถึงรู้สึกแอบอยากเจอเล็กๆ ในตอนนั้นรองหัวหน้าปีศาจก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างเจ้าของร้านสารพัดรับจ้างแล้ว ในลักษณะที่ใกล้เกินความจำเป็นด้วยซ้ำ ทำเอาซามูไรหัวเงินแอบคิดขึ้นมาว่า หมอนี่มันเพี้ยนอะไรขึ้นมาอีกหรือเปล่า

          เอาเงินไป แล้วเลิกโผล่มาร้านฉันได้แล้ว

            เสียงที่มักออกโทนกร่างๆ อ่อนลงเมื่อรองหัวหน้าปีศาจเท้าหนึ่งแขนลงกับโต๊ะเหมือนจะขังตัวเขาไว้ แล้วโน้มหน้าลงหา แม้ไม่ใกล้มาก แต่แค่นั้นก็ชวนให้คิดไปถึงสัมผัสซึ่งคนๆ นี้โอบกอดตนไว้ทั้งคืนบนเตียงของโรงพยาบาล ซึ่งนั่นสร้างให้กินโทกิผู้ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด ทำอะไรไม่ถูกไปนิดหน่อย

            ฉันไม่รับเงินก้อน ตามสัญญาคือฉันจะไล่เก็บไปเรื่อยๆ

            กินโทกินึกฉุนเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น หันหน้าเผชิญด้วยทันทีพร้อมความไม่เข้าใจ

            ...     

            ทว่าต้องชะงักไปในลักษณะแทบหยุดหายใจ เมื่อพบว่าหน้าอีกฝ่ายอยู่ใกล้แทบชิด

            พลั่ก!!

            กินโทกิหลบตามา แล้วตัดสินใจผลักอกฮิจิคาตะออกอย่างแรง คนถูกผลักเซห่างออกมาเล็กน้อย

            ฉุนบุหรี่ อย่ามาใกล้

            หืม...?

            เออ เอาตามนั้นก็ได้ เก็บไปเรื่อยๆ อย่างเดิมก็ได้ วันนี้ก็ได้แล้วนี่ แล้วจะอยู่ทำเบื๊อกอะไร บ้านฉันไม่ใช่โรงเตี๊ยมนะเว้ย รีบๆ กลับไปได้แล้ว ชิ่วๆ

            เจ้าบ้านโบกมือไล่ แต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายลุกยืนซะเอง แน่นอนว่าพยายามไม่สบตารองหัวหน้าปีศาจ ซึ่งความจริงเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

            หมับ!

            ในตอนที่เดินผ่านฮิจิคาตะ กินโทกิก็ถูกฉวยข้อมือไว้ เพียงใบหน้ากวนส่อความสงสัยหันเข้าหาใบหน้าหล่อเฉยชา ริมฝีปากที่ไม่ได้คาบบุหรี่ก็เทียบเข้าริมฝีปากเม้มสนิทของเจ้าบ้านเบาๆ แต่ก็เพียงพอต่อการสร้างให้คนได้รับตกใจแทบพังบ้าน

            ฮิจิคาตะไม่พูดอะไร ยังคงสีหน้าอย่างที่เป็นตัวเองแล้วเดินจากร่างที่ยืนทึ่งอยู่มา

            กะ...แก...แกทำอะไร!!

            กินโทกิร้องถามอย่างตื่นตระหนก ความจริงยังพูดไม่ออกด้วยซ้ำ แต่หากปล่อยให้ฮิจิคาตะพ้นประตูไปคงไม่มีโอกาสได้ถาม คนถูกถามหยุดเดิน แล้วหันมาเผยยิ้มคล้ายเยาะเล็กๆ

            เก็บดอก

            พูดจบก็เปิดประตูหายไปจากห้อง กินโทกิเบิกตากว้างและราวกับโวยวายในใจ

            หมอนั่นมันเพี้ยนอะไรขึ้นมาอีกวะนี่เฮ้ยยย!!

          ///

          แล้วทำไมฉัน...ถึงได้แอบจี๊ดๆ แปลกๆ ด้วยวะเนี่ย หรือว่าฉันเองก็เพี้ยนไปกับมันเหมือนกัน?

            บ้าชะมัด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

................................................................

         

         

           

 

           

 

            

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ et cetera จากทั้งหมด 27 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ARMY_KOOKMIN (@ARMY_KOOKMIN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 02:06
    เเต่งดีเสียอย่างเดียวคือช่วงเเรกๆพวกคางูระ...มันดูวกไปวนมา...เล่นเยอะเกินไป..จนสับสน...ถ้าเอาช่วงเเรกๆออกเเล้วไปเน้นช่วงสุดท้ายที่เค้า"เก็บดอก"กันมันจะดีมากกกฟิลสุดๆเลยละ
    #9
    0
  2. #8 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:30
    ฟินมากกลับคู่นี้ ชอบตอนหลอก555
    #8
    0
  3. วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 09:51
    เรื่องนี้สนุกมากๆๆ ภาษาก็ดี ชอบๆ คุณกินน่ารัก ฮิจจี้ที่มาบ่อยๆนี้คือจะมาจีบคุณกินสินะ -.,-
    #7
    0
  4. วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 04:34
    ฮิจิทำกินจังแทบสลบ นุกมาก
    #6
    0
  5. วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 22:37
    สุดยอดไปเลยค่ะ แต่งได้สนุกมาก ภาษาสวยมากๆ

    แถมเนื้อหาไม่หลุดคาแรคเตอร์ด้วย ประทับใจสุดๆ

    555+ แต่งอีกนะคะ จะรออ่านค่ะ

    ปล. คุณกินเคะสิดีที่สุด!! d(><)b กิกิ...
    #5
    0
  6. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:12
    น่ารักง่าาาา > < เก็บดอกได้แหล่มมากฮิจิ
    #4
    0
  7. วันที่ 5 มกราคม 2557 / 14:24
    โฮกกกก ม่ายยยอดอมยิ้มไมไ่ด้เลย เรื่องนี้น่ารักมากเลยค่า แม่เจ้าาาาาา ไม่เม้นท์มันจะทนอยู่ไม่ได้คร่า แงงง้
    #3
    0
  8. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 19:45
    กรี๋ดดด เเม่เจ้า ไม่ได้อ่านฟิคดีๆของกินทามะเเบบนี่มานานมากกกกเเร้วววววว

    นิสัยตัวละครคงเส้นคงวามากกก โอ้ยเป็นฟิคที่ถูกใจจริงๆ ถถถถถถถถถถ

    เเต่งเก่งดีนะคะ ดำเนินเรื่องได้ดีค่ะ นิสัยตัวละครไม่หลุด ถูกใจมากกกๆๆ เป็นฟิคที่ดีสำหรับหัวใจตอนนี้เหลือเกินคะ 55
    #2
    0
  9. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 18:44
    สุดยอดเลยอยากจะสครีมสักร้อยครั้ง
    ไม่น่าเชื่อว่าจะมีฟิคกินทามะที่เหมือนกินทามะขนาดรี้
    คุณก็ยังเป็นคุณกินอยู่เหมือนเดิมเราชอบการคงคาแรคเตอร์มากเลยค่ะ
    แถมยังอ่านได้ลื่นไหลแบบไม่มีติดขัดภาษาก็สวยมาก
    โดยรวมแล้วสนุกมากเลยค่ะ ไม่มีอะไรจะติดเลย
    สุดท้ายขอขอบคุณมากๆที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านนะค่ะ
    #1
    0