Devil May Cry 1 : The Legend Of Sons Sparda

ตอนที่ 25 : Mission 25 - A Moment Of Memories

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ก.พ. 50

Mission  25

- A Moment Of Memories -

 

          ปล่อยฉันนะฉันจะไปช่วยเฟียร์!” เพิลพยายามจะวิ่งกลับไปแต่ถูกดันเต้รวบตัวไว้

                ใจเย็นๆสิ ยัยนั่นบอกว่าจะจัดการเองไม่ใช่รึไง!” ดันเต้ดูจะหงุดหงิดกับสาวเจ้าที่แทบจะกัดเขาได้ทุกเมื่อ

                ฉันไม่ไว้ใจไอ้หมอนั่น! ทีโอจะต้องฆ่าเฟียร์แน่!” เพิลยังคงโวยวายไม่เลิกทำให้ดันเต้ต้องส่งสายตาดุไปให้แต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไหร่นัก

                หมอนั่นไม่ฆ่าเฟียร์หรอกเพิล เธอก็น่าจะรู้เหตุผลนะ อารอนพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ทำให้เพิลมีสีหน้าครุ่นคิด

                เอ๊ะพี่เวอร์จิลล่ะ? เนมีหันรีหันขวางมองหาเวอร์จิลที่ไม่ได้เดินมากับพวกเธอ

                ดูท่า--เธอคงไม่จำเป็นจะต้องไปแล้วนะ ดันเต้บอกแล้วปล่อยมือออกจากเพิล เธอได้แต่ยืนมองตามทางที่เธอเพิ่งผ่านมาก่อนที่จะออกเดินต่อไป

               

                เป็นอะไรไปเฟียร์ ปกติแล้วเธอจะลงดาบได้หนักแน่นกว่านี้นี่ ทีโอพูดพลางยิ้มพรายขณะที่ตั้งรับดาบของเฟียร์

                หุบปาก แค่ไม่ค่อยได้เจอคู่มือดีๆเลยไม่มีโอกาสลับฝีมือ สีหน้าของเฟียร์ยังคงสงบเรียบเฉยเช่นเคย ทีโอปัดดาบเธอออกและต่อยเข้าทีท้อง

                ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ เพราะฉะนั้น...วางดาบลงซะเถอะ

                คำพูดกับการกระทำมันห่างไกลกันลิบเลยนะ เฟียร์จ้องเขาด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ก่อนที่จะถอยออกไปตั้งหลัก

                เปลี่ยนดาบดีกว่ามั้ง ของแบบนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ทีโอพูดพลางเหยียดริมฝีปาก ทำให้เฟียร์โมโหขึ้นมาทันที

                ขอบอกไว้เลยว่าเจ้าของมันเก่งกว่านายเยอะ เฟียร์พูดพร้อมกับหยิบดาบอีกเล่มข้างเอวออกมา คราวนี้ตาฉันบ้างนะทีโอ เธอเชิดดาบในมือทั้งสองขึ้นมาและพุ่งจู่โจมใส่เขา

                ดาบ2มือ เธอเป็นด้วยเหรอ? ทีโอทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอใช้อาวุธอื่น2ชิ้นพร้อมกันนอกจากปืน

                เพิ่งเมื่อกี้ เธอตอบสั้นๆ และฟาดฟันใส่อย่างไม่ยั้งจนดาบของทีโอเกือบหลุดมือ เธอจึงเตะเข้าที่ท้องอย่างแรงเขากระเด็นไปติดกับกำแพง ไม่มีกฎว่าห้ามใช้เท้า เธอบอกด้วยใบหน้าราบเรียบ แต่ทีโอหัวเราะออกมาเบาๆ

                สมกับเป็นเธอ ตามไม่ทันเลยจริงๆ ทีโอใช้หอกยันตัวให้ลุกขึ้นยืนและเดินก้าวช้าๆไปที่เฟียร์ที่ตอนนี้ยืนควงดาบทั้ง2ข้างอยู่ จะทำอะไรน่ะ? เขาถามอย่างสงสัย

