คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FicKHR]Memory and I miss you..(all27)

โดย DaeMon~WiND

ตอนนี้ พวกเราทำได้แต่ นึกถึงวันวาน ที่นภายังอยู่...

ยอดวิวรวม

3,341

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


3,341

ความคิดเห็น


28

คนติดตาม


41
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ธ.ค. 54 / 11:06 น.
นิยาย [FicKHR]Memory and I miss you..(all27) [FicKHR]Memory and I miss you..(all27) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 คำเตือน

 แฟนฟิคเรื่องนี้ เป็น ' Yaoi '
หากท่านไม่ชื่นชอบ ขอให้ท่านกด " " ที่ มุมขวาบน ค่ะ

แฟนฟิคเรื่องนี้ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องจริง ที่ อ.อามาโนะ อากิระ แต่งนะคะ

ฟิคนี้จะเป็นภาคต่อจาก เรื่อง Good time and Good bye

เรื่องราวของพวกเขาหลังจาก นภา ได้จากไปแล้ว 2 ปี...
 
[fickhr]memory and i miss you..(all27)
[fickhr]memory and i miss you..(all27)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ธ.ค. 54 / 11:06


         
            หลังจากผ่านการสูญเสียครั้งสำคัญมาแล้ว 2 ปี เพื่อนพ้องของนภา ต่างคนต่างก็แยกย้ายไป เหล่าผู้พิทักษ์กลับไปที่คฤหาสน์วองโกเล่ วาเรียก็กลับไปทำงานของตนที่ค้างๆไว้ ชิม่อน คาบัคโรเน่ มิลฟีโอเล่ และ จิสโรเนโร่ ก็กลับไปที่แฟมิลี่ของตน เหล่าอัลโกบาเลโน่ก็กลับไปยังหุบเขาที่พวกเขาอาศัยอยู่ พวกเขาอยู่สถานที่ที่ไม่เหมือนกัน แต่ความรู้สึกที่มีต่อนภานั้นยังไม่เสื่อมคลาย และพวกเขาคิดถึงนภาเหมือนกัน ถึงแม้พยายามลืม ถึงแม้พยายามที่จะไม่คิด แต่ความรู้สึกมันกลับไม่จางหายไป มันกลับเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ

นภา ท่านรู้บ้างหรือไม่ ?

หลังจากท่านจากไป ท่านทำให้จิตใจพวกข้าเศร้าโศก

พวกข้าแทบจะไม่มีความรู้สึก จนแทบจะทำงานไม่ได้

เพราะความรู้สึก ที่มีต่อท่าน

       

        ตอนนั้น ตอนที่ เหล่าสหายคนอื่นๆ และ บิดามารดา ได้รับรู้ข่าวสารนี้ พวกเขา พร่ำเสมอ ว่ามันไม่ใช่ความจริง แม้กระทั่งวันงานศพ ก็เปรียบเสมือนคนซึมเศร้า ไม่พูดไม่จา นภา รับรู้ได้มั้ย ว่าคนเหล่านี้เจ็บปวดแค่ไหน เพื่อนพ้องของท่านต่างหลั่งน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ท่านทนดูได้หรือ?

 

ได้โปรด กลับมาเถอะ

หากขอพรกับพระผู้เป็นเจ้า

แล้วท่านจะกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มของท่านอีกครั้ง พวกข้าก็ยอม

 

        ตอนนี้ พวกเราทำได้เพียงนึกถึง ความทรงจำ ตอนที่นภายังอยู่กับเรา ในตอนนั้น มันเป็นความทรงจำที่ล้ำค่า แต่ในตอนนี้ ความทรงจำที่ล้ำค่า ได้เปลี่ยนมาเหมือนดั่งมีดที่คอยกรีดให้ใจพวกเราเจ็บปวดในวันนั้น วันที่พวกเราได้ไปเที่ยวด้วยกัน ก่อนที่จะถึงวันที่อยู่กับนภาเป็นครั้งสุดท้าย

 

นี่ ทุกคน ผมได้บัตรไปสวนสนุกมาด้วยหละ ไปด้วยกันไหมครับ ^^ ’ นภาเข้ามาบอกกับพวกเราพร้อมกับถือบัตรไว้ในมือ ด้วยรอยยิ้มอันสดใส

นายได้มาเยอะ ขนาดนั้นเลยเรอะเจ้าห่วย พวกเรามีตั้ง 20-30 คนเลยนะเฟ้ย -///- ’ อัลโกบาเลโน่แห่งอรุณถามในขณะที่ใบหน้ายังร้อนผ่าว

ใช่แล้วจ้า วันนี้โบนัสพ่อผมออก พ่อเลยทุ่มสุดตัวเลย > < ’ ร่างเล็กพูด ก่อนที่บรรดาเพื่อนพ้องจะคิดเป็นเสียงเดียวกัน

เอาโบนัสไปซื้อบัตรสวนสนุก ไม่โง่ก็บ้าแล้วล่ะว่ะถึงพวกเขาจะคิดอย่างนี้ แต่พวกเขาดีใจ มีความสุขที่จะได้ไปเที่ยวกับนภา พวกเขาตอบตกลง ก่อนที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินทางไปยังสวนสนุก

ว้าว สุดยอด *O* !! ’ สึนะพูดก่อนที่ตาจะเป็นประกาย เมื่อได้เห็นเครื่องเล่นต่างๆ ท่าทางแบบนั้น ทำให้บุคคลที่มาด้วยอมยิ้มนิดๆเมื่อเห็นท่าทางที่เป็นเด็กๆของนภา

ไปเล่นอะไรก่อนดีนา~~ ’ ร่างเล็กเอ่ยอย่างสนออกสนใจพร้อมหันไปหันมาเพื่อหาเครื่องเล่นที่ตนอยากเล่น ในขณะที่พวกเขาเดินตามหลัง

ทุกคนอยากเล่นอะไรล่ะครับ ^^ ?ร่างบางเอ่ยถามบุคคลที่มากับตนพร้อมด้วยรอยยิ้ม ซึ่งทำให้ใจพวกเขาเต้นแรง

รถไฟเหาะ ดีมั้ยล่ะ เว้ยเฮ้ย !! ’ อัลโกบาเลโน่แห่งพิรุณตะโกนขึ้น และเมื่อเขาตะโกนจบ ใบหน้ายิ้มแย้มของร่างบางก็หายไปทันทีทันใด

ระ รถไฟเหาะสึนะกล่าวอย่างหวั่นๆเพราะเขากลัวเครื่องเล่นประเภทนี้มากที่สุด

โอ้ ใช่แล้ว ลูกผู้ชายมันต้องรถไฟเหาะ อย่างสุดขั้ว !! ’ ผู้พิทักษ์อรุณแห่งวองโกเล่ ตะโกนขึ้นพร้อมชูหมัดขึ้นฟ้า

