คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

.::: [[VIXX]] Fiction Boxx :::.(Yaoi)

ตอนที่ 11 : [SF] ERROR - Ravi x Leo


     อัพเดท 24 ต.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: VIXX, N, Leo, Ravi, Hongbin, Ken, Hyuk, yaoi
ผู้แต่ง : Zionkeys ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zionkeys
My.iD: https://my.dek-d.com/zionkeys
< Review/Vote > Rating : 100% [ 4 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 16,096
310 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 429 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
.::: [[VIXX]] Fiction Boxx :::.(Yaoi) ตอนที่ 11 : [SF] ERROR - Ravi x Leo , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 769 , โพส : 5 , Rating : 0% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ERROR 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"คุณครับ คุณลืมหนังสือครับ"
 
 
 
 
 
ชายหนุ่มร่างสูงตะโกนเรียกชายอีกคนที่กำลังจะจากไป
 
 
 
 
 
"อ้อ จริงด้วยสิ ...ขอบคุณมากนะ"
 
 
 


 
 
 
ทุกอย่างไม่ใช่ความบังเอิญ มันเป็นความตั้งใจที่แนบเนียน
 
 
 
 
ผมเฝ้ารอวันนี้ วันที่เขา...คนที่ผมแอบมองมาตลอดจะหันมาสนใจในตัวผมบ้าง
 
 
 
 
ทำไม... เราต้องเสแสร้งทำเหมือนไม่รู้จักกัน
 
 
 
เขาว่า เขาอยากเห็นหน้าผมสักครั้ง เขาว่ามันเป็นการเสียเปรียบที่มีแต่ผมได้รับรู้และเฝ้ามองดูเขาเพียงฝ่ายเดียว
 
 
 
เขาว่า เขาอยากรู้จักกับคนที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา
 
 
 
 
 
 
"คุณชายครับ ได้เวลานัดแล้วนะครับ เราควรรีบไปก่อนคุณท่านจะตำหนิ"
 
 


 
 
 
ดวงตาเรียวสวยนั้นมืดมน แต่กลับตราตึงหัวใจของผมไว้แน่นหนักอย่างเช่นทุกครั้งที่จ้องมา ผมรู้สึกว่ากำลังจะตกเป็นทาสของเขาโดยไม่รู้ตัว
 
 
 
 
ผมอยู่ตรงนี้แล้วที่รัก...
 
 
 
 
คุณไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่คุณเข้าใจ
 
 
 
 
คุณไม่ได้ทุกข์โศกเพียงลำพังอย่างที่คุณคิด
 
 
 
 
แต่ชีวิตของคุณ...
 
 
 
 
 
 
 
 
น่าเสียดาย...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปัง...
 
 
 
 
 
 
 
ฟ้าเริ่มจะสางแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองฟ้าก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก เพราะสามารถทำงานให้เสร็จได้ในเวลาที่คาด ผมของเขาเกรียนสั้นเป็นสีเลือด สีเดียวกับของเหลวข้นที่ไหลนองพื้นจากร่างไร้วิญญาณที่เขาเพิ่งเหนี่ยวไกปืนใส่อกด้านซ้ายอย่างใจเย็น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพูดสองสามคำ อีกเดี๋ยวจะมีคนมารับช่วงงานเก็บกวาดต่อ ส่วนเขาก็ทำเพียงรอดูยอดตัวเลขในบัญชีที่เพิ่มขึ้นอย่างสวยหรูและรับงานชิ้นใหม่
 
 
 
 
 
 
 
นี่คืออาชีพของเขา วิถีชีวิตของราวี...
 
 
 
 
 
 
 
เขาชะล้างคราบเลือดบนฝ่ามือให้จางหายไปกับสายน้ำเช่นเดียวกับความหนักอึ้งในจิตใจจากทุกครั้งที่เขาต้องฆ่าใครสักคน ความสงสารและความเห็นใจในเพื่อนมนุษย์ถูกบั่นทอนลงไปเมื่อเขาสำนึกในความจริงที่ว่า เขาก็แค่เศษเสี้ยวสวะที่ต้องปากกัดตีนถีบเอาชีวิตรอด ...ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
 
 
 
 
 
