[FIC GOT7]That's The LAWYER- MarkBam

ตอนที่ 3 : Chapter Case #02 : #เมียทนายมบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    9 มี.ค. 61

C h a p t e r C a s e # 0 2








     "โอ๊ย..มาร์ค เมื่อคืนจะกอดเชี่ยไรกูหนักหนาเนี่ย เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไม่พอ ยังนอนไม่พออีก" แบมแบมที่ตื่นขึ้นมาก่อนเจ้าของห้องเล็กน้อยก็ฟึดฟัดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

     "เมื่อวานใครสั่งให้มึงมาน่ารักใส่กูล่ะครับ หื้ม.."

     ฟอด!

     สันจมูกโด่งของใบหน้าคมคายกดลงเข้ากับพวงแก้มนิ่มๆของใบหน้าหวานแรงๆเสียหนึ่งที ก็พวงแก้มของแบมแบมน่ะน่าฟัดน่าหอมมากกว่าใครเป็นไหนๆ

     "อ่า..ไอ้มาร์ครำคาญ" แบมแบมใช้ฝ่ามือนุ่มนิ่มผลักใบหน้าคมคายของเจ้าของอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเขาไว้เสียแน่นสนิทไม่มีช่องว่าง จนขาอ่อนของแบมแบมสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่มันแข็งทื่อ

     อึก..

     "ไอ้เชี่ยมาร์ค มึงเคารพธงชาติทำไม?"

     "ตอนเช้ามั้ยล่ะสัส หรือจะให้จับมึงทำตรงนี้.. จะได้ไม่เคารพธงชาติ"

     "ม..ไม่เอา"



A
T

C
O
L
L
E
G
E



     "นี่แบม โอเคใช่มั้ย ดูเหนื่อยๆนะ ไม่สบายรึเปล่า?" ยองแจเอ่ยปากถามสารทุกข์สุกดิบของเพื่อนหน้าหวานไปด้วยความเป็นห่วง ก็เล่นเดินหน้าซีดเข้ามาในห้องใครจะไม่เป็นห่วงบ้างล่ะ

     "ใกล้ตายยัง?" ยูคยอมถามไปด้วยความกวนอวัยวะส่วนล่างก็เพื่อนสนิทน่ะนะ

     "ไอ้ยูคปากหมา" ยองแจหันไปจิกตาใส่เพื่อนตัวสูงพัลวันเมื่อปากหมาๆของเพื่อนรักเอ่ยคำที่น่าจะยกเท้ามายัดปากให้รู้แล้วรู้รอด

     "ง่วงอ่ะ ไม่ไหวจริงๆ" แบมแบมตอบไปด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่าเพราะความง่วงมันเกาะกินไปทั้งสมองแล้ว

     "เออนอนๆไป จาร์ยมาเดี๋ยวกูปลุก" ยูคยอมหยักหน้าเชิงรับว่าให้คนร่างเล็กพักผ่อนเถอะดูจากสีหน้าซีดๆของมันแล้วมันคงจะไม่ไหวจริงๆ

     ไม่นานประมาณครึ่งชั่วโมงเศษๆ อาจาร์ยของคลาสวันนี้ก็ก้าวขาเข้ามาในห้องเรียนของนักศึกษาคลาสเช้า แต่อาจาร์ยก็สะดุดตา เมื่อเห็นบุคคลร่างเล็กที่นั่งอยู่แถวหลังสุดริมหน้าต่างนอนฟุ้บกับโต๊ะ

     "นายกันต์พิมุกต์!!"

     "ค..ครับ" แบมแบมยันร่างกายลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ก่อนที่จะขานตอบอาจาร์ยประจำคลาสไปด้วยน้ำเสียงหวานอันแหบพร่า

     "แบม ไหวใช่มั้ย?" ยองแจหันไปถามเพื่อนหน้าหวานด้วยความเป็นห่วงสุดขีด

     "มึนหัวหน่อยๆอ่ะ"

     "เอ้า เอาไปพารา" ยูคยอมยื่นกระปุกยาพาราใส่มือยองแจไป จนคนที่ถูกยื่นให้ถึงกับคิ้วขมวด 

     "มึงพก?"

     "เปล่ากูไม่ได้พก ก็นยองชอบเอาพาราใส่เป้ให้ตลอดเลยมี"

     "เหม็นฟามรัก"

     "อย่ามามงมาเหม็น คู่ต่อไปก็มึง"

     "นี่!! คิมยูคยอม!! ชเวยองแจ!!"

     "ครับ!?"

     "สรุปกันต์พิมุกต์ เป็นอะไร?!"

     "เขานอนไม่พออ่ะครับจาร์ยเหมือนจะไม่ค่อยสบาย"

     "คลาสนี้ถือว่าเห็นแก่กันต์พิมุกต์ ให้เขานอนพักในคลาสของผมได้!"