นั่นสินะคะ ชั้น โคลมจัง คุณรัล คุณมาม่อน ถึงจะเป็นผู้หญิง แต่ก็อยากลองเล่นดูนะคะ ^^ ’ บอสแห่งจิสโรเนโร่ เอ่ย ในขณะที่บุคคลที่ถูกกล่าวถึงก็พยักหน้า

น่าสนดีนะ สึนะคุงบอสของชิม่อนพูดพร้อมหันไปหาร่างเล็ก ที่ตอนนี้หน้าซีด

นั่นสินะ น่าสน TwT ’ นภายิ้ม(พร้อมน้ำตา)ในขณะที่ใบหน้าซีดลงเรื่อย

คุฟุฟุ กลัวหรือคับ วองโกเล่ ?สัปปะรด เอ้ย ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกแห่งวองโกเล่เอ่ยถามกับร่างเล็ก

ไม่กลัว ใครกลัว ไป ไปรถไปเหาะกันเลย ToT ’ บอสแห่งวองโกเล่เอ่ย และมุ่งหน้าไปทางรถไปเหาะ และยิ่งเข้าใกล้เท่าไร ขาเขาก็ยิ่งสั่นมากขึ้น

ท่าทางที่นภาแสดงออกนั้น มันทำให้พวกเขาหัวเราะ เพราะร่างบางนั้นพยายามฝืนเล่นไม่ให้พวกเขาผิดหวัง

ไม่กลัว แต่ขาสั่นเชียวนะ ครับ/คะ ^^ ’ ทุกคนคิดก่อนจะเดินตามนภาไป พวกเขาก็ไม่ได้อยากเล่นรถไฟเหาะหรอกนะ ความจริง รู้ด้วยว่าร่างบางกลัวเครื่องเล่นประเภทนี้ ถึงจะดูเหมือนพวกเขาแกล้งนภา แต่เวลาร่างเล็กทำท่ากลัวๆแล้วมันน่ารักนี่ >///<

แต่ดูเหมือนพวกเขาแกล้งแรงไปหน่อยมั้ง

เพราะเมื่อสึนะเล่นรถไฟเหาะเสร็จแล้ว สภาพคือ

 

สลบเหมือด

 

สึนะ เป็นยังไงบ้างน่ะ โคลม ?ยามาโมโตะเอ่ยถามกับโคลมที่ให้สึนะนอนหนุนตักอยู่

บอส สลบ ยังไม่ฟื้นเลยค่ะโคลมเอ่ย พลางมองไปยังบอสของตน และส่งสายตาอาฆาตไปให้โคโรเนโร่

เพราะคุณ อัลโกบาเลโน่พิรุณน่ะแหละค่ะ ถ้าไม่เสนอให้บอสเล่นรถไปเหาะ บอสก็คงไม่สลบหรอกหลังจากที่โคลมพูดจบ ทุกสายตาก็หันไปหาโคโรเน่โร่อย่างอาฆาตทันที

อ้าว เฮ้ยๆ ว่าชั้นคนเดียวได้ไง พวกเธอเองก็สนับสนุนนี่ เว้ยเฮ้ย !! ’ ร่างสูงกล่าวก่อนที่จะพยายามแบ่งความผิดไปให้พวกที่เหลือ

ก็ชั้นเล่นไปตามน้ำนี่คะ ถ้าคุณไม่พูดก่อน ก็ไม่มีใครพูดหรอกยูนิเถียงกลับ (รู้สึกยูนิในเรื่องนี้จะเปลี่ยนไปมาก) ก่อนที่คนอื่นจะพยักหน้าเห็นด้วย

อ้าว นั่นคุณยายนี่ คุณยายโบกมือให้ผมอยู่หรอก่อนที่สงครามจะเปิด ร่างที่นอนหนุนตักโคลมอยู่ก็กล่าวออกมา ทำให้พวกเขางง

ผมจะข้ามไปเดี๋ยวนี้ครับคุณยาย… ’

ข้ามไป เฮ้ย หรือว่า !! ’ ทุกคนคิดก่อนจะทำหน้าตื่นตระหนก

เฮ้ย เจ้าห่วยข้ามไม่ได้นะเฟ้ย ข้ามไปนายซี้แหงแก๋ !! ’ รีบอร์นตะโกนพร้อมเขย่าตัวลูกศิษย์ ขณะที่คนอื่นต่างก็ตะโกนให้ร่างบางตื่น

งืม อ้าว ทุกคน คุณยายผมล่ะ…- - ’ สึนะลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียๆพลางถามหาคุณยาย

เฮ้อ นายนี่นา… ’ รีบอร์นเอ่ยอย่างโล่งอก

เมื่อกี้ ผมเห็นคุณยายยืนโบกมือให้ผม อยู่ทางอีกฟากของแม่น้ำท่ามกลางทุ่งดอกไม้ด้วยร่างเล็กเอ่ย ก่อนที่พวกเขาจะแน่ใจเรื่องหนึ่งไปเต็ม 100%

โลกหลังความตาย ชัวร์ป๊าบ - - ’ ทุกคนคิดก่อนที่จะถอนหายใจ และสาบานกับตัวเองไว้ ว่าจะไม่พาร่างบางมาเล่นรถไฟเหาะอีกอย่าง เด็ดขาด เดี๋ยวไปโดยไม่รู้ตัว

ว่าแต่นี่กี่โมงแล้วครับ ?สึนะเอ่ยถาม

ถ้ารวมเวลาที่สึนะคุงสลบไป 2-3 ชั่วโมง ตอนนี้ก็เที่ยงแล้วครับฟงเอ่ยพร้อมดูนาฬิกาที่สวนสนุก

ตอนเที่ยง ก็ต้อง ข้าวเที่ยง สินะ… ’ สึนะพูดพึมพำ ก่อนที่จะเบิกตากว้าง ซึ่งทำให้พวกเขาสงสัย

ข้าวเที่ยง ต้องซื้อ แล้วกระเป๋าตัง ล่ะครับ O[]O !! ’ ทันทีที่ได้ยินนภาพูด พวกเขาก็เข้าใจทันที พลางทำหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่จะล้วงกระเป๋าตัวเอง

เว_ ’

_

ชิ__

กระเป๋าตังตก… ’ และจบท้ายด้วยคำพูด ของเบียคุรัน

 

‘ ……. ’ เงียบกริบ

 

ป่านนี้คงโดนเก็บไปแล้ว ชัวร์… ’ โกคุเทระกล่าวอย่างมั่นใจ

 

‘ ……… ’ และเงียบกันอีกครั้ง

 

ทำไงดีล่ะครับ… ’ สึนะ เอ่ยอีกครั้ง

รู้แล้ว !! ’ ดีโน่ตะโกนขึ้น ทำให้ทุกสายตาหันไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