 
รูมเมท เพื่อนร่วมงานหรืออะไรสักอย่างที่เขาควรจะได้เห็นหน้ามันเมื่อกลับถึงบ้านเช่านอกเมือง กลับไร้เงาหัว แต่ก็เดาไม่ยากว่ามันคงหมกตัวอยู่ในแล็บทดลองชั้นใต้ดิน  ราวียักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาเดินไปยังพื้นที่ส่วนตัวที่ควรจะเป็นโต๊ะทำงานแต่มันกลับเต็มไปด้วยรูปถ่ายของใครคนหนึ่ง คนที่ทำให้เขาเริ่มรู้จักที่จะหัวเราะถึงมันจะดูขื่นขมอยู่มากก็ตาม
 
 


 
 
นี่เขาเป็นพวกโรคจิตชอบติดตามชีวิตคนอื่น ทำเป็นอาชีพเสริมไปตั้งแต่เมื่อไหร่แถมยังโดนเจ้าตัวจับได้เสียอีก แต่ก็ไม่หยุดง่ายๆหรอก ราวีเป็นคนเอาแต่ใจ จะทำก็แต่สิ่งที่ 'ชอบ' เท่านั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 





 
 
 
 
"เจอกันหน่อยไหม"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เพราะข้อความนั้นเพียงข้อความเดียวที่ทำให้ราวีพุ่งเดินตรงไปยังโต๊ะสุดหัวมุมของร้านกาแฟย่านใจกลางเมืองหลวงในช่วงสายของวันด้วยความมั่นอกมั่นใจ อย่างที่คาดเอาไว้ ชายชุดสูทร่างยักษ์สองคนยกมือขึ้นกั้นและผลักอกเขาออก
 
 
 
 
 
"เฮ้"
 
 
 
 
 
ร่างโปร่งที่เป็นเป้าหมายเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มโปรดมาให้ความสนใจอย่างที่เขาต้องการ คิ้วนั้นย่นเข้าหากันก่อนออกคำสั่งเสียงนิ่งกับคนของบิดา
 
 
 
 
 
 
"ไม่เป็นไร ให้เขาเข้ามา ที่นี่ทุกคนมีสิทธิ์ใช้บริการทั้งนั้น"
 
 
 
 
 
 
"แต่ว่าคุณท่านสั่งเอาไว้ให้ใครเข้าใกล้คุณ..."
 
 
 
 
 
 
"บอกว่าให้ถอยออกไป จะไม่กะให้ฉันใช้ชีวิตแบบคนอื่นเขาบ้างหรือยังไง"
 
 
 
 
 
 
นี่ล่ะจอง แทคอุน ลูกชายคนโต ทายาทตระกูลจอง ผู้มีอิทธิพลยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจของประเทศ คนที่ราวีกล้าดีให้ความสนใจและอยากใกล้ชิดทั้งที่เขาเป็นเพียงนักฆ่านอกกฏหมายแทบไร้ซึ่งที่ยืนในสังคม  ต่างกันราวฟ้ากับเหวนรก
 
 
 
 
 
 
"นั่งสิ ให้ผมมีโอกาสได้เลี้ยงคุณตอบแทนบ้าง" เสียงนุ่มเบานั้นยังคงหวานหูเช่นทุกครั้งที่ได้ฟัง
 
 
 
 
 
 
 
 
"ขอบคุณ"
 
 
 
 
 
 
 
 
ความเงียบปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง ไม่รู้ว่าเพราะรังสีอำมหิตแสนกดดันจากเหล่าบอร์ดีการ์ดของคุณชายจองที่คอยจ้องมองอยู่ห่างๆ หรือเพราะไม่มีอะไรจะพูดกันอีก แทคอุนเม้มริมฝีปากแน่น
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากเกิดอุบัติเหตุ หลังจากที่เขาเปลี่ยนไปและ "ทุกอย่างเปลี่ยนไป" เขาก็ไม่เคยมีเพื่อนอีกเลย ทุกฝีก้าวตั้งแต่ตื่นลืมตาจนถึงเวลาเข้านอนก็ต้องมีหน่วยรักษาความปลอดภัยฝีมือดีที่บิดาของเขาลงทุนจ้างมาปกป้องแทคอุน จะปฎิเสธอย่างไรบิดาของเขาก็คงไม่ฟัง ในฐานะลูกชาย เขาก็ไม่เคยมีสิทธิ์ต่อรองใดใดอยู่แล้ว ยิ่งแทคอุนกลายมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ยิ่งไม่มีสิทธิ์ออกปากเสียงเพราะเขาเป็นเพียง 'สินค้าตัวอย่าง' ที่มีมูลค่ามหาศาล
 