R
E
S
T

A
T

N
O
O
N

     เสียงภาชนะใส่อาหาร ไม่ว่าจะเป็นจาน ชาม แก้วน้ำหรือแม้กระทั่งช้อนส้อมกระทบลงกับโต๊ะนับพันล้านครั้ง ทำให้เจ้าของใบหน้าหวานถึงกับกุมขมับ

     "แบม ไหวนะ?" ยองแจถามเพื่อนหน้าหวานด้วยความเป็นห่วง ข้าวก็กินได้ไม่กินคำ ตอนนี้หน้าซีดไปหมดแล้ว

     ตึ้ง..

     "เมีย" เสียงของร่างโปร่งที่วางจานข้าวลงข้างๆเจ้าของใบหน้าหวานที่นอนฟุ้บอยู่กับโต๊ะ

     "เมียเหี้ยไร.. รำคาญ.." แบมแบมตอบกลับร่างสูงไปด้วยน้ำเสียงหวานอันแหบพร่า พร้อมกับใบหน้าหวานอันซีดเผือก ปากเจ่อสีอมชมพูตอนนี้กลับซีด 

     "แบมมึงเป็นอะไร ทำไมมึงหน้าซีดขนาดนั้น" มาร์คกุมมือบางของเจ้าของใบหน้าหวานอันซีดเผือกที่มีเหงื่อเปียกเฉอะแฉะเต็มมือบางนั้นไว้

     "..."

     ร่างสูงไม่รีรอไม่สนว่าตัวเองจะได้กินข้าวกินน้ำหรือเปล่า ไม่ห่วงปากห่วงท้องของตนเองแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดคือแบมแบม บุคคลในอ้อมแขนของเขา









     "อา.." ร่างบางลืมตาขึ้นมาพบกับแสงแดดยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาในสถานที่ที่คนร่างบางไม่คุ้นตามาก่อน แต่ที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นน่ะ คือมือขวาของเขาถูกมือหนาของใครบางคน ที่กุมมือของเขาเอาไว้เสียแน่น

     "มึง.. มึงเป็นอะไร.. ทำไมจู่ๆตอนเที่ยงมึงก็เป็นวูบไป มึงเป็นอะไรแบม.." เมื่อเจ้าของมือหนารู้ว่าคนร่างบางตื่นแล้ว ก็โผเข้าไปกอดด้วยความเป็นห่วง

     "ม..มึงกูหายใจไม่ออก" มือบางค่อยๆเลื่อนไปจับไหล่แกร่งของอีกฝ่ายก่อนที่จะดันไหล่ของเจ้าของอ้อมกอดออกไปด้วย

     "มึง.. มึงโอเคใช่มั้ย" ฝ่ามือหนาเลื่อนมาจับพวงแก้มนิ่มที่เริ่มกลับมาขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ

     "กูโอเค.." เจ้าของพวงแก้มตอบกลับเจ้าของมือหนาไปด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

     "..."

     "ใครพากูมาที่นี่.. แล้วที่นี่.. ที่ไหน.." แบมแบมถามมาร์คไปด้วยความสงสัย ทำให้มาร์คไม่รู้ว่าจะตอบคนร่างบางไปยังไง

     "..โรงบาลในเขตคังนัมอ่ะ.."

     "อ้าวหนูแบม" เสียงหวานของหญิงวัยกลางคนเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อที่หน้าตาดูจืดชืดที่นั่งงงๆอยู่บนเตียงผู้ป่วย

     "อ้าวม๊า.. ทำไมมานี่อ่ะ ไม่ไปทำงานช่วยป๊าอ่ะ.." มาร์คทำหน้ายู่ๆใส่ผู้เป็นแม่ของตนเอง ทำเอาคนที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับงงเข้าไปใหญ่

     "เอ่อ.. สวัสดีครับคุณน้า.." แบมแบมยกเรียวมือสวยขึ้นมาประนมไหว้แม่ของมาร์คที่เป็นเอกลักษณ์ไทย

     "จ้ะลูก นี่มาร์คก็ม๊าเห็นแกรีบขับรถมาถึงนี่ถ่อจากมหาลัยมาถึงโซล อุ๊!" มือหนารีบเอื้อมไปปิดปากของผู้เป็นแม่อย่างรวดเร็วเพื่อที่จะไม่ให้ท่านพูความจริงออกไป

     แต่

     "นี่อย่าบอกนะว่ามึง.."

     "รีบขับรถจากมอเพื่อพากูมาโรงบาล..?"

