คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

.::: [[VIXX]] Fiction Boxx :::.(Yaoi)

ตอนที่ 26 : [SF] Home - LEO x N


     อัพเดท 15 ก.พ. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: VIXX, N, Leo, Ravi, Hongbin, Ken, Hyuk, yaoi
ผู้แต่ง : Zionkeys ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zionkeys
My.iD: https://my.dek-d.com/zionkeys
< Review/Vote > Rating : 100% [ 4 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 16,095
310 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 428 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
.::: [[VIXX]] Fiction Boxx :::.(Yaoi) ตอนที่ 26 : [SF] Home - LEO x N , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 635 , โพส : 5 , Rating : 67% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Home
 



 


 

 
 

"คิดอะไรอยู่"

 

เสียงโทนแหลมแต่แผ่วเบาเรียกให้ชายหนุ่มคืนสติจากภวังค์ เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพบว่าคนที่ทักถามกำลังยืนเอาแขนเท้าขอบกระจกประตูรถที่ถูกลดลงจนสุดเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ของย่านชนบทจากฝั่งของเขา

 

"ตกใจหมดเลย"

 

"นายนั่นแหละ เหม่อไปถึงไหนแล้ว"

 

KIA Sorento ปี 2005 รถเอสยูวีสีน้ำเงินขนาดกลางที่ถูกเจ้าของจับยกเครื่องจนเหมือนใหม่และนำออกใช้งานอย่างหนักด้วยการพาออกเดินทางข้ามรัฐมาเป็นเวลาเกือบครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็ได้หยุดจอดพักในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งใกล้ถนนไฮเวย์

 

ชา ฮัคยอนคงจมอยู่ในความคิดตัวเองนานเกินไปจริงๆ จนไม่รับรู้ว่า ผู้ร่วมทางของเขาดับเครื่องยนต์เพื่อออกไปเติมน้ำมันซึ่งต้องบริการด้วยตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมในมือยังมีถุงของกินเล่นที่ได้มาจากมินิมาร์ทเสียอีก หนุ่มผิวแทนรับแก้วกระดาษบรรจุกาแฟร้อนมาจากอีกฝ่ายที่เหมือนจะรู้ใจว่าเขาต้องการมันในตอนนี้ ฮัคยอนเหลือบมองคนที่กำลังยืนกัดกินแฮมเบอเกอร์อย่างหิวโหยแล้วอดหลุดยิ้มออกมาไม่ได้

 

"ยิ้มอะไร"

 

"นายแต่งตัวแบบนี้ก็ดูดีนะ"

 

เลโอ จอง หรือจอง แทคอุน หนุ่มพนักงานออฟฟิศเชื้อชาติเกาหลี สัญชาติอเมริกันที่เขารู้จักก่อนหน้านี้สองสามปีมักแต่งกายด้วยเสื้อเชิ๊ตสีอ่อนประทับโลโก้ของบริษัทและกางเกงแสลค 5 วันต่อสัปดาห์ บวกกับแว่นสายตาทำให้ดูเฉิ่มเชยน่าเบื่อ แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะในตอนนั้น พวกเขาที่ใช้ชีวิตในนิวยอร์ค มหานครใหญ่ระดับโลกที่มีค่าครองชีพสูงลิบ จำเป็นต้องมีงานทำอย่างไม่เกี่ยงหากมันสามารถทำเงินให้ได้มากพอ

 

แต่แทคอุนในตอนนี้ ชายหนุ่มชาวเอเชียร่างสูงราว 6 ฟุตไม่น้อยหน้าคนชาติตะวันตกสวมเสื้อยืดคอวีหลวม กางเกงยีนส์เข้ารูปและรองเท้าบู้ทหนังหุ้มข้อเผยหุ่นเพรียวโปร่งแต่มีกล้ามเนื้อแข็งแรงแบบพวกนักกีฬา บวกกับหน้าตาหล่อเหลาไร้ซึ่งแว่นบดบัง ทำให้สามีของเขาน่ามองเสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

ใช่ พวกเขาเป็นคู่รักที่เพิ่งแต่งงานและจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฏหมาย หลังจากนั้นแทคอุนก็มีความคิดอยากเริ่มต้นสร้างครอบครัว พวกเขาเลือกเริ่มต้นชีวิตใหม่ในวิถีที่ฉีกออกไปจากเดิมเกือบสุดทาง

 

แทคอุนเป็นคนรุ่นที่สองหลังจากพ่อแม่ของเขาย้ายมาทำธุรกิจก่อร่างสร้างตัวที่อเมริกา เกิดและโตที่นี่ทำให้เขาเป็นพลเมืองชาวอเมริกันแท้ แทคอุนเรียนจบมหาวิทยาลัยและเข้าทำงานในบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใจกลางกรุงนิวยอร์ค ใช้ชีวิตปากกัดตีนถีบด้วยความรับผิดชอบกับค่าใช้จ่ายมากมายเหมือนกับคนทั่วไปอีกนับล้าน ส่วนฮัคยอนเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ตั้งใจจะมาตามหาความฝันในประเทศมหาอำนาจ หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัยในเกาหลีใต้ เขาก็ทำเรื่องชิงทุนมาศึกษาต่อในสถาบันสอนเต้นชื่อดังในนิวยอร์ค ความพยายามและความอดทนทำให้เขาประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่งเมื่อได้รับการว่าจ้างเป็นแดนเซอร์ให้กับศิลปินนักร้องชาวอเมริกัน ถึงแม้จะไม่ได้เด่นดังแต่ก็พอจะทำให้เขามีชีวิตอยู่รอด