 
 
 
 
 
"ผมเห็นคุณมาที่นี่เกือบทุกวัน" กลายเป็นชายหนุ่มผมแดงที่เอ่ยปากทำลายความเงียบ
 
 
 
 
 
 
"ผมชอบที่นี่" แทคอุนตอบกลับเพียงสั้นๆ แต่มันก็คงจะเป็นการเริ่มต้นบทสนทนาที่ดี "คุณคงมาที่นี่บ่อยเหมือนกัน"
 
 
 
 
 
 
 
"ผมทำงานอยู่แถวนี้"
 
 
 
 
 
 
 
ทำไมต้องทำเหมือนเพิ่งรู้จักกันเล่นละครตบตาใครต่อใครที่กำลังจับตาดูพวกเขาอยู่ ทั้งที่ราวีมั่นใจว่าไม่มีใครรู้จักแทคอุนดีไปกว่าเขาอีกแล้วในตอนนี้...
 
 
 
 
 
 
 
จอง แทคอุนคนดีที่น่าสงสาร
 
 
 
 
 
 
 
คนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายเดือนก่อน เขาอยู่ในอาการโคม่า อวัยวะส่วนใหญ่ของร่างกายเสียหายอย่างหนักเหลือเพียงลมหายใจอ่อนแรง เขาควรจะตายแต่บิดาของเขาต้องการทายาทผู้สืบทอดตระกูลคืน จึงตัดสินใจผ่าตัดทำการเชื่อมสมองของแทคอุนเข้ากับร่างจักรกล แล้วใช้อำนาจในมือที่มีล้นฟ้าทำให้มันเป็นเรื่องที่ถูกกฏหมาย ในยุคที่วิทยาศาสตร์ก้าวไกล พัฒนาหุ่นยนต์สมองกลให้เข้ามามีความสำคัญในพื้นที่ส่วนหนึ่งในสังคมมนุษย์ ในร่างกายมนุษย์...
 
 
 
 
 
 
 
จะกล่าวให้ถูก จอง แทคอุนไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า มนุษย์ อีกต่อไปแล้ว...
 
 
 
 
 
 
 
"ลาเต้แก้วนี้ไม่เคยพร่องไปเลยนะครับ"
 
 
 
 
 
 
 
"ถ้าผมจะสามารถดื่มมันได้ก็คงดี"
 
 
 
 
 
 
 
มากกว่าความเงียบ แค่การได้มองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อค้นหาความรู้สึกนึกคิดภายหลังม่านสีดำ ทำให้จิตใจของแทคอุนดูมีสีสันขึ้นมาอีกหน่อย เมื่อไม่นานมานี้ เขาเริ่มรับรู้ว่ากำลังถูกติดตามด้วยใครบางคน หากบิดาของเขารู้เข้าคงคิดว่าเป็นการมุ่งร้ายต้องการฉกชิงตัวอย่างหุ่นยนต์ทดลองอย่างเขาเพื่อข้อต่อรองทางธุรกิจเป็นแน่
 
 
 
 
 
 
แต่แทคอุนกลับคิดต่างออกไป เขาไม่คิดว่าการติดตามนี้จะเป็นเรื่องราวของพวกจิตไม่ปกติ ถ้าอย่างนั้นเขาคงจะสติไม่ดีไม่ต่างกัน เพราะแทคอุนกลับรู้สึกดีใจว่า ยังมีใครสักคนที่สนใจในตัวเขาจริงๆ หลังจากที่เขากลายสภาพเป็นสิ่งของครึ่งๆกลางๆแบบนี้และถูกกีดกันไม่ให้ทำในสิ่งที่ต้องการ
 
 
 
 
 
 
 
เขาจึงแอบทำการติดต่อ... แล้วเขาก็ไม่ผิดหวัง
 
 
 
 
 
 
 
"ถ้าคุณยิ้มสักหน่อย โลกนี้คงจะสดใสขึ้นมาก"
 
 
 
 
 
 
 
"ผมไม่มีความสุขหรอก" มือเรียวยกทาบที่หน้าอกของตัวเอง ภายใต้เนื้อผ้าและเนื้อหนังนั้นคือเครื่องจักรกล "คุณรู้ใช่ไหม"
 
 
 
 
 
 
 
"อย่างน้อยคุณก็ยังมีชีวิตอยู่"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"นั่นเป็นสิ่งที่ผมควรยินดีหรือ หากไร้ซึ่งอิสรภาพ"
 