                ดาบในมือทั้ง2เล่มเหมือนกับกำลังถูกดูดติดกัน เมื่อด้ามดาบทั้ง2มาบรรจบกันกลายเป็นดาบที่มีตัวดาบ2ด้านเป็นน้ำแข็งและสายฟ้า

                นานๆทีแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แต่ยาวไปหน่อยแฮะ เธอบอกพลางหมุนมันไปรอบๆตัวจนเกิดประกายน้ำแข็งและสายฟ้า

                เธอทำแบบนั้นได้ไง? ทีโอดูจะตื่นเต้นเล็กน้อยกับความสามารถของเฟียร์ นัยน์ตาเขาพราวระริกเพราะกำลังเจอเรื่องถูกใจ

                ใครจะไปรู้ล่ะ เธอตอบอย่างกวนๆและเข้าโจมตีเขาอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว ทีโอพยายามที่จะหลบแต่ก็ไร้ผล เมื่อน้ำแข็งที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนยึดขาทั้ง2ข้างของเขาไว้ คมดาบกำลังจะเฉือนถูกร่างเขาแต่ก็กลับหยุดลงเมื่อเคียวขนาดใหญ่เล่มหนึ่งมาขวางไว้

                “Hell Vanguard” เฟียร์เปรยขึ้นและรีบดีดตัวหลบออกมา เพราะมันกำลังลงเคียวใส่เธอ...จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วห้อง เรียกนัยน์ตาของเฟียร์ให้แปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและน่ากลัว

                มัวทำอะไรอยู่ทีโอ ลืมจุดประสงค์ของตัวเองไปแล้วเหรอ?

                นี่เป็นเรื่องของผมกับเค้า ท่านอย่ายื่นมือมายุ่งเกี่ยวด้วยเลยดีกว่าท่านสาธุคุณ ทีโอบอกอย่างเคืองๆเล็กน้อย และทำลายน้ำแข็งที่เท้าเรียบร้อยแล้ว

                ยังขี้ขลาดเหมือนเดิมนะอาร์คแฮม เฟียร์พูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและส่งแววตาท้าทายไปให้Hell Vanguadที่อยู่ตรงหน้า

                เจ้าก็ยังปากดีเหมือนเดิมนะ อยากจะรู้แล้วสิว่าพลังของเจ้าจะแน่เหมือนปากรึเปล่า ข้าขออวยพรให้เจ้าขึ้นมาถึงที่ของข้าแล้วข้าจะรอ... พูดจบ เสียงหัวเราะดังกึกก้อง แต่เฟียร์ในตอนนี้ไม่สบอารมณ์มากขึ้นไปและทั่วทั้งห้องเริ่มถูกปกคลุมไปด้วยไอเย็น

                ไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอกเฟียร์ มากับฉันสิ...แล้วเธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ ทีโอพยายามพูดชักจูงเธอแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเธอเดินอย่างไม่ยี่หระเข้าไปหาปีศาจตรงหน้า

                ไอ้บ้านั่นต้องการจะฆ่าพวกเรา รวมทั้งฉันและนาย

                ไม่มีทาง ท่านสาธุคุณสัญญาไว้กับฉันแล้ว

                อย่าโง่ไปหน่อยเลย ตัวอันตรายสำหรับมันอย่างพวกเราไม่มีทางถูกปล่อยให้รอดหรอก ไม่อย่างนั้นมันจะเผาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำไมเฟียร์หยุดยืนเผชิญหน้ากับHell Vanguardเรียบร้อยแล้ว และเมื่อมันเงื้อเคียวจะฟันใส่ เธอก็แทงเข้าไปอย่างแรงจนทะลุไปถึงทีโอ แต่เขาก็ปัดป้องออกไปได้พร้อมกับฟันใส่ปีศาจที่ยืนค้างอยู่