ทั้งสองคนพบกันในย่านโคเรียน ทาวน์ ซึ่งก็ไม่ใช่ความบังเอิญที่น่าแปลกใจ แต่ที่น่าประหลาดคือ ทั้งที่พวกเขามีวิถีการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่กลับดึงดูดเข้าหากันได้เป็นอย่างดี ฮัคยอนต้องการเพื่อนแท้สักคนที่สามารถทำให้รู้สึกสบายใจกับการใช้ชีวิตในต่างแดน นอกเหนือจากเพื่อนร่วมอาชีพที่มีแต่ใส่หน้ากากเข้าหากันและฟาดฟันชิงดีชิงเด่น แทคอุนก็ต้องการใครสักคนมาเพิ่มเติมสีสันในชีวิตเพื่อไม่ให้มันน่าเบื่อจนเกินไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นไปอย่างรวดเร็วในช่วงปีแรก และมีความเห็นตรงกันว่าไม่ควรแยกกันอยู่ให้เปลืองค่าเช่าห้องพัก

 

จุดหักเหของชีวิตฮัคยอนเกิดขึ้นในอีกสองปีต่อมา เมื่อแทคอุนเริ่มรู้สึกว่าตนถึงจุดอิ่มตัวของการได้ทำงานในองค์กรใหญ่ และมีความคิดอยากกลับไปอยู่ใกล้ครอบครัวที่ประกอบกิจการร้านอาหารเกาหลีอยู่ชานเมืองของรัฐหนึ่ง ซึ่งมีพื้นที่กว้างใหญ่หากแต่ไม่เจริญเท่านิวยอร์คอันเป็นบ้านเกิดของเขา หนุ่มอเมริกันเริ่มต้นถามความคิดเห็นของฮัคยอนเกี่ยวกับไอเดียของเขา และการแต่งงาน...

 

แทคอุนไม่ได้ต้องการกลับบ้านเพียงอย่างเดียว หากแต่เขาต้องการเริ่มต้นสร้างครอบครัวของตัวเองไปพร้อมๆกัน แม้การใช้ชีวิตร่วมกับฮัคยอนก็ไม่ได้ต่างกับคู่รักคู่อื่นๆ แทคอุนรู้ว่าการเร่งเร้าอีกฝ่ายที่กำลังไปได้ดีกับอาชีพการงานของตัวเองไม่ใช่เรื่องที่ควร แต่เขาต้องการที่จะเลื่อนสถานะไปอีกขั้น 


เมื่อให้เวลาฮัคยอนได้คิดทบทวนตัดสินใจสักพัก หนุ่มผิวแทนก็ตอบตกลงอย่างง่ายดายโดยให้เหตุผลว่า ถึงแม้การที่เขาบินข้ามทวีปมาถึงอเมริกาเพราะอยากเป็นนักเต้นที่มีชื่อเสียง แต่เมื่อได้พบกับแทคอุน เขาได้ค้นพบบางสิ่งที่มีค่ามากกว่าชื่อเสียงจอมปลอมพวกนั้นแล้ว

 

แทคอุนกลับเข้ามานั่งประจำที่ของคนขับบ่งบอกว่าพร้อมที่จะออกเดินทางอีกครั้ง เขาเอื้อมมากุมมือข้างซ้ายของฮัคยอน นิ้วที่เรียวสวยเสียจนผู้หญิงยังอิจฉาลูบแหวนทองคำขาวเรียบบนนิ้วนิ้วนางก่อนส่งยิ้มบางให้อย่างปลอบปะโลม เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลใจ ภายนอกฮัคยอนอาจจะดูเป็นคนร่าเริง แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนที่จริงจังและคิดมากกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น

 

“เดี๋ยวก็จะถึงบ้านของเราแล้วนะ”

 

.

 

ฮัคยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน เพราะแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาทำให้ห้องทั้งห้องสว่างจ้า ไม่คุ้นตาสำหรับคนที่เคยอาศัยอยู่ห้องอพาร์ตเมนท์ทึมทึบในเมืองใหญ่ เขาพลิกตัวเพื่อมองหาคนที่นอนอยู่ข้างกายมาตลอดทั้งคืนก็พบเพียงความว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงจะตื่นและลุกออกไปนานแล้ว

 

น่าแปลกสำหรับคืนแรกในบ้านหลังใหม่ ปกติแล้วฮัคยอนเป็นคนที่กินง่ายนอนง่ายในต่างที่ เพราะงานเก่าที่เคยทำนั้นต้องเดินทางตลอดเวลา แต่เมื่อคืนความกังวลใจทำให้ตายังคงแข็งค้างจนเข้าวันใหม่แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการนั่งรถมาทั้งวัน ผิดกับแทคอุน ซึ่งที่มีความอ่อนไหวในเรื่องของการนอน ผิดที่ผิดทางสักหน่อยก็ยากที่จะหลับตาลง กลับสามารถนอนกอดฮัคยอนและหลับสนิทไปได้ในเวลาไม่นาน

