วิจารย์ชีวิตของตัวเอง~

วันนี้ขอบ่นๆๆๆ ระบาย ซักกะหน่อย


   ช่วงนี้ก็ใกล้จะสอบแล้วใช่มั๊ยหล่ะ เพื่อนๆก็คงกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ เพราะว่าหวังว่าจะได้เกรดดีๆ โดยเฉพาะเด็กม.3 ม.6 ที่ต้องหวังสูงเอาไว้ก่อนใครเพื่อน และในเมื่อตอนนี้เราอยู่ม.3 ก็ย่อมที่อยากจะเข้าเรียนต่อม.ปลายที่ร.ร.ดีๆ และร.ร.ที่เราเรียนอยู่ตอนนี้อาจไม่ใช่ร.ร.ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่(มีคนเข้าใจมั๊ย) หลักสูตรม.ปลายก็ไม่ได้เลวร้าย แต่เราหวังว่าเมื่อจบม.3 เราจะเข้าร.ร.ที่ดีกว่านี้ มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เราจะหวังเอาไว้สูงๆเสมอ อย่างน้อยการหวังสูงๆ ก็ช่วยให้เรามีกำลังใจในระดับหนึ่ง ใช่มั๊ย?? เหมือนแต่ก่อนที่เราเรื่อยๆ ปะป๊าให้เรียนไหนก็เรียนนั่น ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น แต่ว่าตอนนี้เริ่มมีการต่อต้านแล้ว คือเรามีความคิดของตัวเอง ตัดสินใจเองได้ในระดับหนึ่งแล้ว แต่ยังไงๆก็ยังต้องพึ่งผู้ใหญ่อยู่ดี เพราะว่าเรายังไม่ถึงวัยที่ตัดสินใจอะไรๆด้วยตัวเองเพียงคนเดียวได้ ก็เรายังเด้กอยู่นินา เนอะ~
ปะป๊าอยากให้ไปเรียนต่อม.ปลายที่สิงคโปร์ เราก็อยากนะ  แต่ว่าอีกใจหนึ่งก็อยากอยู่ที่ไทยนี่แหละ เป็นอะไรที่ปวดหัวดีแท้....ยังตัดสินใจไม่ถูกเลย ยิ่งเราเป็นคนตัดสินใจอะไรในวินาทีสุดท้ายแล้วด้วย....เฮ้อ....จะช่างๆมันก็ไม่ได้ เพราะถือเป็นอนาคตของเราด้วย

   พูดถึงเรื่องม.ปลาย เราก็คิดนะ เรียนๆ12ปี เพื่อการแอดมิสชั่นแค่ครั้งเดียว มันคุ้มกันเหรอ?? แอดฯไปเพื่ออะไร มีแก่นสารมากมายหรือไง?? เราว่าตอนที่ยังใช้ระบบเอนฯก็เน่าพอแล้ว พอมาใช้ระบบแอดฯอีก ยิ่งเละเข้าไปใหญ่ สมัยก่อนที่ใช้ระบบเอนฯ ใครเอนฯไม่ติดก็ว่าโง่ พอมาสมัยนี้ที่ใช้ระบบแอดฯ เหมือนกับว่าเด็กทุกคนที่จบม.6 จะเรียนต่อมหาวิทยาลัย ต้องได้เรียนต่อทุกคน มันก็ยิ่งเหมือนกับว่าไม่ประณามเด็กว่าโง่เหมือนแต่ก่อน แต่ว่าตามความคิดของเรา มันก็เหมือนกับการดูถูกเด็กมากกว่าสมัยก่อนอีก เด็กโง่ๆก็สามารถเรียนจบปริญญาได้ ถามหน่อยว่าแล้วเรียนจบมา จะมีงานทำทุกคนเหมือนรุ่นพ่อรุ่นแม่ของพวกเราอีกเหรอ?? เราก็คงต้องยอมรับชะตากรรมต่อๆไปข้างหน้าของเรา เพราะว่าแค่เราเกิดมาในยุคสมัยนี้ก็แย่พอแล้ว


เฮ้อ....พล่ามมาก็มากแล้ว วันนี้แค่นี้หล่ะกัน ขอบคุณนะที่อุตส่ามานั่งฟังเราพล่ามซะยาว ^ ^