บทรำพึงของคนเดินทาง

หิมะขาวโปรยพลิ้วริ้วทิวผา
สายฝนซาหลั่งรินไล้หินแข็ง
ใบไม้หม่นหล่นร่วงอ่อนโรยแรง
ใจเคยแกร่งหลอมละลายหายสิ้นไป

ทอดตามองขอบฟ้าอันเวิ้งว้าง
มิรู้ทางสิ้นสุดตรงจุดไหน
สุดสายตาปลายรุ้งพุ่งโพ้นไกล
จะอีกนานสักเท่าไรใฝ่เผชิญ

สายลมพัดพาใจให้เหน็บหนาว
สายธารยาวเหือดแห้งแล้งตื้นเขิน
ห้วงหุบเหวลึกลับยากหยั่งเดิน
ถ้ามัวเพลินเพียงครู่ใจปลิดไปตาม

ตะวันเคลื่อนเลือนลับกับสันเขา
สรรพสิ่งทอดเงาพ้นขวากหนาม
แสงราตรีเยื้องย่ำเขตคร่ำคราม
ฟังหมู่ดาวแว่วถามความฝันใคร

ที่ปลายฟ้าดาราร่วงลงละลิ่ว
ประกายปลิวพุ่งพราวสกาวใส
คนเดินทางคว้างเคว้งวังเวงใจ
อย่าหวั่นไหวราตรีนี้อีกนาน

ยินเสียงลมแว่วไหวในยามค่ำ
คะนึงถึงท่วงทำนองเคยร้องขาน
บรรเลงเศร้าโศกซึ้งก้องกังวาน
หลงเสน่ห์ชั่วกาลมิรู้เลือน

จุดมุ่งหมายแม้ไกลเกินไขว่คว้า
แม้อ่อนล้ายังมีหวังเป็นดั่งเพื่อน
เป็นกำลังคอยหนุนกระตุ้นเตือน
คือแสงเดือนส่องสว่างทางแห่งใจ

เจ้าของกลอน : teansri & Life

ปรับปรุงแก้ไข : Caje & terasphere

บทรำพึงของคนเดินทาง

ความคิดเห็น