 

ฮัคยอนยอมลุกจากที่นอนอุ่นเพื่อออกมาตามหาคนรัก เขากวาดสายตามองรอบบ้านก็พบแต่เพียงควางว่างเปล่าเช่นเดียวกัน หนุ่มผิวแทนเดินไปหยุดที่กระจกใสบานกว้างในห้องนั่งเล่นซึ่งเป็นมุมที่เขาชื่นชอบที่สุดในบ้าน ตั้งแต่ครั้งแรกที่นายหน้าพาพวกเขามาทัวร์ และเริ่มจะเห็นดีเห็นงามกับความคิดในการซื้อบ้านใหม่ของแทคอุน ก่อนหน้านั้นพวกเขาเกิดการโต้เถียงอย่างยาวนานเพราะฮัคยอนมองว่าเป็นการเสียเงินก้อนใหญ่อย่างไม่จำเป็น แทคอุนที่ปกติแล้วมักจะโอนอ่อนให้กับเหตุผลของเขาแต่ในครั้งนี้กลับค้านหัวชนฝา ทุ่มเวลาว่างทั้งหมดไปกับการเลือกสรรที่อยู่อาศัยให้เหมาะสมและตรงตามความชอบพอของทั้งสองคน จนมาถึงบ้านหลังนี้แม้จะมีราคาสูงกว่าที่ตั้งเป้าไว้สักหน่อยแต่มันก็ทำให้สงครามเย็นของพวกเขาจบลง

 

บ้านเดี่ยวกึ่งไม้กึ่งปูนชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์นที่เน้นกระจกใสบานใหญ่ให้สามารถมองออกไปชื่นชมธรรมชาติของป่าไม้เขียวอันเงียบสงบร่มรื่น เพราะเป็นแถบชานเมืองบนเนินเขาทำให้บ้านแต่ละหลังนั้นตั้งอยู่ห่างกันมาก แถมยังมีห้องชั้นใต้ดิน พื้นที่สนามหญ้ากว้างหลังบ้านและโรงจอดรถได้อีกสองคัน ครบครันพร้อมสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่

 

ในตอนแรก ฮัคยอนหวั่นใจกับสภาพแวดล้อมของบ้านใหม่ที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ห้องเช่าอพาร์ตเม้นท์ในนิวยอร์คนั้นมีพื้นที่จำกัดเช่นเดียวกับตึกที่ตั้งเรียงกันอย่างแออัด แต่แค่เพียงลงไปที่ชั้นล่างของตึกหรือเดินเท้าไปสองสามบล็อก เขาก็สามารถหาซื้ออาหารและข้าวของเครื่องใช้ได้อย่างง่ายดาย ต่างจากที่นี่ที่มองไปรอบตัวก็มีเพียงต้นไม้ใบหญ้า หากต้องการสิ่งใดก็มีทางเลือกเพียงทางเดียวคือ การขับรถสิบถึงสิบห้านาทีเพื่อเข้าไปในย่านชุมชน แต่ในเมื่อเขาได้ตกลงปลงใจมาอยู่ที่นี่แล้วฮัคยอนก็หวังว่าตนจะสามารถปรับตัวได้ในเวลาไม่นาน

 

หนุ่มผิวแทนตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองไม่นานนัก เอสยูวีสีน้ำเงินคุ้นตาก็เคลื่อนตัวเข้ามาในเขตของบ้าน เมื่อชายหนุ่มผิวขาวก้าวลงจากรถพร้อมกับถุงพลาสติกบรรจุของมากมายอย่างทุลักทุเล ฮัคยอนจึงได้คำตอบว่าเจ้าตัวหายไปไหนมาในช่วงเช้าแบบนี้แล้วก็อดขำไม่ได้กับความกระตือรือร้นมากผิดปกติของหนุ่มชาวเมือง จากที่เมื่อก่อนไม่เคยแม้แต่จะลุกขึ้นมาทำอาหารเช้ากินเอง นอกจากโยนอาหารจำพวกแช่แข็งเข้าไมโครเวฟไปก็เท่านั้น

 

แทคอุนเปิดประตูเข้ามาในตัวบ้านก่อนคลี่ยิ้มบางให้กับคนรักเป็นครั้งแรกของวัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตื่นแล้วแม้จะอยู่ในสภาพผมยุ่งเหยิงและกำลังตีหน้ามึนใส่ จึงจัดการกดจูบหนักๆที่ริมฝีปากอิ่มเป็นการเรียกสติทั้งที่ตัวเองก็ยังมีข้าวของอยู่เต็มสองมือ แล้วไล่ให้หนุ่มผิวแทนไปจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยก่อนรับประทานมื้อเช้า ภายนอกที่ทุกคนทั่วไปได้เห็นก็อาจคิดว่าแทคอุนเป็นคนเย็นชา มีลักษณะการกระทำแข็งกระด้าง แต่เมื่อเขาอยู่กับฮัคยอนเพียงสองคนก็ไม่รู้จะฝืนไปทำไม อีกคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่ชีวิตนั้นรู้จักเขาดีเสียยิ่งกว่าใครจนไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นตัวของตัวเองเสมอเมื่อได้อยู่กับฮัคยอน และนั่นก็เป็นเหตุผลว่า ถ้าเขาอยากจะเริ่มต้นสร้างครอบครัวกับใครสักคน ก็ต้องเป็นชา ฮัคยอน