 
 
 
 
 
 
และแล้วความสุขที่มีก็หมดลง บอดี้การ์ดร่างยักษ์คนเดิมเดินเข้ามาบอกกล่าวกับแทคอุนว่าถึงเวลาต้องไปเหมือนกับทุกวัน ร่างโปร่งผุดลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าเช่นเดียวกับเพื่อนร่วมโต๊ะ มือหนาเอื้อมมาจับมืออีกฝ่ายกระตุกดึงเข้ามาใกล้และกระซิบเบา
 
 
 
 
 
 
 
 
"ผมอยากสัมผัสคุณจังที่รัก"
 
 
 
 
 
 
"อีกไม่นานหรอก"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ก่อนที่ชายชุดสูทจะมาผลักเขาออกห่างเจ้านายตามหน้าที่ และพาแทคอุนเดินออกจากร้านไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านนอก ราวีได้แต่มองจนลับสายตาอย่างอาลัยอาวรณ์
 
 
 
 
 
 
 
 
แค่ริมฝีปากนั้นก็ยังดี...
 
 
 
 
 น่าเสียดาย...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


.




 
 
 
 
 
 
 
"ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของ J-Corporation ในการพัฒนาระบบไซบอร์กให้นำมาประยุกต์ใช้ในการแพทย์ทำให้หุ้นพุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ กรรมการผู้บริหารอาวุโสแสดงความคิดเห็นที่น่ายินดี หลังจากที่การผ่าตัดช่วยชีวิตบุตรชายที่บาดเจ็บสาหัสโดยการสวมใส่อวัยวะเครื่องจักรกล ทำให้เขาสามารถกลับมามีชีวิตปกติได้อีกครั้ง กลายเป็นตัวอย่างความภาคภูมิใจของวงการวิทยาศาสตร์และวงการนักลงทุนในอุตสาหกรรมเครื่องจักรกลที่กำลังได้รับการจับตามองเป็นอย่างมาก"
 
 
 
 
 
เรื่องเก่า...เล่าใหม่ไม่จบสิ้น
 
 
 
 
 
เสียงแหลมของผู้ประกาศข่าวในจอแอลซีดียักษ์ใจกลางสี่แยกเมืองใหญ่ เรียกความสนใจของราวีให้หยุดเดิน เขามองดูด้วยความรู้สึกที่ไม่ยินดีอย่างที่บุคคลในพาดหัวข่าวเป็น ลูกชายของเขาคนนั้นก็ไม่รู้สึกดีเช่นกันที่ถูกนำมาใช้เป็นหุ่นเชิดในเวทีธุรกิจที่แสนโสมม
 
 
 
 
 
"ในขณะเดียวกัน การนำร่างผู้เสียชีวิตมาใช้ในการทดลองเกี่ยวกับไซบอร์กหรือการคืนชีพในสถานะมนุษย์จักรกล ซึ่งเป็นหัวข้อที่กำลังถกเถียงกันอย่างกว้างขวางในหมู่นักวิชาการและนักวิทยาศาสตร์ รัฐบาลยังคงยืนยันว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฏหมาย หากตรวจพบจะเข้าขัดขวางและทำลายในทันที"
 
 
 
 
 
 
 






.








 
 
 
 
 
"ไปเจอคนๆนั้นมาอีกแล้วเหรอ"
 
 
 
 
 
ทันทีที่เขาวางปืนลงบนโต๊ะทำงาน เสียงโทนแหบเบาเอ่ยทัก ราวีเหลือบมองต้นเสียงด้วยหางตาก่อนแสร้งทำเปิดแฟ้มงานไม่ใส่ใจอีกฝ่าย
 
 
 
 
 
 
"ใช่"
 
 
 
 
 
 
"รู้ใช่ไหม มันผิดกฏ" ร่างนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเห็นชัดเจน หนุ่มหัวแดงขมวดคิ้วมุ่นกับสภาพของเพื่อนร่วมงาน
 
 
 
 
 
 
อี ฮงบินดูไม่ต่างจากซากศพเดินได้เท่าไหร่นัก อดีตนักวิทยาศาสตร์ที่เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะตั้งแต่อายุยังน้อย ซึ่งตอนนี้ผันตัวมาเป็นคนเถื่อน เพราะความหมกมุ่นในวิทยาการด้านหุ่นยนต์สมองกลในระดับที่เกินกว่ารัฐบาลจะยอมรับได้ และองค์กรก็ส่งมาทำงานประกบคู่กับราวี
 