     มันไม่ทันเสียแล้วน่ะสิ

     "ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ม๊าเห็นแกไม่เป็นตัวเองขนาดนี้"

     "ม๊าพอแล้ว.." แม่ของมาร์คน่ะรู้ รู้ว่ามาร์คกำลังรู้สึกเขิน รู้สึกว่าเขาไม่เป็นตัวเอง ถึงแม้มาร์คจะไม่แสดงออกทางใบหน้าหรืออารมณ์แต่แม่ของมาร์คก็รู้ ต้องรู้สิจะไม่รู้ได้ยังไงก็เป็นลูกในไส้ของตัวเอง

     "คุณน้าครับ..แล้วผมเป็นอะไรเหรอครับ แค่ผมไม่สบายนิดๆหน่อยๆเอง ต้องเข้าโรงบาลเลยเหรอครับ?" ร่างบางถามแม่มาร์คไปหน้านิ่งๆ ก็ไม่มีแรงจะมางง มาดราม่าเสียใจหรือร้องไห้แล้ว ณ ตอนนี้

     "ก็มาร์คบังคับน้า.. ล้อเล่น หนูเป็นไข้นิดหน่อยอะไรกันล่ะ หนูเป็นหวัดนะลูกแต่ไม่ได้รุนแรงอะไรมากหรอก แต่มาร์คก็อยากให้หนูนอนพักที่โรงพยาบาลสักคืนนะลูก งั้นน้าไปก่อนนะ ประธานเรียกแล้ว.." แม่มาร์คขอตัวออกจากห้องไปอย่างช้าๆ ในห้องตอนนี้เหลือเพียงแค่มาร์คและแบมแบม

     ตอนนี้ยอมรับสภาพว่าในห้องมันเงียบมากๆ เงียบมากจริงๆ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจร้อนผ่าวที่กำลังถูกสันจมูกโด่งสูดเข้าไปในปอดครั้งแล้วครั้งเล่า

     แต่..

     "มาร์ค.."

     ก็มีเสียงหวานอันแหบพร่าดังขึ้น

     "หื้ม?.." เจ้าของชื่อขานรับในลำคอพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย

     "มึงพากูมาถึงโซลเนี่ยนะ?.."

     "อืม"

     "โรงบาลนี้ระดับแนวหน้าของประเทศ"

     "อืม.."

     "ค่าห้องพิเศษต่อคืนมันแพงนะมึง!!"

     "แพงเชี่ยไร พ่อกูเป็นประธานเนี่ย โว๊ะ!"

     "มึง.. มาเฝ้ากูตั้งแต่เที่ยงเลยเหรอ?" แบมแบมค่อยๆลดระดับเสียงหวานให้เบาลง ค่อยๆปรับสายตาคู่หวานให้อยู่ในระดับที่มองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายได้สะดวก

     "มึงได้กินข้าวรึยัง?" คนร่างบางค่อยๆเอื้อมมือยางไปจับไหล่ของเจ้าของใบหน้าคมคายที่นั่งเฝ้าเขาอยู่ข้างๆเตียงผู้ป่วยไม่ห่างกาย

     "ยัง.."

     "มึงห่วงปากท้องมึ... อ๊ะ.."

     จุ๊บ!

     "กูเป็นห่วงมึงมากกว่า"





22:53PM





          "มึงกลับไปได้แล้ว.." แบมแบมตอบมาร์คไปด้วยน้ำเสียงที่หมดความอดทนสุดขีด ไล่ให้กลับไปกี่ร้อยกี่พันรอบแล้วก็ไม่กลับ

     
     "กูบอกไปกี่รอบแล้ววะ ว่ากูจะนอนเฝ้ามึง" มาร์คตอบเสียงแข็งๆไปทำเอาคนร่างบางถึงกับเงียบกริบและยอมตามใจมาร์ค

    
      "งั้นวันนี้.. มึงก็ไม่ได้เข้าเรียนคลาสบ่ายน่ะสิ"

     
     "ไม่เป็นไรหรอกมึง คลาสเดียวเองกูก็ให้เจบีจดเล็คเชอร์ไว้ให้แล้ว ยังไงคืนนี้กูก็จะนอนเฝ้ามึงแบม" ปากหยักขยับหมุบหมิบเอ่ยตอบคนร่างบางไปเสียยาวเหยียด

     
     แบมแบมน่ะ.. ชอบมาร์ค.. ชอบ..ที่มาร์คเป็นแบบนี้ ชอบที่มาร์คอ่อนโยนกับเขาแบบนี้ ไม่แข็งกระด้าง ชอบความอบอุ่นที่มาร์คมอบให้เขาแบบนี้ เขาชอบมาร์คแบบนี้ที่สุดเลยหล่ะ

    
      "แล้วเรื่องคดีกูล่ะ.."

     
     "ศาลกำลังพิจารณาคดีอยู่น่ะ แต่กูสัญญานะ.. ว่ากูจะทำให้มึงชนะคดีให้ได้.. เพราะฉะนั้นมึงนอนพักผ่อนได้แล้วนะ"











          ตื๊ด.. ตื๊ด..

          Jay'B

     
     เสียงเรียกเข้าของมือถือของมาร์คดังขึ้น ทำให้เจ้าของมือถือตื่นขึ้นมาก่อนคนร่างบางที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียง มาร์คใช้ตาคมมองสำรวจใบหน้าหวานสักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกดรับสายเพื่อนรักอย่างเจบีและออกไปคุยข้างนอก

     
     ["ขอโทษนะมาร์คที่ต้องเอามือถือเจบีโทรไป พอดีเครื่องเราเงินหมดอ่ะ"] เสียงหวานขอใครบางคนที่มาร์คแอบคุ้นเคยกับเสียงนี้ ก่อนที่ปลายสายจะพูดขึ้นมาอีกว่า

     
     ["มาร์คพาแบมไปที่โรงบาลไหนเหรอ พอดีว่าอยากไปเยี่ยมน่ะ"]

   
       "อ่อ โรงบาลxxxน่ะ มาสิตอนนี้แบมยังหลับอยู่เลยถ้าจะมาก็มานะ"

    
      ["เดี๋ยวอักสักพักจะเข้าไปหานะ ก็งั้นแค่นี้แหละขอบคุณมาก"]



.


