จิต ว่าง เปล่า [เรียนรู้ หรือ ล้มเหลว]

                บางครั้งก็สงสัยว่าทำไม...ความรู้สึกที่กดทับไว้ในก้นบึ้งของจิตใจจึงได้ฟุ้งกระจายขึ้นมาได้ ความทุกข์ระทมและความเจ็บปวด ทุกอย่างที่ไม่อยากจดจำ...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นต้นตอของเรื่องราวบางอย่างดำเนินต่อไปสู่อีกเหตุการณ์หนึ่ง

            เคยคิดว่าชาชินเสียแล้ว...หัวใจตายด้านเสียแล้ว แต่เปล่าเลยที่จริงแล้วแค่ “ลืม” เท่านั้น ทั้งการหัวเราะ ความสุข การร้องไห้ ทุกสิ่งทุกอย่างจมหายไปพร้อมกับความเจ็บปวดในหัวใจ ฝังกลบมันไว้จนมิดและได้ลืมเลือนมัน จนกระทั่งคิดว่าหัวใจชาชินและคิดว่ามันตายด้าน

            ลืมเลือนซึ่งการร้องไห้...ร้องเพราะสิ่งใด?

            ลืมเลือนการหัวเราะ...หัวเราะเพราะใครและเพราะอะไร?

            ลืมเลือนคนสำคัญ...สำคัญจริงหรือ?

            น้ำตา ความเศร้า ความสุข ทุกอย่าง... หลอมรวมเป็นหนึ่ง

            ไม่มีสิ่งใดสำคัญที่สุด ไม่มีเลย...ภาพลวงตาหรือความจริง

            ภาพฝันที่จินตนาการ...แสนสุขและไร้ซึ่งสิ่งรบกวน

            หรือ

            ความจริงที่ไม่แปรเปลี่ยน...เจ็บแน่นฝังลึกไม่มีทางลืมเลือน

            คำตอบในตอนนี้ “ไม่เหมือนเดิม”

            จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว...ได้เรียนรู้และจดจำ

            ลืมตัวตนของตนเอง และจดจำใหม่อีกครั้ง

            คราวนี้จะต้องไม่อ่อนแอ และ จะไม่ย่อท้อต่อสิ่งลวงหลอกทั้งปวง

            สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เชื่อและไว้วางใจได้ก็คือ “ตัวเอง” เท่านั้น