 

กลิ่นหอมยั่วน้ำลายจากเบคอนทอดกรอบทำให้กระเพาะของฮัคยอนส่งเสียงร้องประท้วง บังคับให้เจ้าของต้องรีบอาบน้ำจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเดินตรงไปยังโซนห้องครัวโทนสีเทาอ่อน ผักผลไม้กองอยู่เต็มเคาเตอร์สูงที่ตั้งเป็นเกาะกลางกั้นระหว่างพื้นที่ทำอาหารกับพื้นที่ห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสวมบทพ่อครัว ก้มๆเงยๆทำอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่วสมกับทีโตมาในครอบครัวที่มีกิจการร้านอาหาร ฮัคยอนสวมกอดเอวสอบจากทางด้านหลังซึ่งก็เรียกรอยยิ้มจากคนถูกกอดได้ไม่ยาก เขาเอาคางเกยบ่ากว้างเพื่อสอดส่องสายตาหาของที่พอจะจิ๊กกินรองท้องไปก่อนได้บ้าง

 

“ฉันช่วยทำไหม” ฮัคยอนเอ่ยถามอย่างเอาใจเมื่อเห็นว่าแทคอุนกำลังเตรียมทำเมนูโปรดให้กับเขา

 

“ไม่ต้องเลยนะ ไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะ”

 

หนุ่มผิวแทนได้แต่ทำหน้างอปากยื่น กับท่าทีปฎิเสธอย่างทันควันไม่คิดจะรักษาน้ำใจของคนรัก แต่ฮัคยอนก็รู้เหตุผลว่าทำไม เพราะครั้งสุดท้ายที่เขาลงมือเข้าครัวทำอาหาร ตอนที่บรรดาเพื่อนตัวแสบที่รักเสมือนเป็นน้องชาย ซึ่งอยู่อีกรัฐฟากตะวันตกของอเมริกายอมรวมตัวกันขึ้นเครื่องบินมาเยี่ยมและป่วนพวกเขาตั้งแต่ก่อนวันแต่งงาน แต่วันนั้นแทคอุนทำโอทีจนดึกดื่น ฮัคยอนไม่อยากรบกวนปลุกตั้งแต่เช้าเพื่อมาให้อาหารเจ้าเด็กผู้หิวโหยพวกนี้ แต่ตั้งแต่คำแรกที่พวกมันกัดเข้าไป เคนก็นิ่งแข็งกลายเป็นหิน ฮงบินทำหน้าแหยเหมือนจะร้องไห้ตลอดมื้ออาหาร หนักที่สุดคือ เจ้าน้องเล็กตัวโตจอมเขมือบอย่างซางฮยอก มันรีบวิ่งไปทรุดกอดขาแทคอุนที่เดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนทันทีที่เห็น อ้อนวอนขอร้องให้พ่อครัวคนเก่งช่วยตื่นเต็มตาและเข้าครัวสักที แล้วก็อย่าให้พี่สะใภ้แตะกระทะ หม้อ เขียงอีกเป็นอันขาด

 

แก้วกาแฟร้อน และเบเกิลอุ่นทาครีมชีสถูกเสิร์ฟมาเป็นออเดิร์ฟลองท้องอย่างรู้ใจ ฮัคยอนไม่ได้งอแงน้อยไปกว่าเขาหรอกเวลาที่เริ่มรู้สึกหิว

 

“ราวีโทรมาบอกว่า อาทิตย์หน้ามันถึงจะเคลียร์งานเสร็จ ว่างพอจะขับรถของนายมาส่งให้ที่นี่ แล้วก็จะขอค้างด้วยสักสองสามวัน ยังไม่รีบใช้รถใช่ไหม”

 

พูดถึงญาติห่างๆ ของฮัคยอนอีกคนที่อาศัยอยู่ในอเมริกามาตั้งแต่เกิด ก่อนหน้านี้ฮัคยอนอาศัยอยู่ในนิวยอร์คที่มีระบบคมนาคมทั้งรถไฟและรถโดยสารประจำทางที่สะดวกสบาย แถมที่จอดรถยังหายากพอๆกับเงินที่จะหามาจ่ายค่าผ่อนรถทำให้เขาไม่เคยมีรถเป็นของตัวเอง แต่เมื่อพวกเขาย้ายมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่รถยนต์กลายมาเป็นปัจจัยสำคัญอันดับหนึ่ง ราวีจึงเสนอขายรถของตนให้กับญาติผู้พี่ในราคากันเองเพราะเข้าใจสถานะทางการเงินของคู่แต่งงานใหม่ที่กำลังก่อร่างสร้างตัว

 

ฮัคยอนส่ายหน้าเป็นคำตอบ “ฉันจะเริ่มงานต้นเดือนหน้า ยังไม่จำเป็นต้องใช้หรอก”

 

