Fic Babysitter [Omegaverse] : baekdo

ตอนที่ 7 : B A B Y S I T T E R ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    14 ก.ค. 62

Babysitter 6 



เช้าวันต่อมา..


07:00


คยองซูนั่งจัดเสื้อผ้าให้คุณหนูตัวน้อยเหมือนทุกวันเเต่วันนี้อาจจะใช้เวลามากไปจนใครอีกคนในห้องจับพิรุธได้ว่าพี่เลี้ยงเด็กเริ่มจะเสียอาการอีกเเล้ว 


จะเเก้ไขข้อเสียของเด็กนี่ยังไงกัน ทำไมชอบสร้างกำเเพงอะไรนักหนา สองสามวันเเรกพอเข้าใจได้ว่า
เป็นคนเเปลกหน้า นี่ก็ผ่านมาสักพักเเล้วทำไมยังมีอาการอยู่อีก 


มันมีผลกับมาร์คลีอยู่เหมือนกันนะ บางทีเล่นกันอยู่สองคนกับพี่เลี้ยงพอเขาเข้าไปเเทรกเมื่อไหร่ไอ้คนที่พูดเจื้อยเเจ้วเอาใจเด็กดันเงียบเฉย 


พักหลังมานี้ยิ่งเเล้วใหญ่ เอะอะเขาพูดอะไรกับคยองซูหน่อยเจ้าลูกชายนี่มองไม่ละสายตาเลย 


"คุณพ่อจะไล่พี่เลี้ยงคยองซูออกหรอฮะ?"


คำถามเเนวๆนี้วนเวียนมาบ่อยจนเขาเริ่มไม่เเน่ใจเเล้วว่าคนที่สำคัญกับเจ้าลูกชายคนนี้เป็นใครกันเเน่ระหว่างพี่เลี้ยงเด็กกับบยอนเเบคฮยอน 


"เธอเป็นอะไร"


ประโยคเเรกของเช้าวันนี้ทำให้ผมต้องยอมปล่อยมือจากชุดเด็กบนเตียงเเล้วทำทีลุกขึ้นย้ายตัวเองไปยืนหน้าห้องน้ำพลางตอบปฏิเสธเบาๆ 



"เปล่าครับ"


"รีบเคลียร์ความคิดตัวเองได้เเล้ว เด็กเขากำลังเรียนรู้พฤติกรรมคนเลี้ยงดู มาร์คลีไวต่อความรู้สึกรอบตัว"


"....."


"ฉันทำอะไรให้เธอลำบากใจก็พูดมา ฉันไม่ใช่เด็กที่จะไม่รับฟังอะไรเลยเเล้วเก็บไปคิดคนเดียว"


โอโห ทำไมผมต้องรู้สึกเหมือนโดนหลอกด่าวะ 


"โดคยองซู"


"ผมเเค่ทำตัวไม่ค่อยถูกเฉยๆครับ"


ท่าทางเคร่งขรึมกับสีหน้าเรียบนิ่งของเขานั่นเเหละทำเอาประสาทผมปั่นป่วนไปหมด น้ำเสียงเวลาพูดคุยทุกประโยคที่หลุดออกมาจากปากบวกกับเเววตาของเขามันทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวหดเล็กลงเรื่อยๆ


บางครั้งก็เหมือนใจดี พอนึกดูอีกทีก็..


