[Fanfiction] Devil Survivor 2 The Animation :: Last

ตอนที่ 14 : SHORT FIC C O U N T D O W N : 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ม.ค. 61



Title: C O U N T D O W N : 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1

Fandom: 恶魔幸存者; Devil Survivor the animation (2)

Pair: Hotsuin Yamoto x Kuze Hibiki 

Gerne: PG-13

Story: มีตอนพิเศษวันปีใหม่ไปแล้ว แต่เรายังไม่มีเคาท์ดาวน์เนอะ (หัวเราะ)

 

 


10- 9- 8- 7- 6- 5- 4- 3- 2- 1

C O U N T D O W N



 

10-

 

เข็มเวลาเคลื่อนไปไม่หยุดนิ่ง หากในความมืดอันเงียบสงบกลับทำให้หัวใจสงบและเฉยชา หัวใจคล้ายกับถูกแช่แข็งด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แสงสีเงินสาดทะลุเข้ามายังทางเดินทอดยาว กระทบร่างโปร่งที่ยืนหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าต่าง

โฮซึอิน ยามาโตะ ทอดสายตาไปด้านนอก ภาพของโลกด้านนอกที่เต็มไปด้วยชีวิต สีสันแห่งความวุ่นวายมากมายที่ผู้คนต่างพยายามไขว้คว้า แต่ไม่ใช่กับเขา

ตอนยังเด็ก เขาเคยสงสัยว่าข้างนอกมันมีอะไรดี ทำไมถึงยังยิ้ม ยังหัวเราะ ยังมีความสุขกันได้ ทั้งๆ ที่สมดุลของโลกกำลังพังทลายเพราะความฟอนเฟะของมนุษย์

แต่เขาก็ทำได้เพียงสงสัย ก่อนเบนสายตาออกจากภาพเหล่านั้น เพื่อทำสิ่งที่เขาต้องทำในฐานะของทายาทของโฮซึอิน ผู้แบกรับหน้าที่เปลี่ยนแปลงกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้

แต่ในตอนนี้ที่ภาระเหล่านั้นได้รับการปลดเปลื้อง เขากลับเริ่มสงสัยแล้วว่า หมอนั่น โตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมแบบไหนกันนะถึงได้เป็นอย่าง หมอนั่น ได้ในทุกวันนี้

เขาไม่ได้ต้องการคำตอบที่เห็นได้ในกระดาษที่แสดงค่าสถิติ หรือข้อมูลที่ผ่านการจับตามองอย่างจับผิด

เขา---- อยากเห็นด้วยสายตาของตนเอง

 

9-

 

ถึงแล้วครับ ยามาโตะซัง

ในรถส่วนตัวพร้อมกระจกติดฟิมดำ โฮซึอิน ยามาโตะเปิดตาที่ปิดมาระหว่างเดินทาง สายตาคู่สวยมุ่งไปยังสถานที่ไม่คุ้นตา

ที่นี่น่ะเหรอ

สถานที่ที่เขากำลังมองอยู่คืออาคารสองชั้นเล็กๆ เมื่อเทียบกับคฤหาสน์ตระกูลโฮซึอิน แต่เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับบ้านเรือนที่อยู่ติดๆ กันก็ถือว่ากว้างขวางกว่าพอสมควร กำแพงอิฐสูงราวสองเมตร ประตูรั้วราวเหล็กที่ทำให้เห็นว่ามีสนามหญ้าสีเขียวที่ได้รับการดูแลอย่างดี

ธรรมดา

คำจำกัดความของสถานที่ที่ไม่มีทางเรียกความสนใจจากเขาได้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะนี่คือที่ที่ หมอนั่นโตมา

พอคิดได้แบบนั้น ยามาโตะก้าวออกจากรถ ไม่ลืมทิ้งคำสั่งให้คนขับรถไปขับไปสถานที่อื่น เมื่อถึงเวลาให้วนกลับมาที่นี่

ยามาโตะซังจะไปไหนเหรอครับ

ยามาโตะตอบด้วยเสียงเย็นชา

ธุระ

 

8-

 

โฮซึอิน ยามาโตะ กวาดตาสำรวจ สถานที่ อย่างครุ่นคิด

ห้องนั่งเล่นสินะ---

ในห้องกว้างขวางที่มีโซฟายาวหนึ่งตัว โต๊ะที่คั่นกลางระหว่างทีวี แจกันตรงหัวมุมกำแพงตกแต่งแค่พอให้ดูไม่มีที่ว่าง กรอบรูปของธรรมชาติสีฟ้าสดใส แต่เมื่อมองสภาพโดยรวมของห้องเล่น กลับไม่รู้สึกว่าห้องมีชีวิตชีวา

