พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 95 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 30 สมาคมนักข่าวขอเจรจา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

30

            อรัณย์ลืมตาขึ้นมาพบว่าห้องทั้งห้องมืดสนิทเพราะก่อนที่เขาจะออนไลน์เข้าเกมนั้นได้รูดม่านบังแดดปิดไว้หมด นาฬิกาจอดิจิตอลบอกเวลาสิบเก้านาฬิกายี่สิบห้านาที ชายหนุ่มนอนรอจนระบบผ่อนคลายกล้ามเนื้อทำงานเสร็จก็ลุกขึ้น ปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำงานต่อเนื่องกันมากว่ายี่สิบชั่วโมง เขาทดลองแกว่งแขนที่ติดเฝือกอยู่ไปมา พบว่าการเคลื่อนไหวของนิ้วและมือตอบสนองได้อย่างปกติ ไม่มีอาการเจ็บกล้ามเนื้ออย่างเคยก็ยิ้มอย่างพอใจ

            อดีตนายทหารรบพิเศษเดินออกมาจากห้องนอน ในบ้านเปิดไฟสว่างเพียงแค่ห้องครัว ความระแวงทำให้เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง ไขประตูล็อกเกอร์ปืนออก หยิบปืนพกอันเป็นปืนที่ใช้ประจำมืออยู่ขึ้นลำแล้วเหน็บซ่อนไว้ด้านหลัง

            เสียงจานกระทบกันเบา ๆ ดังลอดออกมาจากในครัว อรัณย์ขมวดคิ้ว จรดปลายเท้าเดินย่องเงียบลงไป เงาของคนที่บังแสงไฟลอดผ่านช่องประตูออกมา ชายหนุ่มถอนใจอย่างโล่งอกเพราะจำได้ว่าเป็นหมวย แม่บ้านประจำของเรืองฤทธิ์

            “อ้าว คุณรัน ป้านึกว่าจะไม่กินข้าวเย็นซะแล้ว นี่คุณปรางกับคุณเฟิร์สลงมาตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว”

            แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี อรัณย์ยิ้มกว้าง

            “ผมนี่ไม่ไหวเลย ติดเกมงอมแงม”

            “โธ่ เรื่องเล็กน้อยค่ะ ตอนนี้เรายังมีโอกาสอยู่ อะไรที่เป็นความสุขก็ทำไปเถอะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส”

            ชายหนุ่มพยักหน้ารับขณะที่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หมวยตักข้าวสวยมาให้พูนจานพร้อมกับเปิดฝาชีที่ปิดสำรับอาหารอยู่ออก แล้วจึงจึงถอยออกไปเงียบ ๆ อรัณย์นั่งเขี่ยข้าวในจานไปมา ในสมองกำลังคิดใคร่ครวญถึงเรื่องต่าง ๆ ทั้งในชีวิตจริง และในโลกเกม

            อดีตนายทหารรบพิเศษล้วงคอมพิวเตอร์แบบพกพาออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะก่อนจะเปิดระบบสื่อสารส่วนตัว มือซ้ายพรมนิ้วลงบนจอแบบทัชสกรีนอย่างคล่องแคล่ว ครู่เดียวมุมจอด้านขวาก็กระพริบเป็นจุดขาว ๆ อันเป็นสัญญาณตอบกลับมาว่าเปียวหรือไม่ก็ปาล์มคนใดคนหนึ่งรับรู้ถึงสัญญาณติดต่อเรียกของเขาแล้ว

            หน้าต่างสีดำสำหรับสื่อสารปรากฏขึ้น ข้อความสั้น ๆ แถบหนึ่งวิ่งอยู่ด้านบน

            สอง ห้า

            อรัณย์ขมวดคิ้ว รหัสสองห้าที่ตอบกลับมาคือรหัสประจำตัวของประยงค์ แซ่ท้าย หรือหยง ซึ่งเขาใช้ให้ไปรวบรวมมือร้ายเก่า ๆ ของเขาที่แยกย้ายกันอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อไปรวมกับอีกส่วนหนึ่งที่ไร่เพชรบูรณ์ นั่นหมายถึงเวลานี้ประยงค์ได้ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายไปเสร็จแล้ว

            หยง แกเรอะนั่น

            ชายหนุ่มพิมพ์ข้อความถามไป ซึ่งประยงค์ก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

            ครับหัวหน้า ผมกับพวกห้าคนเพิ่งขึ้นมาถึงเมื่อซักครู่นี่เอง เจอไอ้เปียวแล้ว มันให้ผมติดต่อกับหัวหน้าแทน