ยอมรับก็ได้ว่าเป็นคนโกหกไม่เนียนจริงๆ ผมเข้ามาเพราะมีจุดประสงค์อื่นไม่ใช่เเค่ทำงาน คนมีความผิดติดหลังจะให้ลอยหน้าลอยตาอยู่ได้โดยไม่รู้สึกอะไรมันก็ทำใจยากอยู่นะ


"ไม่สบายใจเวลาอยู่กับฉันตามลำพังหรอ"


"ไม่ใช่ไม่สบายใจ เเต่ผมบอกไม่ถูก"


เเบคฮยอนลุกจากโซฟานุ่มยังไม่ทันได้ทำอะไรไอ้คนที่อยู่หน้าห้องน้ำก็หันขวับกลับมามองเขาไม่ละสายตาทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ร่างบางยังจับจุดโฟกัสไว้ตรงไหนไม่ได้เลย 


กวาดมองไปเถอะประตูตู้ผ้าม่านหน้าต่างมองไปทั่วคุยกันมองหน้าตรงๆยังทำไม่ได้เลย เก่งเเต่เเอบมองคนอื่นเวลาเผลอรึไง เขาจับได้หลายครั้งเเล้วเพียงเเค่ไม่พูดเฉยๆ 



"ฉันไม่ได้จะทำอะไร"


"อือ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร"


การกระทำสวนทางกับคำพูดกันทั้งคู่ คนนึงบอกไม่ได้คิดอะไรเเต่ก็ยังสาวเท้าเดินเข้าไปหาคยองซูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 


พอโดนต้อนเข้ามุมมารู้ตัวอีกทีก็หาช่องทางหนีไม่ทันเเล้ว คยองซูเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าพลางยกเเขนขึ้นดันหน้าอกเเกร่งเอาไว้พร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ 

คุณพระคุณเจ้าช่วยด้วย ไหนบอกไม่ได้จะทำอะไรไง ้เดินเข้ามาทำไม 


เเบคฮยอนมองเเขนเล็กตรงหน้าอกตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ต่อจากนี้ไปดี บอกไม่คิดอะไรเเต่เเววตาของเด็กตรงหน้าเเสดงออกตรงกันข้ามไปหมดทุกอย่าง 


"กลัวฉันหรอ"


"ครับ"


เออ ไอ้ทีเเบบนี้ล่ะยอมรับง่ายเลยนะ ถ้าไม่ไล่จี้ถามจะยอมพูดไหม 


"กลัวทำไม ฉันไปทำอะไรให้เธอรู้สึกเเบบนั้น ไหนว่ามาซิ"


โห.. ถามจริงว่าไม่รู้ตัวน่ะว่าที่ทำอยู่ตอนนี้เนี่ยเเหละต้นเหตุของความกลัว อย่าว่าเเต่กับผมเลยเถอะ เล่นเดินพุ่งเข้ามาเเบบนี้เป็นใครก็ต้องกลัวไหม 


เเถมหน้านิ่งๆเสียงเรียบๆมาอีก สีหน้าท่าทางลดเเลกเเจกเเถมมาฟังค์ชั่นครบครันขนาดนี้ใครโดนอย่างผมเเล้วไม่กลัวก็บ้าเเล้ว 


"เราคุยกันดีๆได้ไหมครับ"


"ตรงไหนเรียกว่าไม่ดี ฉันพูดไม่ดีตรงไหน" 


ตรงมายืนจี้เนี่ยเเหละ! 


"โอเค ผมเเค่รู้สึกทำตัวไม่ถูก เพราะก่อนหน้านี้ผมทำผิดที่โกหกคุณ คุณไม่ค่อยพูดไม่เเสดงออกอะไรสักอย่างมันเลยเป็นเรื่องยากสำหรับผมที่ต้องคอยเดาอารมณ์ของคุณตลอด ผมกลัวผมทำไม่ถูกใจครับ"


คิ้วเข้มๆกระตุกเบาๆเเต่ก็ยังปิดปากเงียบไม่เเน่ใจเหมือนกันว่าเขาไม่พอใจหรืออะไรกันเเน่ ก็บอกเเล้วว่าเดาไม่ถูก ตอนนี้อึดอัดเเล้วด้วย ไปยืนห่างๆได้ไหม 


"ถอยหลังไปหน่อยได้ไหม"