.


.


.


.



          เพล้ง!!

     
     "ฉันบอกเธอกี่รอบแล้วสุนิษาว่าเงินทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นของเธอ!! หรือของลูกเธอ!! มันก็คือเงินของฉัน!! ฉันจะเอามันไปทำอะไรก็ได้!!" เสียงแจกันตกลงกระทบกับพื้นกระเบื้อง เป็นเสียงที่บุตรชายในช่วงวัยรุ่นต้นๆของสุนิษาได้ยินอยู่แทบทุกวัน

  
        "เรื่องนั้นฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะคุณ ฉันขอแค่ว่าอย่าเอาเงินเก็บของลูกไปใช้เลย" สุนิษาร่ำไห้กอดเข่าบารมีผู้เป็นสามีของตนเองด้วยความสงสารลูก

     
     "ถ้ามันอยู่อยากนักแกก็ออกไป!!" 

    
      "..ฮึก.."

    
      "ออกไป!!!" บารมีสะบัดขาไล่ผู้ที่มีศักดิ์เป็นภรรยาของตนเองออกจากบ้านไป

    
      เมื่อสุนิษาถูกสามีอันเป็นที่รักของตนเองสะบัดไล่ตะเพิดอย่างนั้น จึงวิ่งฝ่าสายฝนที่โหมกระหน่ำตกลงมาอย่างหนัก

  
        ทันในนั้น

     
     โครม!!!!

    
      "แม่!!!"

     
     บุตรชายคนเดียวของบ้านหลังนี้แบมแบม เสียงตะโกนลั่นชายคาบ้าน ร่างบางไม่สนใจฟ้าฝนว่าจะตกหนักขนาดไหนหรืออะไรก็ช่าง ตอนนี้ขอแค่พาผู้เป็นมรรดาของตอนไปที่โรงพยาบาลก่อน ร่างบางรีบวิ่งไปประคองร่างที่ไร้วิญญาณของผู้เป็นมรรดาที่นอนจมกองเลือดขึ้นมาจากพื้นถนนที่เย็นช่ำ ท่าทีเยือกเย็นและเมินเฉยที่บารมีมอบให้สุนิษาอ่อนยวบ เมื่อเห็นผู้เป็นภรรยาของตอนเอง โดนรถกระบะสีดำทึบชนเข้าอย่างจัง

     
     "ฮึก..แม่..แม่จ๋า..ฮึก..แม่ได้ยินแบมมั้ย..ฮึก..แม่.." คนร่างบางใช้มือบางตบแก้มเพื่อเรียกสติร่างที่ไร้วิญญาณของผู้เป็นมารดาอยู่หลายสิบครั้ง โอดครวญเรียกคำว่าแม่อยู่หลายพันหลายร้อยหน ก็ไม่มีปฎิกริยาตอบรับใดๆจากบุคคลในอ้อมแขนเลย

     
     เปรี้ยง!!


.


.


.


.


.



     ฟรึ่บ!

     "แม่!!!"

     "แบม เป็นอะไร ทำไมมึงร้องไห้" ร่างโปร่งที่กำลังจะเดินเข้ามาหาคนร่างบาง แต่คนร่างบางกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับหยดน้ำใสๆที่มันรินไหลออกมาจากตาคู่สวย ก่อนที่ร่างโปร่งจะใช้นิ้วมือค่อยๆเกลี่ยหยดน้ำที่มันคงไม่ยอมหยุดไหลง่ายๆ ออกจากแก้มนิ่มของใบหน้าหวาน

     แบมแบมเงียบเลือกที่จะดึงร่างโปร่งของมาร์คเข้ามากอด พร้อมกับย้ำตัวเองว่า'ไม่เป็นไรนะแบม เมื่อกี้เราแค่ฝันไป ฝันไปเท่านั้น เรื่องนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เจ็ดปีที่แล้ว'แบมแบมย้ำกับตัวอย่างงี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายหน พร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้กอดร่างโปร่งของมาร์คแน่นขึ้นด้วย

     "มึงฝันร้ายเหรอ?" มือหนาของผู้ถูกสวมกอดลูบลงกับหัวถุยเบาๆเพื่อเป็นการปลอบขวัญ

     "อือ" ร่างบางตอบไปสั้นๆพร้อมกับปล่อยโอออกมาเล็กน้อยก่อนที่ประตูห้องของผู้ป่วยจะถูกเปิดขึ้นโดยฝีมือของแจบอมเพื่อนรักของมาร์คต้วน

     แอ๊ด..