          แล้วเป็นไงมั่ง ได้ครบคนนะ

          ไม่ครบครับ ห้าคน มีผม ไอ้เต๊ก พี่พรม พี่แหวง ไอ้กวง ขาดไอ้แม้นกับไอ้แหลม ไอ้แม้นนั่นไปเจอแต่แม่กับน้องสาวมัน เห็นบอกไปทำงานที่ลิเบีย ส่วนไอ้แหลมอยู่บางขวาง เพราะโปลิสไปค้นเจอลูกเกลี้ยงกับอูซี่ที่มันแอบเอามาขาย

          อรัณย์นั่งสนทนาด้วยข้อความกับประยงค์อีกครู่ใหญ่ก่อนจะตัดการติดต่อไป โดยสั่งไว้ว่าให้พักผ่อนฟิตซ้อมร่างกายรอเขาสักหนึ่งสัปดาห์ จะขึ้นไปสมทบ ประยงค์พยายามจะสอบถามถึงเหตุผลที่เขาเรียกรวมลูกน้องเก่า แต่อรัณย์ตอบปัดไปโดยบอกว่าถึงเวลาก็รู้เอง

            หลังจากทานอาหารเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ออกไปเดินเล่นเพื่อให้อาหารย่อยและออกแรงให้กล้ามเนื้อได้ทำงานบ้าง หลังจากนอนติดต่อกันเป็นเวลานาน จนสองทุ่มเศษก็พาร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกลับเข้ามาในบ้าน

            “ไปทำอะไรมาครับน่ะ เหงื่อท่วมเชียว”

            แคล้วเงยหน้าขึ้นจากหนังสือนิยายแนวกำลังภายในเมื่อชายหนุ่มเดินเปิดประตูหน้าบ้านเข้ามา

            “ออกกำลังกายนิดหน่อยครับ”

            เขาตอบพลางยิ้ม ชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ

            “แหม กินเสร็จแล้วไปออกกำลังกาย ไม่จุกหรือครับ ระวังแผลจะกระทบกระเทือนด้วยล่ะ”         

            แคล้วเอ่ยเตือน              

            “ไม่ต้องห่วงหรอก ผมรู้ลิมิตตัวเองดี แล้วนี่ อาเรืองฤทธิ์ไม่กลับบ้านเลยหรือครับ”

            “ส่วนใหญ่หัวหน้าไม่ค่อยกลับบ้านหรอกครับ นาน ๆ ที อาทิตย์นึงจะกลับสักครั้ง แต่ว่ามะรืนนี้เห็นจะกลับแน่นอน เพราะเป็นวันเกิดคุณหนู”

อรัณย์ย่นคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินพ่อบ้านพูดประโยคสุดท้าย

“มะรืน วันจันทร์ที่จะถึงนี่หรือครับ”

แคล้วพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านนิยายต่อ ชายหนุ่มไม่อยากรบกวนคนกำลังติดนิยายก็เดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตนเพื่อเตรียมเสื้อผ้าสำหรับอาบน้ำ ครั้นอาบน้ำระล้างร่างกายเรียบร้อยแล้วก็ลงไปนั่งดูข่าวช่องซีเอ็นเอ็นจนกระทั่งสี่ทุ่มกว่าก็กลับเข้าห้อง เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมจะออนไลน์อีกครั้ง

รันมะปรากฏตัวอีกครั้งในเวลาตีห้าเศษในเกมบริเวณห้องสำหรับออนไลน์ของโรงเตี๊ยมสี่มังกร เขาออฟไลน์ไปเป็นเวลาสี่ชั่วโมงกว่าตามเวลาจริงเท่ากับหนึ่งวันกับอีกสองสามชั่วโมงของเกม

ชายหนุ่มโผล่หน้าออกมานอกห้องมองซ้ายขวาตามความเคยชินก่อนจะเดินตรงไปยังห้องโถงกลาง สายตากวาดหาคู่หูของเขาที่อาจจะรออยู่แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“ไปไหนของเธอ”

รันมะบ่นเบา ๆ กับตัวเอง สองเท้าก้าวพาตัวเองออกจากโรงเตี๊ยม ผู้คนจำนวนมากที่เดินเบียดเสียดกันอยู่บนถนนทอดยาวไปยังท่าเรือทั้ง ๆ ที่ตะวันยังไม่ขึ้น เขาอดลูบหน้าตัวเองไม่ได้แต่พอสัมผัสถึงอุปกรณ์แต่งหน้าซึ่งไม่ได้ถูกลบหายไปหลังออฟไลน์ก็วางใจ