                เธอพูดอะไร ท่านสาธุคุณไม่ได้ทำแบบนั้น ตอนที่ฉันหนีออกมาได้และพบกับเขา เขายังเป็นห่วงเป็นใยเลย ฉันรู้ว่าเขามีความทะเยอทะยานขนาดไหน แต่.. พูดถึงตรงนี้เฟียร์รีบตัดบทเขาอย่างรำคาญ

                นอกจากจะโง่แล้วยังงี่เง่าอีก ถูกไอ้หมอนั่นใช้เป็นเครื่องมือแล้วยังไม่รู้ตัว ไร้เดียงสาใช้ได้นี่ เธอบอกแกมดูถูกและแยกส่วนเฮลออกเป็นชิ้นๆ

                ใช่--ฉันมันโง่ เพราะฉะนั้นกลับมาเถอะนะเฟียร์!” ทีโอตอนนี้มีสีหน้าปวดร้าวอย่างเห็นได้ชัด เขาลดหอกลงและจะเอื้อมมือจะไปจับที่แก้มเธอแต่ถูกปืนจ่อมือไว้

                ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?

                มีทางเดียวคือต้องฟันฉันทิ้งเท่านั้น เขาบอกพลางทิ้งดาบลงข้างตัว มือที่ถูกจ่ออยู่ค่อยๆเลื่อนไปจนถึงแก้มของคนตรงหน้า

                ทางเลือกที่ไม่เลว เฟียร์พูดและฟันสะพายแล่งตั้งแต่หัวไหล่ลงมาจนถึงเอว เลือดสดๆพุ่งกระฉูดออกมา แต่เธอก็โยกหลบอย่างช้าๆ เกือบจะเลอะแล้วสิ ไม่มีเสื้อเปลี่ยนซะด้วย

                ทีโอค่อยๆล้มลงไปนอนกองกับพื้น เขาพยายามเหลือบสายตาขึ้นมองคนที่ไม่ว่ายังไงสีหน้าก็ยังคงสงบเช่นเคย

                พอกันทั้งนายทั้งอารอน ช่วยเอาจริงกันหน่อยได้มั้ย? เฟียร์พูดอย่างหงุดหงิดพร้อมกับทิ้งดาบลงและนั่งข้างๆเขา

                มีผู้ชายคนไหนกล้าทำร้ายคนที่รักบ้างล่ะ? ทีโอถามยิ้มๆทั้งที่เลือดกำลังไหลออกจากปาก

                อาจจะ เธอพูดไพล่ไปถึงคนบางคนที่แค่คิดก็ขนลุกแล้ว ทำให้ทีโอหัวเราะออกมากับสีหน้าเธอตอนนี้

                เธอเปลี่ยนไปนะ คงเป็นเพราะเค้าคนนั้นสินะ อิจฉาจัง..ผู้ชายคนแรกที่ได้ความรักจากเธอ...

                อย่าพูดอะไรที่ชวนขนลุกได้มั้ย สยองฟ่ะ เธอแยกเขี้ยวหงุดก่อนที่จะพยายามสงบอารมณ์เหมือนกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง ทีโอ...ฉันมีเรื่องที่อยากจะบอก

                ว่ามาสิ ทีโอบอกและกำลังจะลุกขึ้นนั่งแต่เฟียร์ห้ามเขาไว้

                ฉันไม่ค่อยชอบใจทั้งนายและเพิลที่มาคอยวุ่นวายกับฉัน แต่..ฉันก็อยากจะขอบใจเพิล ตอนนั้นที่นายตามติดเพิลเพราะอยากจะเอาชนะไอ้นิสัยบ้าๆของเธอที่ไม่เคารพรุ่นพี่อย่างนาย จึงทำให้พวกเราได้พูดคุยกันเฟียร์พูดอย่างเซ็งๆพลางทำหน้าตาเบื่อหน่าย

