*BIGGER* #ฟิคใหญ่ฟัดใหญ่ {chanbaek ft exo}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,963 Views

  • 151 Comments

  • 2,758 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    16,963

ตอนที่ 9 : ความใหญ่ครั้งที่ 7 -ความน้อยใจ- 80% *แก้คำผิด*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

7
 -ความน้อยใจ-
"อะหมวกใส่ไป"
กูยื่นหมวกให้มันใส่หลังจากที่มันเดินตามกูออกมาจากร้าน

"ขอบคุณครับแล้วพี่ไม่ใส่เหรอครับ"

"เรื่องของกูปะ"
เออแม่งจะใส่ไม่ใส่หนักหัวมึงตรงไหนวะเนี่ย

"ยังไงก็ขอบคุณนะครับ"
นี่จำเป็นไหมที่ต้องทำท่าซาบซึ้งแบบนั้นปกติกูก็ไม่ชอบใหมวกขับรถตอนกลางคืนอยู่แล้วจะให้มันวางอยู่เฉยๆทำไมวะ

"เออๆขึ้นรถเป็นใช่ไหมมึง"

"ขึ้นเป็นสิครับเคยนั่งซ้อนพี่คริส"
เออดีนะไอ้คริสมันยังสอนน้องขึ้นมอเตอร์ไซค์คิดว่าจะลูกคุณหนูจนขึ้นมอเตอร์ไซค์ไม่ได้

กูขึ้นคร่อมรถก่อนจะถอยหลังออกเพื่อกลับรถต่อมาไอ้เด็กโง่มันก็ขึ้นมาซ้อนแล้วนั่งเกร็งๆ ขนาดกูเห็นแค่หางตายังรู้เลยว่ามึงเกร็ง เป็นห่าอะไรของมันวะนั่น

"มึงเป็นไรกลัวอะไร"

"เออแค่มันแปลกๆนะครับ"

"แปลกตรง"

"ก็ถ้านั่งกับพี่คริสผมกอดพี่คริสได้ไงแต่พี่นั่งกับพี่ผมเกร็งๆ"

"นั่งกับกูก็กอดได้"
ทำไมกูมีหนามรอบตัวรึไงหรือกกลัวกูพ่นพิษใส่ถึงกอดไม่ได้

"ไม่เอาดีกว่าครับ"

"ไม่กอดมึงก็เกาะเสื้อกูไว้ตัวยิ่งเล็กๆเดี๋ยวก็ปลิวหรอกมึงนะ"

"เออครับ"
มันตอบรับเสียงสั่นนิดๆแล้วจับเสื้อกูไว้ทันทีแม่งก็คงกลัวอยู่แล้วคงไม่กล้าจับ

BAEKHYUN
ผมจับเสื้อพี่ชานทันทีที่พี่เขาอนุญาตงือก็ผมกลัวตกนี่ถึงจะเคยนั่งแต่มันไม่เหมือนที่นั่งกับพี่คริสอะ

กว่าที่พี่ชานก็ขับรถมาถึงคอนโดผมก็ต้องบอกทางตลอดบอกเลยค่ลเหงือซึมเลยพี่ชานขับรถเร็วมากอะขับเร็วพอๆกับพี่คริสเลย พอมาถึงคอนโดผมค่อยๆก้าวขาลงมาอย่างระมัดระวังก่อนจะยื่นหมวกกับน็อกคืนให้พี่ชาน

"ขอบคุณมากนะครับพี่"

"เออไม่เป็นไรดูมึงดิหน้าซีดเลยอะกลัวมากเหรอวะ"
พี่ชานถามโดนที่มือก็หยิบหมวกไปถือ

"ก็ประมาณหนึ่งครับ"

"งั้นกูไปแล้วนะ"

"ครับ"
ผมยืนรอส่งพี่ชานขับรถออกไปถึงได้ฤกษ์เข้ามาในคอนโดพอผมเข้ามาในคอนโดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างเหมาะเจาะ

Rrrrrr!