“โชคดีจังเลยนะที่พรินซิเพิลตกลงรับนายเข้าทำงาน”

 

“ต้องขอบคุณพ่อแม่ของนายที่ช่วยแนะนำให้” ฮัคยอนบอก

 

ปัญหาต่อมาหลังจากเรื่องของบ้านใหม่ก็คือ เรื่องของงานใหม่ แทคอุนไม่มีปัญหาในเรื่องนี้เพราะประสบการณ์การทำงาน 5 ปีในองค์กรใหญ่ทำให้เขาสามารถหางานใหม่ได้ไม่ยากในตำแหน่งที่สูงขึ้นและเงินตอบแทนที่มากขึ้น แต่สำหรับฮัคยอนซึ่งไม่ได้เป็นพลเมืองชั้นแรกของประเทศ เพิ่งจะได้รับกรีนการ์ดหลังจากจดทะเบียนสมรสเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้การหางานทำเป็นเรื่องที่ยากลำบาก

 

นอกจากพ่อแม่ที่แสนดีของแทคอุนจะยอมรับให้ลูกชายคนเล็กแต่งงานกับผู้ชายด้วยกันแล้ว ยังช่วยหาช่องทางการประกอบอาชีพให้กับฮัคยอนอีกด้วย คุณและคุณนายจองซึ่งถือว่าเป็นคนเก่าแก่อาศัยอยู่ในย่านชุมชนของรัฐนี้มานานเกือบสี่สิบปี ได้แนะนำหนุ่มผิวแทนให้กับเจ้าของโรงเรียนสอนศิลปะการแสดงและดนตรีแห่งหนึ่ง แต่ไม่เชิงว่าจะเป็นการใช้เส้นสาย เมื่อฮัคยอนก็ต้องเข้ารับการทดสอบอย่างเข้มงวดเพื่อเพิ่มความมั่นใจว่า เขามีความเหมาะสมกับตำแหน่งครูสอนเต้น

 

.

 

ช่วงสายของวัน แทคอุนและฮัคยอนหมดเวลาไปกับการแกะกล่องแพ็คข้าวของจากห้องอพาร์ตเม้นท์เก่าที่ถูกส่งมาก่อนล่วงหน้าแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ได้มีอะไรมากมายเมื่อเทียบกับเฟอร์นิเจอร์ใหม่ที่พวกเขากัดฟันซื้อเพื่อตกแต่งบ้าน กล่องกระดาษทรงยาวสีขาวโล้นเรียกความสนใจจากฮัคยอน และเมื่อเปิดมันออกมาหนุ่มผิวแทนก็หลุดหัวเราะแทบในทันที แทคอุนที่เพิ่งเดินขึ้นมาจากห้องเก็บของใต้ดินเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นคนรักนั่งยิ้มกว้างอยู่คนเดียว เขาเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆพร้อมกับส่งสายตาเป็นคำถาม

 

“นายจำไม่ได้เหรอ” ฮัคยอนถามเสียงใส ดวงตาเป็นประกายระยับด้วยความขบขัน

 

“กุหลาบแห้ง?” แทคอุนก็ยังคงไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ เขาเห็นเพียงกุหลาบแดงหนึ่งดอกที่ถูกทำให้แห้งและห่อเก็บรักษาอย่างดี

 

“กุหลาบวันวาเลนไทน์ไง”

 

เมื่อได้รับคำเฉลย แทคอุนก็ร้องครางออกมาด้วยความอับอายเพราะพอจะจำความได้ลางๆ ว่าการเดทของพวกเขาในวันวาเลนไทน์ครั้งแรกเป็นอย่างไร เลโอ จอง หนุ่มเอเชียคนที่ตั้งอกตั้งใจเรียนมาตลอดชีวิต คนที่ไม่สันทัดในเรื่องความรัก ไม่รู้จักการจีบใครสักเท่าไหร่ เลือกซื้อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อโตมาให้คู่เดทตามที่เคยเห็นในภาพยนต์ อาจจะไม่ใช่ความผิดของแทคอุน แต่เป็นฮัคยอนที่เห็นว่าการที่ผู้ชายตัวโตสองคนเดินหอบดอกไม้ไปด้วยกันรอบเมืองเป็นอะไรที่ดูประหลาดสิ้นดี เขาจึงหัวเราะไม่หยุดและทำให้แทคอุนรู้สึกเขินทุกครั้งที่พูดถึง

 

“มันก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้วนะ ยังเก็บเอาไว้อีกเหรอ”

 

“ทำไมจะเก็บไว้ไม่ได้ล่ะ”

 

ฮัคยอนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี แม้ว่าอีกฝ่ายจะทำเสียงฮึดฮัดขัดใจแต่ก็สังเกตุเห็นว่าใบหูขาวๆนั้นกลายเป็นสีแดงเรื่อด้วยความอาย สเน่ห์ของแทคอุนที่มีแต่เขาที่ได้เห็นมัน มือสีแทนเอื้อมไปจิ้มแก้มที่เผลอพองลมโดยไม่รู้ตัวด้วยความเอ็นดู ก่อนลากไปที่ใบหูจนถึงต้นคอ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้แทคอุนหันมาสบตากับฮัคยอน ระยะห่างระหว่างกายลดลงอย่างพร้อมใจ ฮัคยอนโน้มตัวเข้าไปจูบแนบริมฝีปากบางของแทคอุน ลิ้นดุนดันให้อีกฝ่ายเผยอรับการรุกสำรวจอย่างช้าๆ หนุ่มอเมริกันรวบเอวคอดรั้งตัวของฮัคยอนให้ลงมานั่งทับบนหน้าขาของตนจัดท่าทางให้พวกเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได้ถนัดมากขึ้น

