เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร

เรื่องเลวร้ายที่สุดในศตวรรษที่ฉันจะต้องมาปั่นงานที่ค้างไว้
มันน่าเบื่อที่สุดเลย

การบ้านที่อาจารย์ใหเ ทั้งงานที่ต้องทำกับครอบครัว มันรัดตัวฉันจนหยใจไม่ออก
เหนื่อย เบื่อ ไม่รู้จะหาทางออกได้ยังไง
บางครั้งฉันก็อยากจะหยุดเรียนยาวไปเลย เพื่อพักสมองให้เต็มที่เหมือนเป็นการชาร์ตแบตก่อนที่จะกลับมาเรียนใหม่อีกครั้ง
นั่นคงเป็นเรื่องที่ทำหม่ไดเพราะแม่ฉันคงไม่ยอมให้ฉันทำอย่างนั้นแน่
แม่กลัวว่าฉันจะเรียนไม่จบ...เหมือนที่น้องชายเคยเป็น

แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
ฉันชอบที่จะเรียน...และก็สามารถเรียนได้
ฉันเป็นคนหัวดี แล้วก็เป็นลูกคนโต จึงถูกคาดหวังไว้เป็นพิเศษ


พ่อกับแม่ไม่รู้หรอกว่า...ฉันก็ยังเป็นคนธรรมดา
มีบ้างที่อยากหยุดไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น 
พวกเขาไม่ผิดหรอกที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็น

ฉันเองก็ไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง
เพียงแค่ตอนนี้ฉันอยากพักผ่อน...หากเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะมลายหายไปจากโลกใบนี้ซะตอนนี้เลย

ยิ่งภาระกองทับถมฉันมากเท่าไร
ฉันยิ่งรู้สึกว่าฉันหายใจไม่ออกมากเท่านั้น

ฉันเป็นคนที่ต้องการอิสระ...ฉันไม่ต้องการการผูกมัด
เวลาที่ฉันพูดว่าไม่...นั่นก็หมายความว่าไม่

เหมือนกับในตอนนี้ฉันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
การต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจมันทำให้ฉันทุรนทุราย ทรมาน อยากจะหลุดพ้น

เมื่อไรฉันจะหลุดพ้นจากสภาพแบบนี้ซะที