 
 
 
 
 
"กฏของฉันคือไม่มีกฏ" ชายหนุ่มตอบเสียงห้วนอย่างไม่แยแส ทั้งฮงบิน หรือกฏบ้าบออะไรขององค์กรที่เป็นเบื้องบนของเขา
 
 
 
 
 
 
 
หนุ่มหน้าหวานเม้มริมฝีปาก จะให้พูดอย่างไรว่าการกระทำของคนตรงหน้านั้นไม่ควรจะเกิดขึ้น แต่เขาก็มีปัญหาของตัวเองที่หนักหนาสาหัสมากกว่าจะมาใส่ใจกับไอ้นักฆ่าเลือดเย็นนี่ให้มากความ
 
 
 
 
 
 
 
"ของที่สั่งไว้ได้หรือยัง"
 
 
 
 
 
 
"มันยากนะ ยิ่งเป็นของที่ใช้กับรุ่นใหม่คงต้องใช้เวลาทดลองอีกหน่อย" ริมฝีปากแห้งผากสีซีดเอ่ยตอบ
 
 
 
 
 
 
"ไม่เกินความสามารถของนายหรอกใช่ไหมฮงบิน"
 
 
 
 
 
 
"ขอเวลาอีกสองวัน"
 
 
 
 
 
 
"ไม่ต้องรีบร้อนนักก็ได้ ผู้ว่าจ้างยังไม่มีคำสั่งใหม่"
 
 
 
 
 
 
"ดีจังนะ จอง แทคอุนยังมีลมหายใจต่อไปได้อีกหน่อย" ร่างบางมองรูปถ่ายระยะไกลในแฟ้มงานบนมือของราวีด้วยสายตาเหยียด
 
 
 
 
 
 
"ไม่ใช่ว่าคนรักของนายตาย แล้วจะต้องทำเป็นรังเกียจทุกคนที่มีชีวิตอยู่หรอกนะ" ก็ไม่เชิงว่าเขาจะไม่สนใจเพื่อนร่วมงาน เขารับรู้ความเป็นไปที่เกิดขึ้นภายในห้องแล็บใต้ดินนั่น แต่ก็ไม่ใช่กงการอะไรของเขา
 
 
 
 
 
 
"ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะรู้สึกแบบนั้น ชีวิตคนเรามันคือ ตลกร้าย และคนบางคนก็ไม่สมควรตาย บางคนก็ไม่สมควรอยู่" ฮงบินยักไหล่ก่อนแสยะยิ้มที่มีแต่ความขมขื่น "ตอนนี้ฉันกำลังโกรธแค้น แล้วมันก็ทำให้ฉันคิดถึงข้อดีของนายขึ้นมาได้ข้อหนึ่งล่ะราวี"
 
 
 
 
 
 
"อะไร"
 
 
 
 
 
 
"เพราะนายเป็นนักฆ่ายังไง คนที่พรากชีวิตคนอื่นได้อย่างเลือดเย็น"
 
 
 
 
 
 
คำพูดเสียสติของฮงบินฟังดูไร้เหตุผล แต่มันก็เปรียบเสมือนหอกคมที่มองไม่เห็นกำลังทิ่มแทงจิตใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังกับยมบาลในขุมนรกกำลังลงทัณฑ์
 
 
 
 
 
 
ใช่... ราวีเป็นนักฆ่า
 
 
 
 
 
และใช่... จอง แทคอุนคือเป้าหมายรายต่อไป
 
 
 
 
 
มันเป็นงานพิเศษที่เขาบังเอิญได้รับข้อความว่าจ้างที่แปลกประหลาดแต่มีข้อเสนอที่น่าสนใจ เขาติดตามผู้ชายคนนี้มาได้ระยะหนึ่งและพบว่ามันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด แต่มันกลับทำให้เขาสนใจในตัวของแทคอุนมากขึ้น จนราวีถลำลึกมีความต้องการเข้าไปมีตัวตนในชีวิตของจอง แทคอุน
 
 
 
 
เขาหลงใหลในคนที่กำลังรอคำสั่งเพื่อที่จะฆ่ามากขึ้นทุกวัน...
 