อรชุน อยู่หรือเปล่า

รันมะส่งกระแสจิตถามเทพอารักษ์ที่ยังคงอยู่ในแหวนเพราะสถานที่ไม่เอื้ออำนวยให้ปลดผนึก

อยู่ ทำไม หาคุณหนูไม่เจอเหรอ

ใช่ ปกติจะไม่ห่วงเลย แต่นี่สถานการณ์เราไม่ค่อยดีนัก

ให้ข้าออกไป

แม้จะเป็นเพียงเสียงทางจิตแต่ก็พอจับสำเนียงร้อนรนของอดีตองค์รักษ์ภูติได้

สักครู่ ผมรู้สึกว่ามีคนตามมา

ร่างในชุดจอมยุทธ์สีน้ำเงินเข้มสะพายกระบี่ก็เร่งความเร็วขึ้น เขาเดินแหวกผู้คนที่จับจ่ายซื้อของที่ตลาดตั้งแต่เช้ามืดเปลี่ยนเส้นทางตรงไปยังจุดจอดรถลากสำหรับเข้าเมือง ความจริงเขาไม่รู้เลยว่าถูกสะกดรอย ถ้าไม่เพราะทักษะผัสสะที่บอกให้รู้ว่าระหว่างที่เดินผ่านมาทางตลาด มีสองสามคนที่แอบซุ่มอยู่บนหลังคา ผู้เล่นพวกนั้นจะแอบดูอะไรเขาไม่รู้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็ต้องลงความเห็นว่าเขาอาจจะเป็นเป้าหมาย เมื่อเลือกที่จะแยกตัวออกจากผู้คนก็หมายความว่าเขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้า หากที่คิดเป็นจริงขึ้นมา

“ตามพ่อมาเลย ไอ้หนู เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะอยู่จะไป”

กัปตันเรือนาคาสมุทรปลดกระบี่ออกมาถือกระชับไว้ในมือซ้าย ถนนค่อนข้างโล่งพอสมควร มีผู้เล่นเดินสวนไปมาเพียงเล็กน้อย ตอนนี้ผัสสะช่วยยืนยันแล้วว่าเขาถูกติดตามจริง วัตถุสภาพเคลื่อนไหวกำลังตามมาโดยใช้เส้นทางบนหลังคาบ้างต้นไม้บ้าง ซึ่งหากมองด้วยสายตาแล้วไม่มีทางพบอย่างแน่นอน

ทันทีที่เลี้ยวเข้าทางแยกจากถนนสายหลักอันเป็นถนนสำหรับขึ้นเขา รันมะก็ส่งกระแสจิตเตือนอรชุนกับจูเลียให้เตรียมพร้อม

กี่คนคะ

จูเลียถามหลังจากร่ายเวทเสริมความเร็วให้กับผู้เป็นนายโดยไม่จำเป็นต้องออกมานอกแหวน

ตอนนี้สี่ ไม่แน่ว่าจะมีมาเพิ่มหรือเปล่า

พอเดินเข้าเขตชายป่า ฝ่ายติดตามทั้งสี่ก็ชิงลงมือทันที เสียงลูกธนูลอยตัดอากาศดังเฟี้ยว รันมะสะบัดกระบี่ออกจากฝักพร้อมกับหมุนตัวเข้ารับ กระบี่ในมือปัดลูกธนูที่ลอบยิงมาจากด้านหลังได้อย่างเหลือเชื่อราวกับมีตาหลัง พลังแฝงธาตุลมที่มากับธนูแตกกระจายออกเมื่อเจอกับพลังธาตุขั้นสูงกว่าอย่างอัสนีสะบั้นฟ้า

“ยอดเยี่ยม สมแล้วที่จัดการกับหน่วยที่เจ็ดจนหมดทั้งลำเรือ”

เสียงหนึ่งดังลอยมาจากความมืดบนยอดไม้สูง รันมะขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงใสกังวานแบบผู้หญิง พร้อม ๆ กันนั้น เงาร่างพร่ามัวเลือนรางสามร่างก็ปรากฏวูบจากข้างทาง คนหนึ่งอยู่ทางขวา อีกสองอยู่ทางซ้าย

“ต้องการอะไร”

อดีตนายทหารรบพิเศษร้องถามโดยแกล้งดัดเสียงให้สั่นเล็กน้อย สายตากวาดล่อกแล่กทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่ามีใครอยู่ตรงไหนบ้าง สามคนที่โผล่มาให้เห็นก็คือสามคนแรกที่ติดตามเขามาตั้งแต่ออกจากโรงเตี๊ยม ส่วนผู้หญิงที่ยิงธนูใส่เขานั้นรู้สึกว่าจะเพิ่งมาสมทบหลังออกมาพ้นเขตตลาดแล้ว