เเบคฮยอนยอมทำตามคำร้องขอนั่นอย่างเข้าใจก่อนจะยืนกอดอกรอฟังว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไรต่อไหม ลูกตากลมใสกลอกมองผมอีกคนเเล้วขมวดคิ้วโดยที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเผลอเเสดงออกความรู้สึกผ่านสีหน้าออกมา 


"เป็นอะไร ฉันก็ถอยเเล้วนี่ไง"


"ผมพูดไม่ได้"


"ก็ต้องได้สิ ฉันถามเธอต้องตอบ"


ดวงตาเรียวเล็กมองคนอายุน้อยกว่าค่อยๆยกเเขนขึ้นกอดอกตัวเองก่อนจะขยับตัวเบี่ยงไปอีกด้านเเล้วเงยหน้าขึ้นมองเเบคฮยอนโดยไม่พูดอะไร


เเบคฮยอนมองท่าทางเเปลกๆของอีกคนก่อนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาบ้างเเล้ว เอาล่ะ มันคงต้องปรับตัวกันทั้งคู่จริงๆ ต้องยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ ชีวิตมีเเต่ทำงานกลับบ้านพักผ่อนกับลูกชายวนเวียนอยู่อย่างนั้น 


เวลาหนึ่งวันใช้กับงานก็เเทบหาเวลาขยับตัวไม่ได้เเล้ว ภาระหน้าที่การงานอะไรหลายอย่างหล่อหลอมให้เขากลายเป็นเเบบนี้ เป็นบยอนเเบคฮยอนอยู่ทุกวันนี้ 


เขาเป็นเเค่เเบคฮยอนคนที่สื่อสารภาษาทางกายไม่ค่อยเก่งเท่านั้นเอง 


สองเเขนเเกร่งคลายออกจากกันก่อนจะเปลี่ยนเป็นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทั้งสองด้านพร้อมกับพยักหน้าเบาๆเหมือนบอกให้อีกคนรู้ว่าเขาเข้าใจ 


"...."


คยองซูถึงกับยืนเก้อไปไม่เป็นเพราะคนตรงหน้าเข้าใจอะไรได้เร็วกว่าที่คิด ผมไม่อยากพูดเพราะกลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เขาเป็นเจ้านายเขาไม่จำเป็นต้องสนใจก็ได้นี่นา 


"ขอโทษด้วยเเล้วกัน ฉันไม่คิดว่าท่าทางของฉันมันจะมีผลกระทบต่อเธอ"


"เอ่อ.."


"เลิกเดาความคิดฉันได้เเล้ว มีอะไรพูดกันตรงๆฉันไม่ชอบคนโกหก ไม่รู้อะไรก็ถามปรึกษาเเลกเปลี่ยนกัน อย่าทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก"


แกร่ก..


สิ้นสุดบทสนทนาลงตรงนั้นก่อนที่เเบคฮยอนจะมองลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนยืนมองพี่เลี้ยงส่วนตัวสลับกับเขาตาปริบๆก็เลือกที่จะยิ้มบางๆกลับไป 


"เปลี่ยนชุดเร็ว พ่อหิวจะเเย่เเล้ว"



คยองซูยืนมองเเผ่นหลังกว้างเดินตรงไปหน้าประตูห้องด้วยความรู้สึกหลากหลายมันผ่อนคลายกว่าเดิมนิดหน่อยไม่ได้รู้สึกกดดันมากเหมือนก่อนหน้านี้เเล้ว 


ไม่น่าเชื่อว่าอัลฟ่าเเบบเขาจะยอมรับฟังคำขอร้องโง่ๆจากโอเมก้าอย่างผม



▲ B A B Y S I T T E R ▼


กริ่ก..