ทำยังไง ขอรับ ?บาจิลเอ่ยถามกับบุคคลที่ตะโกนขึ้น

จัดการแสดง ^[+++]^ ’ ดีโน่ตอบพร้อมยิงฟันขาว

แสดง ?ทุกคน กล่าวอย่างสงสัย

ใช่ จัดการแสดง เหมือนกับนักดนตรีข้างถนน ให้คนเขาโยนตังให้ดีโน่ตอบให้คลายความสงสัย

รู้สึก เหมือนขอทาน มากกว่า ไอ้สวะแซนซัส เอ่ยอย่างหงุดหงิด ในขณะที่คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย

ระหว่างเหมือนขอทานกับเงินไว้ซื้อของกิน อันไหนดีกว่าล่ะดีโน่ถามกับทุกคน

เงินไว้ซื้อของกินทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียง

งั้นเป็นอันตกลง ^[++]^ ’

แล้วเราจะแสดงอะไรล่ะ ?รัล มิลจิถามกับดีโน่

ข้อย บ่ฮู้ ^^ ’ ทันทีที่ดีโน่ตอบ ทุกคน(ยกเว้นสึนะ ยูนิ โคลม)ก็ชักอาวุธขึ้นมาพร้อมกล่าวพร้อมกัน

เอ็งตาย !!! ’

อย่าเพิ่งจ้า ก็มาช่วยกันคิดสิจ๊ะ !! ’ ดีโน่รีบพูดก่อนที่ชีวิตตนจะหาไม่

‘ me ว่านะถ้าแสดงเราก็ไม่มีตังซื้ออุปกรณ์ประกอบฉากด้วยฟรานพูดขึ้นมา และคนอื่นๆก็เห็นด้วย

ร้องเพลง… ’ มาม่อนกล่าวแสดงความคิดเห็น

ใช่เลย ร้องเพลง !! ’ สคัลตะโกนอย่างเห็นด้วย

แล้วใครจะร้อง… ’ เวลเด้เอ่ยถาม ซึ่งทำให้ทุกคนเงียบกริบอีกครั้ง

ชิชิชิ นั่นสิเจ้าชายไม่ร้องนะเบลพูดขึ้นพร้อมกับปฏิเสธ

ใช่ ชั้นก็ไม่ร้องนะโว้ย !!! ’ สควอลโล่ตะโกน

ยังไม่มีใครบอกว่าให้พวกเอ็งร้องสักคำทุกคนคิดพร้อมกัน พลางนึกหาคนร้อง

แล้วพวกแก อยากให้ใครร้องล่ะ ?ฮิบาริกล่าวอย่างหงุดหงิดที่ตนต้องมานั่งสุมหัว ถ้าสึนะไม่ขอร้องเขาไม่มาสุมหัวหรอก !!

อยากให้ใครร้อง… ’ ทุกคนแม้กระทั่งฮิบาริที่เสนอขึ้นพูดพึมพำ พลางนึกถึงคนที่ตนอยากให้ร้อง ก่อนที่จะหันหน้าไปทางคนคนหนึ่งที่นั่งดูพวกเขามาตั้งแต่แรก

หา ผม ?สึนะกล่าวพลางชี้มาทางตนเอง ไม่มีคำตอบที่ตนอยากได้ มีเพียงการพยักหน้าจากเหล่าบุคคลเบื้องหน้าตน

ทุกคนครับ จะมีคนจากกลุ่มพวกเราร้องเพลงให้พวกเราฟังครับ ถ้าถูกใจก็ให้ตังพวกเราด้วยนะครับ !!! ’ โชอิจิตะโกนขึ้น ทำให้เหล่าคนที่มาเที่ยวหันมากันอย่างสนใจ

ผมยังไม่ตอบตกลงเลยน๊า T[]T !!! ’ ร่างบางตะโกนปฏิเสธ ในขณะที่ถูกคนอื่นๆผลักไปข้างหน้า

น่า สึนะ ถือว่าทำเพื่อพวกเราสักครั้ง ^^ ’ ยามาโมโตะกล่าวอย่างอารมณ์ดี

ใช่ วองโกเล่ ไม่งั้นเราไม่มีข้าวกินนะเมื่อสปาน่า งัดคำว่า  ไม่มีข้าวกิน  ออกมาก็ทำให้ร่างบางจำใจต้องเดินออกไปข้างหน้า ในขณะที่พวกเขายืนดูอยู่ข้างหลังพร้อมกับโชอิจิ ที่เดินกลับเข้ามาแล้ว

เอาล่ะครับ คนคนนี้เขาจะมาร้องเพลงให้พวกเราฟังนะครับ เชิญฟังได้เลยครับ ^O^ !! ’ เบียคุรันออกมากล่าวกับบุคคลที่เดินเข้ามาฟังร่างบางร้องเพลง ก่อนที่ทุกคนจะปรบมือให้กับสึนะ

คอยดูนะ กลับไปเมื่อไหร่ ชั้นจะแช่แข็งพวกนายให้หมด T^T ’ ร่างบางคิดอย่างเคียดแค้น ทำให้ทุกคนหนาวไปตามๆกันเพราะความคิดของร่างเล็ก ก่อนที่จะหันไปสนใจคนตรงหน้า ที่เริ่มเปล่งเสียงร้องเพลงแล้ว

 

Walk in a Dreamt Road – Jang Nara

 

ชอ ฮา-นือ-ลวี นุน-มุล-โร คือ-ริน

The green sky above

พา-รา-เม ซก-ซา-กิม

The wind whispering of tears

โค-อุน คือ พิด ตา-รา-กา

Fall asleep

คือ โซ-เก ชัม-ดึน-ดา

in a long winding road

 

คือ-รี-อุม ทา คา-จิน คือ-โก-ซึน

Yearning for a place

อา-รยอ-นัน คี-ออก ซก คือ-โก-ซึน

that looked vaguely in memory

ทึล-กด-ชอ-รอม ซา-รา-จยอ พอ-รี-นึน

Like the wildflowers that disappear

ฮา-นึล กด คือ-รี-อุม-ดึล

And the longing for the sky that lay

 

โน-อือ-ลา โน-อือ-ลา

You, you

ฮา-นือ-ลึล แน-รยอ-รา

you are the sky

กุม-กิล คา-ดึก พู-รือ-นึน โซ-รี

that filled with flowing dream

โน-อือ-ลา โน-อือ-ลา

You, you

พยอล-บิด-โต อุล-รยอ นา-ลา-รา

you are the star that raise and fly

 

คือ-รี-อุม ทา-นึน-ดา

Yearning to walk in closed dreamy road

 

กุม-กี-ลึล คอน-นึน-ดา

Yearning to walk in closed dreamy road

 

( ที่มา http://th-th.facebook.com/note.php?note_id=248231265215650 )

 