"ครับพี่คริส"
ผมตอบรับปลายสายด้วยน้ำเสียงปกติ

(ตอนนี้อยู่ไหนกลับคอนโดรึยัง)
เสียงพี่คริสถามอย่างร้อนรนเหมือนกับมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

"กลับแล้วครับพี่คริสละตอนนี้อยู่ไหน"

(อยู่โรงพยาบาลไอ้จุนกิมันรถคว่ำ)
ผมเบิกตาโพลนด้วยความตกใจทันที 

"แล้วพี่จุนกิเป็นอะไรหนักรึป่าวครับพี่คริส"
ตอนนี้ผมก็ร้อนรนตามพี่คริสไปด้วย พี่จุนกิก็เหมือนพี่ชายผมคนหนึ่งถ้าพี่จุนกิเป็นอะไรไปผมก็คงจะเสียใจมากๆ

(มันปลอดภัยแล้วแหละแค่แขนหักบุญมันยังมีแล้วเราละกลับยังไงครับ)
พี่คริสเสียงเย็นลงมาระดับหนึ่ง

"รุ่นพี่นะครับ"
ผมไม่ได้โกหกพี่คริสนะครับแต่พี่ชานก็รุ่นพี่ผมจริงๆนิเขาอายุมากกว่าผม ผมไม่ได้โกหกสักหน่อยนะครับ

(ดีนะที่ลูกน้องพี่เจอตัวเล็กถ้าไม่มีใครไปเจอตัวเล็กพี่คงรู้สึกผิดแน่ๆที่ปล่อยให้ตัวเล็กนั่งรอนานๆ)

"พี่คริสครับแล้วคืนนี้พี่คริสจะกลับคอนโดไหม"

(กลับสิพี่โทรให้คนมาอยู่เป็นเพื่อนไอ้จุนกิแล้ว)

"ครับงั้นผมอาบน้ำก่อนนะพี่คริส"

(เรายังไม่ได้อาบน้ำเหรองั้นไปอาบเลยเดี๋ยวป่วย)

"ครับ"

--------------------------------------------------------------------------

"พี่คริสครับวันนี้แบคไปทำรายงานบ้านซึลกินะครับ"
ผมเริ่มเปิดประเด็นกลางโต๊ะอาหารมื้อเช้าหลังจากที่เมื่อวานผมกับคยองตัดสินใจกันว่าจะไปทำรายงานที่บ้านซึลกิครับ ซึ่งสองเสียงมันชนะอยู่แล้วซึลกิเลยไม่มีสิทธิปฏิเสธใดๆทั้งสิ้น อารมณ์มัดมือชกนะครับ

"ทำกี่คนสามคนเหรอ"
พี่คริสเงยหน้าขึ้นจากชามโจ๊กแล้วถามผม 

"ครับ"

"ก็ได้เดี๋ยวพี่ไปส่งละกันนะว่าแต่ทำไมไม่ชวนเพื่อนๆมาทำที่คอนโดเราบ้างละ"

"ชวนแล้วครับแต่คยองบอกว่ากลัวพี่คริส ไม่รู้จะกลัวอะไรถึงพี่คริสจะชอบทำหน้ายักษ์แต่ออกจะใจดีคิกๆ"
ผมหัวเราะขำเบาๆเมื่อแอบเหน็บพี่คริสได้

"เหรอพี่เคยทำหน้ายักษ์ใส่เรารึไงกันละ"

"พี่คริสไม่เคยทำใส่ผมครับแต่จะทำใส่คนอื่นทำแบบนี้"
ผมวางช้อนลงแล้วตีหน้านิ่งก่อนจะกวาดสายตาไปรอบเพื่อเป็นการสาธิตให้ดู
"แล้วทุกคนก็จะมีปฏิกิริยาแบบนี้"
ผมเอามือมากุมเป้าแล้วก้มหน้าจนคางชิดอก คิดแล้วก็ขำเวลาพี่คริสทำหน้านิ่งมีแต่คนกลัวยกเว้นผมนี่แหละตลกจะตายครับไม่รู้จะกลัวทำไมกัน