     "ฮึกๆ.."

     เมื่อแจบอม ยองแจ ยูคยอมและจินยองเปิดประตูเข้ามาเจอกับเสียงสะอึ้นของร่างบางถึงกับคิ้วขมวดพร้อมกันมองหน้ากันไปมาด้วยความไม่เข้าใจ

     "ขอเข้าไปหน่อยนะ" เพื่อนหวานขอจินยองขอเข้าห้องมาอย่างมีมารยาท ทำให้แบมแบมที่กอดร่างโปร่งอยู่ถึงกับสะดุ้ง

     "ฮึก..อืม ข..เข้ามาสิ" แบมแบมตอบกลับไป

     "เป็นไงบ้างแบม โอเคใช่มั้ย เมื่อวานเรากับยูคเป็นห่วงแบมแทบแย่" ยองแจรีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนหน้าหวานด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

     "จินยองงี่ คิดถึงจังเลย กอดหน่อย" แบมแบมเรียกชื่อของเจ้าของใบหน้าสวยพร้อมกับอ้าแขนรับ

     "คิดถึงเหมือนกัน เป็นไงบ้าง ยูคกับไปเล่าให้ฟังบอกว่าแบมอ่ะไม่สบายอยู่โรงบาล ตอนนั้นเราตกใจมากเลยนะรู้มั้ย" จินยองเดินเข้าไปกอดเพื่อนรักเบาๆ

     "แหม ตอนกลับจากมาต่างประเทศไม่ห็นพูดแบบนี้บ้างเลย"

     "เล่นกูทั้งคืนแล้วมั้ย" จินยองหันไปมองค้อนให้กับแฟนตัวสูง

     "เจบี.." มาร์คเอ่ยขัดขึ้นมา เจบีไม่ได้ตอบอะไรกลับไป พลางเลิกคิ้วใส่คือถามว่าอะไรโดยใช้ท่างทาง เมื่อมาร์คเห็นอย่างงั้นจึงหันหน้าคมไปทางหน้าต่าง นั้นหมายความว่าไปคุยกันข้างนอก

     "ว่าไง มึงเรียกกูออกมาคุยมีไร"

     "กูได้ข่าวว่าไอ้แจ็คสันที่เรียนคณะนิเทศอ่ะมันพยายามจะตามจีบไอ้แบมเหรอวะ?"

     "เออทำนองนั้น กูได้ยินมาหลายคนเลยที่ตามจีบได้แบมอ่ะ แม่งตัวท็อปๆของแต่ละคณะทั้งนั้น"

     "เช่น?"

     "วีคณะรัฐศาสตร์ เทาคณะแพทย์ ฮยองวอนคณะบริหารแล้วจูโฮคณะสถาปัติ ประมาณนั้นแล้วก็อีกเยอะที่กูจำไม่ได้ ได้ยินมาแค่นี้"

     "แม่งเอ้ย!!" มาร์คสถบออกมาเบาๆพร้อมเลือดในกายที่มันสูบฉีดขึ้นหน้า









          ครืด~ ครืด~

     WangJ : น้องแบมได้ข่าวว่าน้องเข้าโรงบาลเหรอครับ
     TaeX : นี่น้องแบมโอเคมั้ยครับเนี่ย?
     HZTao : อาการเป็นยังไงครับน้องแบม ปวดหัวมั้ย?
     HWon : พี่อยากไปเยี่ยมน้องจังเลย
          JuH : อาการดีขึ้นรึยังครับ
          MinGu : เข้าโรงบาลที่ไหนครับแบมแบม
          SongY : น้องแบมพี่ทักไปหาเราหลายรอบแล้วนะ อ่านหน่อยสิ

          "เฮ้อ" ร่างบางพุ่นลมหายใจออกมาฟอดใหญ่เมื่อข้อความDirectในอินสตาแกรมมันเด้งขึ้นมารัวๆจากรุ่นพี่ที่ตามจีบเขาต้อยๆ

          ตื๊ด.. ตื๊ด..

          แกร๊ก

          "มาร์คมึงไม่ไปเรียนเหรอ?" แบมแบมที่กำลังจะกดรับสายใครสักคนกลับเปลี่ยนจุดสนใจมาเป็นมาร์คที่พึ่งเปิดประตูเข้าห้องมา

          "เดี๋ยวอีกสักกูก็ไปแล้ว มึงจะไปพร้อมกูเลยมั้ย หรือจะออกตอนเย็น" มาร์คหันใบหน้าคมคายไปทางคนร่างบางพร้อมกับยกยิ้มอ่อนๆให้

          "ตอนเย็น เดี๋ยวกลับเองก็ได้"

          "กลับเองอะไรของมึง เดี๋ยวกูมารับโทรบอกกู"

          "มันลำบากมึงอ่ะ ไม่เป็นไรกูกลับเองได้"

          "ยังไงกูก็จะมารับมึง กูบอกม๊ากูไว้แล้วว่าถ้ามึงจะกลับให้โทรบอกกู"

          "มึ.."