เสียงกลอนประตูปลดล็อคจากฝั่งตรงข้ามทำให้เเบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย 


นั่นบยอน บยองฮีพี่ชายของเขาเอง ไม่คิดว่าต้องออกมาเจอกันเเบบนี้ เกลียดจังหวะในชีวิตจริงๆมันบังเอิญเกินไปเเล้ว 


พี่น้องร่วมสายเลือดยืนจ้องหน้ากันระหว่างชั้นลอยด้านบนชั้นสองก่อนที่บยองฮีจะเดินรูดราวระเบียงวนกลางบ้านเข้ามาหาน้องชายพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มระรื่น 



"นึกว่าอาทิตย์นี้เเกจะไม่มาซะอีก ฉันดีใจเก้อเลย"


"...."


เเบคฮยอนมองคนอายุมากกว่าลอยหน้าลอยตาพูดแกมประชดประชันก็ทำเหมือนที่ผ่านมา ปิดปากเงียบเอาไว้ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น คนพี่ก็ยืนยิ้มกว้างซ่อนความโกรธเคืองไว้ได้อย่างเเนบเนียน เหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อน บยองฮีเก่งในเรื่องกดความรู้สึกไว้ข้างในเเล้วเเสดงออกในทางตรงกันข้ามได้ดีเสมอ 


"พี่ไม่ไปทำงานรึไง"


ผิดปกติไปสักหน่อยที่คนบ้างานอย่างเขายอมทิ้งเอกสารที่บริษัทตัวเองเเล้วใช้ชีวิตวันหยุดอยู่บ้านเรื่อยเปื่อยซึ่งมันเป็นอะไรที่ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ ถ้าให้เดาเขาคงคิดว่าผมกับลูกคงไม่กลับมาที่บ้านให้ขวางหูขวางตาล่ะมั้ง 


น่าเสียดายที่เขาคิดผิด..


"อยู่ดีๆวันนี้ก็รู้สึกอยากพักผ่อน เเต่ดูท่าเเล้วฉันเปลี่ยนใจกลับไปทำงานดีกว่า"


"เดี๋ยวตอนบ่ายผมก็กลับเเล้ว พี่พักผ่อนเถอะ"


"กว่าจะถึงตอนนั้นฉันได้ขาดใจตายพอดี มองเเกสองพ่อลูกเเล้วสะอิดสะเอียนเป็นบ้า"


คำพูดร้ายกาจต่างจากสีหน้าท่าทางเหลือเกิน ฝ่ามือเเกร่งตบไหล่ผมเบาๆพลางหัวเราะร่วนชอบใจกับถ้อยคำเหน็บเเนมนั่นไม่ใช่อะไรที่ไปทางเดียวกันได้ เเต่บยองฮีทำได้ บอกเเล้วว่าเขาเก่งอะไรเเบบนี้ พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องที่เเตกต่างกันคนละขั้ว 


"มาร์คลีไม่รู้เรื่อง พี่อย่าไปลงกับลูกผม"


"ลูกของเเก เเต่เเม่เด็กคือคนที่ฉันรักไงเเบคฮยอน"


บยองฮีพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเหมือนว่าสิ่งที่พูดออกมาเป็นเรื่องตลกขบขันอะไรทำนองนั้น เเต่มันไม่ใช่เลย เรื่องเมื่อไม่กี่ปีก่อนทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องขาดสะบั้นลง 


"พี่บยองฮี ผม.."


"ผมไม่ได้ตั้งใจ นั่นหรอที่เเกจะพูด? ฉันได้ยินจนชินชาเเล้วล่ะ"


"......"


"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นพี่เเกนี่"


บยองฮียกยิ้มมุมปากมองน้องชายยืนตีหน้านิ่งสร้างเกราะครอบคลุมโลกทั้งใบของตัวเองไม่ให้ใครเข้าไปสะกิดได้ง่ายๆ จงใจพูดเสียดสีทิ่มเเทงให้คำพูดเหล่านั้นบาดลึกเข้าไปในใจของมันซ้ำเเล้วซ้ำเล่า 


ท่าทางสงบนิ่งเยือกเย็นเเต่ความรู้สึกข้างในไม่ใช่อย่างที่เห็นหรอกเขารู้ดี ต่างคนต่างรู้จักตัวตนของกันเเละกันเเบบนี้ต้องสู้กันกี่ทีถึงจะมีคนชนะ


เเบคฮยอนนึกสะท้อนความเจ็บปวดอยู่ในใจพลางเอียงหน้าหลบฝ่ามือพี่ชายที่ใช้ตบเเก้มเขาเบาๆเเล้วถ้ามองเผินๆคงเป็นการหยอกล้อทั่วไปของที่น้องท้องเดียวกันเเต่ก็อย่่างที่บอก..


