สิ่งที่ฉันเป็น

เย้ๆๆๆ...2 วันแล้วที่ไปเรียนคอร์สช่างแอร์

ยุ่งยากลำบากจริงเลย เรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัด

แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้วัดความอดทนของตัวเองไปในตัวว่าจะทนไปได้แค่ไหน

ที่สงสัยตอนนี้มีอยู่อย่างเดียวว่า การเป็นช่างมันดูน่ากลัวมากจนผู้หญิงไม่กล้าไปเรียนเลยเหรอ...ทั้งคอร์สมีฉันเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว หรือว่าการเลือกของฉันมันห่างไกลจากความเป็นหญิงมากไปหน่อย




เอาวะไหนๆ ก็เปลืองเงินพ่อแม่ส่งเสียแล้วก็เรียนให้ได้ความรู้สมกับค่ารถหน่อย ...วันที่ 4 มหาลัยก็เปิดเทอมแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าวิชาตัวไหนเปิดสอนบ้าง จะบ้าตาย นี่ตูทำอะไรอยู่ฟระ...พอนึกได้อย่างนี้ อาทิตย์หน้าก็ต้องลงทะเบียนเรียนแล้วนี่หว่า อย่านี้ตูจะเรียนจบไหมเนี่ย ไม่รู้อะไรสักอย่าง


เพื่อนมาชวนให้ไปเป็นไกด์สมัครเล่นวัดพระแก้ว เพื่อฝึกภาษา...อืมมมม เรียนสายภาษาแต่ทำไมตูยังไม่รู้เรื่องอีกวะ หรือว่าสมองตูมานน้อยกว่าชาวบ้านชาวช่อง ลองดูอีกที บางทีอาจจะไป ก็น่าสนดีเหมือนกัน ไปฟังฝรั่งพูดแล้วก็ฝึกภาษามือ เพราะตัวเองภาษาประกิตไม่ค่อยหระเตื้องเท่าไร
ทั้งที่ก็เรียนมาไม่ต่ำกว่า 10 ปี ยิ่งเรียนยิ่งโง่จริงๆ เลยตู

แล้วก็ยังกราแดะเรียนวิชาโทเยอรมันอีก คราวนี้ล่ะ ภาษาตีกันยุ่ง คนท่องก็สับสนใจว่าไอ้นี่ในภาษานี้เรียกว่าอะไร (ฟะ)

อีกสองปีก็จะเรียนจบออกมาเป็นภาระสังคมแล้ว คราวนี้เห็นทีว่าต้องตั้งใจมากขึ้นหน่อย 2 ปีที่ผ่านมาเรียนชิวๆ เหลือเกิน เห็นผลการเรียนแล้วอยากซิ่ว TT^TT







เพื่อนๆ ที่มหาลัยจะเป็นอย่างไรกันบ้างนะเนี่ย...คิดถึงคิดถึง
ปิดเทอมมาก็ได้แต่โทรคุยกัน ดีนะที่โปรโมชั่นดี เสียตังไม่เท่าไร ถ้าค่าโทรมันแพงอย่าหวังว่าฉันจะโทรเลย ตูยอมคิดถึงในใจดีก่า สบายตังในกระเป๋าพ่อแม่ เพราะยังแบมือขอตังที่บ้านใช้อยู่เลยเกรงใจ

รู้ซึ้งจากการที่ไปทำงานพิเศษแล้วว่ากว่าที่พ่อแม่จะหาเงินมาแต่ละบาทมันยากมาก ...ดังนั้นพอเงินเดือนออกก็พาแม่ไปเที่ยวเกาะเกร็ด...โยมีกระเป๋าตังเราซัพพอต รู้สึกว่าแม่จะสนุกมากเลย ทั้งๆ ที่เราก้มาหลายรอบแล้ว ไม่รู้สึกเท่าไร แต่พอเห็น แม่ตื่นตาตื่นใจก็เลยรู้ว่า...การที่เราให้เวลากับแฟนกับการให้เวลากับพ่อแม่ความสุขใจมันต่างกัน





เพราะส่วนมากคนที่เป็นวัยรุ่นจะให้เวลากับแฟนก่อน ดูๆ ไปก็สงสารคนที่เลี้ยงเรามา เรากลับไปให้ความสำคัญกับคนอื่นก่อนพวกเขา ...ทั้งๆ ที่แฟนก็แค่คนๆ หนึ่งที่เราขาดไปก็ไม่ตาย หาเอาใหม่ได้ แต่กับคนในครอบครัวที่วันหนึ่งเราต้องจากเขาไป เรากลับไม่สนความรู้สึกของพวกเขาเลย

น่าเศร้า