          "ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมากูจะทำยังไง ให้มารับเถอะ" มาร์คใช้มือหน้าวางลงบนหัวถุยๆของร่างบางเบาๆ ก่อนที่ดวงตาคู่คมและดวงตาคู่หวานจะหันมาสบกันด้วยความตั้งใจ

          "งั้นก็ได้" แบมแบมพยักหน้ารับด้วยความไม่เต็มใจหนัก ถึงแม้จะปฎิเสธหรือหนียังไงก็คงไม่พ้นมาร์ค นี่มันเรียกลูกไก่ในกำมือหรือหนีเสือปะจระเข้กันล่ะ?

          "ดีมากครับ งั้นพี่ไปก่อนนะครับน้องแบม พักผ่อนเยอะๆนะครับ"

          ฟอด!

          สันจมูกโด่งกดลงกับพวงแก้มนุ่มนิ่มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กๆแรงๆเสียงหนึ่งที พร้อมกับสูดกลิ่นหอมๆจากพวงแก้มนิ่มๆเข้าไปเสียเต็มปอด

          กึก

          "มาร์คเดี๋ยว..!"

          "อะไรครับ?"

          "เอ่อ.. คือว่า.."

          "จะบอกอะไรพี่เหรอครับน้องแบม?" มาร์คที่ถูกร่างบางรั้งไว้ก็โน้มองศาใบหน้าคมคายให้เท่ากับใบหน้าหวาน     

          "คือว่า..พี่มาร์ค.."

          "..."

          "พี่มาร์คตั้งใจเรียนนะครั...!"

          จุ๊บ!

          ปากหยักประทบลงกับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ทำเอาคนถูกกระทำถึงกันเบิกตากว้าง

          "พี่ตั้งใจทำเพื่อเรามากกว่านะครับ"

          ตากลมโตคู่สวยของแบมแบมมที่แผ่นหลังกว้างของมาร์คที่กำลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย

.


.


.


          "เฮ้ย มาร์คมึงเห็นข่าวป่ะ?" เจบีเดินเข้าไปสะกิดไหล่เพื่อนหน้าคมคายที่เดินสไลด์หน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่

          "ก็เรื่องมึงนั้นแหละ ที่มึงตาลีตาเหลือกอุ้มแบมไปโรงบาล"

          "ยังว่ะ แล้วเขาว่าไงกันบ้างวะ?"

          "ก็มีพวกที่อิจฉาแบมแบมบ้างล่ะ เกลียดบ้างล่ะ เชียร์บ้างล่ะ" เจบีพูดตามความจริงที่ได้เห็นจากข่าวในทวิตเตอร์ เฟสบุ๊คหรืออินสตราแกรมส่วนตัวบ้าง

          "งั้นเหรอวะ?" มาร์คเลิกคิ้วให้กับคำตอบของเพื่อนสนิท

          ปึ้ก..

          "มึงนี่ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับเขาเลยเนอะ" เจบีวางจานข้าวผัดกะเพราลงตรงหน้าของเพื่อนสนิท ก่อนที่จะเอ่ยบอกเพื่อนที่นั่งทำหน้าตายด้าน ด้านแบบด้านชิบหาย ไม่รู้สึกรู้สาห่าอะไรกับเขาเลย ผมนี่ก็เป็นห่วงไอ้เพื่อนตัวเล็กหน้าหวานจะตายห่าตายชัก ไม่รู้ยัยยุนอาจะมากระชากไปตบตอนไหน

          "..."

          "แล้วยัยยุนอา แม่งก็ประเจิดประเจ้อชิบหายทำตัวติดมึงอย่างกับปลาท่องโก๋ แล้วนางแม่งรู้ว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นมึงแม่งก็ใช้อำนาจนี้ขู่ผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว"

          "กูบอกมึงกี่รอบแล้วสัส ว่าอย่าใช้คำว่าคู่หมั้นในฐานะของยุนอาสำหรับกู"

          "อ่า ไม่ใช่คู่หมั้น **คู่หมาย"

          ตึ้ง!!

          "นี่มาร์คคะ เมื่อวานนี่สุดยอดเลยนะค่ะ ตั้งแต่คบกันมายุนอาก็ไม่เคยเห็นมาร์คแบบนี้มาก่อนเลย อยากรู้จังค่ะ! ถ้ายุนอาป่วยจนหน้าซีดหน้าเซียวนางแบม! โอ๊ะ! ไม่สิ แบบแบมแบม! บ้าง! มาร์คจะเป็นห่วงยุนอาแบบนั้นบ้างมั้ย!"