"เดี๋ยวเถอะเรานะล้อพี่ดีนัก"
พี่คริสชี้หน้าผมเล่นๆแล้วก้มลงไปทานต่อผมก็ด้วย


บ้านซึลกิ

"เดี๋ยวเราต้องแยกกันออกไปซื้อของนะเพราะว่าตอนที่พี่คริสมาส่งเราไม่ได้ซื้อของกันมา"
ซึลกิพูดก่อนจะก้มลงไปจดอะไรยุกยิกๆที่กระดาษสองใบแล้วยื่นใบหนึ่งมาให้ผม

"อะนี่ที่แกจะต้องไปซื้อแบคของแกนะปากซอยมีครบทุกอย่างเลยส่วนพวกฉันสองคนต้องขับรถไปซื้อแกไปคนเดียวนะ"
อ๋อที่แท้ซึลกิก็กำลังแยกแยะหน้าที่ของคนที่ต้องไปซื้อของนี่เอง

"เห้ยซึลกิมึงบ้าปะให้แบคไปคนเดียวถ้าเกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวพี่คริสมาแหกอกเอาหรอก"

"ไม่ต้องห่วยเลยจะเรื่องนั้นบ้านแถวๆนี้มีแต่ลุงๆป้าๆไว้ใจได้ไม่ต้องห่วงมีอะไรตะโกนเลยเขาพร้อมใจออกมาช่วยกันหมดแหละ"

"แต่..."
เหมือนคยองจะแย้งแต่ผมก็ขัดไว้ก่อ

"คยองผมไปได้ครับแค่นี้เอง"

"มึงมั่นใจนะ"
คยองทำท่าเหมือนไม่มั่นใจในตัวผมเอาซะเลย

"อือผมมั่นใจครับ"

15%

"งั้นก็ตามนี้เดี๋ยวแยกย้ายกันก่อนเดี๋ยวมืดอะนี่แบคกุญแจสำรอง"
ซึลกิพูดแล้วยื่นกุญแจมาให้ผมก่อนจะเดินไปเอารถกับคยองซูที่จอดอยู่ๆบ้าน ในขณะที่ผมก็เดินออกมาจากรั้วบ้านเช่นกันผมเดินมาตามฟุตบาตไปเรื่อยๆตอนนี้เข็มยาวของนาฬิกาบนข้อมือผมก็กำลังจะแตะเลขหกอยู่รอมร่อ
ส่วนเข็มสั้นก็จะแตะเลขหกเพราะว่าก่อนหน้าที่จะมาบ้านซึลกิพี่คริสพาพวกเราไปทานข้าวเย็นทาแล้วนะครับ

ผมเดินมาได้ประมาณห้าหกนาทีก็เดินออกมานอกซอย ผมเลี้ยวซ้ยเพื่อเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์การเรียน

"เอาอะไรเลือกเลยนะหนู"
ป้าเจ้าของร้านอายุน่าจะสักประมาณสี่สิบหันมาบอกผมด้วยรอยยิ้มผมก็ยิ้มกลับไป

ผมเดินวนดูรอบๆร้านเพื่อหาของที่ซึลกิจดมาก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับก็มีแค่ปืนกาวกาวแท่งกาวลาเทคกาวสองหน้าอุปกรณ์ตกแต่งบอร์ดแล้วก็กระดาษA4  1 รีม ผมหอบของทุกๆอย่างมาวางบนเค้าเตอร์คิดเงิน

ป้าเขาก็หยิบๆแล้วกดเครื่องคิดเลขก่อนจะหยิบทั้งหมดใส่ถุงใหญ่ๆให้ผมหนึ่งถุง
"กระดาษเอสี่รีมละ250 ปืนกาว 125 กาวแท่ง 20 กาวลาเทค 25 กาวสองหน้า 25 ของตกแต่งบอร์ดชุดละ 30 สองอันชุดละ 15 สามอัน กระดาษห่อพัสดุสองแผ่น 20 บาททั้งหมด 510 บาทจ๊ะ"

