แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
ฉันลืมตาตื่นขึ้นเพื่อมองเห็นความมืดสลัวในเช้าวันใหม่ สองมือคลำหาหนทางไป อยากจะร้องเรียกชื่อของใครสักคนให้มาช่วย ช่วยฉันออกไปจากความมืดสลัว อันแสนน่ากลัวนี้..แต่ใครล่ะ!!
ชื่อของใครกันที่ฉันจะเรียกหาได้ ฉันยังมีใครอยู่อีกงั้นรึ ในเมื่อรอบกายฉันผู้คนเหล่านั้น ไม่มีเหลืออยู่เลยแม้สักคน!!
ฉันอยากกรีดร้องงงง...อยากกรีดร้อง กู่ก้องร้องตะโกน อยากสบถเสียงพร่ำพรรณาด่าทอ แต่จะด่าทอใครกันล่ะ!!..ในเมื่อฉันไม่มีใคร
โอ๊ย เสีียงของฉันอยู่ที่ไหน พูดออกมาสิ พูดออกมาดังๆ แล้วทุกคนจะได้รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ อยู่ในนี้ อยู่ในที่มืดสลัวแสนน่ากลัวแห่งนี้เพียงลำพัง
"อยากร้องก็ร้องออกมาสิ"
เอ๊ะ..นั่น นั่นเสียงใคร เสียงใครดังก้องขึ้นมาราวกับว่ายืนอยู่ข้างกายฉัน แต่เมื่อหันกลับไปมองทั้งซ้ายและขวา แต่ทำไมล่ะ..ทำไมมันว่างเปล่า
ฉันรู้สึกลัวขึ้นมาจับใจอีกครั้ง เป็นความกลัวที่จมลึกราวกับหลุมดำที่ยากจะหยั่ง
"ร้องไห้สิ เสียใจไม่ใช่เหรอ"
ใคร เธอเป็นใครกัน ออกมาสิ ฉันมองไม่เห็นตัวเธอ ฉันพร่ำพูดอยู่ในใจ เพราะไม่มีเสียง
"จะอยากรู้ไปทำไม เธอแค่ฟังเสียงของฉัน แล้วก็ลองทำตาที่ฉันบอกดูสิ" เสียงก้องกังวานราวกับจะเยาะหยันอยู่ในที
ฉันจะควรเชื่อเธอหรือ แต่ไม่ได้หรอกฉันพูดในสิ่งที่ฉันอยากจะพูดไม่ได้ เพราะไม่มีใครฟัง ไม่ได้หรอก ฉันจะมัวมานั่งร้องไห้เสียใจอยู่ไมได้ ในเมื่อไม่มีใครช่วยปลอบประโลมจิตใจ หากว่าฉันทำอย่างนั้นฉันคงจะต้องนั่งร้องไห้เสียใจไปจนตายเพียงลำพัง..
"ก็เธอไม่มีใคร นอกจาก..ฉัน!!"
ก็คงจะอย่างนั้น แต่ทำไมกันล่ะ...ฉันก็อยากมีคนที่มายืนอยู่เคียงข้างเช่นกัน อยากมีคนให้ร้องเรียกหาเวลาที่ฉันหวาดกลัว อย่างเช่นในตอนนี้
"จะมีพวกเขาไปทำไม ในเมื่อคนพวกนั้นทำร้ายเธอ ซ้าแล้วซำเล่าๆ"
นั่นสินะ พวกเขาทำร้ายฉันอย่างเลือดเย็น ดูพวกเขาทำกับฉันสิ ทุกคนเดินไปข้างหน้ากันหมด ทิ้งให้ฉันอยู่ข้างหลัง ในสถานที่มืดมนนี้เพียงลำพัง ฉันเสียใจ ฉันเสียใจ จะทำยังไงดี หัวใจฉันเจ็บ มันปวดร้าวทรมาน ราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ไม่มีเสียงร้องที่บอกว่าฉันเจ็บ ไม่มีน้ำตาให้ไหลที่บ่งบอกพวกเขาว่าฉันเสียใจแค่ไหน
"แล้วทำไมเธอไม่แสดงออกล่ะ?"
ก็ฉันกลัว ฉันกลัว...
"เธอกลัวอะไร"
ฉันกลัวว่าถ้้าทำอย่างนั้น ฉันจะไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ ทั้งศักดิ์ศรี และกำแพงแก้วกล้าแกร่ง ที่ฉันเพียรสร้างมันขึ้นมาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดมากเกินไปกว่านี้ ฉันกลัว..ฉันกลัว..
"เธอไม่ต้องกลัว เดินมาหาฉันสิ ฉันไม่เหมือนกับพวกคนเหล่านั้น"
เธอ เธอให้ฉันเดินไปไหน ที่นี่มืดมิดลงเรื่อยๆ จนฉันมองไม่เห็นทางไปแล้ว ฉันจะก้าวเดินออกไปทางไหน
"ทางไหนก็ได้ แค่ก้าวเดินไป ก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆแล้วเธอจะเจอฉันเอง"
ก็ได้ ก็ได้ ฉันเดินไปข้างหน้าแม้มองไม่เห็นเส้นทาง สะดุดบ้าง ล้มบ้าง เลือดไหลบ้าง แต่ฉันก็ยังเดินต่อไป ในใจนึกว่ายังมีหวัง ..หวังว่า..อย่างน้อยฉันก็ยังเหลือ เธอ เสียงที่ดังก้องกังวาน
"ถึงรึยัง มาถึงหรือยัง"
ยัง ยัง ฉันยังมองไม่เห็นอะไรอยู่เหมือนเดิม ฉันคลำทางสะเปะสะปะมั่วไปหมด ใจเริ่มสับสนว้าวุ่นขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง และอีกหลายๆครั้ง ทำไมมันมืดไปหมด มืดมิดกว่าเดิมเสียอีก จะทำยัง จะทำยังไง
"หยุดสิ หยุดเดินแบบคลำทางมั่วซั่วสะเปะสะปะ"
ฉันหยุดตามเสียงที่ร้องบอกขึ้นมา
"หยุดแล้ว ก็ลองมองไปหน้าใหม่อีกสักครั้ง"
นั่น นั่น นั่นเธอใช่ไหม แสงสว่างริบหรี่ราวกับแสงของดวงดาวที่กำลังกระพริบอยู่ข้างหน้านั่น
"ใช่ เดินมาหาฉันสิ"
ฉันไม่เดินอีกต่อไปแล้ว ฉันรีบวิ่ง วิ่ง และวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เมื่อเห็นถึงสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าที่มาของแสงสว่างรำไร ฉันก็ต้องสะดุ้งตกใจ ก่อนจะกลับไปสลดหดหู่ และเศร้าเสียใจมากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม ทำไม.ทำไมกัน ทำไมฉันถึงมองเห็น...
เบื้องหน้าของฉันคือ.......(คืออะไรค่ะ).....ลองเข้ามาเดากันดูหน่อย แล้วพรุ่งนี้นิลจะเข้ามาเฉลยพร้อมกับบอกว่า ฉัน...เจอ...ใคร? พร้อมกับตอนจบของเรื่องราวนี้
ความคิดเห็น