          สาวสวยร่างบางอึ๋ม ขาวหย่อนสะโพกมนลงข้างๆร่างโปร่งมาร์คด้วยความคุ้นชิน โดยที่ไม่แยแสว่าบุคคลข้างๆจะเต็มใจหรือไม่ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใคร คงจะรู้ๆกันอยู่ ซอ ยุนอา เธอคือแฟนและคู่หมั้นของมาร์ค(ในอุดมคติของเธอคนเดียว) และเป็นคู่หมายที่ทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายหวังกันเอาไว้ แต่มาร์คก็ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่จะแลมองเธอเลยมีแต่ตัวเธอเองนั้นแหละที่เอาแต่เดินตามจีบตัวไอ้มาร์คต้อยๆ เหมือนลูกหมาเดินตามเจ้าของ

          ตึ้ง!!!

          "ยุนอา!" มาร์คทุบมือลงกับโต๊ะพร้อมกับยันกายขึ้นเต็มความสูง

          "มานี่!!" มาร์คกระชากข้อมือเรียวเล็กของยุนอาออกมาจากโรงอาหารมาที่ลาดจอดแถวนั้นที่ๆคนมันบางกว่าข้างในโรงอาหาร

          "นี่โกรธยุนอาเพราะยุนอาว่าไอ้ผู้ชายที่ชื่อแบมแบมอะไรนั่นใช่มั้ยมาร์ค!!"

          "ยุนอา!! มาไร้สาระแถวนี้ได้มั้ย!! เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันกับแบมแบมเคยสนิทกันมาก่อน!! เธอลืมเหรอ!!" มาร์คขึ้นเสียงใส่ยุนอาที่ยืนทำหน้าใจดีสู้เสือ เขาไม่ชอบเธอมากๆใน ณ ตอนนี้ เธอก็ยิ่งทำให้มาร์คเกลียดขี้หน้าเข้าไปใหญ่

          "ยุนอาไม่ได้ไร้สาระค่ะมาร์ค! มาร์คช่วยรักษาหน้าตายุนอาหน่อยได้มั้ยคะ?! มาร์คจะเป็นห่วงนายแบมแบมนั่นมากกว่ายุนอาไม่ได้! ยุนอากับมาร์คเป็นคู่หมั้นกันลืมแล้วเหรอ!!" ร่างสวยของยุนอาฟึดฟัดใส่มาร์คทันที เมื่อใาตอนนี้เข้าของก็โกรธจนเลือดแทบขึ้นหน้าอยู่แล้ว

          "แล้วถามฉันรึยัง! ว่าฉันอยากใช้คำนั้นกับเธอมั้ย!"

          "กรี๊ด!!!"

.


.


.


          "นี่มาร์ค มึงไม่เหนื่อยบ้างเหรอต้องขับรถไปกลับจากมหาลัยเพื่อมารับกูกลับไปเนี่ย" ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆคนขับเป็นผู้เปิดบทสนทนาขึ้นหลังจากที่มันกริบอยู่นาน

          "กูไม่เหนื่อยหรอกนะแบม ถ้าเป็นอะไรที่กูทำเพื่อมึงได้อ่ะ"

          "โฮ่..เชี่ยเลี่ยนว่ะมึง เฮ้ย..แล้วยุนอาคู่หมั้.."

          "กูไม่ได้รักยัยนั้นโอเคนะมึง ทำไมพอพูดถึงเรื่องยุนอามึงต้องทำเศร้าๆหมองๆขนาดนั้นด้วย เป็นไร มึงหึงกูเหรอ?" มาร์คหันมาแซวคนตัวเล็กที่นั่งเบ้ปากอยู่ข้างๆ

          "หึงบ้าหึงบออะไรล่ะ! มีหน้าที่ขับรถก็ขับไปสิ! พูดมาก!" คนร่างบางฟึดฟัดก่อนที่จะปรับเบาะเอนไปด้านหลัง นอนคลุมโปงห่มผ้าไม่สนใจคนข้างๆ

          มาร์คนั่งมองร่างที่นอนหลับพริ้มอย่างเอ็นดู มาร์คไม่รู้ว่าตัวเองเสียเวลากับการมองใบหน้าน่ารักๆของเำอนหน้าหวานไปนานเท่าไหร่ มาร์คไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกของมาร์คที่มีกับแบมแบมตอนนี้มันเรียกว่าอะไร แต่มันก็ต้องใช้เวลามากหน่อยเพื่อที่จะค้นหาว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่










     Check the Case 100%







Talk SpoilCase #02 : //เผลอทอล์กนี้จ้า

Talk Case #02 35% อันยองค่ะรีทเตอร์ 35%แรกมาแล้วว รอไรท์นานมั้ยคะ? หายไปโคตรจะนาน เค้ายังอยู่เด้ออ55555 คิดถึงกันรึเปล่า เนี่ยน้อยใจน้า คนอ่านก็เรื่อยๆเลยแต่เมนท์นี่ ฮืออ มาเมนท์กันหน่อยนะ ถือว่าเพื่อไรท์555 เล่นแท็ก #เมียทนายมบ กันด้วยน้า อ่านแล้วก็แชร์ไป แชร์ให้เพื่อนอ่าน แชร์ให้ติ่งด้วยกันอ่านเด้อค่าา ขอบคุณรีทที่ตามอ่านกันนะค่ะ ขอบคุณมากๆ สัญญาว่าจะพยายามแต่งให้สนุกๆ>///< ไลค์ค่ะ เฟบค่ะ แชร์ค่ะ เล่นแท็กค่ะ