ผมหยิบกระเป๋าเงินออกมาแล้วหยิบแบงก์พันให้กับป้าเขาไปก่อนจะรอรับเงินทอนแล้วเดินออกมา ผมเดินเลยร้านมาอีกนิดเพื่อจะเข้าไปซื้อขนมในเซเว่นโดยที่ไม่ลืมจะโทรไปหาคยองว่าจะเอาอะไรไหมแต่ว่าของมันหนักนะครับผมเลยเอามันมาวางไว้ตรงกระจกเซเว่นก่อน

"ฮัลโหลคยองเอาอะไรไหมผมอยู่ที่เซเว่นนะ"

(ไอ้แบคอยู่เซเว่นเอาไรปะ)
เหมือนว่าคยองจะถามซึงกินะครับ

(ซึลกิมันเอารามยอนกับนมส่วนกูเเอาพวกขนมอะมึงซื้อๆมาเหอะอ๋อซื้อน้ำอัดลมมาด้วยนะเอามาเยอะๆนะมึงขนมนะ)

"ได้ๆงั้นผมวางก่อนนะครับ"

(เออ)
ผมกดวางสาบหลังจากที่คยองอนุญาติให้วางแล้ว
ของพวกนี้วางไว้ตรงนี้ก็คงจะไม่หายหรอกมั้งครับผมไม่แบกเข้าไปหรอกหนักเปล่าๆเมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็ก้าวเท้าเข้ามาในเซเว่นทันทีโซนแรกที่ผมไปคือโซนของรามยอนจะไปซื้อให้ซึลกิก่อนนะครับผมเลือกรถที่ซึลกิชอบมาหนึ่งห่อของคยองแล้วก็ผมยังไงไม่ทานก็ไม่เป็นไรซื้อไว้เผื่อก่อนดีกว่าครับแล้วผมก็เดินไปทางด้านของตู้เย็นหยิบนมขนาดกลางมาหนึ่งขวดแล้วก็น้ำอัดลมสองขวดใส่ตะกร้าไว้แล้วก็ปิดประตูเช่นเดิมเพื่อจะเดินมาในส่วนของขนมแต่ไม่ทันที่จะได้เดินคนที่เข้ามาเปิดประตูตู้ก็ทำให้ผมชะงัก

"พี่ชานยอล"
ผมทักเขาตามประสาคนรู้จัก
พี่เขาหันมาหาผมก่อนจะยกคิ้วนิดๆเหมือนกับสงสัยอะไร

"มาทำอะไรแถวนี้วะไอ้คริสมาด้วยรึป่าวทำไมกูไม่เห็น"

"มาทำงานบ้านเพื่อนนะครับพี่คริสไม่ได้มาด้วยแล้วพี่ละครับมาทำอะไร"
ผมถามพี่เขากลับ

"มาแดกเหล้าบ้านไอ้จงอินแล้วนี่เพื่อนมึงละ"
พี่เขาพูดก่อนจะหันมองซ้ายขวาเหมือนกับว่ามองหาเพื่อนผม

"เพื่อนผมไปซื้อของนะครับไม่ได้มาผมมาคนเดียว"

"แล้วกลับยังไงอะมึง"

"เดินครับ"
เขาพยักหน้าแล้วหันกับไปหยิบน้ำแข็งมาจากตู้

"กูไปก่อนนะ"

"ครับ"
ผมตอบกลับก่อนจะเดินไปเลือกขนมผมหยิบขนมห่อละสามสิบบาทมาสี่ห่อแล้ฝก็ช็อกโกแลตมาอีกนิดหน่อยก่อาจะเดินไปจ่ายเงินซึ่งเค้าเตอร์ที่ผมต่อก็มีคนใช่อยู่นั่นคือพี่ชานยอล