สิ้นเสียงของร่างเล็ก ทุกร่างต่างเงียบสงัด เช่นเดียวกับเหล่าบุคคลที่อยู่ข้างหลัง เสียงของบุคคลที่ร้องนั้น ช่างไพเราะ จนพวกเขาต่างเคลิ้มไปกับมัน

อะ เอ่อ คือว่า เพลงจบแล้ว นะครับ… ’ สึนะพูดในขณะที่หน้าของเขาขึ้นสี เพราะทุกคนต่างมองเขาจนไม่กระพริบตา

อะ ครับ เป็นเพลงที่เพราะ จริงๆครับ ขอเสียงปรบมือด้วยครับ !! ’ เบียคุรันออกมากล่าวหลังหลุดจากภวังค์ สิ้นเสียงร่างสูงทุกคนต่างปรบมือ พร้อมเดินมาชมร่างเล็กกันไม่ขาดสาย

สุดยอดเลยน้อง เสียงน้องเพราะมากเลยล่ะ นี่ เงิน ^^ ’

ไว้วันหลังมาอีกนะ พี่จะมาฟังน้องร้องตลอดเลย ^^ ’ คำชมที่มอบให้กับร่างบางมาอย่างไม่ขาดสายจนสึนะหน้าขึ้นสีขึ้นเรื่อยๆ

น้อง พี่ขอถ่ายรูปคู่กับน้องได้มั้ย ? ^^ ’ พี่คนสุดท้ายที่เดินมาหาสึนะ พร้อมโอบเอวร่างบาง

เออ ขอโทษนะครับ แต่ช่วยปล่อยมือได้มั้ยครับ ^^++++ร่างสูงเดินเข้ามา ในขณะที่มือหนาจับแขนของผู้ลวนลามร่างบางของตน(?)

รีบอร์น O^O ’

ชิชายผู้นั้นเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเห็นสายตาที่แทบจะเชือดเขาของบุคคลตรงหน้ากับเหล่าบุคคลที่อยู่ข้างหลังร่างเล็ก

ไปให้ไกลเลยนะเว้ย ก่อนที่พวกชั้นจะเผลอเชือดแกทุกคนยกเว้นสึนะคิดพลางส่งสายตาอาฆาตไปให้ชายที่เพิ่งเดินออกไป

สึน๊า ได้เงินมาเท่าไรอ่ะ คุณแรมโบ้หิว ~~ ’ แรมโบ้ ที่อายุ 8 ขวบ เอ่ยถามกับร่างบาง

อือ คงพอสำหรับซื้อข้าวกินแหละนะ ^^ ’

งั้นไปซื้อข้าวกันเลย คุณแรมโบ้ หิวจะตายแล้ว !! ’

นั่นสินะ

 

ตุ่ง ตุง ตุง ตุ๊ง ~~  

ขออภัยทุกท่าน วันนี้สวนสนุกของเราต้องขอปิดก่อนเวลา เนื่องจากเจ้าของลืมจ่ายค่าไฟ(?) จึงขออภัยทุกท่านด้วย ขอให้ทุกท่านออกจากสวนสนุกด้วย

 

รู้สึกอยากแช่แข็งเจ้าของสวนสนุกนิดๆแฮะ… ’ สึนะเอ่ยเสียงเย็น

เห็นด้วยทุกคนกล่าวอย่างเห็นด้วยกับร่างบาง แต่ความจริงพวกเขาดีใจซะอีก ที่ได้ยินร่างเล็กร้องเพลง หรือเรียกว่า กระเป๋าตังหายนำโชคดี(?)

งั้นวันนี้กลับกันก่อนดีกว่านะรีบอร์นพูดขึ้นมา ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไป

ไว้วันหลังมาใหม่ละกัน มากันทุกคนเลยนะ ^^ ’ ร่างเล็กกล่าวกับทุกคน พลางส่งยิ้มให้เหล่าเพื่อนพ้อง

แน่นอน ^^ ’

 

นายผิดสัญญากับพวกเรา… ” ร่างสูงอัลโกบาเลโน่แห่งอรุณกล่าวออกมาอย่างเจ็บปวด เช่นเดียวกับเหล่าอัลโกบาเลโน่คนอื่นๆ

วันนี้ เราไปที่สุสานกันอีกมั้ย ?อัลโกบาเลโน่วายุ เอ่ยขึ้นมา

นั่นน่ะสินะ วันนี้ พวกเราไปสุสานกันเถอะ… ” รัล มิลจิกล่าวอย่างเห็นด้วย และเดินออกไปพร้อมๆกับอัลโกบาเลโน่คนอื่นๆ ไปยังสุสาน ของ นภา

 

แกมม่า เดี๋ยวชั้น ออกไปหาคุณเบียคุรันหน่อยนะ… ”

องค์หญิง แล้วงานล่ะ ?บุรุษ ชื่อ แกมม่า เอ่ยถาม

เสร็จแล้วล่ะ งั้นชั้นไปก่อนนะ ไม่ต้องไปส่งหรอกจ๊ะยูนิกล่าว พร้อมเดินออกไปพบกับชายที่ตนจะไปพบ

 

คุณเบียคุรันครับ บอสของจิสโรเนโร่มาขอพบครับหนึ่งในลูกน้อง บอสของมิลฟีโอเล่มากล่าวรายงาน

เชิญเขาเข้ามาเลยเบียคุรันกล่าวอนุญาต พร้อมเอามาร์ชเมลโล่เข้าปาก

คุณเบียคุรันคะเมื่อได้รับคำอนุญาตแล้ว บอสของจิสโรเนโร่จึงเดินเข้ามา

วันนี้มีอะไรเหรอ ยูนิจัง ?

วันนี้ เราไปสุสาน ของ เขา กันมั้ยคะ?ทันทีที่สิ้นคำถาม ร่างของชายทั้งสาม เบียคุรัน โชอิจิ และสปาน่า ต่างเบิกตากว้าง พลางหยุดการกระทำทุกอย่างที่ตนกำลังทำ

นั่นสิครับ วันนี้ สินะ… ” โชอิจิกล่าวอย่างเศร้าๆ เช่นเดียวกับร่างสูงทั้งสอง

งั้นเราไปกันเถอะ… ” เบียคุรันกล่าวพร้อมเดินออกไป กับ บอสของจิสโรเนโร่ ในขณะที่ โชอิจิและสปาน่าเดินตามหลัง ไปยัง สุสาน นภา

 

งั้นชั้นไปนะ โรมาริโอ้บอสของคาบัคโรเน่เอ่ยกับลูกน้องตน

ครับ บอสไม่ต้องให้ผมไปเหรอครับ ?โรมาริโอ้กล่าวกับบอสของตนอย่างหวั่นๆ

ไม่เป็นไรหรอกน่า ชั้นยังมีเอ็นมะคุงกับบาจิลคอยคุมน่าดีโน่พูดพร้อมหันไปหาบุคคลสองคนที่วันนี้มาหาเขา ก่อนที่จะเดินออกไปยัง สุสาน และ สะดุดล้มที่ขอบประตู

