เพื่อนฉันเสียคนเพราะผู้ชาย

เพื่อนฉันเสียคนเพราะผู้ชาย

ไม่รู้เลยว่าโลกกว้างมันจะทำร้ายเราถึงเพียงนี้ ออกจากรั้วโรงเรียนเพียงไม่กี่ปี...เพื่อนสองคนของฉันจะกลายเป็นคนละคน

คนหนึ่งกลับมาเป็นเหมือนเดิม อีกคนกำลังจะตีจาก

สาเหตุก็คือเพราะมนุษย์เพศชาย

นอกรั้วโรงเรียนเราไม่เคยคิดเลยว่าเราจะต้องมาทะเลาะกันเพราะผู้ชาย เพื่อนที่ฉันแน่ใจว่ายังไงก็จะไม่มีทางเปลี่ยนทั้งสองคน กลับเปลี่ยนไป

คนหนึ่งเป็นเพื่อนรักของฉันเอง ฉันรักมากจนไม่อยากแยกห่างจากกัน อยากอยู่ด้วยกัน แต่เพราะความตึงเครียดช่วงเอ็นทรานซ์ทำให้เรามีปากเสียงกัน และเลือกเรียนต่อคนละมหาวิทยาลัย


ฉันคิดว่ามันเป็นผลดีกับเราทั้งสองคนมากกว่าเพราะถ้าเราเลือกที่จะอยู่ด้วยกัน เราก็จะเกาะติดกันแค่ 2 คนไม่สนใจที่จะผูกมิตรกับคนอื่น ฉันมีเพื่อนรายล้อมเพราะฉันเป็นคนปรับตัวได้ง่าย 


แต่เพื่อนรักของฉันมีเพื่อนน้อย เธอต้องโดดเดี่ยว...ช่วงปีแรกในรั้วมหาลัย เราต่างคนต้องไปอยู่หอ เลยไม่ได้ติดต่อกัน ฉันก็ต้องให้เวลากับเพื่อนใหม่ ที่ต้องเรียนด้วยกันไป 4 ปี เราเลยห่างกันเหมือนอยู่คนละสังคมทั้งที่มหาลัยไม่ได้ห่างกันเท่าไรเลย


เธอเริ่มออกนอกทาง ปลีกตัวออกจากสังคม เริ่มคบผู้ชายและผิดนัดกับฉัน เราเลยทะเลาะกันใหญ่โต แทบจะไม่มองหน้ากัน กว่าจะใช้เวลายารอยร้าวที่เกิดขึ้นก็กินเวลาเกือบปี

ตอนนี้ เรากลับมารักกันยิ่งกว่าเดิม เรามีเวลาให้กันมากขึ้น ต่างคนต่างกลัวที่จะเสียกันไป ฉันยังมีเพื่อนที่มหาลัยที่ความสัมพันธ์แน่นเหนียวขึ้น ส่วนเพื่อนรักของฉันก็ค่อยๆ เริ่มมีเพื่อนมากขึ้น เรารู้จักที่จะซึมซับข้อดีและข้อเสียของกันมาใช้ แชร์ความรู้สึกร่วมกันในหลายๆ เรื่อง

ตอนนี้ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย


และเพื่อนอีกคนหนึ่งของฉัน ตอนอยู่ ม. ปลาย เธอเรียบร้อยเป็นกุลสตรี ถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในหิน ไม่มีภูมิคุ้มกันเมื่ออกสู่สังคมหลอกลวง


เธอเอ็นท์ติดมหาลัยเดียวกับฉันแต่คนละคณะ เธอซิ่วไปมหาลัยอีกแห่งเพราะทนความกดดันไม่ไหว และที่มหาลัยแห่งใหม่ เธอได้พบกับพวกที่อาศัยหน้ากากรุ่นพี่ เข้ามาเกี่ยวพันกับเธอ 


ไม่รู้ว่าเพราะเธอเรียนมาในสังคมหญิงล้วนตลอด หรือเพราะเธออ่อนต่อโลกมากเกินไป เธอจึงหลงผิด ไม่ฟังคำทัดทานว่าเขาไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิด

ทุกคนในกลุ่มที่เคยเห็นเขาเตือนเธอ แต่เธอไม่ฟัง แม่เธอร้องไห้ พ่อเธอกลุ้มใจ เธอเคยดีมาตลอด แต่ตอนนี้กลับดื้อแพ่ง และไม่ฟังคำใคร


เขาพาเธอกินเกล้า เที่ยวผับ และคบคนที่ยอมรับเขา เธอกำลังจะลืมกลุ่มเพื่อนที่คอยตักเตือนอย่างพวกเรา ฉันรู้ว่าเธอกำลังหลงเขา เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เข้ามาในชีวิตของเธอ ...เธอทำทุกอย่างเพื่อความพอใจของเขา และเปลี่ยนจากคนเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย ไปอย่างช้าๆ


ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอยและอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าคราวของเพื่อนรักของฉัน เธออาจจะทิ้งพวกเราไปเพื่อเลือกเขา

ทั้งที่เธอเป็นคนออกปากเองว่า ถึงเธอมีแฟนเธอจะไม่ทิ้งพวกเรา ถ้าพวกเราไม่เห็นว่าดี เธอก็จะไม่คบ แต่การกระทำของเธอมันเหมือนกับกลืนน้ำลายตัวเอง
 


ฉันเสียใจที่ต้องมาเห็นเพื่อนๆ ทะเลาะกันเพราะผู้ชาย จนถึงวันนี้ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเพศผู้ ยิ่งติดลบ ฉันไม่ใช่คนที่ยอมทุ่มเทเพื่อผู้ชายจนลืมเพื่อน เพราะสำหรับฉันแล้วเพื่อนสำคัญที่สุด...ฉันเลือกเพื่อนได้โดยไม่ลังเล


ทำไมเธอถึงไม่คิดแบบฉันบ้างนะ ฉันอยากรู้จริงๆ