เพื่อตอบคำถาม จาก Blog เมื่อวาน
เบื้องหน้าของฉันคือ.......(คืออะไรค่ะ).....ลองเข้ามาเดากันดูหน่อย แล้วพรุ่งนี้นิลจะเข้ามาเฉลยพร้อมกับบอกว่า ฉัน...เจอ...ใคร? พร้อมกับตอนจบของเรื่องราวนี้
"ใช่ เดินมาหาฉันสิ"
ฉันไม่เดินอีกต่อไปแล้ว ฉันรีบวิ่ง วิ่ง และวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เมื่อเห็นถึงสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าที่มาของแสงสว่างรำไร ฉันก็ต้องสะดุ้งตกใจ ก่อนจะกลับไปสลดหดหู่ และเศร้าเสียใจมากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม ทำไม.ทำไมกัน ทำไมฉันถึงมองเห็น... มองเห็นตัวเองอยู่ในเงาสะท้อนนั้น
คนที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าฉัน คนที่เพรียกเรียกหาฉัน คนที่บัดนี้ซูบโทรมไปทั้งร่างกาย คือฉันนั่นเอง!!
ทำไมฉันถึงได้เป็นอย่างนี้ ฉันรู้แล้วล่ะ...เพราะฉันขังตัวเองอยู่ในความมืดบอดแห่งหัวใจของตัวเอง ไม่เคยลืมตาขึ้นมองผู้คนรอบกายให้ชัดเจน ฉันจึงต้องโดดเดี่ยว ทุกข์ ทรมาน...อยู่กับตัวเองเช่นนี้
"ช่างน่าเศร้าใจเสียนี่กระไร"
พวกคุณล่ะ...ถ้าเป็นไปได้
ก็อย่าเป็นอย่างฉัน จงก้าวเดินไปข้างหน้า
อย่างเต็มภาคภูมิเถิด..
..ฉันขออธิษฐานด้วยหัวใจ ที่อ่อนแอและเคยหลงผิด ดวงนี้..
ความคิดเห็น