                ใช่ ยัยนั่นเพิ่งเข้ามาใหม่ก็ทำให้ฉันไม่สบอารมณ์เลย มาป่วนฉันแล้วจู่ๆก็ไปยุ่งกับเธอ ตอนนั้นไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอเลย เพราะเธอเป็นคนพิเศษของที่นั่น และเป็นเด็กที่อันตรายที่สุด มีแต่เพิลเท่านั้นที่ดูจะไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่นัก..คงเพราะนิสัยเปิดเผยจริงใจแบบเด็กๆ แต่เพราะอย่างนั้นเพิลจึงเป็นที่รักของทุกคนทั้งฉันและเธอใช่มั้ยล่ะ?ทีโอพูดเหมือนรู้ทันแต่เฟียร์กลับทำหน้าตาบึ้งตึง

                งั้นมั้ง..พูดมากระวังจะกระอักล่ะ ถึงตรงนี้เฟียร์ถอนหายใจออกมาเหมือนเตรียมตัวอะไรบางอย่าง สร้อยเส้นนี้--นายให้ฉันตอนวันเกิดอายุ6ขวบ จำได้รึเปล่า เธอบอกพลางจับสร้อยเส้นโตที่คอ

                จำได้สิ ตอนนั้นฉันไม่รู้จะให้อะไรเพราะไม่เคยให้ของขวัญเด็กผู้หญิง พอฉันถามว่าเธออยากได้อะไร เธอกลับตอบว่าไร้สาระนี่สิ ทีโอพูดพลางหัวเราะออกมา

                ฉันดีใจนะที่นายให้สร้อยนี่กับฉัน นายบอกว่ามันเป็นของดูต่างหน้าของพี่สาวที่รักมากแต่กลับเอามาให้ฉัน เธอกวาดสายตามองบนเพดานอย่างลอยๆเหมือนกับกำลังใช้ความคิดแล้วก็ตัดสินใจพูดขึ้น เอ่อ...ตอนนั้นมันอาจจะเป็นความคิดของเด็กๆแต่ฉันก็บอกได้ว่า...ฉัน..เคยชอบนาย คำกล่าวที่ทำให้ทีโอนิ่งอึ้งไปทันทีก่อนที่จะยกมือขึ้นป้องปิดหน้า

                บ้าจริงๆ...ทำไมเพิ่งมารู้เอาป่านนี้นะ น้ำเสียงของเขาแปร่งลงเล็กน้อยเหมือนกำลังสะอื้น

                ขอโทษนะ เฟียร์ทำอะไรไม่ถูกได้แต่พูดขอโทษเขา เธอดูจะเป็นกังวลมากในสถานการณ์แบบนี้

                ไม่ใช่ความผิดของเธอ ฉันเลือกทางเดินของฉันเอง ก็รู้อยู่ว่าท่านสาธุคุณเป็นยังไง แต่เพราะฉันต้องการจะพบพวกเธอ กะว่าถ้าพบแล้วจะรีบพาออกไปให้ห่างไกลที่สุด น้ำตาของทีโอค่อยๆไหลออกมา แต่เฟียร์เบือนหน้าหนีไปทางอื่น ฉันอยากจะถามบางอย่างเพื่อความแน่ใจ ช่วย..ตอบฉันตรงๆได้มั้ย

                อืม เธอพยักหน้าตอบรับแต่ยังคงไม่มองเขา

                ถ้าฉันพบเธอก่อนเวอร์จิล เธอจะยังชอบฉันมั้ย คำถามที่เล่นเอาคนฟังน้ำลายหนืดคอ..ก่อนที่จะพยายามเค้นเสียงพูดออกมา

                ไม่รู้... เธอตอบสั้นๆและทำหน้าเซ็งเล็กน้อย

                ความรู้สึกเธอตอนของฉันกับเวอร์จิลมันต่างกันรึเปล่า เธอชอบเค้ามากแค่ไหน? ประโยคต่อมาที่ทำให้คนฟังเอามือกุมขมับและสบถออกมาเบาๆอย่างไม่สมกับเป็นกุลสตรี แต่คนถามกลับทำหน้าตาเรียบเฉยเพื่อรอฟังคำตอบ

