ราตรี

ราตรีก็แม่นมี           ขณะดีและร้ายปน

ไป่ผิดกะคนคน           คุณโทษประโยชน์ถม

ราตรีกลีกลพิโรธ           หฤโหดคระหึมลม

มืดตื้อกระพือพิรุณพรม           และฤเราจะแยแส

ราตรีดิถีสุข           นิรทุกข์ประเทืองแด

ฟ้างามอร่ามแล           ระกะดอกกุดั่นหาว

โสมส่องสนองชุษณปักษ์           ศุภลักษณ์ลำยอง คราว

ยั่วยิ้ม ณ ริมพิภพราว           ทิพลาภบำเรอเรา

พิณฟ้า ณ ราตรี           ธรณีสุโนกเนา

ส่งเสียประสานเสา-           วสภาพพนอสรวง

กลิ่นหน้านภาจรจปรน           สุวคนธบำบวง

เรณูดำรูรส ณ พวง          พนพุ่มผกาไพร

น้ำค้างพระพร่างโปรย           ชลโชยชะดอกใบ

สุมทุมชะอุ่มใส           ชีพสดเสมือนหมาย

ดึกดื่น ณ พื้นอุทยทิศ           สุริฤทธิแพร่งพราย

ดาวเดือนก็เลือนรชนิหาย          ระพิจ้าทิวาแทน

ค่ำคืนระรื่นรัก           สุขจักประจักษ์แสน

ราตรีฉะนี้แดน           มธุรสธำรงเรือน

จริงหรือจะรักรมยสุข           นิรทุกข์ระทมเยือน

โลกียสุขสุขเสมือน           สุขโลกอุดรหรือ ?

โดย เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี