16 มิถุนายน 2552
ไดอารี่ที่รัก...
นานแล้วนะที่ผมไม่ได้เขียนอีก
วันนี้เพราะมีเรื่องที่เก็บเอาไว้ในใจไม่ไหวถึงได้ต้องระบายลงในไดอารี่อีกครั้ง
ผมผิดหวังอีกแล้ว ครั้งที่ 2 ติดกันเลย
ผมน่าจะรู้ตัวเองว่าไม่ควรจะคาดหวังมากเกินไป ไม่ควรเลย...สุดท้ายก็ลงเอยแบบนี้สินะ
ยิ่งคาดหวังมากเกินไปก็ยิ่งผิดหวังรุนแรงมากเท่านั้น
ผมอยากร้องไห้นะ...แต่ทำไมน้ำตามันไม่ไหลล่ะ
ใบหน้าผมช่างด้านชา...ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด
ทั้ง ๆ ที่ผมได้ยินคำพูดที่ทำให้ผมผิดหวังนั่นแล้ว
ความรักของผมมันดูไร้คุณค่าขนาดนั้นเชียว มันเหมือนเด็กเล่นขายของขนาดนั้นเชียว
เหรอ...นั่นสินะ เพราะผมต้องการมากเกินไป เพราะผมคาดหวังมากเกิน
สุดท้ายจึงได้ลงเอยด้วยคำพูดนั้นสินะ
“ใครให้ความรักเรามาเท่าไหร่ เราก็ให้ตอบกลับไปเท่านั้น”
มันทำให้ผมด้านชาไปในทันทีที่ได้ยิน
ผมหวังมากกว่านั้นไม่ได้เชียวหรือครับ คนที่จะรักผมได้มากกว่าที่ผมรักเขา
คงไม่มีคนแบบนั้นในโลกนี้สินะนอกจากพ่อแม่ของผมเอง
สุดท้าย...มันก็กลายเป็นแบบนี้เหรอ
สุดท้ายแล้ว ผมก็ต้องพบกับจุดจบแบบนี้สินะ
คงจะดีแล้ว...กับความโลภของผม
คงจะดีแล้ว...ที่ผมจะสร้างกำแพงขึ้นมาใหม่ ให้แข็งแรงยิ่งกว่าเก่า ให้หนาทึบยิ่งกว่าเดิม
แล้วผมจะได้มีภูมิต้านทานอีกครั้ง
ผมรู้แล้วว่าการที่ยอมใจอ่อน ยอมปลดปล่อยตัวเองออกมาจากกำแพง
มันทำให้ผมต้องรู้สึกแบบนี้
ผมคงจะไม่ทำมันอีก
ถึงจะตัดใจไม่ได้...แต่คิดว่าหัวใจคงจะด้านชาขึ้นเยอะ
ผมควรจะพึงสังวรไว้ว่า
ผมนั้นไร้ตัวตนในสายตาคนอื่นมาตั้งแต่แรก
ไม่น่าทะเยอทะยานที่จะเป็นที่รักเลยจริง ๆ หึ หึ
เพราะความโง่งมของผมเอง หัวใจของผม...ผมจะเยียวยามันเอง
ถึงจะหายช้า...แต่มันต้องหายสนิท!
ขอบคุณนะ...ที่มอบความรู้สึกแบบนี้ให้ผม
ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ตอกย้ำถึงตัวตนของผม
“ว่าแกไม่ควรสะเออะมาอยู่ในแสงสว่าง!!”
ความคิดเห็น
อ่า อย่างน้อยผมก็จะอยู่ข้างๆพี่นะฮะ
มีอะไรคุยกับบัฟได้นะคะ ยินดีรับฟังมากๆเลย
สู้ๆ นะคะ
พี่อาชูร่าเป็นอะไรไหมค่ะ?
หนูก็พอเข้าใจพี่นะค่ะ
ถึงจะไม่มากก็เถอะค่ะ
เเต่ก็พอรู้ว่าเป็นไง
เเต่พี่ไม่ได้อยู่คนเดี่ยวนะค่ะ
มีคนที่รักพี่อยู่เยอะเเยะไป
หนูคนหนึ่งล่ะค่ะที่รักพี่อาชูร่า
เพราะฉะนั้น อย่าท้อนะค่ะ ก้าวต่อไปค่ะ
ถึงแม้พี่อาจจะคิดว่าพี่ไม่ควรอยู่ในแสงสว่าง
แต่พี่คือแสงสว่างของใครหลายๆคนนะค่ะ อย่างน้อยหนูคนนึงนี่ไงค่ะ
ขอบคุณทุกๆอย่างนะค่ะ พี่ชู
......มนุษย์ก็คือ มนุษย์อยู่ดีสิน่ะ เฮ้อ