อ่อนแอ…

เราไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมจำนน

คนทุกคนยังเหลือสิ่งที่ยิ่งใหญ่

**แต่บางทีเราก็ควรจะเลิกหวัง

ในสิ่งที่มันไม่ควรจะหวังได้แล้วมั้ง

พายุ ไม่ได้พัดพาชีวิตให้แหลกสลายภายในพริบตา

เรายังเหลือสิ่งที่มีความหมาย นั่นคือ หัวใจของเรา

ที่มันกำลังเต้นอยู่ และเตือนว่าเรายังไม่ตาย

การอยู่ด้วยความหวังเป็นสิ่งที่ดี

แต่ก็ควรจะเป็นความหวังที่มันสมเหตุสมผล

และน่าจะเป็นไปได้ การหวังอะไรเกินเอื้อม

มันก็คงจะเป็นแค่การบั่นทอนความรู้สึกของตัวเอง

ให้จมหายลงไปทีละนิด กับความผิดหวังที่ซ้ำซาก

ไม่รู้เราคิดถูกมั้ยน๊ะ ที่เลือกเดินมาทางนี้

แต่...จะไม่ยอมแพ้หรอก

ใครต่อใครมักอยากที่จะรู้ความลับของคนอื่นเสมอ

แต่จะมีสักกี่คนกัน ที่ถูกเลือกให้ได้รับฟังสิ่งที่เรียกว่า ความลับ

คนๆนั้น อาจจะต้องเป็นคนพิเศษ

หรือบางทีอาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาก็ได้มั้ง

สำหรับเรา คนที่เราเลือกที่จะระบายปัญหา

ส่วนใหญ่แล้วมักเป็นคนแปลกหน้า หรือใครก็ได้ที่ไม่รู้จักเรา

หรือคนรอบข้างเราเลย  เป็นใครก็ได้สักคนหนึ่ง

ที่ยอมทนฟังสิ่งที่เรารู้สึกอึดอัดอยู่

การได้เขียนไดอารี่แบบนี้เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกันน๊ะ

บางที…เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่สามารถที่จะพูดมันออกมาจากปากได้

เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรจะพูดให้ใครได้ฟัง

แต่ถ้าจะให้เราเก็บไว้อยู่แบบนี้ มันก็คงจะไม่ไหว

พยาบาล

กว่าจะได้มาซึ่งวิชาชีพนี้ ทำไมถึงได้ลำบากจังเลยนะ