ต.อ.ต.ท.

ดูงานครั้งนี้ไม่ประทับใจเท่าครั้งแรกที่ดูเมื่อตอน ม.4

เหมือนมุกเดิม พอได้ยินครั้งที่สอง ก็ใช้ไม่ได้ผลแล้วน่ะแหละ

อีกส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเราไม่ได้มีส่วนร่วมในงานนี้ด้วย ไม่ได้ดูตั้งแต่เริ่มแรก และก็ต้องเตรียมกันดู เขย่งเท้า กางร่มให้เพื่อนหลบ เห็นก็ไม่ค่อยจะเห็น ยืนอยู่ข้างลำโพงพอดีด้วย เสียงก็เลยอื้ออึงไม่ชัดเจนเอาซะเลย

ที่ต่างจากปีตอน ม.4 ก็คือ เราได้ดูกีฬาด้วยละมั้ง และก็ดูไม่เต็มเวลาอีกนั่นแหละ เห็นลางว่าโรงเรียนเราจะแพ้ก็เปลี่ยนมาดูพิธีเปิดแทน จริงจังกับแพ้ชนะมากไปมั้งเรา ความสนุกของการดูกีฬา อยู่ที่การเชียร์ และดูความสามารถที่นักกีฬาเขาทุ่มเทกันต่างหาก

ที่จริงกะว่าจะอยู่ถึงเย็น กินข้าวด้วย แต่สุดท้าย เพื่อนชวนกลับก็กลับด้วย เลยไม่ได้ไปเจอญาติตามที่เพื่อนร่วมหอจะนัดให้ (อ่านแล้วอาจงง ๆ เอาเป็นว่าเราไม่อยากเอ่ยชื่อ เอาแค่ตัวเราเองอ่านเข้าใจก็เป็นพอ) แต่สุดท้ายดูเหมือนเพื่อนเราจะติดต่อญาติคนนั้นไม่ได้อยู่ดี ก็ถือว่าตัดสินใจไม่ผิดล่ะ

สรุปแล้ว ด้วยความร้อนของอากาศยามบ่ายแห่งฤดูหนาวเมืองไทย ที่ยังคงร้อนจัดจ้านได้อย่างน่ามหัศจรรย์ ความเซ็งและเบื่อในอารมณ์ ความห่างเหินในความสัมพันธ์ และความขี้เกียจที่หลอมรวมกับเป็นปัจจัยให้ตัดสินใจเดินทางกลับหอ ก็ทำให้เรากลับมานอนอืดอยู่หน้าจอคอม เล่นเรื่อยเปื่อยไม่สนใจอ่านหนังสือเตรียมสอบกลางภาคที่จะถึงนี้แต่อย่างใด

(บรรยายมาทั้งย่อหน้านี่ จะเห็นได้ว่ามีแต่คำขยาย สาระจริง ๆ หามีไม่)

นิยายก็ไม่ได้แต่ง แย่จริง ๆ เลยเรา

ต.อ.ต.ท.

ความคิดเห็น