"ซื้อแต่ของพวกนี้ก็ก็ว่าแล้วทำไมโง่จัง"

"เพื่อนผมก็ฝากซื้อด้วยเหอะ"
พี่เขาชะโงกหน้ามาดูในตะกร้าก่อนจะขำนิดๆ

"นมนั่นเพื่อนมึงก็ฝากใช่ไหม"
นั่นเขาหัวเราะอะไรของเขานะ

"ครับ"

"กูว่าแล้วคนโง่แบบมึงจะซื้อนมได้ไง"
ผมมุ่ยหน้าทันทีที่พี่ชานพูด

"ทำไมชอบว่าผมโง่ผมก็ไม่ได้โง่ขนาอนั้นนะครับ"
ผมพูดไปอย่างไม่พอใจเท่าไรนีกแต่ก็ไม่ได้ทำท่าทีเสียมารยาท 
ทำชอบว่าผมนักก็ไม่รู้อย่างอื่นเพื่อนผมก็ฝากซื้อทำไมต้องว่าแต่ผมคนเดียวด้วยละหรือพี่เขาแค่ไม่ชอบผมกันแน่

"เป็นไรวะปกติไม่เห็นพูดอะไร"

"ผมก็แค่อยากรู้ว่าทำไมพี่ชอบว่าผมจังผมทำอะไรให้พี่ไม่พอใจเหรอครับ"

"เฮ้ยๆกูก็พูดแบบนี้อยู่แล้วมึงนะเป็นอะไร"
พี่ชานขมวดคิ้วแล้วพูดเหมือนกำรำคาญ

"ช่างมันเถอะครับพี่พนักงานคิดเงนเสร็จตั้งนานแล้ว"
ผมเห็นพี่พนักงานถือถุงอยู่ตั้งแต่ที่เราเถียงกันแรกๆแต่พี่พนักงานเขาไม่ได้พูดอะไร

"เท่าไรวะ"

"พันสามร้อยครับเฮีย"

"ที่เหลือกูให้มึงละกัน"

"ครับขอบคุณมากครับ"

ผมเอาของทั้งหมดไปคิดเงินหลังจากที่พี่ชานเดินออกไปของก็แอบหนักนะเนี่ยไหนจะของทำบอร์ดอีกมันคงหนักมากแน่

ผมเดินออกมาก็นังเห็นพี่ชานยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงข้างๆของที่ผมวางไว้ผมเดินไปถือถุงของที่วางไว้หนักมากตามคาดจริงๆด้วย
ผมหันหลังให้กับพี่ชานแต่ไม่ทันที่จะเดินต่อพี่ชานก็เรียกไว้ซะก่อน

"ไอ้แบค"

"ครับ"
ผมหันมาหาพี่ชาน

"หนักนะนั่นไหวเหรอมึง"

"ไม่ไหวก็ต้องไหวครับ"

"เอาถุงมาให้กูงหนึ่ง"
พี่ชานพูดนิ่งๆแล้วทิ้งบุหรี่ลงที่พื้นก่อนจะเท้าเหยียบแล้วยื่นมือมาที่ผม

"ครับ?"
พี่ชานไม้พูดต่อแต่ทำหน้ารำคาญ(อีกแล้ว)แล้วแย่งถุงขนมออกไปจากมือผมซึ่งถุงนั้นมันหนักกว่าถุงที่ใส่ของทำบอร์ดในมือผม

"พี่ชานครับมันหนักเอาไปทำไมครับ"

"ไม่ต้องพูดมากเดินๆไปเดี๋ยวกูถือไปให้"

"ครับ?"