ไม่มีคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม แต่สามคนที่อยู่บนพื้นกระชากอาวุธออกมาอย่างรวดเร็ว และโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ ร่างสามร่างก็โผทะยานเข้าหาเขาราวกับแมวกระโจนตะครุบหนู

รันมะหัวเราะหึหึในลำคอ กระบี่ในมือชี้ปลายลงพื้นนิ่ง หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะรู้สึกลำบากใจกับความเร็วของฝ่ายตรงข้าม แต่ในยามนี้ที่ระดับทักษะเคลื่อนที่ขั้นสู.ระดับสิบบวกกับทักษะเสริมเหยียบลมที่จูเลียร่ายให้ทั้ง ๆ ที่อยู่ในแหวนตั้งแต่ตอนที่เขาบอกให้เตรียมตัว หากจะวิ่งหนีรันมะก็เชื่อว่าสามารถหนีพ้นได้อย่างไม่ยากเย็น แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของเขา

ผู้เล่นนิรนามคนแรกที่พุ่งเข้ามาถึงตำแหน่งที่ชายหนุ่มยืนอยู่เมื่อครู่ใจหายวาบ ดาบสองคมแบบยุโรปในมือของตนฟันใส่อากาศแทนที่จะเป็นลำคอของเป้าหมาย อีกสองคนที่ตามมาหยุดชะงัก คนหนึ่งหันไปทางซ้าย อีกคนหันไปทางขวา

“อะไรกัน”

เสียงใครคนหนึ่งหลุดออกมา เมื่อในสายตาของทั้งสาม เห็นร่างเงาวูบวาบของรันมะเคลื่อนอยู่โดยรอบ

“กระจอกน่า”

อีกคนคำรามพร้อมกับเงื้อขวานในมือสับลงพื้น

“สตรอม โบลท์”

กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินเข้มกระจายเป็นวงออกจากคมขวาน ทักษะพิเศษที่ดูน่าจะรุนแรง แต่กลับไม่มีผลใด ๆ กับคนที่สำเร็จพลังธาตุสายฟ้าถึงขั้นเปลี่ยนพลังธาตุใหม่อย่างรันมะ

“เอ็งนั่นแหละไอ้หนู ที่กระจอก”

เสียงแผ่วต่ำของรันมะดังมาจากด้านหลัง มือขวานสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงวัตถุบางอย่าง ทั้งคมกริบ ทั้งร้อนและเย็นจนบอกไม่ถูกทะลวงผ่านเสื้อเกราะใยโลหะชั้นดีที่สวมอยู่ พลังธาตุอัสนีสะบั้นฟ้าแผ่ซ่านจาก Hidden Blade กระจายไปทั่วทั้งร่าง กระแทกเอาพลังวิญญาณและพลังธาตุจนปั่นป่วน ลมหายใจของมันรู้สึกเหมือนจะติดขัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน สมองพร่าเลือน

….

รันมะเหวี่ยงร่างอ่อนปวกเปียกนั้นข้ามหลังไปด้วยทักษะทุ่มแบบยูโด กระบี่ในมือขวาก็พลิกกลับแทงซ้ำลงไปยังหลอดลมอย่างดุดัน อีกสองคนก็ไม่ได้ยืนนิ่งตระหนก แต่กระโจนเข้าใส่เขาพร้อมกวัดแกว่งอาวุธในมือ คนหนึ่งเป็นดาบ ส่วนอีกคนเป็นมีดยาวแบบสองมือ

การจู่โจมของคนทั้งคู่แสดงถึงความเป็นมืออาชีพ คนหนึ่งโจมตีจากด้านข้างด้วยการฟันในแนวขวาง ส่วนอีกคนโถมแทงจากด้านบน รันมะตั้งกระบี่แทงสวนคนที่พุ่งจากด้านบน แขนซ้ายตั้งฉากย่อตัวใช้ปลอกแขนรับดาบของนักดาบ

เสียงโลหะกระทบกันดังเปรี้ยง กระบี่เหล็กเงินหักสะบั้นทันที พร้อมกับรู้สึกชาวูบที่ข้อศอกตลอดจนทั้งแขน ผลจากการโจมตีเมื่อครู่ทำให้พลังกายและพลังป้องกันของเขาตกลงเกือบครึ่ง เป็นผลมาจากระดับและพลังโจมตีที่สูงกว่า