 
 
 
 
 
"นี่... ถ้านายตกหลุมรักเหยื่อคนนี้ ฉันช่วยได้นะ" มือขาวซีดเอื้อมมาแตะที่บ่ากว้าง รอยยิ้มของฮงบินทำให้ราวีขนลุก "เอาร่างของเขามาแล้วฉันจะทำให้ฝันของนายเป็นจริง นายกับเขาอาจจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"
 
 
 
 
 
 
เมื่อได้ฟังจบประโยค ปืนที่เคยอยู่บนโต๊ะถูกคว้าขึ้นมาปลดล็อกเตรียมเหนี่ยวไกในชั่ววินาที ปากกระบอกจ่อติดกับหน้าผากของหนุ่มร่างสูงโปร่ง สายตาของนักฆ่านั้นเกรี้ยวกราดราวกับเพิ่งได้ยินสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้มากที่สุดมาก่อน
 
 
 
 
 
 
"จัดการเรื่องของตัวเองให้ได้เสียก่อนเถอะอี ฮงบิน" เสียงโทนแหบต่ำเอ่ยช้าๆอย่างพยายามระงับอารมณ์ "ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นตายไปก็ดีแล้ว นายยังจะดึงดันคืนชีพให้เธอ เป็นความคิดที่ช่างน่าสมเพชของพวกไม่ยอมรับความจริง"
 
 
 
 
 
 
 
 
"แกมันไอ้ปิศาจ"
 
 
 
 
 
 
 
"อ๋อ เรื่องนั้นฉันกับนายก็ไม่ต่างกันหรอก แต่จอง แทคอุนน่ะ..."
 
 
 
 
 
 
 
 
"..."
 
 
 
 
 
 
 
 
"ยังไงก็ต้องตาย"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
แล้วเวลานี้ก็มาถึง
 
 
 
 
 
 
คำสั่งที่ราวีไม่อยากได้รับทั้งที่รู้ดีว่าจะต้องมีขึ้่น
 
 
 
 
 
ในค่ำคืนวันที่ฝนโปรยปราย ระเบียงกว้างชั้นบนสุดของตึกสูงระฟ้าเป็นสถานที่นัดพบ เมื่อเขาเปิดประตูออกไปก็พบว่ามีคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงโปร่งสวมเพียงเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาวสะอาดยืนรับหยาดฝนอย่างไม่เกรงกลัว เขาเหม่อมองท้องฟ้าสีเทาหม่นอย่างล่องลอย ในสายตาของราวีนั้นช่างดูโดดเดี่ยวอ้างว้าง
 
 
 
 
 
นักฆ่าไม่ควรมีความรู้สึก... แต่เขาห้ามไม่ได้
 
 

 
 
ช่างน่าสงสาร และน่าเสียดาย...
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
.





 
 
 
 
 
 
 
 
"ตากฝนแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"
 
 
 
 
 
 
ราวีพูดออกไป คาดหมายว่าร่างโปร่งนั้นจะสะดุ้งตกใจเพราะโทนน้ำเสียงแหบต่ำที่แม้แต่เด็กได้ยินยังร้องไห้ แทคอุนหันหน้ามองข้ามไหล่มายังผู้มาใหม่ มีเพียงรอยยิ้มบางเศร้าสร้อยมอบให้
 
 
 

 
ถ้าหากเขาเจ็บป่วยอย่างคนทั่วไปได้ เขาก็อยากรู้สึก...
 
 
 
 
 
 
มือใหญ่โอบรอบเอวดึงตัวเข้ามากอดราวกับต้องการให้ความอบอุ่น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่แก้มของอีกฝ่าย ราวีรอเวลานี้มานานเหลือเกิน เช่นเดียวกับแทคอุน เขายกมือทาบมือหนุ่มผมแดง หัวใจอันประกอบด้วยพลาสติกและเหล็กของเขากำลังพองโตท่ามกลางความหนาวเหน็บ
 
 
 
 
 
 
"นี่เป็นโอกาสดีที่เราจะได้ใกล้ชิดกันแบบนี้" แทคอุนกระซิบบอก
 
 
 
 
 
 
แทคอุนที่ราวีได้จับต้องนั้นเกินกว่าที่คาดฝันเอาไว้ กลิ่นหอมบางจากน้ำหอมที่ฉีดพรมเชิญชวนให้อยากสัมผัสมากขึ้น แต่ราวีรู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่มาก เหล่าองครักษ์ส่วนตัวของคุณชายตระกูลจองกำลังวิ่งพล่านตามหาเจ้านายและเขาไม่ต้องการปะทะกับคนพวกนั้น
 
