บันทึกการอ่าน

เราคิดว่า จุดประสงค์ของโครงการนี้ดีนะ แต่พอเอามาใช้จริง ๆ ไม่ค่อยได้ผลกัน คนอ่านจริงก็อ่านไป หลายคนอ่านแล้วไม่ชอบเขียน ไม่ชอบจด ไม่ชอบบันทึกลงกระดาษ แต่ชอบที่จะจำจดไว้ในสมองไปเลยมากกว่าก็มี ส่วนคนไม่อ่านก็คงไม่ได้อ่านอะไรเพิ่มขึ้นมาก ทำแค่พอมีงานส่งครูพอ

ตอนแรกเราก็ ไม่ชอบเขียนไม่ชอบจดหรอกนะ รู้สึกว่าเป็นการเสียเวลา แทนที่เราจะเอาเวลาไปอ่านเรื่องใหม่ ๆ หรือทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์กว่า กลับต้องมานั่งบันทึก และรวบรวมใจความของเรื่องที่อ่านมา ซึ่งบางเรื่องนั้น หากจะทำให้สมบูรณ์ก็ทำได้ยากยิ่งนัก ชอบที่จะเก็บเป็นความทรงจำไว้ในรอยหยักของสมองมากกว่า

แต่พอเราผัน ตัวมาเป็นนัก(หัด)เขียน เราก็ต้องฝึกเขียนมากขึ้น ก็ด้วยการเรื่องบันทึกไร้สาระ ตามความคิดล่องลอยอย่างที่เห็นใน Blog นี่แหละ และก็ต้องศึกษางานเขียนอื่น ๆ ขึ้นมาด้วย เลยมองเห็นของเจ้าบันทึกการอ่านนี้ขึ้นมา เหมือนเป็นไดอารี่ประจำวัน บันทึกว่าเราอ่านเรื่องอะไรไปบ้าง แล้วเรื่องนั้นมีอะไรน่าจะสน เป็นประโยชน์กับเราบ้างนั่นแหละ

ความทรงจำ มนุษย์นั้นไม่ยั่งยืน แก่ตัวไปหลายอย่างที่คิดว่าจะจำได้กลับไม่หวนคืนมาเสีย เราบันทึกไว้เพื่อกันลืม หากวันนี้ย้อนมาทบทวน ก็จะได้รู้ว่า ที่อ่านมาก็ยังอยู่เช่นเดิม ไม่ได้เสียเวลาเปล่า

อย่างไรก็ ตาม รูปแบบบันทึกการอ่านของเราจะไม่ตรงกับที่แบบโรงเรียนให้ทำ เราไม่ชอบอะไรที่เป็นทางการไปนัก เขียนบันทึกของตัวเองใช่เขียนส่งครู ที่ต้องคำนึงถึงอะไรมากมายก่ายกอง เราจะบันทึกอย่างที่เราชอบ ดึงส่วนที่เราประทับใจและเป็นประโยชน์ออกมา จะใช่แต่จะเป็นเพียงหนังสือที่เป็นรูปเล่มตีพิมพ์แล้วเท่านั้น บันทึกสิ่งที่อ่านที่ควรค่าแก่การบันทึกไว้น่ะแหละ

ไม่ใช่การ วิจารณ์หนังสือหรืองานคือ เป็นบันทึกการอ่านส่วนตัว แบบที่เขียนให้เราเข้าใจคนเดียว และเนื่องจาก Blog ก็มีจุดประสงค์เพื่อเผยแพร่ความคิดความเข้าใจส่วนบุคคลอยู่แล้ว เอามาลงในส่วนนี้คงไม่ผิด

หวังว่าท่านทั้งหลาย จะสนุกกับการอ่าน และการบันทึกด้วยเช่นกัน