เออเดินไปเถอะนี่กูไม่ได้เอารถมาจากบ้านไอ้จงอิน

"ไม่เป็นไรครับผมถือเองได้"

"เอ๊ะมึงนี่ยังไงกูจะถือให้ไม่ต้องพูดแล้วเดินไป"


"ครับ"
ผมตอบเสียงหงอยเพราะพี่ชานยอลไม่ยอมที่จะคืนถุงขนมให้ พี่ชานเดินมาขนาบข้างผมมือหนึ่งก็ถือถุงเหล้าสีและน้ำแข็งส่วนอีกมือก็ถือถุงขนมด้วยท่าทีสบายๆ พี่ชานไม่หนักรึไงนั่นเป็นผมแขนคงจะหมดแรง 

40%

"เออนี่มึงหายโกธรกูยัง"
พี่ชานหันมามองผมแล้วพูดนิ่งๆ

"โกธร?เรื่องอะไรครับ"

"ก็ที่มึงบอกว่ากูชอบว่ามึงไง"

"อ๋อผมไม่ได้โกธรหรอกครับแค่น้อยใจว่าทำไมพี่ชอบว่าผม ว่าผมแค่คนเดียวด้วยทั้งๆที่เพื่อนผมก็ฝากซื้อขนมเหมืนกันแต่พี่ก็ว่าผมคนเดียว"
ผมพูดเสียงหงอยด้วยความน้อยใจแต่ก็ไม่ถึงขั้นโกธรแต่อย่างไร

พี่ชานเงียบผมก็เงียบไม่มีใครพูดอะไรทำให้บรรยากาศตอนนี้มันดูน่าอึดอัดไม่น้อยลมพัดประทะร่างกายทำให้ผมขนลุกขึ้นมาได้ไม่ยากนักยิ่งพี่ชานยอลอยู่ในโหมดเงียบๆแบบนี้ผมก็ยิ่งขนลุก

"มึงอย่าโกธรกูเลยกูก็เป็นแบบนี้แหละ"
พี่เขาพูดออกมาเบาๆก็ทำให้ผมยิ้มออกมาได้อย่างน้อยพี่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจว่าผมแหละครับว่าแต่

"แล้วทำไมะถึงว่าแต่ผมละครับ"
ผมถามกลับปด้วยความสงสัย

"กูก็ไม่รุ้แค่แกล้งมึงแล้วสนุก.....มึงไม่เหมือนคนอื่น"

"อะไรนะครับ"
เพราะพี่เขาเว้นระยะคำพูดแล้วพูดเบามากๆจึงทำให้ผมจำใจความมันไม่ได้

"กูบอกว่ารีบไปที่อื่น"

"เอ้าแล้วทำไมต้องรีบไปที่อื่นด้วยละครับก็เดินเรื่อยๆไม่ได้เหรอ"
ก็ไปบ้านซึลกิมันก็ต้องทางนี้เดินเรื่อยๆมาตั้งนานอยู่ๆจะรีบไปไหนละครับ

"ตรงนี้มันหนาวมึงก็พูดมากจังไปเร็ว"
พี่ชานเร่งฝีเท้าทำให้เดินนำผมไปผมก็รีบวิ่งตามขนาดพี่เขาแค่ก้าวเร็วๆยังเท่ากับผมวิ่งเลยพี่เขาขายาวมากจริงๆนะครับ น่าอิจฉาจัง แต่ยังไงพี่คริสก็สูงกว่าแหละครับ

"พี่ชานครับขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง"

"เออไม่เป็นไรอะนี่ของมึง"

"ผมขอเปิดประตูก่อนได้ไหมครับ"

"ก็รีบดิหนักโว๊ย"

"ครับๆ"
ผมตอบรับก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วหันไปรับของที่ผมซื้อมาคืน

"กูไปแล้วนะ"

"ครับ"
พี่ชานหันกลับเดินไปทางเดิมที่เราเดินมาด้วยดันพอพี่เขาเดินไปได้สักระยะผมก็ถึงจะเดินเข้าบ้านแล้ววางของในมือลงก่อนจะหันมาปิดประตูแล้วเดืนเข้าไปในบ้าน คือไฟมันปิดอยู่ครับจึงทำให้มืดมากผมวางของก่อนจะหันไปเปิดไฟแล้วก็วางของไว้ที่โต๊ะ