 
 
 
 
 
ราวีโอบกอดร่างของแทคอุนแน่นขึ้น แม้เขาจะไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากเลือดเนื้ออย่างที่มนุษย์เป็น ชายหนุ่มก็ยังอยากที่จะกอดพันธนาการเอาไว้ ในชั่ววูบหนึ่งที่เขามีความคิดอยากจะเก็บแทคอุนไว้เป็นของเขาเพียงผู้เดียว แต่ปืนเก็บเสียงที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกระทบกับต้นขาเตือนให้รับรู้ถึงหน้าที่
 
 
 
 
 
 
"พร้อมหรือยังครับที่รัก" เสียงนั้นไม่ดังมากไปกว่าการกระซิบ มือที่หยาบกร้านข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบหน้า นิ้วหัวแม่มือนั้นไล้แตะริมฝีปากบางที่กำลังสั่นระริกอย่างถือวิสาสะ
 
 
 
 
 
 
"พอถึงเวลา ผมกลับกลัว"
 
 
 
 
 
 
"ไม่เป็นไรนะคนดี ผมจะอยู่กับคุณตรงนี้" ราวีเอ่ยปลอบปะโลม เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้และจุมพิตเบาบนกลีบปากในครั้งแรก ครั้งที่สองเขาเพิ่มความปราถนาที่มีลงไปอย่างหนักหน่วงให้อีกฝ่ายได้รับรู้
 
 
 
 
 
แทคอุนรับรู้และเต็มใจที่จะตอบรับ มโนสำนึกของเขากำลังตีตื้นไปด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งตื้นตันและโศกเศร้าจนอยากร้องไห้ออกมา แต่ร่างกายจักรกลนั้นไม่ตอบสนอง
 
 
 
 
 
 
"บอกรักผมหน่อยสิ ราวี"
 
 
 
 
 
 
ราวีหลับตาเพื่อสะกดกลั้นความสะเทือนใจที่มี เขายกมือขึ้นลูบผมนิ่มของลูกแกะน้อยที่กำลังหลงทางอย่างปลอบโยน เขาฝืนใจลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อจ้องมองใบหน้างดงามที่ยังคงมีชีวิตชีวาเป็นครั้งสุดท้าย
 
 
 
 
 
 
 
"ได้สิ ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณ แทคอุน"
 
 
 
 
 
 
 
มือที่จับด้ามปืนคู่ใจ นิ้วที่สอดเพื่อเหนี่ยวไกไม่เคยสั่นเทาเท่าครั้งนี้มาก่อน แต่คำพูดของเขากลับหนักแน่นเพื่อตอกย้ำให้ตราตรึงถึงเบื้องลึกสุดของความทรงจำ
 
 




 
 
 
 
 
 
 
 
"ผมรักคุณ"
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปัง...
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขาแตะที่ริมฝีปากของผม สสารที่ถูกบรรจุอยู่ในกระสุนคือยาพิษสำหรับไซบอร์กที่ฮงบินคิดค้นขึ้นมาเพื่อการนี้ ต่อให้วิทยาการล้ำหน้ามากขนาดไหน ก็จะไม่สามารถหยุดรั้งอิสรภาพของจอง แทคอุนได้อีกต่อไป
 
 
 
 
 
ดวงตาสวยนั้นค่อยปรือหรี่ลงพร้อมกับมุมปากที่คลี่ยิ้มให้แทนคำขอบคุณและการบอกลา
 
 
 
 
 
 
ผมเฝ้ารอ... จนเทวดาในอ้อมกอดของผมเข้าสู่ภวังค์หลับไหลนิรันดร๋กาล
 
 
 
 
 
 
 
น่าเสียดายเหลือเกิน แทคอุน...
 