                เปลี่ยนคำถามได้รึเปล่า? เฟียร์หยั่งเชิง ทีโอยังคงนิ่งเงียบ เธอหันไปจดจ่อกับปืนในมือก่อนที่จะพูดขึ้น ฉันก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่าต่างกันยังไง อยู่กับนายฉันรู้สึกสนุกและสบายใจ แต่กับเขาฉันจะประหม่าทำอะไรไม่ถูก...รู้สึกตื่นเต้นและก็อบอุ่นเวลาอยู่ใกล้... ถึงตรงนี้เฟียร์หันไปสบตากับทีโอเล็กน้อยก่อนจะพูดรัว

และก็หมอนั่นน่ะชอบวางมาดขี้เก็ก เอาแต่สั่งคนอื่น ชอบใช้กำลังบังคับ คนฉวยโอกาส ขี้แกล้ง เอาแต่ส่งสายตาดุ เอาแต่ใจตัวเอง สงสัยเลือดคงไปเลี้ยงสมองไม่พอ ประโยคชุดหลังที่เธอพูดราวปืนกล ทีโออมยิ้มกับสีหน้าและท่าทางของเจ้าหล่อนเวลาพูดถึงเวอร์จิลแล้วกลับเปลี่ยนเป็นคนละคนกับที่เขาเคยรู้จัก

                เฟียร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและนั่งกอดเข่าพร้อมกับเอาหน้าซบลงเหมือนกำลังร้องไห้ แต่ประโยคต่อมาของเธอที่ทำให้เขาเข้าใจได้ทันทีว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกอย่างไร

                แต่ถึงอย่างนั้น...ฉันก็..รัก..เค้า น้ำเสียงเฟียร์แผ่วเบาลง ทีโอรู้ดีว่าที่เธอก้มหน้าเพราะกำลังเขินที่จะต้องพูดเรื่องนี้

                เธอนี่..เวลาอยู่กับคนอื่นชอบทำตัวเงียบขรึมเป็นผู้ใหญ่ แต่พอเรื่องของเขากลับทำตัวเป็นเด็กๆ ถึงขนาดทำให้เธอเป็นแบบนี้ได้ไม่ธรรมดาจริงๆ ทีโอแกล้งพูดแหย่เฟียร์ที่ตอนนี้เงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างเคืองๆ

                พูดมากน่ะ อย่าให้ฉันพูดอะไรแบบนี้อีกนะ

                แล้วเธอเคยบอกกับเจ้าตัวยังล่ะ? ทีโอถามอย่างเจ้าเล่ห์และหัวเราะออกมาเหมือนกับรู้อะไรบางอย่าง

                จะบ้ารึไง ใครจะไปกล้าบอกล่ะ! ว่าแต่นายเถอะลุกไหวรึเปล่า จะไปให้ยัยนั่นรักษาให้ เฟียร์เอื้อมมือจะไปพยุงแต่ทีโอห้ามและจับมือเธอไว้

                ไม่ต้องห่วงฉันเธอไปเถอะ ทุกคนกำลังรออยู่ไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะเขา..อย่าให้ต้องยืนรอนาน คำบอกที่เฟียร์มีสีหน้างงๆเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทีโอจูบที่หลังมือเธอเบาๆและพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

                งั้นฉันไปแล้ว ไม่เป็นอะไรแน่นะ? เธอกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่ต้องชะงักเพราะนึกอะไรบางอย่างออก เอ้านี่..ฉันขอคืนนะ ฉันคงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรับมันไว้ เฟียร์เอาสร้อยคอยัดใส่มือของทีโอและลุกขึ้นยืนทันที

                แม้แต่ของที่ระลึกถึงฉันเธอก็จะไม่รับงั้นเหรอ? ทีโอถามด้วยสีหน้าเศร้าๆ

                จะว่าไงดีล่ะ ฉันควรจะมีความคิดที่มุ่งตรงไปข้างหน้าล่ะมั้ง แต่ถ้านายจะให้หอกล่ะก็ไม่แน่ เธอเปรยหางตาไปมองหอกAshuraที่วางอยู่ที่พื้นก่อนที่จะเดินไปหยิบดาบทั้งสองของเธอที่คลายการรวมกันเรียบร้อยแล้ว