“ชิ รับตรง ๆ ไม่ได้สินะ”

รันมะดีดตัวออกห่าง มือซ้ายสะบัดออกไป มีดสั้นค้างคาวโลหิตสองเล่มพลิ้วเข้าหาศัตรูแต่ก็ถูกปัดออกไปอย่างง่ายดาย คนถือมีดทะยานเข้ามาต่อ ชายหนุ่มกัดฟันใช้กระบี่หักรับไว้ได้สองสามท่า คมมีดก็กรีดผ่านชุดสีน้ำเงินเข้มบริเวณหน้าอกเป็นแผลยาว แต่นั่นก็ต้องแลกมากับอีกหนึ่งชีวิต เมื่อปลายอันแหลมคมของ Hidden Blade เสียบทะลุคอหอย

กัปตันเรือนาคาสมุทรโยนกระบี่ที่เหลือแค่ครึ่งเล่มในมือทิ้ง เท้าเขี่ยเอามีดสั้นสองเล่มลอยขึ้นมาถือไว้ ศพที่สองของผู้เล่นนิรนามนอนนิ่งอยู่แทบเท้า

หญิงสาวอีกคนที่แอบอยู่บนต้นไม้กลืนน้ำลาย การโจมตีสังหารของรันมะทั้งสองครั้งเธอแทบมองไม่ทัน ธนูที่ง้างรอไว้ไม่ได้ยิงออกไปแม้แต่ดอกเดียว เพราะจังหวะที่เขาสังหารนั้นอยู่ในมุมอับมีคนของเธอบังอยู่ทุกครั้ง

“ฝีมือร้ายกาจ อาศัยช่องโหว่เพียงเล็กน้อยก็ฆ่าได้แล้ว ไม่ธรรมดาจริง ๆ”

รันมะขยับข้อมือ พริบตาต่อมา เงาร่างสีเขียวสายหนึ่งก็ร่อนลงจากยอดไม้ หญิงสาวร่างเล็กผมทองใส่ชุดเมดสวมแว่นกรอบเงิน ในมือถือธนูคันสูงท่วมหัว

“พี่ชายเก่งจัง สนใจเข้าร่วมสมาคมนักข่าวเราหรือเปล่าคะ”

เธอเอ่ยถาม ธนูในมือพับครึ่งแล้วสะพายไว้ราวกับไม่มีเรื่องมีราวอะไรที่จะต้องใช้ ชายหนุ่มกระพริบตาสองสามครั้ง

“นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า สู้ก่อน เจรจาทีหลัง แม้แต่สมาคมสายบุ๋นอย่างนักข่าวก็ไม่เว้น”

รันมะยกมือใช้สันมีดเกาปลายคางเบา ๆ สายตามองสบกับสาวน้อยตรงหน้า เธอยิ้มอวดฟันขาวราวกับมุกที่เรียงเป็นระเบียบ

“สมาคมสายบุ๋น แปลกดี แล้วสายบู๊ล่ะคะ”

“ก็พวกสมาคมที่ใช้แรงงานทั้งหลายไง อย่างพวกนักฆ่า ทหารรับจ้างอะไรพวกนี้”

คราวนี้หญิงสาวชุดเมดหัวเราะออกมาเบา ๆ ดวงตากลมโตจับจ้องอยู่ที่ชายตรงหน้าอย่างชอบใจ

“มาตรฐานสากลค่ะ ดูง่าย ๆ อเมริกาส่งทหารเข้าไปก่อนทูตเสมอ ฉัน ลูซี่ ยินดีที่ได้พบนะคะ คุณรันมะ”

“แต่ผมไม่ยินดีเลยสักนิด ถ้าจะฆ่าหรือจะจับผมละก็ อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบเข้ามาเถอะ เดี๋ยวเช้าแล้วจะยุ่ง”

ลูซี่ยังคงยิ้มพราย เธอยกมือให้สัญญาณนักดาบอีกคนที่เหลือให้เก็บอาวุธ มือก็ล้วงกระเป๋าหน้าของชุดเมดที่สวมอยู่ โต๊ะไม้ชุดหนึ่งที่ถูกย่อส่วนลงเหลือเท่าของเล่นตุ๊กตาวางลงบนพื้นก่อนที่มันจะขยายใหญ่ขึ้น

“เชิญนั่งก่อนนะคะ เพิ่งตีห้าครึ่ง เราน่าจะมีเวลาดื่มน้ำชากันสักสิบยี่สิบนาที จากนั้นจะฆ่าหรือจะจับมือกันค่อยว่าอีกที”