Talk Case #02 65% อันยองค่ะรีทเตอร์ 65%มาแล้วว รอไรท์นานมั้ยคะ? หายไปโคตรจะนาน เนี่ยน้อยใจน้า คนอ่านก็เรื่อยๆเลยแต่เมนท์นี่ ฮืออ มาเมนท์กันหน่อยนะ ถือว่าเพื่อไรท์555 ตอนนี้เพื่อนไรท์ช่วยคิดชื่อตัวประกอบไง5555 เรื่องนี้มันซับซ้อนไปป่าวว555 งั้นเล่นแท็ก #เมียทนายมบ กันด้วยน้า อ่านแล้วก็แชร์ไป แชร์ให้เพื่อนอ่าน แชร์ให้ติ่งด้วยกันอ่านเด้อค่าา ขอบคุณรีทที่ตามอ่านกันนะค่ะ ขอบคุณมากๆ สัญญาว่าจะพยายามแต่งให้สนุกๆ>///< ไลค์ค่ะ เฟบค่ะ แชร์ค่ะ เล่นแท็กค่ะ

Talk Case #02 100% : อันยองจ้า แอมคัมแบค ไรท์ยังอยู่ค่ะ ยังอยู่ค่า555 คู่หมายคือคู่ที่ผู้ใหญ่อยากให้แต่งงานกันนะคะ มาค่านี้ค่ะ รอพาร์ทต่อไปจย้า5555






#เมียทนายมบ




Twitter 
Private Account:@FARINN29
Fiction Account:@SmokeyXCII
Friend's Account:@Yugi_Noiis




อย่าลืมกดFav. โหวตและคอมเมนท์


                                                               


      คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า>///<
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

168 ความคิดเห็น

  1. #156 SPAY- (@SPAY-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:07
    โอ้!!ไม่นะ บีจินไม่มีในเรื่องนี้งั่นหรอ โอ้พระเจ้า!! ไม่นะ ไม่~~~~
    #156
    0
  2. #129 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 18:41
    รีบเคลียร์ตัวเองเลยจ้า
    #129
    0
  3. #123 junekimsa93 (@junekimsa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 11:18
    ชัดเจนสักทีสิ
    #123
    0
  4. #76 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:41

    เห้อมาร์คเคลียไม่ลงเลยเหรอดับยายแม่มดยุนอาอะ

    #76
    0
  5. #68 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 07:07
    ยุนอานังมานนนนนน
    #68
    0
  6. #59 chalo001 (@chalo001) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 16:26
    สนุกอะ
    #59
    0
  7. #42 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:23
    อย่าทิ้งนานจิ
    #42
    0
  8. #41 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:53
    รอไรท์มาต่อเรื่อยๆ
    #41
    0
  9. #40 Pookkai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:34
    มาร์คอย่าปล่อยปัญหาไว้รีบจัดการ
    #40
    0
  10. #39 laynimpink (@cjpoo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:32
    เหม็นฟามรัก ถ้าพี่มาร์คเคลียกับยุนอาไม่ได้เเบมหาใหม่เลยลูก ที่จีบหนูหล่อๆทั้งนั้นอ่ะ
    #39
    0
  11. #38 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 21:57
    คู่แข่งหล่อๆทั้งนั้น ชักอยากเป็นแบมแล้วสิ 555
    #38
    0
  12. #37 Wachiraya_noey (@Wachiraya_noey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:56
    งุ้ย มาร์คมุ่มเท
    #37
    0
  13. #36 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:51
    แบ่งมาให้รีดบ้างสิแบม ถ้าคนตามจีบจะพรีเมี่ยมขนาดนี้ โอ้ยยยยย5555
    #36
    0
  14. #35 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:16
    ยกแบมให้มาร์คเลยจ้า
    #35
    0
  15. #34 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:29
    มาร์คมีความทุ่มเทอะ ใจอ่อนเถอะแบม
    #34
    0
  16. #33 Mxrk Wnd (@mxrkwind93) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:17
    เอออออ น่ารักวะเห้ย
    #33
    0
  17. #32 195markbam (@195markbam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 21:40
    หื้มมม เขิลลลแทนหนูแบมเค้าน่ะค่ะ
    #32
    0
  18. #31 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 20:39
    มาร์คก็ห่วงของมาร์คเนาะ
    #31
    0
  19. #30 aom_mypal (@aom_mypal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 20:31
    น่ารักกกก
    #30
    0
  20. #29 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:49
    ฟินนนนนนนน
    #29
    0
  21. #28 Wachiraya_noey (@Wachiraya_noey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:17
    ต่อไวไวน้าาา
    #28
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #26 aom_mypal (@aom_mypal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:47
    มาต่อนะ
    #26
    0
  24. #25 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:02
    ม๊ามาไงอะ
    #25
    0
  25. #22 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:01
    รอนะคะ
    #22
    0