                รักษาตัวด้วยล่ะเฟียร์ หวังว่าเราคงได้พบกันอีก ทีโอส่งยิ้มให้ แต่เฟียร์ยืนหันหลังและออกเดินไป อย่าลืมบอกกับเจ้าตัวล่ะ คิดว่าเขาคงดีใจกว่าการที่มาแอบได้ยินนะ ทีโอตะโกนไล่หลังแต่เฟียร์ชักปืนออกมายิงไปที่เพดานเป็นสัญญาณว่าถ้ายังขืนพูดอีกนายเละแน่

 

                ไอ้บ้านั่น..ดันพูดอะไรที่ชวนให้เสียวสันหลังจริงๆ เฟียร์บ่นอย่างหงุดหงิดขณะที่เดินมาถึงประตูทางออกจากห้องที่เธอเพิ่งปะทะกับทีโอ และก็ต้องชะงักไปทันทีเมื่อเธอคิดว่าเห็นบางอย่างอยู่ข้างปากทางประตู เธอพยายามที่จะไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย ไอ้บ้าทีโอ หมอนั่นรู้อยู่แล้วสินะ!” เธอกัดฟันกรอดอย่างเคืองๆเพราะเข้าใจแล้วถึงสิ่งที่ทีโอบอก

                ฉันมารอเอาดาบคืน เพราะคนแถวนี้ลืมได้เป็นว่าเล่น เวอร์จิลที่ยืนอยู่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เฟียร์ยืนค้างไม่ขยับไปไหน

                คุณ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่.. เฟียร์ถามพลางโยนดาบให้โดยไม่หันไปมอง

                ตั้งแต่แรก คำบอกที่คนฟังสะดุ้งทันทีแล้วเตรียมคิดหาวิธีหนีจากตรงนี้

                ตั้งแต่แรก? งั้นก็ได้ยินทุกอย่างที่พูดล่ะสิ ซวยแล้ว! งานนี้ฉันมองหน้าหมอนั่นไม่ติดแน่ เอาไงดี...วิ่งหนีเลยดีมั้ย? โอเค..เอาอันนี้แหละ

                เฟียร์เตรียมที่จะออกวิ่ง แต่กลับถูกโอบไว้จากคนข้างหลัง เธอสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะสลัดเขาออก

                ปล่อยนะ คนแก่บ้า!” เฟียร์ดิ้นสุดชีวิตแต่ก็ไม่เป็นผล

                บอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันชอบฉวยโอกาส เขาตอบเรียบๆและยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นไปอีก

                ก็ดูคุณทำสิ มันเป็นแบบนั้นมั้ยเล่า!?

                เรื่องนั้นช่างมันก่อน ฉันอยากจะฟังคำที่เธอบอกกับหมอนั่น

                ฟังไปแล้วไม่ใช่เหรอจะเอาอะไรอีกล่ะ!!” เธอดูจะอ่อนแรงลงเล็กน้อยแล้วตอนนี้ แต่ก็ยังพยายามขัดขืนเขาต่อ

                ฉันอยากฟังเธอบอกกับฉันตรงๆ เขากระซิบเบาๆที่ข้างหู เฟียร์สะดุ้งเฮือกและค่อยๆสงบสติอารมณ์ก่อนที่จะพูดขึ้น

                ก็ได้ เฟียร์บอกสั้นๆพลางหันไปหาเขา เธอค่อยๆเอื้อมมือไปจับที่แก้มคนตรงหน้าพร้อมกับเขย่งตัวขึ้นแล้วค่อยๆประทับริมฝีปากกับเขาเบาๆก่อนจะพูดขึ้น ฉันรักคุณ ว่าจบ เธอรีบผลักเขาออกจากตัวแล้ววิ่งหายไปทันที

                เวอร์จิลยืนนิ่งอึ้งเล็กน้อยและยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะเดินตามเธอไป

 