รันมะยังคงยืนนิ่ง หรี่ตามองหญิงสาวที่กำลังกุลีกุจอหยิบกาน้ำชาและถ้วยชาออกมากระเป๋าชุดของเธอราวกับว่าเป็นกระเป๋าวิเศษของโดเรมอน

“ถ้าผมไม่นั่งละ”

ลูซี่รินน้ำชาจากกาลงในถ้วยควันลอยกรุ่น

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่พวกที่ล้อมอยู่รอบ ๆ ไม่ยอมแน่ ขอเถิดนะคะ ฉันไม่ค่อยชอบการนองเลือด ต่อให้คุณเป็นทศกัณฑ์มีสิบมือสิบหน้าก็ไม่มีทางหนีรอดหน่วยล่าสังหารที่หนึ่งของเราได้หรอก”

ชายหนุ่มถอนใจวางมีดคู่ที่ยึดมาลงบนโต๊ะแล้วทรุดกายลงนั่ง เขารับรู้ตั้งแต่เริ่มสู้แล้วว่ามีผู้เล่นอีกนับยี่สิบที่ค่อย ๆ ตีวงล้อมเข้ามาอย่างเงียบ ๆ โดยไม่เปิดเผยตัว หญิงสาวรินชาเสร็จก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น

“ชาเขียวอย่างดีจากทวีปบาบิลอเนีย รับรองว่าชาเขียวขวดที่มีขายเกลื่อนเมืองไทยเป็นกากชาไปเลย”

รันมะเพียงเหลือบตามองถ้วยชา ไม่แม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะ

“พูดธุระของคุณมาดีกว่า ผมเป็นคนใจร้อน”

หญิงสาวคลึงถ้วยไปมา สายตามองมาอย่างอ้อยอิ่ง

“ปากบอกว่าใจร้อน แต่ความจริงแล้วพี่ชายเป็นคนใจเย็นที่สุด”

ลูซี่เปลี่ยนสรรพนามของเขา รอยยิ้มยังไม่คลายจากดวงตาและริมฝีปาก

“เมื่อสองสามวันก่อน เรือของเราพร้อมกับหน่วยลาดตระเวนที่เจ็ดถูกโจมตีเสียหายด้วยฝีมือคนเพียงคนเดียว”

หญิงสาวเว้นจังหวะเหมือนอยากให้เขาพูดอะไร แต่เมื่อรันมะยังนิ่งก็เอ่ยต่อ

“ทางสมาคมเรามีมติว่าคน ๆ นั้นสมควรต้องรับผิดชอบในการกระทำอันอุกอาจที่ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงกับฝ่ายเรา หน่วยข่าวกรองรายงานว่าตรวจพบผู้ต้องสงสัยที่นี่ แต่หลังจากผ่านการประชุมกันอีกสองสามรอบ หัวหน้าสมาคมเกิดนิยมชมชอบในความสามารถของคน ๆ นั้น คำสั่งใหม่เลยลงมาอีกว่า นอกจากหาตัวให้พบแล้ว ให้พยายามชวนเข้าสมาคมให้ได้ แต่ถ้าไม่สำเร็จ ค่อยว่ากันไปตามข้อตกลงอีกครั้ง”

รันมะยังคงนิ่งเงียบ

“ถึงพี่ชายจะปลอมหน้าใหม่ แต่ชื่อที่แสดงในแว่นตรวจสอบมันปลอมไม่ได้หรอกนะคะ คนของเราดักอยู่ที่โรงเตี๊ยม ไม่นึกเหมือนกันว่าพี่ชายจะกล้าออนไลน์มาที่เดิม ทีแรกนึกว่าจะไปโผล่ในเมืองเสียอีก”

กัปตันเรือนาคาสมุทรใช้นิ้วคีบสันจมูกบีบเบา ๆ คล้ายกำลังนึกอะไรอยู่ในใจ

“สมาคมนักข่าวต้องการให้ผมชดใช้ค่าเสียหายหรือ”

“ค่ะ เว้นแต่ว่า พี่ชายจะตกลงเข้าสังกัดสมาคมเรา”

ลูซี่ตอบยิ้ม ๆ

“ค่าเสียหายเท่าไหร่ล่ะ”

พอรันมะถามมาเช่นนั้น สาวแว่นชุดเมดก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋าชุดอีกรอบ ควานอยู่อึดใจหนึ่งก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาส่งให้