ยามาโตะกวาดสายไปเรื่อย และหยุดลงกับรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวมุมใกล้กับทีวี

ภาพครอบครัว----? ยามาโตะยกกรอบรูปที่มีรูปภาพของคนสามคน สองคนเป็นชายหญิงวัยเดียวกันนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ฝ่ายชายมีใบหน้าเคร่งครึมดูสุขุมและจริงจังกำลังยิ้มจางๆ ฝ่ายหญิงที่มีใบหน้าเรียบร้อย รอยยิ้มอ่อนหวานเป็นธรรมชาติ และคนที่ยืนอยู่ด้านหลังถัดจากโซฟาไปเล็กน้อยคือเด็กวัยประถมที่กำลังยิ้มให้กับรูป

ยามาโตะกระตุกคิ้วเล็กน้อย

ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวไม่ค่อยอยากยิ้มเท่าไหร่

เขาดูรูปอีกสองสามรูปที่อยู่ใกล้ๆ กัน แล้วก็พบว่ามันไม่ค่อยแตกต่างกันมากนัก ภาพส่วนใหญ่เป็นภาพถ่ายครอบครัว มีเล็กน้อยที่เป็นภาพถ่ายเดี่ยว และหนึ่งในภาพถ่ายเดี่ยวที่ดึงดูกสายตาของยามาโตะได้นานที่สุดคือภาพของเด็กชายผมสีดำยุ่งๆ ที่กำลังทำหน้างัวเงียใส่กล้อง ในมือกอดตุ๊กตากระต่ายสีขาว ดูบอบบาง ไม่ประสีประสา

แตกต่างกับ หมอนั่น ที่เขารู้จักลิบลับ

ยามาโตะมองภาพอื่น กับภาพถ่ายที่มีคนอื่นมาร่วมถ่ายด้วยมีไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็ใช่ว่าไม่มี ยกตัวอย่างเช่น... ภาพถ่ายคู่ของ หมอนั่น กับนิจิมะ ไดจิ กอดคอกัน ด้านหลังเป็นโรงเรียน พร้อมป้ายจบการศึกษาม.ต้น

หึ

ยิ้มแบบนี้ค่อยดูเหมือนคนที่เขารู้จักสักหน่อย

เขาวางรูปนั้นประจำที่ ก่อนเดินขึ้นชั้นบน

 

7-

 

โฮซึอิน ยามาโตะเปิดประตูห้องสีขาว เขากวาดตามองข้างในปราดเดียว เมื่อพบว่ามันไม่ใช่ที่ที่เขาอยากเห็น เขาไม่รีรอ ปิดประตูทันที

ยามาโตะหันหลัง สายตาพบกับประตูที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพอดี

ไม่รู้เพราะอะไร แต่เขากลับมีความคิดว่าด้านหลังประตูนั่นคือที่ที่เขากำลังหาอยู่  

ยามาโตะเดินไปเปิดประตูห้องที่แม้เจ้าของห้องจะไม่ได้กลับบ้านบ่อย แต่ก็ไม่คิดจะลงกลอน เมื่อเปิดเข้าไป เขาพบว่ามันเป็นห้องพักส่วนตัว ห้องขนาดไม่กว้างมาก แต่เพราะการจัดข้าวของที่มีเพียงน้อยชิ้น เลยทำให้ห้องนี้ดูไม่แคบหรือดูน่าอึดอัด ผนังห้องถูกปูด้วยวอลเปเปอร์สีฟ้าอ่อน ตัดกับเครื่องนอนสีขาวและโต๊ะอ่านหนังสือตั้งติดกับกระจกหน้าต่าง

เรียบง่ายซะจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นห้องของเด็กวัยรุ่น แต่ยามาโตะก็มั่นใจว่านี่คือห้องของ หมอนั่น ไม่ผิดแน่

นั่นก็เพราะ------ บนโต๊ะอ่านหนังสือที่นอกจากจะมีสมุดโน้ตสองสามเล่มวางอยู่ มันยังมีตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวเดียวกับที่เขาเห็นในรูปวางไว้อยู่ด้วย

ยามาโตะเดินไปทั่วรอบๆ ห้องราวกับคนที่กำลังสำรวจสถานที่ที่ตนต้องเข้ามาอยู่อาศัย และมาหยุดอยู่ที่เตียง

นิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะถอดถุงมือ ใช้ปลายนิ้วลากไปบนผ้าห่มแผ่วเบาสองสามครั้ง แล้วดึงมือออก

หลังจากนั้น เขาก็มองเลยออกไปนอกหน้าต่าง-------

ภาพของบ้านหลังฝั่งตรงข้าม และถัดๆ ไป ที่มีเตี้ยบ้าง สูงบ้าง ซ้อนทับกันไป แตกต่างจากภาพมุมสูงที่เขาต้องก้มมองทุกอย่างมาตลอด

อีกมุมมองที่เขาไม่เคยเห็น แต่เจ้าของห้องนี้คงเห็นมันมาตลอดทั้งชีวิต

เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาดุจเสียงกระซิบ

นี่น่ะเหรอ ภาพที่นายเห็นมาตลอด

ความรู้สึกที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยปรากฏเด่นชัดในใจ และมันทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

 

6-

   

ไปไหนมาน่ะ

ยามาโตะเลิกคิ้ว เมื่อตนบังเอิญพบคนคนเดียวกับเจ้าของห้องที่เขาแอบเข้าไปดูเป็นคนแรก

ทำธุระ

หืม ฮิบิกิกะพริบตา วันนี้นายไม่มีประชุมนี่น่า เขาว่าเขาจำไม่ผิดนะ

มีธุระอะไร

ไปเดทกันไหม

ยามาโตะถอนหายใจ นึกครั้งที่แล้วที่ถูกคนคนนี้ชวนให้ไป เดท แล้วอดเอ่ยไม่ได้ เลือกสถานที่ให้ถูกก่อนเถอะ

คิดไว้แล้ว ฮิบิกิไม่สนใจคำเสียดสีของยามาโตะ เอ่ยชวน มาไหม รอบนี้มีเซอร์ไพรส์ด้วย

ยามาโตะเลิกคิ้ว มองอย่างสงสัย นายคิดว่าฉันจะเซอร์ไพรส์ไหมล่ะ เล่นบอกมาโต้งๆ กันว่ามีเซอร์ไพรส์ ใครที่ไหนเขาบอกกันบ้างล่ะ

“เซอร์ไพรส์สิ ฮิบิกิมองเขาพร้อมรอยยิ้ม มาไหมล่ะ

แววตามาดมั่น และรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเขาจะต้อง เซอร์ไพรส์ แน่ๆ ทำให้ยามาโตะเอ่ยว่า ได้ แต่ขอจัดเอกสารก่อน อาจดึกหน่อย

ฮิบิกิพยักหน้า อืม ไม่รีบ

หือ---?

แปลกใจเล็กน้อยกับคำตอบ แต่เมื่อเห็นสีหน้าอารมณ์ดีของฮิบิกิในตอนที่ตนตอบตกลง ยามาโตะก็ไม่คิดจะทวงถามอะไร และรีบจัดการเอกสารให้เสร็จ

 

5-

 

เราจะไปที่ไหน

ยามาโตะถามเมื่อพบว่าที่ที่ฮิบิกิพามาชักอยู่ในเขตก่อสร้างใกล้ท่าเรือที่ไม่ค่อยมีคนสัญจร--- ไม่สิ อันที่จริง ในเวลานี้มันเป็นเขตหวงห้ามที่ได้รับอนุญาตเฉพาะคนงานก่อสร้างเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาใกล้เที่ยงคืน ป่านนี้คงถูกเห็นเข้าแล้ว

มาเถอะ ฮิบิกิไม่ยอมบอก แต่เอ่ยว่า รับรองไม่ผิดหวังแน่

แล้วจะรอดู ยามาโตะว่า เดินตามฮิบิกิพร้อมเอี้ยวตัวหลบเสาก่อสร้างที่เอามาค้ำไว้

จะถึงแล้ว ฮิบิกิเร่งฝีเท้า และดึงแขนเสื้อยามาโตะให้เดินตาม ยามาโตะขมวดคิ้ว ไม่ชอบเท่าไหร่กับการถูกลากแบบนี้สักเท่าไหร่

เอาล่ะ จู่ๆ ฮิบิกิก็หยุดฝีเท้ากลางคัน แล้วหันกลับมายามาโตะ นายช่วยปิดตาหน่อยสิ

อะไรนะ

เซอร์ไพรส์ไง เซอร์ไพรส์

ยามาโตะสูดหายใจเข้าลึก แม้จะไม่เห็นด้วยกับเงือนไข แต่ใจหนึ่งก็อยากรู้เหมือนกันว่า เซอร์ไพรส์ ที่ว่าของฮิบิกิจะเป็นแบบไหน