                นั่นไงมานั่นแล้ว ดันเต้บอกพร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางตามเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา เพิลรีบวิ่งเข้าไปหาเฟียร์แล้วเขย่าตัวอย่างแรง

                เฟียร์! ไม่เป็นไรใช่มั้ย? ไม่เจ็บตรงไหนนะ!” เพิลบอกและพลิกตัวเธอซ้ายทีขวาทีจนเฟียร์รู้สึกรำคาญจึงปัดเธอออกไป

                ทำเป็นเด็กๆไปได้ ฉันเก่งกว่าเธอเยอะ เฟียร์บอกอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์และเหมือนกับอยากจะรีบไปให้พ้นๆที่ตรงนี้

                แล้วพี่ชายฉันล่ะ? ดันเต้ถามพลางกวาดสายตามองหา

                อย่ามาถามฉัน หมอนั่นไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน เขาจะเป็นยังไงทำไมฉันต้องสนด้วยล่ะ เฟียร์เริ่มจะหงุดหงิดมากขึ้นคล้ายกับกำลังกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง

                เมื่อกี้ไม่เห็นพูดแบบนี้นี่ เวอร์จิลเดินมาเนิบๆจนมาหยุดยืนที่ข้างหลังของเฟียร์ ทำให้คนปากดีหน้าถอดสีและไม่ยอมหันไปมองแม้แต่น้อย

                ที่พูดแบบเมื่อกี้น่ะคืออะไร ดันเต้ถามพลางแย้มรอยยิ้มพราย แต่เวอร์จิลกลับยิ้มบางๆที่มุมปากเป็นคำตอบที่ทำให้ทุกคนอึ้งไปทันที เอ..มองนายจะอารมณ์ดีผิดปกตินะ ดันเต้ส่งลูกยั่วและเปรยหางตาเจ้าเล่ห์ที่ทำให้เจ้าเพื่อนตัวดีของเขาเดินหน้าหงุดและลากเพิลกับเนมีไป

 

                ด้านทีโอที่ยังคงนอนแผ่อยู่กับพื้น เขาใช้มือปิดหน้าผากเหมือนกับว่ากำลังร้องไห้ ก่อนที่จะบ่นเบาๆเพียงคนเดียว

                อกหักจนได้สินะ... ทีโอพยายามลุกขึ้นนั่งพิงกับกำแพง ถ้าให้ยัยเปี๊ยกนั่นรู้มีหวังหัวเราะเยาะแน่ ไม่อยากยอมรับความพ่ายแพ้เลยบ้าชิบ

                ความจริงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อเจ้าทำงานพลาด เสียงดังมาจากทางเดินเบื้องหน้าของเขา เมื่ออาร์คแฮมก้าวช้าๆจนมาประชิดตัวของทีโอ

                ก็คงงั้น มาสำเร็จโทษผมเหรอ? ทีโอยิ้มน้อยๆส่งให้

                ใช่ ไม่มีที่สำหรับเจ้าอีกต่อไป เมื่อข้าได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้วอาร์คแฮมแย้มรอยยิ้มชวนขนลุกออกมาและเงื้อดาบพาดที่คอคนตรงหน้า สวดภาวนาต่อพระเจ้าซะสิ

                ผมไม่เชื่อในพระเจ้า ทีโอตอบสั้นๆและหลับตาลงพลางกำสร้อยอัญมณีไว้แน่น เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะพูดประโยคสุดท้าย ลาก่อนเฟียร์....

                สิ้นคำกล่าวของทีโอ ดาบถูกฟาดฟันลงใส่อย่างรุนแรงจนเลือดสดๆพุ่งกระเซ็นติดกำแพงและเจิ่งนองไปที่พื้น แต่อาร์คแฮมในยามนี้มีสีหน้าเฉยเมยและเลียคราบเลือดที่ติดอยู่ที่แขนเสื้อก่อนจะหัวเราะเสียงดังและเดินจากไป

 

 

 

 

 

 

                                                                                                       By : Mino and Michi

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

79 ความคิดเห็น