วันที่ 26 เดือน 11 ปี 48 มันช่างเป็นวันที่น่าเศร้านักสำหรับฉัน....เพราะเป็นวันที่คนที่ฉันรักที่สุดในโลกจากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับมาได้.....ทำไมนะ สวรรค์ช่างใจร้ายเสียจริง....
เช้าวันนั้น ฉันกับแม่ไปทำบุญที่วัดในตอนเช้า
ฉัน : ม่าม้า...อยากไปดูหนังงะ >_<
แม่ : แม่ไม่อยากไปงะ
ฉัน : แต่หนู๋อยากไปปปปปป
แม่ : (ทำเป็นไม่สนใจ แล้วเดินกลับบ้าน)
ฉัน : (เดินตามแม่ไป) น่าน้าๆ อยากไปดูหนังงะ
แม่ : (-_-! )
ฉัน : พระเอกเรื่องนี้หล่อ โคดๆ
แม่ : เหรอ
ฉัน : นางเอกสวย
แม่ : แล้วไงจ๊ะ
ฉัน : ถ้าแม่ไปหนู๋จ่ายค่าดูหนังให้เลยเอ้า!
แม่ : แน่นา....
ฉัน : ถ้าแม่พาไป...หนู๋เลี้ยง
แม่ : งั้น โอเค...เลิกเรียนแล้วรีบกลับบ้านมาละกัน แม่จะทำกับข้าวไว้ให้ บอกน้องด้วยละ
ฉัน : โอเช เจ้าค่ะ....หนู๋รักแม่ที่สุดเลย (ฉันเข้าไปกอดแม่เต็มที่เลย)
แม่ : ปล่อยได้แล้ว แม่หายใจไม่ออก
ฉัน : ไปโรงเรียนก่อนนะค่ะ จุ๊บๆ
หลังเลิกเรียน...4 โมงเย็น
ท่านพ่อตั้งวงสุราแล้วเรียบร้อยที่หน้าบ้านกับเพื่อนๆ ฉันกับน้องก็เลยไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเที่ยว ส่วนแม่ฉันกำลังทำอาหารอยู่หลังบ้าน
แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่เป็นไปอย่างที่คิด
บ่าย5โมงเย็น
แม่ออกไปซื้อน้ำแข็ง กับน้ำอักลมมาเพิ่มให้พ่อกับเพื่อนพ่อ...
จู่ๆ มีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลโทรเข้ามาแจ้งว่า "แม่เสียชีวิตแล้ว" ซึ่งคนรับโทรศัพท์นั้นก็คือ พ่อของฉันซึ่งกำลังเมาได้ที่
เมื่อได้ยินอย่างนั้น พ่อก็หายเมาเลยทันที พ่อพาฉันกับน้องมาที่โรงพยาบาล โดยไม่ยอบเรื่องอะไรเลยทั้งสิ้น
พอเรามาถึงโรงพยาบาลหน้าห้องดับจิต น้องก็ถามพ่อถึงแม่ ว่า "แม่หายไปไหน"
ญาติพี่น้องของฉันที่อยู่ด้วยต่างก็ร้องไห้กันอย่างเงียบๆ
ในที่สุดฉันก็ได้คำตอบแล้วละว่า "แม่หายไปไหน"
แม่ของฉันได้จากฉันไปแล้วอย่างไม่กลับมาอีก ไม่แม้แต่จะมองเห็น ไม่แม้แต่จะพูดกับฉันสักคำ
อาพาฉันกับน้องไปส่งบ้าน แล้วนำอาหารมื้อสุดท้ายที่แม่ทำมาให้ฉันกับน้องกิน
รสชาติของมันแทบจะไม่รู้สึกเลยว่ามันมีรสอะไร...เพราะมันเต็มไปด้วยน้ำตาของฉันที่ไม่อาจเหือดแห้งได้
แม่จากฉันไปด้วยอุบัติเหตุที่ชนแล้วหนี ...ซึ่งปัจจุบันนี้คนที่พรากแม่ของฉันไปก็ยังคงลอยนวลอยู่
..........................................
รักแม่เสมอ...อยากบอกรักแม่ อยากกอดแม่อีกครั้งแต่ฉันคงทำได้เพียงมองภาพต่างหน้าของแม่ที่ส่งยิ้มมาให้ เท่านั้นเอง
...............................................................
คึดถึง...แด่เม่
พฤศจิกายนวันที่ยี่สิบหก
เล่นตลกชีวิตเป็นหนักหนา
แม่จากไปแสนไกลลับสายตา
ไม่กลับมาไม่มีไม่หวนคืน
......................................................................................
คุณแม่จ๋าแม่ช่วยบอกหนูหน่อย
หนูยังคอยคำตอบบอกได้ไหม
คุณแม่จ๋าแม่อยู่แห่งหนใด
หรืออยู่ในชั้นสวรรค์ช่วยบอกที
ถึงร้างลาร้างขาดหากร้างแม่
ถึงท้อแท้สิ้นหวังหมดชีวี
แม่สอนไว้ให้ลูกจงทำดี
ขอให้มีธรรมะอยู่ในใจ
โอ้ลูกยาสุดแสนคึดถึงแม่
ชำเลืองแลดูภาพน้ำตาไหล
ลูกยาน้อยรักแม่สุดดวงใจ
แม่จากไปลาลับไม่กลับมา
..........................................................................
คิดถึงและรักแม่ตลอดไปชั่วนิรันดร์
โบตั๋นสีชา
ความคิดเห็น