 

เฮ้ย ไอ้พวกสวะ ชั้นเคลียร์งานเสร็จหมดแล้วนะเว้ย !! ” บอสของวาเรียตะโกนบอกลูกน้องตน

เออ ไอ้บอสเว_ ชั้นก็เสร็จแล้วโว้ย !! ” พิรุณแห่งวาเรียตะโกนบอกบอสเว_ของตน ก่อนจะหันไปหา บุคคลสามคนที่เพิ่งมา

ชิชิชิ เจ้าชายทำงานเสร็จแล้ว ชิชิ

“ me ก็เหมือนกันครับ ผบ. ”

ชั้นก็ด้วย ครั้งนี้ถือว่าฟรี ไม่คิดตัง

โอเค ออกเดินทางโลด !!! ” แซนซัสตะโกน ก่อนที่จะเดินออกไป

บอสครับ บอสจะไปไหนครับ !! ” ลูกน้องผู้แสนจงรักภักดี เลวี่เอ่ยถามบอสที่ตนเคารพรัก(?)

อย่า เจื_ก ไปบอกไอ้ลุซด้วยว่าไม่ต้องตามมา !! ” เลวี่ถึงกับตัวหดทันทีเมื่อบอสของตนพูดเช่นนั้น

 

เฮ้ย ไอ้บ้าเบสบอลเร็วๆสิฟระ !!! ” วายุแห่งวองโกเล่ตะโกนอย่างอารมณ์เสีย

ฮะฮะ โทษทีนะ

โอ้ ไปอย่าง สุดขั้ว !!! ”

เงียบหน่อยได้ไหมเนี่ย คุณแรมโบ้หนวกหู !! ”

ถ้ายังไม่เงียบกันชั้นจะขย้ำให้ตาย… ”

คุฟุฟุ นั่นน่ะสิครับ เงียบกันหน่อย

ทุกคนคะ ถ้าไม่เงียบ โคลมจะไม่ให้ทุกคนไปสุสานบอสนะคะและจะไม่ให้แม่บ้านทำข้าวให้ทุกคนกินด้วย !! ” สายหมอกสาวแห่งวองโกเล่ตะโกนขึ้นอย่างเหลืออดกับผู้พิทักษ์คนอื่นๆ

 

เงียบกริบ

 

เงียบแล้ว ก็ไปกันได้แล้วค่ะ !! ” โคลมเดินออกไป ทิ้งให้เหล่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังมองอย่างหวาดๆพลางคิดเป็นเสียงเดียวกัน

ใครจะรู้ว่าสาวเจ้า เวลาโกรธจะน่ากลัวขนาดนี้… ’ ก่อนที่จะเดินตามโคลมไป

 

ณ สุสาน

 

ถึงซักที !! ” เสียงของคนหลายกลุ่มดังขึ้นก่อนที่จะเอะใจ เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเสียงของกลุ่มตนเพียงกลุ่มเดียว

พวกนาย/เธอ =[]= !! ” ทุกคนเอ่ยอย่างตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่าย ทั้งอัลโกบาเลโน่ วาเรีย มิลฟีโอเล่ ยูนิ เอ็นมะ ดีโน่ บาจิลและวองโกเล่ ก่อนที่ความเงียบจะปกคลุม

 

ฮะฮะ พวกนายก็มากันด้วยหรอ ^^ ” ยามาโมโตะเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ

ไม่นึกว่าพวกเธอก็มาเหมือนกัน ^^ ” เบียคุรันกล่าวเป็นคนถัดมา

นั่นสิดีโน่กล่าวตามด้วยวาเรีย และ เหล่าอัลโกบาเลโน่

ใจตรงกันล่ะสิเนี่ยทุกคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมๆกัน

วันนี้ เป็นวันเกิดของรุ่นที่ 10 นี่นา… ” เมื่อโกคุเทระเอ่ยประโยคนี้จบ บรรยากาศความเศร้าก็มาปกคลุม

ไงไอ้สวะ ที่แกเคยบอกว่าเคลียร์งานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาหาแกน่ะ พวกชั้นทำตามแล้วนะแซนซัสเอ่ยขึ้นมา พลางนึกถึงวันที่ร่างบางบอกให้พวกเขาทำงานให้เสร็จก่อนจะไปหา

ท่านซาวาดะครับ รุ่นที่ 9 กับท่านพ่อของท่าน ฝากมาแสดงความยินดีน่ะครับ… ”

บอสคะ เคียวโกะจังกับฮารุจังก็ฝากโคลมมา แฮปปี้เบิร์ดเดย์บอสนะคะ… ”

หลังจากที่ทั้งสามเอ่ย ความเงียบก็มาปกคลุมพร้อมๆกับความเศร้า

 

คิดถึง

พวกข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน

 

ในที่สุด น้ำตาที่พยายามไม่ให้ไหลมันก็หลั่งออกมา บางคนก็ร้องออกมาอย่างไม่อายใคร บางคนปล่อยให้มันหลั่งอย่างเงียบๆ บางคนไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมา แต่แววตานั้นสั่น

 

ท่านทำให้พวกข้าเจ็บปวดแค่ไหน

ท่านรู้มั้ย

 

เวลาผ่านไปเนิ่นนานร่างทุกร่างต่างร้องไห้ หวังให้น้ำตานี้ บรรเทาความเศร้าของพวกเขาได้ซักนิด

พวกเรา กลับก่อนนะ สึนะ… ” อาจารย์ของร่างที่หลับอยู่ภายใต้สุสานเอ่ยเสียงสั่นก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมกับคนอื่นๆ ถ้าหากพวกเขาอยู่นานอีกสักนิด พวกเขาอาจจะได้พบความสุขที่พวกเขาหามาตลอดเป็นอันได้ เมื่อหลุมศพนั้นมีการขยับและมีร่างๆหนึ่งลุกขึ้นมา

 

ทางด้าน คฤหาสน์ วองโกเล่..