 

ก่อนที่ฮัคยอนจะถูกดันราบลงไปบนพื้นไม้ปูทับด้วยพรมหนาสีขาวสะอาด แทคอุนประคองใบหน้าของฮัคยอนก่อนโน้มลงประทับจูบอย่างนุ่มนวลอีกครั้ง ละเลียดชิมความหวานเจือกลิ่นสดชื่นของน้ำส้มคั้นที่ดื่มไปก่อนหน้า มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำมุดหายเข้าไปแตะต้องบีบเค้นผิวเนื้อนุ่มอื่นภายใต้เสื้อยืดตัวบาง มีเพียงเสียงดูดดุนริมฝีปากอย่างหยอกเย้าดังในความเงียบ ปนเสียงครางเครืออย่างพอใจในรสสัมผัสที่ไม่เคยเบื่อ ในเมื่อพวกเขาเป็นของกันและกันจึงไม่เคยรู้สึกกระดากอายต่อการมีปฏิสัมพันธ์ทางร่างกายบ่อยครั้ง มันกลับทำให้พวกเขารู้สึกผูกพันกันอย่างลึกซึ้งมากขึ้นไปอีก

 

“ฉันรักนายนะ”

 

หนุ่มผิวแทนกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย แทคอุนมักมีวิธีทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวได้เสมอ อันที่จริงเพียงแค่เป็นสัมผัสจากอีกฝ่าย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยินยอมพร้อมรับด้วยความเต็มใจอยู่แล้ว คนที่กำลังจงใจสร้างรอยสีกุหลาบทั่วเนินไหล่ครางรับคำเอ่ยบอกนั้น แทคอุนรับรู้ได้ถึงอารมณ์ความต้องการที่พุ่งสูงจนแม้แต่เสื้อผ้าก็ดูจะเป็นอุปสรรคเล็กๆน้อยๆที่ทำให้เขาหงุดหงิดได้ง่าย

 

“ไปที่เตียงนะ”

 

เมื่อแทคอุนเอ่ยประโยคนั้นออกมา กลับกลายเป็นฮัคยอนรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอกของอีกฝ่ายออก ดวงตาเรียวนั้นเต็มไปด้วยความสับสนกังวลใจที่แทคอุนไม่เข้าใจ

 

“ฉัน...จะไปเดินเล่นแถวๆนี้”

 

.

 

ฮัคคยอนเดินเรื่อยเปื่อยออกมาตามทางเท้าจนถึงสุดหัวมุมถนน หันซ้ายหันขวาอย่างไม่รู้จะไปทางไหนต่อ ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างคาดหวังว่า มันจะช่วยระบายความอึดอัดที่มีอยู่ออกมาได้ เขาไม่ควรปฏิเสธแทคอุนแล้วเดินหนีออกมาเฉยๆแบบนี้

 

แทคอุนอาจจะไม่เข้าใจว่าฮัคยอนกำลังกังวลใจในเรื่องอะไร ช่วงเดือนที่ผ่านมาถึงได้มีท่าทีที่แปลกออกไป นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของหนุ่มอเมริกันคนนั้น แต่เป็นฮัคยอนเองที่อยู่ๆก็มีคำถามข้อสงสัยขึ้นมาในใจคนเดียวเงียบๆ กับคำว่า รัก

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาใส่ใจกับคำๆนี้ที่มาจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่ชีวิต ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฮัคยอนเริ่มรู้สึกว่านานแล้วที่เขาไม่ได้ยินมันออกมาจากปากของแทคอุน เหมือนกับว่ามีเพียงฮัคยอนที่เป็นฝ่ายบอกรักอยู่ฝ่ายเดียว มันงี่เง่ากับการตั้งข้อสงสัยในตัวของคนที่พยายามสู้ทำทุกอย่างเพื่อสร้างครอบครัวกับเขา แต่หมอกสีเทาขุ่นที่พยายามเก็บเอาไว้ลึกสุดใจก็ไม่ได้จางหายไปง่ายๆ

 

ฮัคยอนหวังเพียงว่าการได้ออกมาเดินเล่นสำรวจเส้นทางรอบบ้านจะทำให้สมองของเขาปลอดโปร่ง และเขาก็ได้พบว่าเพื่อนบ้านในละแวกเดียวกับเขาที่อยู่ใกล้ที่สุด เป็นคุณป้าชาวอเมริกันวัยเกษียณที่อาศัยอยู่กับลูกสาวเพียงสองคน ด้วยความอัธยาศัยดีของเธอ ทำให้ฮัคยอนรู้ตัวอีกทีก็เมื่อได้ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาลายดอกสีอ่อนในห้องนั่งเล่นเสียแล้ว หญิงชรายื่นถ้วยชาเขียวร้อนให้กับเด็กหนุ่มรุ่นคราวหลานก่อนส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น

