วันที่เหนื่อยและเสร็จสิ้นการสอบ

            8 มีนาคม 2533

                สอบเสร็จแล้วสินะ นานจริงๆ กว่าจะเสร็จสิ้นทุกอย่าง … (เหนื่อย)

                ตอนนี้เหลือแต่ซ้อมและรับเกียรติบัตรวันจริง เลือดรักสถาบันนี่มันพุ่งเอาตอนใกล้จบจริงๆ แฮะ

                วันนี้เกิดอยากฝึกวาดรูป พอเอาเข้าจริงแล้วท้อแฮะ ทำไมใจไม่สู้เหมือนนิยายเลยวะ!

                มันต้องมีสักวันที่เราจะได้วาดภาพประกอบฟิคให้ตัวเอง (แต่คงนาน)

                ไม่ได้เขียนไดอารี่นาน (โคตร) แต่พอนึกอยากจะเขียนทีไรต้องอยู่ในสภาพจิตตกอนาถทุกที

                ชักทำตัวขวางโลกขึ้นทุกวันแฮะ หรือทำตัวขวางคนอื่นกันนะ (ไม่แน่ใจ)

                อูว์ อูว์ อยากเป็นมาเรีย อยากหลอนมากกว่านี้ จะได้ไม่ต้องคิดอะไรอีก

                พอคิดว่าไม่ได้คุยกับพี่วินมานานมากแล้วมาคุยกันอีกก็รู้สึกเกร็งแปลกๆ

เฮ้อ...บางทีเราคงทำตัวเองแหละเนอะ จะโทษใครได้หากเขาจะไม่รักไม่ชอบเราอีก

คงได้แต่ปลงตกกับชีวิตที่แสนอนาถชีวิตเดียวนี้ ยิ้มเข้าเถอะ ยิ้มรับกับทุกอย่าง

แม้จะอยากร้องไห้ แต่น้ำตากลับไม่ช่วยแก้ปัญหา มันทำได้แค่ระบายความอัดอั้นตันใจเท่านั้น

เราควรจะเดินไปทางไหนดีนะ ที่ๆ สามารถอยู่ได้อย่างแท้จริงไม่ไปเกะกะขวางทางชาวบ้านเขา ไม่ไปเกะกะสายตาใคร

อยากหายเหนื่อย อยากสบายใจ อยากมีคนที่เข้าใจเราโดยไม่ต้องถาม อยู่ข้างๆ รับฟัง

ก็แค่ต้องการคนฟังในสิ่งที่อยากระบาย ไม่ได้ต้องการให้ใครมาตำหนิติเตียน แบบนั้นก็ยิ่งติดลบน่ะสิ  555+

ชักบ้าแฮะ วันนี้ท่าจะเมาข้อสอบ พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว

ฉบับหน้าคงอีกนานเหมือนเดิม ไว้เจอกันใหม่นะไดอารี่