ฝัน...เป็นนิยาย

เมื่อคืนข้าพเจ้าฝัน...

เป็นความฝันที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง (ปกติในความฝัน ข้าพเจ้ามักจะเป็นตัวเอก) และไม่เกี่ยวกับนิยายที่กำลังแต่งอยู่ด้วย

เข้าเรื่องเลยดีกว่า...

ตอนแรกเริ่มดูเหมือนจะเป็นนิยายรักวัยรุ่น พระเอกกำลังตามจีบนางเอกอยู่ ในฝันนั้นเห็นหน้าพระเอก นางเอกชัดเจนมาก (แบบเป็นตัวการ์ตูน) พระเอกผมทองบลอนด์ ตาสีฟ้าใส นางเอกผมสั้นสีน้ำตาลอ่าน ตาสีเขียวเข้ม มีเพื่อนนางเอกเป็นตัวประกอบด้วย ฉากดูเหมือนจะเป็นโรงเรียนมัธยมสักแห่ง

แล้วต่อมาก็เริ่มกลายเป็นแฟนตาซีสืบสวนสอบสวนมากขึ้น นางเอกหายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครรู้สาเหตุ แถมบางคนที่เคยรู้จักกันกลับจำตัวตนของนางเอกไม่ได้ แต่พระเอกจำได้ดี สุดท้ายก็ตามสืบ ฉากโรงเรียนธรรมดากลายไปโรงเรียนลึกลับในป่าใหญ่แฝงมนตร์ขลังไปซะแล้ว และดูเหมือนจะมีเรื่องย้อนเวลามาปะปนด้วย (เอาเข้าไป)

ความฝันช่วงนี้ข้าพเจ้าจำรายละเอียดไม่ค่อยได้นัก หรือบางทีมันอาจจะไม่มีรายละเอียดและเหตุผลรองรับอยู่เลยก็ได้ ก็มันเป็นความฝันนี่นา แต่รู้สึกว่าช่วงนี้ ตามพระเอกสืบสวนไปก็สนุกดี พระเอกเหมือนเห็นเงานางเอกแวบ ๆ แต่พอวิ่งตามไปก็หายไปเสียแล้ว เกิดเหตุเช่นนี้อยู่หลายครั้ง และก็ลุ้นน่าดู

ต่อมาด้วยเหตุผลกลใดไม่อาจทราบ พระเอกก็สืบพบที่ที่นางเอกอยู่จนได้ ก็เลยตัดสินใจบุกเข้าไปช่วย (ทำร้ายคนเฝ้าประตูด้วยล่ะ) สถานที่แห่งนั้นน่าจะเป็นโรงงานเก่า หรือโกดังร้าง กลางผาสูง มีเหวลึกและแม่น้ำไหลอยู่ที่ก้นเหวประกอบ

พระเอกและนางเอกได้เจอกัน สุดท้ายก็มายังไงไม่ทราบ กลายเป็นเรื่องพิทักษ์ป่าและสิ่งแวดล้อมไป เหมือนว่านางเอกยังหนีไปกับพระเอกไม่ได้ เพราะต้องอยู่ช่วยช้างก่อน (ช้างจริง ๆ นะ) ที่จริงก็ไม่ใช่ช่วยปล่อยช้างที่ถูกขังหรืออะไรเทือกนั้นหรอก คล้ายว่าจะเอาข้อมูลขององค์กรออกไปเผยแพร่เพื่อช่วยเหลือช้าง ที่องค์กรกำลังปองร้ายอยู่ พระเอกผู้แสนดีของเราจึงช่วยนางเอกรวบรวมข้อมูลไป...

หากแต่ตอนจบกลับไม่เป็นได้ด้วยดีอย่างที่คิด มีพวกผู้ร้ายตามมาถึงโกดังนั้น พวกพ่อแม่พระเอกและพ่อแม่นางเอก ที่มาขัดขวางความรักของทั้งสองด้วย (อะไรกันเนี่ย) สรุปพระเอกนางเอกหาทางหนีไม่ได้ เลยตัดสินใจกระโดดเหวลงน้ำพร้อมตายด้วยกัน กลายเป็นนิยายรักที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรมไปซะงั้น...

แต่เนื่องจากข้าพเจ้าเป็นคนฝันและมันก็เป็นตอนจบพอดี ข้าพเจ้าสะลึมสะลือแก้ใหม่ให้นางเอกกางปีกโผลบินพาพระเอกหนีไปด้วยกัน และก็ช่วยกันแจกจ่ายข้อมูลขององค์กรออกไป

จากนั้นข้าพเจ้าก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา งัวเงียระลึกความฝันได้ (ไม่บ่อยนักที่ข้าพเจ้าจะจำเรื่องที่ฝันได้ เรื่องนี้ก็จำได้ไม่ครบ) ก็เลยรีบทบทวน จดจำไว้ และกลับไปนอนต่อ (ตอนนั้นเป็นเวลาตีสองเศษ ๆ)

จบ...

คนอื่นอาจจะอ่านไม่รู้เรื่อง แต่ข้าพเจ้าคิดว่าแม้มันจะดูไร้สาระ หากพอนึกแล้วก็สนุกดี เลยขอบันทึกเอาไว้หน่อย

ข้อคิดที่ได้จากเรื่องนี้ : อย่าถามถึงเหตุผลในความฝัน...

ใครคิดจะเอาพล็อตนิยายเรื่องนี้ไปแต่งก็บอกด้วยละกัน อยากรู้จริง ๆ ว่ามันจะออกมาเป็นอย่างไร

แต่คงไม่มีผู้ใดสามารถ...

ฝัน...เป็นนิยาย

ความคิดเห็น