 

“เพิ่งย้ายมาใหม่ใช่ไหมจ๊ะ”

 

“ครับ เพิ่งเข้ามาอยู่เมื่อวานนี้เองครับ” ฮัคยอนเอ่ยตอบอย่างกระตือรือร้น เพราะการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนบ้านเป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนย้ายมาแล้ว

 

“ถ้าอย่างนั้น เธอก็คงเป็นแฟนของพ่อหนุ่มคนนั้นสินะ” เธอเอ่ยพึมพำก่อนเสริมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเลิกคิ้วสูงเป็นคำถาม “เราเจอกันเมื่อเช้า เขาจอดรถแวะลงมาช่วยป้าขนกล่องพัสดุเข้าบ้านน่ะ เห็นบอกว่าชื่อ เลโอ เพิ่งแต่งงานและย้ายบ้าน”

 

ฮัคยอนพยักหน้ารับเพื่อยืนยันข้อสงสัยของคุณป้า แทคอุนของเขาเป็นคนมีน้ำใจเสมอ นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฮัคยอนตกหลุมรัก แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเขาจะดูเป็นคนเย็นชา แต่ไม่ว่าใครที่ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของแทคอุนก็ไม่มีทางจะเกลียดเขาลง แทคอุนเป็นคนจิตใจดีแต่ไม่เคยโอ้อวดสิ่งที่ตนมีให้ใครรับรู้ เขาเลือกที่จะใส่ใจในการกระทำมากกว่าเสมอ

 

“มีอะไรไม่สบายใจอย่างนั้นหรือ” ภายหลังจากที่ได้พูดคุยเรื่องราวทั่วไปเกี่ยวกับชีวิตพื้นหลังสักพัก หญิงชราให้ความเอ็นดูกับหนุ่มชาวเอเชียตรงหน้ามากขึ้นเมื่อได้ฟังเรื่องราวของเขากับคนรัก เธอได้เอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าฮัคยอนเงียบไป

 

“ผมก็แค่สงสัยว่าคำพูดกับการกระทำ อย่างไหนสำคัญมากกว่ากัน”

 

หญิงชราหัวเราะเบาอย่างคนที่ผ่านโลกมาอย่างยาวนาน แม้เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้เด็กหนุ่มเกิดความสงสัย แต่เธอก็พอจะมองออกถึงความรู้สึกที่ไม่มั่นคงในจิตใจของเจ้าตัว

 

“นั่นน่ะ... มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกให้ความสำคัญกับสิ่งที่มีจริงอยู่ตรงหน้ามากแค่ไหน”

.

 

“นายหายไปไหนมา”

 

ฮัคยอนร่ำลาคุณป้า เขาค้นพบว่าตัวเองอยู่สนทนาเป็นเพื่อนของเธอล่วงมาจนถึงเวลาบ่ายแก่ ความขุ่นข้องในใจที่มีก็เหมือนจะเบาบางจางหายไปบ้าง เมื่อฮัคยอนเดินกลับมายังที่อยู่อาศัยของตนก็พบว่าแทคอุนกำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ชานระเบียงส่วนหน้าของบ้านแล้ว

 

ดวงตาเรียวคล้ายแมวของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ฮัคยอนตอบคำถามก่อนส่งยิ้มบางที่หวังจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น เขาเกี่ยวจูงมือร่างสูงเดินกลับเข้าไปด้านในด้วยกัน จังหวะการเดินของฮัคยอนหยุดชะงักลงเร็วกว่าที่เจ้าตัวคาดเอาไว้ เขาถูกมือใหญ่รั้งไหล่ทั้งสองข้างให้หันไปเผชิญหน้ากับแทคอุน

 

“ฉันเป็นคนพูดน้อย แต่ฉันจะพูดในสิ่งที่จำเป็นต้องพูด และจะพูดถ้าคิดได้แล้วว่าการเก็บเอาไว้ในใจจะทำให้เกิดปัญหาในอนาคต”

 

“ไม่มีอะไรหรอก แทคอุน ฉันก็แค่เหนื่อย”

 

“เราแต่งงานกันแล้วนะ ฉันเป็นของนาย เป็นคนที่นายสามารถพึ่งพาได้เสมอ ถ้าฉันทำให้นายไม่สบายใจก็พูดออกมาเถอะ”

 

ฮัคยอนเข้าใจและรับรู้ในทุกความหมายของคำพูดที่คนรักต้องการสื่อ แต่มันไม่ใช่ความผิดของแทคอุน และมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาที่จะรู้สึกอึดอัดกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่เปลี่ยนแปลงไป ในครั้งนี้ ฮัคยอนคิดดีแล้วว่ามันไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องพูดออกไป เขาจัดการกับความรู้สึกของตนได้แล้วโดยไม่ต้องพาลให้อีกคนไม่สบายใจไปด้วย

 

ฮัคยอนรั้งใบหน้าของแทคอุนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกทั้งสองแตะชิดกัน จ้องมองลึกเข้าไปในห้วงความมืดสนิทในดวงตาของคนที่เขารักอย่างต้องการเน้นย้ำความหมายของถ้อยคำที่ได้เอื้อนเอ่ย

 

“ฉันรักนาย”

 

บางทีเขาก็กังวลมากเกินไปกับคำพูดไม่กี่คำ ฮัคยอนอาจจะพูดมันออกมาได้ง่ายๆ แต่สำหรับแทคอุน เมื่อเขามองย้อนกลับไป ทุกอย่างมันได้สื่อออกมาจากสายตาและการกระทำที่มีเพื่อชา ฮัคยอนหมดแล้ว

 

แทคอุนคลี่ยิ้มบางก่อนอ้าแขนรับร่างที่โถมทิ้งตัวกอดเขา เขาได้ยินเสียงสะอื้นเล็กๆจากใบหน้าที่ซุกซบอยู่กับซอกคอซึ่งทำให้เขาต้องยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังอย่างปลอบประโลม แทคอุนก็ยังคงไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุให้คนรักของเขาสะเทือนใจ รู้แต่เพียงว่า ตราบใดที่ฮัคยอนยังคงเห็นเขาเป็นที่พักพิงและเดินเคียงข้างด้วยกันเรื่อยไป เขาก็พร้อมจะมอบให้ได้ทุกอย่าง

 

“รักเหมือนกัน” 





END



::TALK::


แต่งขึ้นมาเพราะความคิดถึงเลโอเอ็นล้วนๆไม่มีอย่างอื่นปน ทำสถิติมากกับการคุมโทนเบาไม่หลุดดาร์คได้จนจบเรื่อง แถมปั่นจบได้ภายในหนึ่งวัน ลงวันวาเลนไทน์เป๊ะ เย้! 

คอมเม้นท์ด้วยเนอะ หรือติดแท็ก #ฟิควิกซ์ซอค ในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ

NAT



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
.::: [[VIXX]] Fiction Boxx :::.(Yaoi) ตอนที่ 26 : [SF] Home - LEO x N , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 635 , โพส : 5 , Rating : 67% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 5 : ความคิดเห็นที่ 220
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คิดถึงมากเหมือนกัน ไม่หวานเลี่ยนไม่ดาร์กแต่แบบมันละมุนสบายแปลกๆอ่ะ ขอบคุณมากนะคะ ภาษาสวยมากด้วย
PS.  อย่ามองให้ม้นเป็นแค่ขาวกับดำ หัดมองเป็นเทาบ้างก็ได้ จะได้สบายใจ
Name : PandaPhung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PandaPhung [ IP : 223.206.240.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:34
# 4 : ความคิดเห็นที่ 219
ฮืออออ คิดถึงเลโอเอ็น มันดี มันเรียล มันอบอุ่นมากกกกกก
PS.  IGOT7 ♡#Youngjae #Mark #JB♡ and VIXX ST☆RLIGHT ^_^ #NNN #Leo #Hongbin
Name : Must-C_Mustsee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Must-C_Mustsee [ IP : 118.175.15.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:19
# 3 : ความคิดเห็นที่ 218
โอมายกอดดดด มันเรียลมากเลยค่ะ /ปาดน้ำตา. คือเป็นความรู้สึกของคนในชีวิตจริงมากๆที่จะลังเลกับอะไรสักอย่าง อ่านไปก็ดีดขาไป มันไม่ได้หวานจนสุดแต่ก็ไม่ได้ทึมจนมืด ออกแนวอุ่นๆเทาๆที่ยังมีสีชมพูระเรื่อเคล้าอยู่ เต็มสิบเต็มสิบเต็มสิบบบบบ
Name : CHOESHIN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CHOESHIN [ IP : 182.232.107.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:11
# 2 : ความคิดเห็นที่ 217
โอยยย คิดถึงเลโอเอ็นมากกกกกกกกกกก
คือนี่ก็คิดเหมือนกันว่าจะต้องพิมพ์เลโอเอ็นบ้างแล้ว หรือเอ็นเลโอ วอทเอเวอ

แต่นี่ก็หวานมากกก พอกรุบๆในวันวาเลนไทน์ ชอบไอเดียของการแบบ เพราะว่ามันต้องเป็นคนนี้เท่านั้น การมีกันและกันสำคัญกว่าเรื่องอื่น งานหาใหม่ได้ แต่เลโอ หรือฮัคยอน หาใหม่ไม่ได้แล้ว
การแต่งงาน การแสดงความรัก คำพูด การกระทำ ฮือออ หวานไปปป กรุบมากกกก
พอมาอ่านยังงี้แล้วก็แบบ ยังไงเลโอเอ็นก็ยังเลโอเอ็นได้แม้หลายครั้งที่นังอูฐมันจะมีความอ่อยแรง ยังไงเลโอเอ็นก็ยังได้อยู่ว
ฮื่อออ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านค่าา แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์น้าพี่นัท
Name : Yogurt3200 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yogurt3200 [ IP : 119.42.115.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:50
# 1 : ความคิดเห็นที่ 216
น่านไง ใครว่าพี่เสือปากแข็ง เค้าก็บอกรักอยู่นี่ไง..
ฟินนนน
Name : ัyay [ IP : 27.55.68.144 ]

วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:30
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android