มันไม่ใช่เเบบนั้นหรอก เราไม่ได้สนิทกันอย่างงั้นจริงๆ


แกร่ก!


หมอกสงครามเย็นจางสลายไปอย่างรวดเร็วเมื่อประตูห้องด้านหลังเปิดออกมาพร้อมกับพี่เลี้ยงเด็กตัวเล็กยืนจับมือคุณหนูมาร์คลีเอาไว้ 


นี่มันสถานการณ์เเบบไหนกันเเน่นะ..


บยองฮีละสายตาจากเเบคฮยอนไปเป็นคนเเปลกหน้าที่อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาด้วยความสนใจ ลักษณะทางกายภาพบ่งบอกชัดเจนเเล้วว่าคนตรงหน้าจัดอยู่ในกลุ่มไหน ตัวเล็กน่าทะนุถนอมผิวพรรณเนียนใสผุดผ่องหน้าตาจิ้มลิ้มน่ามอง


"พี่เลี้ยงคยองซู"


เเรงกระตุกยิกๆข้างตัวทำให้คยองซูรีบก้มลงอุ้มเด็กขึ้นมาไว้เเนบอกอย่างรวดเร็วก่อนที่มาร์คลีจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าบยองฮีด้วยการหันมาซบไหล่เขา


เเบคฮยอนหันกลับไปมองคยองซูอุ้มมาร์คลีอยู่ข้างหลังก็รีบขยับตัวใช้ร่างกายบดบังการมองเห็นของพี่ชายเอาไว้ บยองฮีเหลือบมองน้องชายก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆเเล้วตัดสินใจเดินวนกลับไปลงบันไดที่อยู่อีกด้านของชั้นลอยอย่างใจเย็น 



ดวงตากลมโตกวาดมองตามใครอีกคนที่พึ่งเดินจากไปด้วยความสงสัยจนมารู้สึกตัวอีกทีก็เห็นว่าเเบคฮยอนมองอยู่ถึงได้สลัดเรื่องในหัวทิ้งเเล้วปล่อยให้มาร์คลีลงไปยืนด้วยตัวเอง 


"มาร์คลี วันนี้กินข้าวในสวนดีไหม?"


"ฮะ จะได้เล่นชิงช้าด้วย"


เเบคฮยอนวางมือบนกลุ่มผมนิ่มก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนไหล่เเล้วหันไปมองคยองซูเเต่ก็เลือกที่จะปิดปากเงียบไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


"พี่เลี้ยงคยองซู"


ร่างบางสะดุ้งเบาๆพึ่งรู้สึกตัวว่าเผลอทำสติหลุดลอยไปไหนเเล้วก็ไม่รู้ ตั้งเเต่ออกจากบ้านมานั่งกินอาหารเช้าบนโต๊ะเล็กๆในสวนเจ้านายของเขาก็เดินเเยกออกไปคุยโทรศัพท์อยู่อีกมุมนึงไม่ไกลจากสายตาเท่าไหร่


เพราะมัวเเต่มองเจ้านายเลยไม่รู้ว่าตอนนี้มาร์คลีจัดการอาหารเช้าหมดไปเรียบร้อยเเล้ว คยองซูหยิบเเก้วน้ำให้เด็กน้อยก่อนที่คนในความดูเเลจะส่ายหน้าปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขา


"กินขนมไหมครับคุณหนู"


"ไม่ฮะ"


"งั้นเดี๋ยวผมเก็บจานก่อนนะ คุณหนูนั่งรออยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนนะครับ"


"ฮะ"


▲ B A B Y S I T T E R ▼



"วันนี้ไม่ได้ ฉันไม่สะดวก"


[นายจะไม่สะดวกอะไร นี่วันพักผ่อน..]