เหล่าบุคคลที่พึ่งกลับมาจากการเยี่ยมสุสานต่างมานั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่นโดยไม่มีใครปริปากพูดสักคน

พวกเราดันไปร้องไห้ในวันสำคัญของสึนะซะได้… ” ดีโน่ได้พูดขึ้นมาเป็นคนแรก หวังจะทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี่

นั่นน่ะสิ เว้ยเฮ้ย… ”

วันนั้น ก็เหมือนกันสินะคะ… ” ยูนิเอ่ย พลางนึกไปถึงวันนั้น เช่นเดียวกับคนอื่นๆ นึกไปถึงวันที่ พวกเขา นำร่างอันไร้วิญญาณของนภากลับมายังคฤหาสน์นี้

 

ไม่จริงใช่มั้ย… ’ ซาวาดะ นานะ เอ่ยอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง เมื่อเธอเห็นร่างของลูกชายเธอ

ขอโทษ ค่ะ/ครับ

มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย… ’ มารดาของนภากล่าวพลางร้องไห้ออกมา โดยที่อิเอมิสึเดินเข้ามาปลอบเธอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เสียใจ แต่เพราะเขาต้องเข้มแข็ง ไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น ทั้งๆที่ใจของเขา เมื่อเห็นร่างของลูกชาย มันก็แทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

รีบอร์น ทำไม สึนะโยชิคุงถึง… ’ รุ่นที่ 9 เอ่ยถามนักฆ่าคนสนิทของตน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ ความเงียบ

ขอโทษครับ ท่านแม่ เพราะพวกเราอ่อนแอ เพราะพวกเราอ่อนแอ รุ่นที่ 10 ถึง… ’ โกคุเทระเอ่ยเสียงสั่น เช่นเดียวกับคนอื่นๆ พวกเขารู้สึกผิด เพราะพวกเขาอ่อนแอ นภาถึงต้อง

สึนะคุง… ’

คุณสึนะ… ’

พี่สึนะ… ’

คุณสึนะคะ… ’

สึนะ… ’ เคียวโกะ ฮารุ ฟูตะ อี้ผิง และเบียงกี้ พวกเขาออกมาเพราะได้ยินเสียง แต่เมื่อพวกเขาออกมา พวกเขาก็ต้องอึ้งกับภาพตรงหน้า ร่างอันไร้วิญญาณของสึนะ

วันนั้น ในคฤหาสน์มีแต่ความซึมเศร้า ต่างคนต่างไม่เป็นอันจะทำอะไรแม้จะผ่านพิธีฝังศพของนภาไปแล้ว

 

หลังจากที่พวกเขา นึกถึง วันนั้น พวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเลย ใบหน้ามีเพียงความเศร้า จนโกคุเทระได้ยินเสียงๆหนึ่ง

พวกนายได้ยินเสียงอะไรมั้ย ?

เสียงอะไร โกคุเทระ ?รีบอร์นเอ่ยถาม หลังจากที่ตนถามออกไปแล้ว ทั้งตนและคนอื่นๆต่างก็ได้ยินเสียง

เสียงเพลง ทำนองนี้มัน เหมือนเพลงของรุ่นที่ 10 !! ” เมื่อโกคุเทระกล่าวจบทุกคนต่างก็รีบออกจากคฤหาสน์ไปตามทิศทาง ที่พวกเขาได้ยินเสียง

 

ทางด้านร่างที่เพิ่งลุกออกมาจากสุสานนั้น เขาไปล้างตัวที่ลำธารใกล้ๆ และมุ่งหน้าเดินไปทางคฤหาสน์วองโกเล่ จนกระทั่งมาหยุดที่จุดจุดหนึ่ง ที่ใกล้กับคฤหาสน์ ก่อนที่จะเริ่มร้องเพลงออกมา พลางนึกถึงก่อนหน้านี้ ก่อนที่ เขาจะฟื้นขึ้นมา

 

 ขอบคุณนะครับ ทุกคน เพราะพวกคุณแท้ๆเลย ผมถึงมีพลังพอที่จะฟื้นได้ร่างบางเอ่ยขอบคุณกับบุรุษทั้ง 7 เบื้องหน้าตน

ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างชะตาของเจ้าก็ยังไม่ขาดไปเสียหมด ยังพอที่จะฟื้นได้ พวกข้าก็แค่แบ่งพลังให้เจ้าเท่านั้นแหละร่างสูงที่ใบหน้าละม้ายคล้ายร่างบางเพียงแต่เส้นผมของเขาสีทองและนัยน์ตาสีฟ้าครามเอ่ย

เดชิโม่ ฟื้นไปก็อย่าให้ตายอีกล่ะร่างสูงผู้มีใบหน้าคล้ายโกคุเทระ เส้นผมเขาสีแดงเช่นเดียวกับนัยน์ตา และบริเวณแก้มของเขามีรอยสัก กล่าวอย่างติดตลก

ฮะฮะ พวกข้าก็มาเจอเจ้าที่นี่ก็ 2 ปีแล้วเนอะ จากไปก็เหงาๆแฮะร่างสูงชาวญี่ปุ่น ใบหน้าคล้ายยามาโมโตะเอ่ย

เดชิโม่ ห้ามลืมเราล่ะร่างสูงใบหน้าคล้ายแรมโบ้ผู้ใหญ่ เขามีเส้นผมสีเขียวและรอยสักรูปสายฟ้าใต้ตา กล่าวเตือนร่างเล็ก

ถ้าลืม พวกข้าจะโกรธเจ้าแบบสุดขีดเลยร่างสูงใบหน้าคล้ายเรียวเฮ เส้นผมสีดำ สวมชุดนักบวช เอ่ยอย่าง สุดขีด กับร่างเบื้องหน้า

ฮืม ไว้ผมค่อยมาคิดค่าตอบแทนละกันร่างสูงใบหน้าคล้ายมุคุโร่ เพียงแต่ทรงผมเขาเป็นสัปปะรดสองแฉก กล่าวแบบเจ้าเล่ห์

เดี๋ยวเถอะ สึนะคุง ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ ฟื้นไปแล้ว ก็คิดถึงพวกเราบ้างล่ะหญิงสาวผมยาว เอ่ยเตือนกับบุรุษที่พูดก่อนหน้าเธอ พลางหันไปบอกกับร่างเล็ก

ไปดีมาดีละกัน… ’ ร่างสูงใบหน้าคล้ายฮิบาริ เส้นผมสีชา เอ่ยอวยพรกับร่างบาง

ขอบคุณนะครับ คุณจีอ๊อตโต้ คุณจี คุณอุเก็ทสึ คุณแรมโพ คุณนัคเคิ้ล คุณเดม่อน คุณเอลีน่า คุณอเลาดิ ^^ ’ ร่างเล็กเอ่ยขอบคุณกับเหล่าบุคคลเบื้องหน้าที่ทำให้เขาสามารถฟื้นขึ้นไปหาเพื่อนพ้องได้

ไว้ตายแล้ว เจอกันใหม่ ^^ ’ ทุกคนกล่าวอวยพร(?)กับร่างเล็ก

ฮะฮะ นี่อวยพรหรือแช่งผมครับเนี่ย ^^ ’ ร่างบางพูดพลางหัวเราะ ทำให้เหล่าบุคคลเบื้องหน้าหัวเราะไปด้วย

งั้นผมไปล่ะครับ ^^ ’ เขาพูดพร้อมเดินผ่านสวนดอกไม้ไปยังที่ที่สามารถทำให้คนที่ยังไม่หมดอายุขัยฟื้นได้ เพียงแต่ต้องมีพลังมากพอที่จะผ่านไป

