นี่ก็เกือบจะเป็นเวลาสองปีกว่าแล้วหลังจากที่ออกมาจากรั้วมหาลัย ได้กลายเป็นผู้ใหญ่มีงานมีการทำ
นั่นเป็นแค่เปลือกนอก เรายังรู้สึกว่าเรายังเป็นเด็ก ไม่พร้อมที่จะทำงานในโลกที่สับสนวุ่นวายนี้สักเท่าไร...ทั้งที่ตัวเองก็รู้ดีนะว่าเราหยุดเวลาไม่ได้ แล้วเวลามันก็เดินไปเรื่อยๆ ตามวิถีของมัน ...คนเราต้องทำงานและก็อยู่กับการทำงานไปตลอดชีวิต แล้วเราก็จะเริ่มกลายเป้นคนเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่เรื่องของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะเราไม่เคยอยากจะเติบโตขึ้นเป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองแบบนั้น เราจึงไม่มีความสุขกับโลกที่ผู้ใหญ่อุปโลกขึ้น แล้วเราก็ต้องทำตาม เพราะทุกคนทำตามกันมาเป็นทอดๆ ...ชีวิตมนุษย์เงินเดือนนี่มันเหนื่อยล้า จริงๆ นะ
จากที่เราเคยมีเวลาเขียนนิยายได้ ...แต่ตอนนี้เราก็มีเวลาเหมือนเดิม แต่เรากลับเขียนนิยายไม่ได้ เพราะมันไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน ที่เป้นอย่างนี้ สาเหตุหนึ่งก็มาจากจิตใจที่อ่อนแอของเราเอง ...เราอ่อนไหวกับสิ่งยั่วยุได้ง่าย สิ่งยั่วยุที่ว่าก็คือภาระหน้าที่การงานที่เราต้องรับผิดชอบ มันไม่สนุกเลย ไม่แปลกใหม่ เป็นงานที่เรื่อยๆ เปื่อยๆ ไม่มีจุดมุ่งหมาย
"ก็เราพิชิตจุดมุ่งหมายมาได้แล้ว ตั้งแต่ตอนรับปริญญานี่นา"
คราวนี้ต้องหาเป้าหมายด้วยตัวเอง มันเลยไม่รู้จะไปทิศทางไหน แต่ก่อนมีแต่คนพูดใส่หูว่าจะต้องเรียนให้จบแล้วมีการงานดีๆ ทำ แต่ไม่เห็นมีใครเคยบอกว่าแล้วหลังจากนั้นล่ะ...มันจะเป็นอย่างไรต่อไป มันไม่ใช่นิยายนะ...นี่คือชีวิตจริงไม่ใช่ว่าอยากตัดจบตอนไหนก็ได้
ชีวิตมันต้องดำเนินต่อ
.
.
.
แต่เหนื่อยใจแบบสุดๆ เลยอ่ะ
นั่นเป็นแค่เปลือกนอก เรายังรู้สึกว่าเรายังเป็นเด็ก ไม่พร้อมที่จะทำงานในโลกที่สับสนวุ่นวายนี้สักเท่าไร...ทั้งที่ตัวเองก็รู้ดีนะว่าเราหยุดเวลาไม่ได้ แล้วเวลามันก็เดินไปเรื่อยๆ ตามวิถีของมัน ...คนเราต้องทำงานและก็อยู่กับการทำงานไปตลอดชีวิต แล้วเราก็จะเริ่มกลายเป้นคนเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่เรื่องของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะเราไม่เคยอยากจะเติบโตขึ้นเป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองแบบนั้น เราจึงไม่มีความสุขกับโลกที่ผู้ใหญ่อุปโลกขึ้น แล้วเราก็ต้องทำตาม เพราะทุกคนทำตามกันมาเป็นทอดๆ ...ชีวิตมนุษย์เงินเดือนนี่มันเหนื่อยล้า จริงๆ นะ
จากที่เราเคยมีเวลาเขียนนิยายได้ ...แต่ตอนนี้เราก็มีเวลาเหมือนเดิม แต่เรากลับเขียนนิยายไม่ได้ เพราะมันไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน ที่เป้นอย่างนี้ สาเหตุหนึ่งก็มาจากจิตใจที่อ่อนแอของเราเอง ...เราอ่อนไหวกับสิ่งยั่วยุได้ง่าย สิ่งยั่วยุที่ว่าก็คือภาระหน้าที่การงานที่เราต้องรับผิดชอบ มันไม่สนุกเลย ไม่แปลกใหม่ เป็นงานที่เรื่อยๆ เปื่อยๆ ไม่มีจุดมุ่งหมาย
"ก็เราพิชิตจุดมุ่งหมายมาได้แล้ว ตั้งแต่ตอนรับปริญญานี่นา"
คราวนี้ต้องหาเป้าหมายด้วยตัวเอง มันเลยไม่รู้จะไปทิศทางไหน แต่ก่อนมีแต่คนพูดใส่หูว่าจะต้องเรียนให้จบแล้วมีการงานดีๆ ทำ แต่ไม่เห็นมีใครเคยบอกว่าแล้วหลังจากนั้นล่ะ...มันจะเป็นอย่างไรต่อไป มันไม่ใช่นิยายนะ...นี่คือชีวิตจริงไม่ใช่ว่าอยากตัดจบตอนไหนก็ได้
ชีวิตมันต้องดำเนินต่อ
.
.
.
แต่เหนื่อยใจแบบสุดๆ เลยอ่ะ
ความคิดเห็น