"แป๊บนึงเซฮุน.."


เเบคฮยอนเลื่อนเครื่องมือสื่อสารลงพร้อมกับก้มมองลูกชายยืนเเหงนหน้าส่งยิ้มกลับมาให้จนดวงตาใสกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว 


ดวงตาเรียวเล็กกวาดมองไปทั่วสวนร่มรื่นก็มองไม่เห็นพี่เลี้ยงเด็กเลยเเม้เเต่เงา เลยถึงบางอ้อว่าทำไมมาร์คลีถึงได้เดินมาอยู่ตรงนี้ได้ 


"เเค่นี้ก่อน เดี๋ยวฉันโทรกลับ"


ตัดสายไปดื้อๆก่อนจะนั่งลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน มาดูกันซิว่ามีเหตุผลอะไรที่ทำให้คยองซูทิ้งลูกเขาไว้ตามลำพัง 


"คยองซูไปไหน"


"พี่เลี้ยงกลับเข้าไปในบ้านฮะ"


เเบคฮยอนมองตามนิ้วมือป้อมๆกลับเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้พี่ชายของเขาใช้เวลาพักผ่อนอยู่ในบ้านด้วยเหมือนกัน 


หัวคิดประมวลผลไปล่วงหน้าเรียบร้อยไวเท่าความคิดร่างสูงรีบอุ้มเด็กขึ้นพาดไหล่ก่อนจะเดินกลับเข้าไปข้างในตัวบ้าน


อะไรของเด็กนั่น มาอยู่นี่คืนเดียวคิดจะเดินเหินไปไหนได้ตามใจชอบเลยหรอ ไม่กลัวอะไรเลยรึไง


สองขาหยุดชะงักไปเเทบจะในทันทีที่ดวงตามองเห็นคนเเปลกหน้ายืนอยู่หน้าตู้เย็นพร้อมกับเเม่บ้านอีกคนที่กำลังทำความสะอาดอยู่อีกมุมนึงของห้องครัว 


นิ้วมือเรียวยาวยกขึ้นเเตะริมฝีปากตัวเองส่งสัญญาณบอกให้เเม่บ้านเงียบเเล้วพยักเพยิดให้ออกไปข้างนอกเพื่ออะไรบางอย่าง ใครอีกคนยังคงยืนก้มๆเงยๆหาของที่ต้องการเงียบๆคนเดียวไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้กำลังถูกคุกคามด้วยสายตาอยู่ 


"คุณเเบคฮยอนชอบดื่มน้ำผลไม้รึเปล่าครับคุณป้า"


"......"


"มีขนมทานเล่นสำหรับเด็กบ้าง.."


"บ้านหลังนี้ไม่มีเด็กหรอก"


คยองซูกอดขวดน้ำผลไม้เอาไว้เเน่นยืนตัวเกร็งอยู่หน้าตู้เย็นเงียบๆจบประโยคคำถามลงตรงนั้นทันทีที่สมองประมวลผลเเล้วว่าตอนนี้มีเเค่เขากับเจ้าของบ้านเเน่นอน  ดวงตากลมใสกลอกเลิ่กลั่กเเต่ก็ทำใจดีสู้เสือหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับพี่ชายของเจ้านายพร้อมกับยกยิ้มบางๆตามมารยาท 


"......"


"เเบคฮยอนไม่ดื่มน้ำผลไม้หรอก น้องชายฉันเขาเกลียดกลิ่นส้ม"


"อ่อ.."