“นี่เป็นค่าเสียหายทั้งหมด ค่าเรือและยุทโธปกรณ์ สิบสองล้านสองแสน ค่ากำลังคนและอาวุธที่สูญเสียไป สามล้านห้าแสน คิดจากราคาค่าเสียเวลาที่ต้องเก็บระดับใหม่จากการเสียชีวิต รวมเป็นทั้งสิ้นสิบห้าล้านเจ็ดแสนเหรียญค่ะ นี่ยังไม่รวมการสูญเสียจากภารกิจที่ไม่สำเร็จนะคะ”

กัปตันเรือนาคาสมุทรรับแผ่นกระดาษนั้นมาดู คิ้วคู่ย่นเข้าหากัน

“ถ้าพี่ชายเข้าสมาคมเรา ก็ไม่ต้องจ่ายแม้แต่เหรียญเดียว เรายังเสนอตำแหน่งหัวหน้าระดับสูงในสมาคมให้อีกด้วย”

“แล้วสมาคมนักข่าวถามผมสักคำหรือยัง ว่าเหตุผลที่ผมต้องจัดการกับคนของคุณเป็นเพราะอะไร”

รันมะส่งกระดาษบันทึกค่าเสียหายคืนให้

“เราได้สอบถามคนของเราแล้ว จะเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ที่สุดแล้วคนผิดก็คือพี่ชายอยู่ดี อีกอย่าง นี่เป็นเรื่องระหว่างสมาคม สงครามย่อมไม่หน่ายอุบาย แต่ถ้าพี่ชายจะบอกว่าเป็นคนของสมาคมพ่อค้า นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

คราวนี้ชายหนุ่มหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเป็นครั้งแรก สีหน้าบอกว่ากำลังคิดหนัก

“ค่อย ๆ คิดให้ดีนะคะ พวกเราเป็นนักข่าว เพียงข้อความแค่บรรทัดสองบรรทัด มันจะบันดาลให้พี่ชายเป็นมหาโจรหรือวีรบุรุษก็ได้ทั้งนั้น ตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่าพี่ชายจะตัดสินใจอย่างไรแค่นั้น”

ห้านาทีผ่านไป รันมะที่นั่งนิ่ง สายตาทอดมองยังถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าก็ลุกขึ้นยืน เปิดวินโดว เลือกเอาชุดเครื่องแต่งกายเดิมและดาบคู่มือออกมาสวมสะพายไว้ จากนั้นก็เทน้ำจากกระติกเพื่อล้างเอาเครื่องแต่งหน้าออก เสร็จแล้วก็หันมาทางหญิงสาวที่นั่งยิ้มเย็นอยู่

“ปลดธนูของเธอออกมา”

ลูซี่มีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวถอนใจยาว

“ถ้านั่นคือคำตอบของคุณ หน้าที่ของฉันก็หมดแล้ว บอกตรง ๆ นะคะ ฉันเสียใจที่คุณเลือกอย่างนั้น”

ลูซี่ลุกขึ้นยืน โบกมือเพียงครั้งเดียว ของทั้งหมดก็หายวับไป หญิงสาวยิ้มให้เขาอีกครั้ง

“ขอให้โชคดีนะคะ ฉันลูซี่ รองหัวหน้าสมาคมนักข่าว เจอกันครั้งหน้าหวังว่าเราจะยังคงคุยกันได้เหมือนเดิม”

หญิงสาวก้มศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะถอยวูบออกไป อดีตนายทหารรบพิเศษยิ้มบาง ๆ สองมือเอื้อมไปกระชากดาบออกจากซอง เมื่อผัสสะบอกว่ามีอะไรบางอย่างที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจปรากฏขึ้นแทนที่ลูซี่ เพียงแต่เขายังไม่เห็นตัว

