Sweet Sorrow

เพื่อสิ่งที่ตัวเองต้องการ ฉันยอมเป็นคนที่ร้ายกาจ

มีคนบอกว่าดูฉันไม่ออกว่าฉันคิดอะไรอยู่ คนที่พูดก็คือเพื่อนฉันเอง เพื่อนในกลุ่มเดียวกัน เรียนด้วยกันมาตลอด

ฉันเคยพูดถึงเพื่อนหลายครั้งแล้ว และก็มีก็จะมีเรื่องของเพื่อนๆ เข้ามาในชีวิตเสมอ เพราะกลุ่มของฉันเป็นกลุ่มใหญ่

ดูฉันไม่ออกเหรอ มีหลายคนแล้วที่พูดอย่างนั้น
ทำไมถึงอยากจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันนัก ภาพที่ฉันสร้างขึ้นมาไม่ดีพอรึไง ฉันก็เป็นเพื่อนที่ดีแล้วไง อยากพูดอะไรให้ฟัง ก็พูดมาสิ อยากรู้เรื่องอะไรฉันก็ตอบ ให้คำปรึกษาได้ แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ

ยังจะอยากรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันไปทำไม

มันไม่น่าดูหรอก ฉันไม่ใช่คนที่เพียบพร้อมไปทุกอย่าง...ภาพที่แสดงออกให้ใครๆ เห็น ก็แค่คนที่สงบในทุกสถานการณ์
ในเวลาที่คนอื่นแตกตื่น ทำไมฉันจะต้องตื่นตาม ฉันอยู่สงบๆ เพื่อใช้หัวคิดไม่ดีกว่าเหรอ

ทำไมถึงอยากรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันนัก

ข้างในของฉันไม่สวยงามอย่างภาพที่ฉันสร้างขึ้นหรอกนะ...ฉันไม่อยากให้ใครสัมผัสถึงเนื้อแท้ของฉัน เพราะฉันกลัวว่าสักวันฉันจะต้องเสียคนที่ฉันเรียกว่าเพื่อนไป

ฉันกลัวตัวตนของตัวเอง 

กลัวอารมณ์ที่รุนแรงของตัวเอง

ความเกลียด ความไม่พอใจของฉัน มันเหมือนพายุ

เพราะอย่างนี้ไงล่ะ ฉันถึงได้พยายามซุกซ่อนความเป็นตัวเองไว้ลึกที่สุด

แต่นั่นไม่ได้หมายถึงความเสแสร้ง...ฉันจริงใจกับเพื่อนทุกคน เพียงแต่...บางครั้งแม้จะไม่พอใจฉันก็ไม่แสดงออกมากมาย

ฉันไม่ได้สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง

เพียงแต่พยายามแสดงออกในด้านที่เป็นส่วนดีมากกว่าส่วนร้าย

สมองของฉันยังสั่งการได้ดีพอ ที่จะเก็บสิ่งที่ไม่ดีไว้ข้างใน

แม้บางครั้งเมื่อมาหยุดคิดถึงสิ่งที่ผ่านมา

ก็อดที่จะรู้สึดเศร้าลึกๆ ไม่ได้

ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร....

เวลาที่ฉันตื่นแต่เช้า เดินทางไปเรียน ฉันรู้สึกหดหู่
บางคนชอบเวลาเช้าเพราะมันสดชื่น

แต่ฉันเกลียดตอนเช้า...ฉันอยากอยู่ภายใต้แสงจันทร์ตอนกลางคืนมากกว่า

เวลาที่ต้องไปเรียนเช้า...ฉันรู้สึกอยากจะหนีให้พ้นจากกฏเกณฑ์ของสังคมขึ้นมาทันที...

ต้องเรียนสูงๆ เพื่ออะไร
จบมาก็ต้องเตะฝุ่น ในมื่อไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองออกมา

ฉันชักจะมีอคติกับโลกใบนี้ซะแล้วสิ