เครียด เครียด เครียด!!
เขียนโดย
Star* of Radiance
ไม่ใช่อะไร...มันใช้ความคิดเยอะมาก ยากมาก ตีความล้านแปดลากทุกฉากมาวิเคราะห์ แล้วก็อธิบายต่อ จนมันลึกมาก...ลึกจนเราเขียนเองยังอ่านแล้วแทบเป็นลม
ส่วน Lit/Women ก็กลายเป็นอีกความกังวล เพราะไม่เข้าใจทฤษฎีบางอันที่อ.สอนมา และบางอันก็ตีความแล้วขัดแย้งกับตัวเอง เกิดเป็นความกลัว โน่นนี่ กลัวว่าเขียนไป อธิบายไป แล้วจะไม่ได้คะแนน กลัวว่าจะจำรายละเอียดไม่ได้หมด แล้วบางประเด็นหายไป
กลัวไปหมด กลัวแบบไร้สาระมาก-*-
ตอนเอานิยายที่เขียนไว้ตอนก่อนสอบเซลล์ไบโอมาพิมพ์เข้าคอม (เอ็งเขียนนิยายก่อนสอบรึ? แล้วหนังสือเรียนล่ะ??) รู้สึกอยากเขียนต่อมากๆ อยากเขียนจริงๆ จะได้จบตอน จบเรื่องราวที่วนเวียนอยู่ในหัวเราไปได้ช่วงหนึ่ง แต่รู้สึกว่าในหัวมันว่างเปล่า ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว ไม่อยากอ่าน ไม่อยากเขียนอะไรเลย
แค่พยายามคิดตีความอะไรสักอย่างนี่ยังแทบจะอ้วก- -"
เป็นความรู้สึกเหมือนว่า ทุกอย่างที่เราทำเล่นๆ เอ้อระเหยลอยชาย อย่างนิยาย กับหนัง ตอนนี้มันกลายเป็นงานเป็นการไปหมด เป็นวิชา เป็นคะแนน เป็นเกรด เป็นสิ่งที่เราต้องทำความเข้าใจอย่างถ่องแท้ และทิ้งไม่ได้
เราเคยมีความสุขกับมันมากๆ แต่ตอนนี้แค่เปิดดูยังไม่อยาก เนื้อหาก็ไม่เยอะ และโดยรวมแล้วไม่ยากเลย นิยายที่อ่านก็แค่สามเล่ม แต่ละเล่มก็ดีๆ ชอบด้วย แต่ตอนนี้มันเบื่อไปหมด
อยากเขียนนิยาย แต่ก็ไม่อยากเขียน เพราะไม่อยากคิด
อยากอ่านนิยาย แต่ก็ไม่อยาก เพราะไม่อยากคิด
มันกำลังอยู่ในสภาวะตื้อตันทางความคิด...เพราะข้อสอบนั้นยากมาก ยากกว่าวิทยาศาสตร์ล้านเท่า
พอเราเข้าใจประเด็นนึงแล้ว เขียนออกมา มันก็ทำให้เรานึกถึงประเด็นที่ต่อยอดจากมัน พอนึกถึงไปมากๆก็เลยไม่มีจบสิ้น ใช้เวลาทำข้อนึงนานหลายชั่วโมง เว้นแต่ข้อสุดท้ายที่ก๊อบของเก่ามาส่งแล้วตัดต่อ 55+...แต่ทุกข้อล้วนเต็มไปด้วยปรัชญา
เราตีความอีท่าไหนไม่รู้ แค่คนที่ปฏิเสธอดีตหนีความจริง มาเจอแม่เป็นอัลไซเมอร์ ออกมาเป็นหน้า คนเขียนโน้ตเพลงต่อ ยังอธิบายสัญลักษณ์ของโน้ตเพลงกับการเขียนโน้ตยาวเหยียด ขนาดแค่คนทิ้งแผ่นฟอยล์ทางกระจกรถยังตีความไปถึงสภาวะทางจิตใจของตัวละครได้
มันมากไป มันมากไป-*-
ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว
ขอพักหัวสักที หัวบวมจริง จริงจัง โอยยย
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
23 ธ.ค. 52
509
3
ความคิดเห็น
เวลาคนเราก็มีเท่ากันนะคะ อยู่ที่เราจะใช้มัน
อ่านจบแล้วไม่อยากแตะต้องอะไรที่เป็นภาษาอังกฤษไปอีกอาทิตย์นึง - -"