“เมื่อนายปฏิเสธขอเสนอของเรา นั่นหมายถึงเป็นศัตรู ทางเลือกเดียวของนายคือ ตาย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5122 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:41
    เหตุผลของลู่ซี่ ฟังแล้วกวนบาทา # เฮียรัน จัดไป
    #5122
    0
  2. #4844 Ohsem (@hztao68) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:10
    ใครกันแน่ที่จะตาย 5555555
    #4844
    0
  3. #4744 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:39
    ขอบคุณครับ
    #4744
    0
  4. #3333 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 21:54
    แอบแลดูเลือดร้อนนะนายคนนี้ เหอๆ -..-'
    #3333
    0
  5. #3308 star2star (@loli1996) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:37
    บอกตัวเองเถอะคุณโจร
    #3308
    0
  6. #3071 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 17:46
    เอาน่า โบราณว่าไว้ลูกผู้ชายถ้าไม่ต่อยกันก็ไม่รู้จักกัน (เด่วก็เป็นเพื่อนกัน)
    แต่มายา นี่ใช้ได้เลยนะ หยุดพลองของอรชุนมือป่าวด้วย
    #3071
    0
  7. #2339 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 21:39
    เตชิดเอ๊ยเล่นกับใครไม่เล่นดันมาเล่นกับพระเอกเราเเต่ว่าเตชิดนี่บ้าจริงๆเหรอ
    #2339
    0
  8. #1505 บุรุษโดดเดี่ยว (@noomyakoo) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:21
    จัดหนักแม่ไม้มวยไทยครบชุดเลย
    #1505
    0
  9. #1504 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:30
    เอาเลย รันม่า ทำให้หายบ้าสักที
    #1504
    0
  10. #1503 oQoQo (@qsnavigation) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:29
    #1503
    0
  11. #1502 YO(怠惰) (@yukio-omine) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:56
    ขอบคุณครับ
    จะรออ่านต่อนะครับ
    #1502
    0
  12. #1500 NOS+ (@asuwannarat) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 05:30
    เลเวล 99 เองนะ หุหุ สูงกว่าอรชุนอีก
    #1500
    0
  13. #1499 ซาลาสซา (@sasalassa) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:55
    เล่นเกมจนอินเกิน จะกลายเป็นแบบเตชิต หรือไม่เตชิตก็เป็นแบบนี้ในโลกจริงด้วย ฮา
    #1499
    0
  14. #1498 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:37
    บ้าจริงป่าวเนี่ย

    จะชนะมั้ยนะ
    #1498
    0
  15. #1497 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:23
    ดวงซวยเจอคนบ้านะนิ
    #1497
    0
  16. #1496 ประกฤติ (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:11
    Happy Valentine ขอบคุณนะครับ

    สั้นไปหน่อย แต่ก็ขอบคุณที่มาช่วยเติมสีสันให้กับวันนี้

    ไป ๆ มา ๆ เอาพญางูจงอาง 3 เศียร มาขี่ได้ นี่มันต้องเป็นเทพแล้วกระมั้ง แถมระดับตั้ง 99 อีกต่างหาก มองปราดเดียวก็ทราบว่าอรชุนเป็นเทพอสูร แถมน้องสาวยังสามารถรับพลองของอรชุนได้แบบสบาย ๆ

    ไร้ทเตอร์ กำลัง เสนออะไร ? ผู้เล่นฝีมือดี ? ที่จะมาร่วมทีม โจรสลัด

    หรือ เทพอสูรที่น่าจะมาช่วยรัน ชุดใหม่ ?
    #1496
    0
  17. #1495 อ่านการ์ตูน (@khimkhimza32) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:46
    ไม่ใช่เต่าวุ้ย หักมุมงูเฉยเลย เจอเทพติ๊งต๊องนี่หว่าเวล99 แต่บ้า
    #1495
    0
  18. #1494 หมอกเงา (@lumpang) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:44
    ขอบคุณ
    #1494
    0
  19. #1492 No-future (@no-future) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:17
    เอาละสิ เกาะเต่าป่าวว
    #1492
    0
  20. #1490 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:22
    ปริศนาแฮะตอนนี้ รอดูครับว่าเป็นเกาะหรืออะไรแน่ อาจจะเป็นปราการเคลื่อนที่ก็ได้นะ หุหุ หรือเรือดำน้ำล่ะเนี่ย
    #1490
    0
  21. #1488 Acedia(怠惰) (@yukio-omine) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 05:21
    ขอบคุณครับ
    จะรออ่านต่อนะครับ
    #1488
    0
  22. #1487 คุณมึนจัง (@lucky000) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 04:53
    เกาะเป็น เต่ายักษ์   คนเป็น พระอภัยมณี กับ นางเงือก  ..... กำลังหนี ผีเสื้อสมุทรอยู่   5555+
    #1487
    0
  23. #1486 NOS+ (@asuwannarat) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:27
    คนอ้า ฮ่าๆๆๆ แล้วยังไงต่อไปเนี่ย
    #1486
    0
  24. #1484 เมราส_เฟย์ (@maras_fay) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:02
    โห!! เอาจริงแหะ เรื่องการฝึกวิชาตัวเบาด้วยการวิ่งบนทะเล
    (ไม่เคยเห็นมาก่อน ^^)

    ปล. เจอคนบ้า ไม่เท่าไร แต่ดันบ้าแล้วเก่ง นี่ดิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:06
    #1484
    0
  25. #1483 หมอกเงา (@lumpang) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:55
    ขอบคุณ
    #1483
    0