 
 
 



 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
พรุ่งนี้ ผมจะนำเช็คค่าจ้างไปขึ้นเงินที่ธนาคารในชื่อบัญชีลับของจอง แทคอุนก่อนจะหายตัวไปในกลีบเมฆ
 
 
 
 
 
การมีชีวิตอยู่ในสถานะกึ่งมนุษย์กึ่งหุ่นยนต์เช่นนี้คงจะหนักหนาเกินไปสำหรับเขา จึงอยากได้ความช่วยเหลือจากใครสักคนช่วยทำให้เขาหลุดพ้นเสียที
 
 
 
 
 
 
เขาอยากตาย แต่ไม่อยากตายอย่างโดดเดี่ยว ผมจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่เขาต้องการ
 
 
 
 
 
 
 
และแน่นอนว่าผมไม่เคยทำให้ลูกค้าต้องผิดหวัง...
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
END
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
TALK
 
 
 
 
FOR #ERROR1STWIN
 
 
 
ERROR ในแบบของ Zionkeys ค่ะ คู่วอนแทคอีกแล้ว ฟิคดาร์คอีกแล้ว ฮ่าๆ แบบว่าฟังเพลงไปมโนไป คู่และพล็อตลงตัวพอดี แอบมีเอี่ยวกับเอ็มวีเล็กน้อย 
 
 
ส่วนเรื่องที่บนไว้ในทวิตเตอร์ เอ่อ...จะพยายามนะคะ อ่านช้อตฟิคเรื่องนี้กันไปพลางๆก่อนนะคะคนอ่านที่รักทุกท่าน XD
 
 
 
ปล. จทอ.สวยเนอะ 
 
 
 
 
NuTT
 
B B


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
.::: [[VIXX]] Fiction Boxx :::.(Yaoi) ตอนที่ 11 : [SF] ERROR - Ravi x Leo , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 769 , โพส : 5 , Rating : 0% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 5 : ความคิดเห็นที่ 283
ฮืออออ ทำไม ทำไมแทคอุนต้องตาย แต่ก็สงสาร ราวี่.. รักแทคอุนจริงๆได้ไหม ฮือออ ไม่เอาแบบเล่นละครสิ มันปวดหัวใจมากกก จะร้องไห้ T T ขอบคุณฟิคหน่วงๆนะคะ ชอบอารมณ์มาก...
Name : Hirotic Kim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hirotic Kim [ IP : 49.229.135.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2560 / 01:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 215
ดราม่าระดับสิบTT
PS.  อย่าเรื่องมากน่า ให้อะไรก็เอาไปเหอะ
Name : piggy bank < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ piggy bank [ IP : 27.55.210.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:50
# 3 : ความคิดเห็นที่ 121
โอ้ววว คราวนี้มาดาร์กจริงๆค่ะ โอ้ยยตายๆๆๆ ไม่อยากให้เลโอตายเลย ราวี่ก็น่าสงสารนะ คือ... มืดมิด เเต่สนุก เเต่ก็กลับมาฟรุ้งฟริ้งเหมือนเดิมเถอะไรต์555
PS.  //จิ้น *Elsa x Jack frost* ^_^
Name : Must-C_Mustsee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Must-C_Mustsee [ IP : 125.27.7.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 08:54
# 2 : ความคิดเห็นที่ 114
อา...........





อา...........





อา...........





อา...........





เจ็บปวดและงดงาม ช่างงดงามเหลือเกิน น้ำตานี้กำลังโรยรินออกมาเพื่อระบายความรู้สึกที่ปะทุดุดันอยู่ในหัวใจที่ยังเต้นนี้ ฮืออออออออออออออออออออออออออ ดี เอาอีก เอาอีกกกกค่ะเอาอีกกก แต่ไม่เอาเศร้าแบบนี้แล้วนะเอาแมวลำบากกลับมาฮือออออออออออออออ ทรุส
Name : Yogurt3200 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yogurt3200 [ IP : 171.101.144.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2557 / 23:23
# 1 : ความคิดเห็นที่ 113
//ใครยังไม่ได้อ่านเรื่อง อย่าพึ่งอ่านคอมเมนนี้นะคะ มันจะสปอยล์เรื่องไปหน่อย

โฮฮฮ ไรท์คะ ดาร์คมากอ่ะ คือรู้เเต่ต้นเเล้วอ่ะว่าเเทคอุนตาย เเต่เเบบเฮียสั่งเองเลยหรอคะ โฮไม่น้าาาา
จริงๆเราคิดว่าไม่ต้องบิดาก็ได้แ่ะบางจุด พ่อเฉยๆก็ได้
มีย่อหน้าผิดที่นึง//หาเอาเองนะไรท์ 555

คือสนุกมากอ่ะ ชอบๆ ดีใจที่วิกซ์ชนะเหมือนกานน สนุกจริงๆ เเละก็เซงที่เลโอตายจริงๆ 555
PS.  
Name : ChilL Out !! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ChilL Out !! [ IP : 171.96.171.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2557 / 23:15
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android