 

ร่างเล็กนึกถึงเหล่าบุคคลที่มอบพลังให้กับเขาก่อนจะขอบคุณอีกครั้ง พลันได้ยินเสียงเรียกชื่อเขา เสียงของเหล่าบุคคลสำคัญ

เจ้าห่วย/รุ่นที่ 10/สึนะ/ซาวาดะ /วองโกเล่ / สึนะ/เจ้าสัตว์กินพืช/ท่านซาวาดะ/เจ้าเปี๊ยก/ไอ้สวะ/เจ้าหญิง/สึนะคุง/สึนะโยชิคุง/บอส/คุณซาวาดะ !! ”

ทุกคน !! ” สิ้นเสียงร่างเล็ก ทุกคนต่างเข้ามากอดเขาทำให้เขาล้มกลิ้งไปกับพื้น

โอ๊ย ทุกคนก็ วิ่งเข้ามากอดกันได้ ดูจำนวนคนซะมั่งสิ T^T ” สึนะพูดพร้อมกับรู้สึกได้ถึงความชื้นบริเวณเสื้อของตน

สึน๊า สึน๊า นายจะไม่ไปไหนแล้วใช่ไหม จะไม่ตายแล้วใช่มั้ย !! ” ร่างบางที่ได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มออกมานิดๆ

ใช่ ชั้นจะไม่ไปไหนแล้ว แรมโบ้ อย่าร้องไห้นะ ^^ ”

คุณแรมโบ้ หลังจาก สึนะตายแล้ว คุณแรมโบ้กับทุกคนก็จับตัวคนร้ายกับเจ้าฟรานเซสโก้นั่นได้ เขาบอกว่าเพราะ วองโกเล่ฆ่าพ่อแม่เขา เขาเลยสั่งให้มือสังหารฆ่าสึนะ พวกคุณแรมโบ้ เลยฆ่าเจ้าพวกนั้นไปซะ แต่ทำอย่างนั้นไปแล้ว สึนะก็ยังไม่กลับมา ตอนนี้สึนะกลับมาแล้วใช่ไหม !! ”

อื้ม ผมกลับมาแล้ว แล้วผมจะไม่จากทุกคนไปไหนอีกแล้ว เพราะงั้นหยุดร้องสิ ^^ ”

แง สึน๊า T^T !! ”

ทุกคน ลุกก่อนเถอะ ก่อนที่ผมจะได้ตายอีกเพราะเครื่องในปริ้นออกมา T^T ” เมื่อได้ยินร่างบางพูดดังนั้น ทุกคนจึงรีบลุกขึ้นมาก่อนที่จะช่วยพยุงร่างบางให้ลุกขึ้น

เจ้าห่วย นายกลับมาได้ไงน่ะรีบอร์นเอ่ยถามสิ่งที่เขาและคนอื่นๆค้างคาใจมากที่สุด

อือ ความลับ ^^ ” ร่างบางเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยน รอยยิ้มที่ห่างหายไปนานนับปี ตอนนี้พวกเขาได้เห็นแล้ว

 

นภา ท่านกลับมา

ให้พวกข้าได้เห็น รอยยิ้มท่านอีกครั้ง

ขอบคุณจริงๆ

 

หลังจากที่ร่างบางตอบอาจารย์ก็จัดการหยิกแก้มเจ้าลูกศิษย์ทันที

โอ๊ย เจ็บ เจ็บ ToT ”

อยากมีความลับเองนิ = = ” รีบอร์นเอ่ยหลังจากปล่อยมือหนาออกจากแก้มของลูกศิษย์แล้ว

โธ่ ผมอุตส่าห์ ทำตามสัญญานา

สัญญาที่ว่า จะอยู่ด้วยกันตลอดไปทุกคนรวมทั้งร่างบางว่าพร้อมกัน ก่อนที่จะหัวเราะออกมา ภายใต้ท้องนภาสีคราม

 

วันนี้ วันที่ความเศร้าทุกอย่างหายไป

วันนี้ วันที่ความสุขได้มาอีกครั้ง

วันนี้ วันที่พวกเขาได้เห็นรอยยิ้มของนภาอีกครั้ง

และพวกเขา จะไม่ยอมให้ใครมาพรากร่างตรงหน้าไปอีกแล้ว

ครั้งนี้แหละ ที่พวกเขาจะปกป้องนภาไว้ให้ได้

เพราะ สัญญากันแล้ว

ว่าจะอยู่ด้วยกัน ตลอดไป

และจะเป็นเช่นนี้

จากนี้ นิจนิรันดร์….

………….

……..

 

แถมท้ายสักนิด

หลังจากที่ร่างบางเดินทางไปเพื่อฟื้นคืนชีพแล้ว บรรดาปู่ๆทั้งหลายก็มานั่งจับกลุ่มกัน

หลานข้า น่ารักจริงๆแหละนาจีอ๊อตโต้ พูดพลางนึกไปถึงเจ้าหลานหน้าหวาน

พวกนายคิดว่า ท้ายที่สุด เดชิโม่จะคู่กับใคร ข้าว่าเป็นอัลโกบาเลโน่รีบอร์น 10 บาทจีเอ่ย พลางบอกบุคคลที่ตนคิดว่าจะได้คู่กับหลานเพื่อนตนเอง

ฮะฮะ ข้าว่า หลานข้ามากกว่า เนียนเหมือนข้า 100 บาทอุเก็ทสึเอ่ย พลางนึกถึงหลานตนเอง ที่เนียนเหมือนตนเองเด๊ะๆ

ข้าว่า ต้องเป็น หลานของจี  500 บาท แบบสุดขีด !!! ’ นัคเคิ้ลเอ่ย พลางคิดถึงหลานจี ที่คอยตามติดสึนะไปตลอด

ข้าว่า เป็นเจ้าเบียคุรัน 1000 บาทแรมโพ กล่าวพลางนึกถึงเบียคุรัน ที่ชอบกินขนมหวาน(มาร์ชเมลโล่) เพราะว่าดูเหมือนสึนะจะชอบของหวาน

ฮืม ผมว่าต้องคู่กับหลานผมแน่ครับ 2000 บาท นุฟุฟุเดม่อนเอ่ย และไปนึกถึงหลานตน ที่ชอบเจ้าเล่ห์เหมือนตนเด๊ะๆ

ไร้สาระ ต้องเป็นหลานข้า 5000 บาทอเลาดิกล่าว พลางนึกถึงหลานตนเองที่หน้าเหมือนตนเองเด๊ะๆ ก่อนที่ทุกคนจะหันมาหาอเลาดิเป็นทางเดียวกันพลางคิด