ยามาโตะยอมปิดตาลงอย่างที่ฮิบิกิขอ แต่ก็ไม่ปิดบังความไม่ชอบใจบนสีหน้า

ในความมืดหลังเปลือกตา เขาได้ยินเสียงนุ่มหัวเราะ

อย่าทำหน้าหงุดหงิดสิ ยามาโตะ

อยากทำอะไรก็ทำ เขาเอ่ยแค่นั้น ก่อนจะรู้สึกว่ามือที่รั้งแขนเสื้อของอีกฝ่ายเลื่อนมาประสานกับตนเอง ลบล้างความรู้สึกไม่ชอบใจออกไปหมดสิ้น

ฉันจะเดินช้าๆ นะ

มือที่กุมกันดึงให้คนที่หลับตาเคลื่อนไหวไปตามแรงดึงนั้น

ในความมืดหลังเปลือกตา ทุกก้าวที่ไม่อาจมองเห็นว่าจะเหยียบลงที่ใด สิ่งที่ประคองเขาไว้ในขณะนี้คือมืออุ่นๆ ที่ชักนำก้าวทุกก้าวของเขา ชั่วพริบตานั้น ในใจยามาโตะพลันเกิดห้วงคำนึกบางอย่าง----- แม้จะไม่รู้ว่าเส้นทางจะจบลงที่ไหน แต่--- มือที่กุมกันอยู่นี้--- เขาไม่ปฏิเสธเลยว่า เขาชอบมันที่สุด

เอาล่ะ ถึงแล้ว

มืออุ่นๆ ผละจากมือเขา แต่ยามาโตะยังรู้สึกได้ว่าฮิบิกิยังอยู่ใกล้ๆ นี้เอง  

พอฉันนับถึงหนึ่ง ก็ลืมตาได้เลยนะ

ปกติต้องถึงศูนย์ไม่ใช่เหรอ

ก็เพราะศูนย์คือ เซอร์ไพรส์ ไง เสียงขี้เล่นเอ่ยตอบ เอาล่ะนะ 4-3-2----------1--!”

จังหวะช่วง 2 ที่ลากยาวกว่าที่ควรเป็นเกือบทำให้ยามาโตะเอ่ยปาก จนเมื่อได้ยินคำว่า 1 ยามาโตะเปิดตาขึ้นพร้อมกับได้ยินเสียพลุที่จุดลั่น แสงดอกไม้ไฟเบ่งบานบนฟากฟ้าสะท้อนกับผืนน้ำสั่นกระเพื่อมของท่าเรือ ฝั่งตรงข้ามคือตึกสูงในเมืองมากมายที่ยังเปิดไฟมีชีวิตและสีสันในราตรี เป็นมุมที่สวยจนน่าทึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้ยามาโตะเบิกตากว้างด้วยความตกใจคือฮิบิกิที่โถมตัวเข้ามาจนเขากือบอ้าแขนรับไม่ทัน และเพราะไม่ทันตั้งหลักให้มั่น ยามาโตะเลยเซไปชนกับเสากั้นด้านหลัง

ยามาโตะส่งเสียงในคออย่างหงุดหงิด ขณะที่คนในอ้อมแขนเขาหัวเราะหึๆ "นายทำบ้าอะไร"

"กอดไง"

คำตอบง่ายๆ ไม่ช่วยให้ความสงสัยยามาโตะกระจ่าง

"เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ยามาโตะ"

คำถามที่โพล่งขึ้น ตัดข้อสงสัยที่เขาอยากรู้

ยามาโตะแค่นยิ้ม "หึ เซอร์ไพรส์จริงๆ"

ใช่ไหมล่ะ ฮิบิกิหัวเราะ ฉันคิดอยู่ตั้งนานว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายก็ออกมาเป็นแบบนี้----

คราวหน้าไม่ต้องเซอร์ไพรส์แบบนี้อีกล่ะ

หืม ไม่ชอบเหรอ

ไม่

แย่จัง ฮิบิกิเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสดงความเสียดายเต็มประดา แต่สีหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม ยามาโตะ

ว่า?