ผมนั่งรอประมาณห้านาทีรถของซึลกิก็ขับเข้ามา






"เอ้ากาวสองหน้าหมดวะ"
ซึลกิที่กำลังแปะบร์อดอยู่พูดขึ้นทำให้ผมที่กำลังนั่งรอกระดาษปริ้นและคยองที่กำลังพิมพ์งานต้องเงยหน้าขึ้นมามองกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

"งั้นเดี๋ยวกูไปซื้อให้"
คยองละออกจากโน๊ตบุ๊คแต่ซึลกิรีบขัดไว้

"แกพิมพ์อยู่อะเดี๋ยวฉันไปเอง"
ซึลกิวางบร์อดลงกับพื้น

"จะบ้ารึไงมึงเป็นผู้หญิงนะซึลกิ"

"แต่แกทำงานอยู่"

 คยองกับซึลกิเถียงกันไม่เลิกเรื่องว่าจะให้ใครออกไปซื้อกาวสองหน้า

"เดี๋ยวผมไปเองครับ"
ผมก็เอ่ยขึ้นเพื่อตัดปัญหาผมไม่ได้ทำอะไรอยู่ก็แค่รองานปริ้นแล้วผมก็เป็นผู้ชายด้วยเพราะฉะนั้นผมเหมาะสุดที่จะไป

"เฮ้ยเดี๋ยวกูไปเอง"

"ไม่ต้องเลยคยองคยองยังทำงานอยู่นะเราไปเองไปละ"
ผมไม่รอฟังใครก็รีบเดินออกมาทันทีทำไมต้องทำเหมือนผมดูแลตัวเองกันไม่ได้ด้วยละผมก็ผู้ชายนะ เป็นซังนัมจา(ผู้ชายแมนๆ)เหอะ
(แหมแมนมากมั้งลูก-_-)

แต่แถวนี้พอมืดมันก็เงียบมากเลยแฮะชักจะกลัวขึ้นมาแล้วสิผมก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือนี่ก็สามทุ่มแล้วโชคยังดีนะเนี่ยที่ไฟมันสว่าง ตอนนี้ผมค่อนข้างไม่กลัวโจรหรือผู้ร้ายแต่มันจะเอนเอียงไปในทางสิ่งลี้ลับมากกว่า ขนเริ่มลุกแล้วนะเนี่ย

ยิ่งอากาศเย็นๆบวกกับลมที่พัดโชดเสียงจิ้งหรีดที่ดังระงมมันยิ่งทำให้บรรยากาศเหมือนกับในหนังผีเข้าไปใหญ่

ตึก ๆ ๆ ๆ

เหมือนกับว่ามีเสียงฝีเท้าเดินตามผมมาช้าๆขนด้านหลังผมลุกเกรียวเย็นสันหลังวาบๆ

หมับ

"อ๊าก!อื้อ~~~~~"

มีมือปริศนาคว้าที่ข้อมือผมไว้ผมตะโกนร้องเสียงดังเพราะตกใจสุดขีดแต่เสียงที่ออกมามันไม่ดังมากนักเพราะเจ้าของมือนั้นปิดปากผมไว้

ฮือ

ผมร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวตัวสั่นเทาไม่มีแรงแม้แต่จะด้าวขา

"ไอ้เด็กโง่มึงจะร้องทำไมวะ"

พะพี่ชาน

ผมทำตาโตเมื่อรู้ว่าใครคือเจ้าของมือแล้วรีบดีดตัวออกมาเช็ดนเำหูน้ำตาออกทันที

"มึงจะร้องไห้ทำไมวะ"

"ฮึก กะก็ผมตกใจนี่ครับ"
ผมพูดไปพร้อมกับสะอื้นนิดๆ

"มึงนี่นะขวัญอ่อนจริงๆหึ"