นายว่าไร้สาระ แล้วนายแทงหลานนายทำไม แทงเยอะสุดด้วย

พวกเจ้า อย่ามามั่ว หลานข้าไม่ได้คู่กับใครทั้งนั้น แต่ต้องมาคู่กับข้าที่นี่ !! ’ จีอ๊อตโต้ตะโกนขึ้น

อาจใช่ แต่หลานเจ้าต้องไม่คู่กับเจ้า ต้องมาคู่กับข้า !! x6 ’ ทุกคนตะโกนเป็นเสียงเดียวกัน ก่อนที่จะ ส่งจิดสังหารใส่กัน แต่ก่อนที่จะทะเลาะ

พวกนาย… ’ เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมร่างบุคคลหนึ่ง ซึ่งเสียงนั้นทำให้พวกจีอ๊อตโต้หันไปอย่างหวั่นๆ

อะ เอลีน่า… ’ ทุกคนเอ่ยเสียงสั่น เพราะถ้าหญิงสาวตรงหน้าโกรธล่ะก็ นรกเรียกพี่เลยล่ะ

ไปสำนึกผิดกันที่โลกมนุษย์ซะ !! ’ ว่าจบเอลีน่าก็จัดการเตะส่งคนทั้ง 7 ไป

(ในกรณีที่ผู้หมดอายุขัยถูกส่งไปโลกมนุษย์ พวกเขาจะต้องสำนึกผิดกันโดย การบำเพ็ญประโยชน์ในตอนกลางคืน โดยกรณีของพวกปู่ๆ คือ การขัดส้วม !!)

หืมร่างบางอุทานอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นดาวตก 7 ดวงตกลงมาพร้อมกัน

ดาวตก ตั้ง 7 ดวง จำนวนเหมือนกันพวกปู่เลยแฮะสึนะกล่าวพร้อมหันไปสนใจกับงานเลี้ยงที่จัดต้อนรับเขาต่อ

ทางด้านพวกปู่ ทั้งหลายแหล่

แง เอลีน่า พวกข้าขอโทษ เอาพวกข้ากลับปาย T[]T ’ พวกปู่ทั้งหลายต่างร้องโหยหวนขณะกำลังขัดส้วม เพราะส่วมที่ตนขัดนั้น มันเหม็นได้ใจ T^T

ขัดต่อไป อีก 1 เดือน !! ’ เสียงเอลีน่าดังขึ้นมาในหัวของพวกเขา

ม่ายเจ๊ง T[]T !! ’ และบรรดาปู่ๆ ก็ต้องขัดส้วมกันไปอีก 1 เดือน

 

 

~The End~

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ DaeMon~WiND จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    1/3340

    28

    100%

    5 ธ.ค. 54

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    2/3295

    24

    100%

    28 พ.ย. 54

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

28 ความคิดเห็น

  1. #28 สาวก รีบอร์น
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 02:11
    ลั่นตอนสุดท้ายให้ทำโทษที่โลกมนุษย์โดยการ 'ขัดส้วม' เอลีน่าโครตโหด
    #28
    0
  2. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 18:26
    ฮาตอนท้ายๆนี่เหละแต่ละคนไม่ไหวๆ=_=
    #27
    0
  3. วันที่ 5 เมษายน 2557 / 14:18
    ปู่อเลาดิก็เอาด้วยรึ???=[ ]=;
    #26
    0
  4. #25 สาวน้อยเเอ็บเเบ๊ว
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 13:03
    คุณปู่ๆ น่าสงสารจริงงงงง ตอนจบฮามากคร้า อยากให้มีภาคต่ออะ
    #25
    0
  5. #24 mukuro
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 21:22
    ฮามากเลยค่ะ มีพนันกันด้วย ก๊ากๆๆๆๆๆๆสุดยอดอ่ะ ว่าอแต่เจ๊อลีน่าโกธอารายหว่า
    #24
    0
  6. #23 Tangmo
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 15:23
    ไม่คู่ใครทั้งนั้น

    เพราะ....สึนะจังต้องคู่กับเค้าเท่านั้นย่ะ 5555555 โฮะโฮะโฮะ ฮุฮุฮุ ฮิฮิฮิ อึกแอ็ก/ สำลักหัวเราะตาย

    แต่งสนุกมากค่ะ
    #23
    0
  7. วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 20:04
    รักพวกปู่ที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #22
    0
  8. #21 เรมิ
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2555 / 16:24
    สนุกมากค่ะ

    แต่ว่าใหสึนะร้องเพลงเกาหลีแทนเพลงญี่ป่นมันดูแปลกๆยังไงไม่รู้นะ
    #21
    0
  9. วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 23:05
    สนุกสุดๆๆไปเลยค่ะ
    #20
    0
  10. วันที่ 7 เมษายน 2555 / 17:42
    น่าสงสารพวกปู่ๆจัง
    ถ้ามีภาค2ก็คงจะดี
    #19
    0
  11. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:11
    ขอ ภาค2ได้มิ
    #18
    0
  12. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:51
     น่าจะมีภาคต่อเนาะ
    #17
    0
  13. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:02
     ชอบที่สุดแต่อรีน่าลงโทษแรงไปมั้ง
    #16
    0
  14. วันที่ 28 มกราคม 2555 / 17:09
    สงสารพวกปู่ๆจับใจ
    #15
    0
  15. #14 lina
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 21:21
    น่ารักอะ >
    #14
    0
  16. วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 16:01
     555+
    นุกมากเลยค่ะหึหึหึ
    แต่ตอนจบแหวกแนวมาก^^
    #13
    0
  17. วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 02:34
     ว้าว แต่งภาคต่อตามคำเรียกร้องแล้ว ดีใจจังเลย
    #12
    0
  18. วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 20:20
     จบน่ารักดี สนุกๆๆ >_<  น่าจะเอาให้เพ้อกว่านี้น้า ชอบ ค่ะ !!
    #11
    0
  19. วันที่ 17 ธันวาคม 2554 / 23:51
     ถึงขั้นพนันเลยเรอะ
    #10
    0
  20. วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 12:38
     555 สุดยอด 555
    #9
    0
  21. #8 oym
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 18:43
    ตอนจบฮาได้ใจ
    #8
    0
  22. วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 14:53
     
    ฮาด้วยคนค่ะปู่

    เอลิน่าช่างน่ากลัว ฮ่าๆ

    ตอนจบเรื้อนมาก(ตอนที่มีปู่กับเอลิน่า...55+.. :D..)
    #7
    0
  23. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 21:01
    สนุกมากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #6
    0
  24. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 20:36
    ไม่ ซือคุงต้องคู่กับผมสิ (แกตาย : เมะ) ขอตัวก่อนนะครับ
    #5
    0
  25. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 12:59
    ฮาพวกปู่มาก 5555555 เอลีน่าน่ากลัวชะมัดเลยแฮะ =__=
    ทูน่าฟื้นสักที ดีใจจริงๆ T^T
    #4
    0