นาฬิกาของฉัน หยุดนิ่งอยู่ ฯ ช่วงเวลาแห่งสุขนั้น


	ฉันอาจจะเป็นคนที่เรียกร้องหาอดีต ทั้งที่รู้ว่าคิดไปก็เท่านั้น ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งต่างๆ ได้ แค่คิดก็มีความสุข ... เวลาของฉันหยุดนิ่งอยู่ ณ เวลานั้น ...โลกใบเดิมที่ฉันคิดว่ามันเล็กนิดเดียวจนอยากจะแหวกเปลือกของโลกนั้น ออกมาเผชิญกับความเป็นจริงภายนอก ...โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่า เปลือกที่ฉันอยากจะหนีออกมา คือรั้วที่กั้นฉันให้ห่างจากความเจ็บปวดทั้งปวง ...และฉันออกมาจากเปลือกนั้นแล้ว ...ฉันจะไม่สามารถ กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้อีก... โลกเสมือน...ชีวิตในวัยเรียน ช่างเป็นโลกที่สงบสุข มีสีสัน ความรักของเด็กๆ บริสุทธิ์สดใส...ความฝัน โลกแห่งความเป็นจริง ...ชีวิตวัยทำงาน โลกของผู้ใหญ่ เคว้งคว้าง โลกของการแข่งขันเพื่อเอาชีวิตรอดเลี้ยงปากท้อง และแสวงหาความก้าวหน้า ฉันไม่ได้อยากอยู่ในโลกของผู้ใหญ่หรอก แต่กาลเวลาผลักให้ฉันเดินออกมาจากโลกของเด็ก...และฉันก็กลับไปในโลกเสมือนที่สงบสุขแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว วงจรชีวิตของโลกผู้ใหญ่ ทำงาน สร้างครอบครัว มีลูกหลาน ฉันยังคิดภาพตัวเองในสภาพนั้นไม่ออกเลยสักอย่าง การมีแฟนกับการใช้ชีวิตคู่ต่างกันเหลือเกิน ฉันเกขึ้นมาว่าถ้าฉันไม่มีเวลาว่างให้ตัวเองอีกต่อไปล่ะ ถ้าฉันอยากจะหยุดพักเหมือนปิดเทอมล่ะ...ฉันจะหยุดได้ไหม??? ฉันอยากจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในโลกของความเป็นจริง....อยากจะหลอกตัวเองว่ายังอยู่ในโลกของเด็กต่อไป ตอนเป็นเด็กเวลามีคนมาถามว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร? ฉันตอบอย่างไม่ลังเล...และไม่ได้คิดเลยว่าต้องทำอย่างไรถึงจะได้เป็นอย่างที่ฝัน ชีวิตเรียน เล่น และสนุกไปวันๆ แต่ตอนนี้ หากมีคนถามฉันว่าอยากเป็นอะไร...??? คำตอบของฉันคงมีแต่ความเงียบงัน... ..... .... ฉันไม่อยากเป็นอะไร...แค่อยากเป็นตัวของฉันเองที่ไม่ต้องสวมหัวโขน แต่การใช้ชีวิตในสังคม...การจะทำตามใจตัวเองทั้งหมด มันยากเหลือเกิน แต่มันก็เป็นเส้นทางที่ทอดยาวที่ฉันจะต้องเดินต่อไปอย่างหันกลับไม่ได้ เพราะฉันไม่ใช่เด็ก...ที่จะซุกตัวอยู่ในโลกเสมือนที่แสนสุขนั้นอีกแล้ว ฉันกลับเข้าไปในที่นั้นไม่ได้... เวลาไม่อาจย้อนกลับ...

นาฬิกาของฉัน หยุดนิ่งอยู่ ฯ ช่วงเวลาแห่งสุขนั้น

ความคิดเห็น