สิ่งที่เรียกว่า ความรับผิดชอบ>>>

หากชีวิต ต้องมีถ้อยคำว่ารัก และใครก็อยากรู้จัก

จะมีซักกี่คนที่โชคดี

รัก ที่ใครเฝ้าคอยตามหา จะเจอสักคนที่โชคชะตา

บันดาลให้มาเป็นคู่กัน

 และวันนี้ ฉันมีเธอจับมือ เคียงข้างกัน

ถึงชั่วนิรันดร์ ไม่มีสักวันต้องแยกทาง

 เธอใช่ไหม กำหนดไว้ เป็นใครคนนั้น

ที่วันนี้เราได้พบกัน ได้รักกัน

ช่างเป็นของขวัญที่แสนดี

เธอได้ไหม อยากจะให้เป็นคู่ชีวิต

อยากจะรักกัน เนิ่นนาน เรื่อยไป

โปรดอย่าพรากหัวใจให้เลิกรา

หนึ่งชีวิต อยากมีสักคนแค่นี้ จะเสียน้ำตากี่ที

ก็พร้อมยินดีให้ได้มา

รัก ต้องการได้เจอกับรัก ต้องการสักคนไว้รับฝากชีวิตจวบวันที่สิ้นใจ

ชอบเพลงนี้จังหน่ะ  ไม่รู้ทำไม ทั้งที่กะไม่ได้มีความรั๊กอะไรกะใครเค้าหรอก

แต่ถ้ามีก็จะดีมากๆเลยอ่ะน๊ะ

เหอๆ

ความโสดช่างไม่เข้าใคร ออกใครเลยจิงๆ

 แต่อันที่จิงแล้ว การอยู่แบบนี้ก็ดีไปอย่างนะ

บางครั้งอ่ะ ที่มีคนมาชอบเราแล้วเวลาเดินด้วยกัน มันจะรู้สึกอึดอัดยังไงไม่รู้สิ

รู้สึกว่า ถ้าเป็นคนที่เราชอบมาเดินอยู่ข้างเราบ้างก็คงจะดีเนาะ

มีเรื่องมากมายเลยนะในชีวิตที่ผ่านมา

ช่างไม่มีช่วงเวลาของการพักผ่อนเลยจิงๆ

ตอนนี้มีสิ่งหนึ่งที่คอยเป็นกำลังใจให้เราอยู่เสมอ

นั่นก็คือ “นักศึกษาแพทย์ กับ แพทย์ EXTERN”

ทำไมหน่ะหรอ นั่นก็เพราะว่า เราคิดว่าตัวเองเรียนยากแล้วอ่ะ

แถมยังต้องมาเที่ยวรับผิดชอบชีวิตของใครต่อใครอีก วันหยุดก็ไม่ได้หยุดอย่างใครเค้า

พอหันกลับไปมองแพทย์ EXTERN ที่กำลังเดินตรวจคนไข้อยู่

ก็รู้สึกว่าแพทย์หน่ะ เค้ายังต้องเรียนมากกว่าเรา ยากกว่าเรา

และที่สำคัญความรับผิดชอบสูงกว่าเราตั้งเยอะ

เค้ายังเรียนกันได้เลย แล้วเราอ่ะ แค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ จิงมั้ยล่ะ

ก็คงอีกไม่นานหรอกนะ ที่จะได้เป็นพยาบาลเต็มตัวสักที

บางทีก็รู้สึกอยากลาออกบ้างเหมือนกันอ่ะ ก็เหนื่อยซะขนาดนั้น

ปิดเทอมก็ไม่มี วันหยุดก็ไม่มี

แต่ก็ช่างเหอะ ก็แค่บ่นอ่ะ

…