ใบประดู่ในกำมือ

พระพุทธองค์กำใบประดู่ไว้ในหัตถ์กำหนึ่ง ตรัสถามแก่พระสาวกว่า ...ระหว่างใบประดู่ในป่า กับใบประดู่ในกำมือเรา ที่ใดมีมากกว่ากัน
พระสงฆ์ต่างตอบ ...ใบประดู่ในกำมือพระองค์มีมากกว่า พระเจ้าข้า

...

ในโลกนี้มีเรื่องราวมากมาย เหลือคณานับ เกินกว่าที่ช่วงชีวิตมนุษย์อันแสนสั้นของเรา จะศึกษาเจนจบค้นพบหมดทุกวิชา

ดูจากหน้าประวัติศาสตร์ที่ว่านานแล้วของมนุษย์นั้น ก็ยังไม่สิ้นสุดลงเสียที ศาสตร์และความรู้ต่าง ๆ แตกกิ่งก้านสาขาออกไปเรื่อย ๆ

แต่สิ่งเหล่านั้นหาใช่สิ่งจำเป็นในชีวิตเราเสียทั้งหมด ที่พึงรู้มีเพียงหนทางหลุดพ้น ชีวิตที่เป็นสุข วิถีที่ปราศจากความทุกข์

เรื่องอื่นมีมากมาย ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ รู้แล้วก็ไม่ได้ช่วยให้พ้นทุกข์ ไม่ใช่แนวทางดำเนินชีวิตอันประเสริฐ

ควรรู้ในแจ่มแจ้งแน่นชัด ในสิ่งที่จำเป็น และควรรู้ก็พอแล้ว มิใช่สักแต่ท่องได้ จำได้ พูดสอนคนอื่นได้ แต่รู้ลึก เข้าถึงจิตใจ และการปฏิบัติอย่างแท้จริง

...

พระพุทธองค์ตรัสต่อว่า ...สิ่งที่เราไม่นำมาสอนมีมากมายเหลือเกิน แต่สิ่งที่เรานำมาสอนมีจำนวนน้อย เหตุเพราะ สิ่งใดไม่เป็นเบื้องต้นแห่งพรหมจรรย์ ไม่เป็นไปเพื่อความดับทุกข์ เราไม่กล่าวถึง สิ่งที่เราสอนเป็นไปเพื่อ นิพพิทา วิราคะ นิโรธะ และนิพานะ

...

เหล่านี้คือใจความที่ได้จากการอ่านหนังสือพระพุทธศาสนาเพื่อเตรียมสอบ และหาข้อมูลทำงาน ซึ่งดัดแปลงมาเป็นสำนวนภาษาของข้าพเจ้าเองอีกที

ตรงกันข้ามกับใจความในหนังสืออีกเล่มหนึ่ง ที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนนี้...

เนื้อหาในนั้นกล่าวถือชีวิตปุถุชนทั่วไป ที่ยังยินดียินร้ายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตน แม้รู้ดีว่าทำแล้วก็ต้องเป็นเช่นนั้น แต่ก็อดที่จะตื้อตันในความรู้สึกที่บังเกิดขึ้นไม่ได้ เป็นมุมมองที่ว่าชีวิตนี้งดงาม จงใช้มันอย่างคุ้มค่า ที่ทำให้สุขสนุกสนาน หรือร้องไห้โศกเศร้าเสียใจนั้นก็เป็นความงามของชีวิต

สิ่งใดจะมีคุณค่า ก็ต่อมีเราสร้างความสัมพันธ์กับสิ่งนั้น สร้างคุณค่าในสิ่งนั้นที่มีต่อตัวเราขึ้นมา และเราก็จะมีอารมณ์ความรู้สึกร่วมไปกับสิ่งนั้น

...

หากจะพูดถึงความแตกต่างของผู้ปฏิบัติในทางโลกและทางธรรมแล้ว ก็คงจะอยู่ที่จุดนี้เอง

สมณะผู้อุทิศตนเพื่อการหลุดพ้น พยายามตัดเรื่องทางโลกทั้งปวง ไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับตน เพราะทำเช่นนั้นง่ายกว่า ละทิ้งใบประดู่ในป่าทั้งหมดไป สนใจแต่ใบประดู่ในกำมือของพระพุทธองค์แทน

ขณะที่ปุถุชนทั่วไป เที่ยวแสวงหา วุ่นวายไปกับใบประดู่ที่มีอยู่เต็มป่า กว่าจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ สิ่งใดพึงรู้ พึงกระทำ ใบประดู่ใดที่จำเป็น ส่วนใหญ่ก็สายเกินกว่าจะทำความเข้าใจใบประดู่นั้นเสียแล้ว

เรื่องทางโลกมีทั้งเรื่องให้ทุกข์ ให้สุข ให้ผูกพัน เป็นพันธะ มีผู้คน โลกของบุคคลมากมายเข้ามาเกี่ยวข้อง ยากต่อการหลีกหนี

...อยากจะสนใจแต่เพียงใบประดู่ในกำมือนั้นเช่นกัน แต่ในสถานะปัจจุบันที่เป็นอยู่ยังทำเช่นนั้นไม่ได้...

...จึงได้แต่เพียรพยายาม ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้ สุข และทุกข์ใจ ไปกับโลกของเรา...

- ใบประดู่ในกำมือ -

ใบประดู่ในกำมือ

ความคิดเห็น