"งืออย่าผลักผมสิครับ"
ผมร้องค้านเมื่อพี่ชานผลักหัวผมเบาๆแถมยังหัวเราะอีก

"แล้วมึงมาทำไรมืดๆค่ำๆอันตรายนะรู้ไหม"
พี่ชานเริ่มปรับสู่โหมดจริงจัง

"มาซื้อกาวสองหน้าครับมันหมด"

"แล้วมาคนเดียวกล้านะมึงนะ"

"แล้วพี่ละครับมาทำอะไร"
ผมถามกลับเพราะเวลานี้พี่ชานก็คงไม่ได้กำลังจะไปเรียนหรอกมั้งครับ (เดี๋ยวนี้กวนเหรอแบคเหรอ:เรา) โถ่ผมก็พูดเล่นนิดๆหน่อยเองนะครับกุม

 "กูก็มาเดินเล่นข้างในแม่งน่าเบื่อ"

"ครับงั้นผมไปก่อนนะครับเพื่อนรออยู่"
ผมพูดลาก่อนตะรีบเดินเพื่อไปซื้อกาวสองหน้าอยากจะคุยต่อนะครับแต่ผมรีบจริงๆ

"เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน"
พี่ชานพูดก่อนจะเดินมาขนาบข้างผมไว้ ผมก็ได้แต่มองหน้าพี่ชานงงๆ

"ก็กูบอกว่ากลางคืนมันอันตรายก็เป็นห่วงยิ่งโง่ๆอยู่"
เออนั่นพี่ชานพูดแบบปกติใชาไหมครับทำไหมผมถได้รู้สึกว่าหน้าร้อนผาวขนาดนี้ละ โอ๊ยยยผมเป็นอะไรไปเนี่ย






TALK
นอกจากตอนจะชื่อน้อยใจเราก็น้อยใจนะงือทำไมไม่มีใครเม้นละหายไปไหนกันหมดปล่อยให้เรากับรีดเดอร์สุดที่รักกอดคอลอยทะเลอยู่สองคนไหนๆใครอ่านฟิคเราอยู่บ้างอะที่บอกชอบอะหายไปไหนหมดอะงือเรางอนแล้วชิงอนๆๆๆๆๆ ชิง้อเราด้วยนะ
 TALK2
มันจะสั้นหน่อยๆอย่าว่ากันเลยเพราะตอนนี้ก็มีแค่นี้5555ใกล้แล้วใกล้สิ่งที่เรารอคอยแล้วงุ่ยรอไรอะ555 อย่าแปลกใจนะว่าทำไมเพื่อนๆถึงปล่อยให้แบคมาซื้อของคนเดียวก็งานมันยุ่งมากและอย่างที่บอกชาวบ้านในซอยไว้ใจได้คะ ก็คือถ้าไม่ให้แบคออกมาคนเดียวก็ไม่มีโมเม้นชานแบคเนอะ 555+




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #104 koii0926 (@koii0926) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:14
    พีชานคิดไรกะน้องป่ะเนี่ย คิดจะจีบก้อรีบนะจ๊ะ
    #104
    0
  2. #87 jjnatbaek (@maewji2542) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 17:33
    ห่วงหวงมากกกก
    #87
    0
  3. #73 tagza (@tagza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:26
    แงงงงงง ห่วงมากเวอร์
    #73
    0
  4. #55 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:38
    พี่ชานเป็นห่วงแบคก็บอก 5555
    #55
    0
  5. #40 01112002 (@01112002) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 09:48
    ???????????????????
    #40
    0
  6. #23 Geegie baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 20:29
    ละมุนไปอีก55555
    #23
    0
  7. #22 Geegie baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:42
    งืออออ ชานอย่ารำคานน้องสิ
    #22
    0
  8. #21 prettykpopexo (@prettykpopexo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 17:00
    แบคน่าเอ็นดูวว
    #21
    0
  9. #20 Geegie baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:53
    หืมมมม เราชอบนะ เราติดตาม เราว่าเราก็เม้นทุกตอนนะ... ชอบอะแบคใสมาก
    #20
    0