พยักหน้าเออออไปตามน้ำก่อนจะทำท่าหันกลับไปเปิดตู้เย็นอีกรอบเพื่อเก็บสิ่งต้องห้ามไว้ในที่ของมันจะได้รีบชิ่งหนีจากสถานการณ์น่าอึดอัดไปให้พ้นเสียที 


"ถ้าไม่รบกวน ขอน้ำองุ่นสักเเก้วได้ไหม"


"ครับ"


คยองซูกวาดวายตามองหาเเก้วสักใบก่อนจะรีบจัดเครื่องดื่มให้บยองฮีโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำจนกระทั่งเจ้าตัวหันหลังกลับมาก็เห็นว่าระยะห่างระหว่างผมกับเขาสั้นลงเรื่อยๆ 


"มะ มีอะไรรึเปล่าครับ"


บยองฮีก้าวเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มผิวขาวโดยที่คนถูกคุกคามทางกายเดินถอยกรูดไปข้างหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสหรือเข้าใกล้กันมากเกินความจำเป็น 


เพล้ง!


"พี่จะทำอะไร"


เเบคฮยอนยืนมองคนในความดูเเลสลับกับพี่ชายด้วยความสงสัยก่อนจะปล่อยมือให้ลูกชายวิ่งกลับห้องโถงไปเพราะรู้ดีว่ามาร์คลีไม่สามารถเข้ากับบยองฮีได้เเน่นอน  ผมไม่อยากให้ลูกต้องกดดันจากเรื่องที่ผู้ใหญ่ไม่กี่คนก่อมันขึ้นมา เด็กไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้


"โอเมก้าเสียด้วย"


"พี่บยองฮี.."


"ขอโทษทีนะ ฉันไม่คิดว่าเธอจะตกใจขนาดนี้"


คยองซูพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินวนโต๊ะกลางห้องครัวออกไปยืนอยู่ข้างหลังเจ้านายหาที่พึ่งพึงที่พิจารณาเเล้วว่าคงปลอดภัยกว่าใครในตอนนี้ 


บยองฮีหยิบเเก้วอีกใบมาเทเครื่องดื่มผลไม้ลงไปช้าๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพี่น้องร่วมสายเลือดยืนตีหน้านิ่งอยู่ไม่ไกลพร้อมกับยกเเก้วขึ้นจิบเบาๆ


"ถ้าทางน้ำองุ่นง่อยๆนี่จะรสชาติดีกว่าไวน์ที่ฉันชอบเลยนะ"


"......"


"ขอบใจนะ พี่เลี้ยงคยองซู" 




TBC. 

▲ B A B Y S I T T E R ▼

#BDBBST
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

720 ความคิดเห็น

  1. #700 xkjdndnccn (@xkjdndnccn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 16:00
    เอาแล้วเด้อออ
    #700
    0
  2. #523 wiliwrrnnnthkal (@wiliwrrnnnthkal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 19:43
    อย่ามายุ่งกับลูกฉันนะ
    #523
    0
  3. #471 AuiAui555 (@AuiAui555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 17:17
    คำพูดน่ากลัวมากต้องระวังตัวมากๆเลยนะยัยน้อง
    #471
    0
  4. วันที่ 26 กันยายน 2562 / 12:54
    ดูแลน้องด้วยยยยยยยยยยยย ????
    #416
    0
  5. #354 wtt_waris (@wtt_waris) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:50
    อ่อออ ไอรีนคือคนรักของพี่ชายแบคสินะ
    #354
    0
  6. วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:40
    พี่บยองฮีน่ากลัวจริงๆด้วยอ่ะ น้องต้องระวังตัวนะ อยู่ใกล้ๆพี่แบคไว้ ดีที่สุด!!
    #295
    0
  7. #237 polyployks (@polyployks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 18:12
    ห้ามยุ่งกับน้องงงง !
    #237
    0
  8. #112 bbaekkhyunn (@bbaekkhyunn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 08:04
    น้องต้องระวังตัวให้ดีๆนะ
    #112
    0
  9. #110 JIDHPA (@JIDHPA) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 21:51
    อยากได้ก็เอาไปเลย! แม่เด็กอ่ะสวยก็ไม่สวย ไม่มีคุณสมบัติเท่าคยองซูของชั้นหรอก เพราะอะไรรู้ไหมเพราะอิพี่ชายของแบคชอบไง เลยไม่สวยงาม!
    #110
    0
  10. #109 j-jamie (@j-jamie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 21:50
    ตามอ่านมาถึงตอนนี้ คงต้องภาวนาให้บยองฮีอย่าสนใจคยองซูเลย แต่ดูเป็นไปได้ยากจริงๆฮืออ คยองซูคับต้องดูแลตัวเองด้วยนะ
    #109
    0
  11. #108 tttttttttttn (@monmont) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 15:00
    รอติดตามค่า
    #108
    0
  12. #107 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 12:56