"ขอบคุณนะ" แขนที่จับเอวยามาโตะ เอื้อมไปโอบแผ่นหลัง แนบร่างกายและไออุ่นให้ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น "ขอบคุณที่นายยังยืนอยู่ตรงนี้---- พร้อมกับทุกคน และฉัน----"

กลิ่นอายเฉพาะตัวของคนในอ้อมแขน ไออุ่นในยามร่างกายแนบชิด และคำพูดแผ่วๆ แต่กลับทำให้ข้างในโฮซึอิน ยามาโตะสั่นไหวได้อย่างไม่มีใครทำได้มาก่อน

ยามาโตะรวบคนในอ้อมแขน กดให้ศีรษะของฮิบิกิแนบไหล่ของเขา

"อืม"

แม้ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกไป แต่ฉันเองก็คิดเหมือนกันฮิบิกิ

ขอบคุณที่ได้มาเจอกัน

 



[END]


ปีใหม่นี้ขอให้ทุกคนมีความสุขนะฮะ

ปรารถนาสิ่งใด ก็ให้ได้อย่างที่ปรารถนา

มีอายุมั่น ขวัญยืน ทั้งตัวคุณและคนที่รัก

โชคดี รัก และ 'ขอบคุณที่ได้มาเจอกัน' นะฮะ ^^


[HAPPY NEW YEAR 2018]

ร่ม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #110 kinkind (@kinkind) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 18:29

    ไม่ปฏิเสธว่าชอบด้วยอะ แงงง เขินค่ะ หุบยิ้มไม่ได้เลย
    #110
    0
  2. #103 irisblackstar (@irisblackstar) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:14

    รอตอนต่อไปอยู่น้า~(*´∇`*)
    #103
    0
  3. #96 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 11:20
    นิยายสนุกมากค่าาา มาต่อไวๆนะคะไรท์เรารออ่านอยู่น้าาา
    #96
    0
  4. #94 gtk403 (@gtk403) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 17:57
    อยากอ่านต่ออ่ะ
    #94
    0
  5. #92 statice46 (@statice46) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:23
    คือเพิ่งเห็นว่าอัพ 555
    นี่คู่วายแรกๆ ที่เราชิพไปแบบไม่รู้ตัวตั้งแต่สมัยที่ยังเสพแต่นอร์มอลอยู่เลยนะเนี่ย 555
    มีความละมุนสูงเวอร์ เป็นคู่ที่ไม่ต้องบอกว่ารัก แต่เขาก็เข้าใจกันได้อ่ะ 5555
    #92
    1
  6. #91 224195 (@224195) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:07
    ต่อค่าาาาาาา
    #91
    0
  7. #89 FloRenTINE♥ (@mackymocca) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 09:42
    เขินแทน ท่านผบ.จริงๆแล้วก็แอบโดคิโดคิใช่มั้ยล่ะ 55555
    #89
    0
  8. #87 Siltera Minor (@karalla) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 18:29
    มี 7 สองตัวอ่ะไรท์
    คู่นี้คือแรร์มากกกก ยามาโตะซึนอะ บอกไม่ชอบซะงั้น 555
    #87
    0
  9. #86 224195 (@224195) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 13:13
    อ้าย~ดีงามค่าาา
    ขอให้ไรท์มีความสุขในปีนี้นะค่ะ
    #86
    0
  10. #85 Ailischan (@fonlai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 08:02
    Happy New Year 2018 ค่าาาา
    ขอให้ไรท์สุขภาพแข็งแรงมีความสุข
    ตลอดปีนะคะ~
    #85
    0
  11. #84 Memorial_Blood (@Memorial_Blood) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 06:13
    แฮปปี้นิวเยียว์ นะคะไรท์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ^^ ปีหน้าเจอกันค่ะ
    #84
    0
  12. วันที่ 1 มกราคม 2561 / 01:24
    ขอให้ไรท์มีความสุจเหมือนกันนะคะ
    แลเวก็ขอให้ไรท์มีความคิดอันบรรเจิดที่สามารถมาแต่งฟิคต่อได้โดยไวเนอะ 555
    Happy New Year 2018 ค่ะ^^
    #83
    0
  13. #82 Rswrttamm (@RwOwm5ikRoPU6hv) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:46
    ขอให้ไรท์ก็มีความสุขเหมือนกันนะค่ะ
    HAPPY NEW YEAR 2018นะค่ะ
    #82
    0
  14. #81 UnknownSeven (@UnknownSeven) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:35
    Happy New Year ค่าาาาารักเรื่องนี้ทีสุดเลยละค่ะ
    #81
    0