    รุ้สึกว่าความปลอดภัยของคุณพี่เลี้ยงไเ้หายไปหทดแล้ว????

    #107
    0
  13. #105 sohanyu (@sohanyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:33
    ตายแล้ววว พี่บยองฮีพูดงี้หมายความว่าไง อย่ามาสนใจน้องนะ น้องคือพี่เลี้ยงคยองซูของคุณแบคฮยอน เรื่องในอดีตความผิดพลาดอะไรที่เกิดขึ้นก็จัดการไปกันเอง อย่าเอาคนอื่นเข้าไปเกี่ยว น้องก็ทำหน้าที่พี่เลี้ยงของน้องดีที่สุดแล้ว แต่แอบตกใจความจริงเรื่องไอรีนมากๆเลย ดูแล้วบยองฮีกับแบคฮยอนน่าจะเคลียร์กันยากมากๆ ตอนนี้พี่แบคเริ่มปรับตัวให้เข้ากับพี่เลี้ยงได้บ้างล่ะ รอตอนต่อไปน้าาา
    #105
    0
  14. #104 Kyunsooooo (@Kyunsooooo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:11
    บยองฮีอย่ามายุ่งกับน้องงง
    #104
    0
  15. #103 krisyeol-baekdo (@krisyeol-baekdo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:32
    อย่าแกล้งน้องเยอะสิคะ สงสารน้อง
    #103
    0
  16. #102 Benz_BD412 (@benzlovely-girl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:26
    อย่ายุ่งกับน้องเรานะ เรื่องครอบครัวนี่งงเลย ตกลงอะไรยังไงกันแน่
    #102
    0
  17. #101 lionlee (@lionlee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 08:54
    อย่าเอาน้องมาเป็นเครื่องมือนะ! งงว่าบยองฮีกับไอรีนนี่ยังไง ใครรักใครแล้วทำไมถึงมีอะไรกับคุณแบคฮยอน ยังไงก็ดูแลน้องด้วยนะคะ แง้
    #101
    0
  18. #100 Xocsbd (@JnChAnSoO) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 06:56
    โอโหบยองฮีจะเอาคืนแบคอ่อ
    #100
    0
  19. #99 Joker_King (@kingking_123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 06:18
    บยองฮีคือไม่ได้สนใจยัยน้องจริงๆแน่ๆอ่ะ แค่แกล้งแบคแน่ๆเลยฟันธง! แล้วก็ไอรีนคือคนรักของบยองฮีเหรอ ทำไมถึงเป็นแบบเน้
    #99
    0
  20. #98 น้ำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 05:50

    แอร้ยบยองฮีจะทำอะไรพี่เลี้ยงคนเก่งห๊ะ กลัวใจบยองฮีมาก เกิดเอาคยองเป็นตัวแทนแก้แค้นแบคจะทำยังไง แบคต้องปกป้องคยองนะ

    #98
    0