SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,151 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,348 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    126

    Overall
    53,151

ตอนที่ 16 : Special Relationship...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    25 ส.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

Special Relationship

sorry sorry team 2
Justice League....




        I’m happiest when being myself and I’m myself when I’m with you.
ongbin


               
                  วันนี้เป็นวันประกาศผลผู้ที่ได้เป็น 11 คนในวันนาวัน วงบอยแบนด์ชายที่มาจากคะแนนโหวตของประชาชนในเกาหลีใต้ ของรายการ Produce 101ซึ่งผมเองได้เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดคนนั้น ความรู้สึกมีทั้งดีใจและเสียใจ ดีใจที่ได้เดบิวท์ ได้รับความรักจากแฟนๆอีกมากมาย แต่ก็เสียใจที่เพื่อนคนสนิท แสนใจดีอย่างคิมจงฮยอนไม่ได้เข้ารอบมาด้วย คำมั่นที่เราตั้งใจไว้ว่าจะเดบิวท์ด้วยกันให้ได้ทั้งหมด มาในวันนี้เราทำมันไม่ได้แล้ว... 
                  อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมดีใจคือการได้เจอหน้าได้คนที่ตกรอบไปก่อนอย่างควอนฮยอนบิน...ทุกครั้งที่เขาขึ้นจอสกรีนต่างก็มีเสียงตอบรับที่ดังเสมอ ผมไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขาโดดเด่น ยิ่งผมสีดำเขายิ่งดูดี เขาอาจจะไม่ใช่คนที่หล่อมากมาย แต่กลับมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด...ตอนที่เขายิ้มมันทำให้ผมยิ้มตามได้ไม่ยากเลย....
                 ส่วนเรื่องที่ทำให้ผมเสียใจอีกเรื่องก็คือในตอนนี้ที่เป็นช่วงท้ายรายการซึ่งปล่อยให้เด็กฝึกทั้งคนที่ได้เดบิวท์และคนที่ตกรอบได้พบปะกัน...แม้ผมจะมีรอยยิ้มพูดคุยกับคนอื่นแต่สายตาของผมมันมองหาคนแค่คนเดียว...ภาพที่ผมเห็นไม่ใช่ภาพที่หน้าดูเท่าไหร่เลยเมื่อใบหน้าที่ผมชอบมองเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ดวงตาที่เคยทอประกายสดใสมีแต่ความหม่นหมองเสียใจและเจ็บปวด มันทำให้ผม...เจ็บในอกไปหมด ผมกวักมือเรียกให้เจ้าคนขี้แยเดินมาหา ซึ่งคนถูกเรียกพอมองเห็นผมก็เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มบางๆทันที..


              

                 "ดีใจด้วยนะครับฮยอง" มุมปากของผมยกยิ้มขึ้น เมื่อแววตาเศร้าของเด็กขี้แยคลายลง โอบแขนไปรอบเอวบางที่ขัดกับส่วนสูงของอีกคนไว้ ความจริงอยากโอบกระชับให้มาแนบชิดแต่ผมทำมันไม่ได้หรอก ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในพื้นที่ส่วนตัว หากแต่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายและกล้องอีกเป็นสิบๆตัว การทำแบบที่อยากทำคงไม่ส่งผลดีเท่าไหร่นัก


                 "ดีใจกับฮยองแต่ก็เสียใจที่ฮยองคนโปรดไม่ได้เดบิวท์มากกว่าใช่ไหมล่ะ" แกล้งพูดและทำหน้าเชิงน้อยใจเพื่อทำให้อีกคนอารมณ์ดีขึ้น และมันก็ได้ผลเมื่อเสียงหัวเราะน้อยๆดังออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่ผมชอบขโมยจูบอยู่เสมอ


                  "ฮยองอ่ะ งื้อ ก็จงฮยอนฮยองเขาช่วยผมไว้เยอะนี่นา...แล้วผมก็แค่เจ็บปวดที่ความดีและความสามารถของเขา...ถูกตอบแทนด้วยความผิดหวัง ฮยองจำได้ไหมคำพูดของจงฮยอนฮยองน่ะ...ครั้งนี้ฮยองเขาเดิมพันด้วยความหวังทั้งหมดแต่สุดท้ายมันก็พังลงมา...ไม่สมควรเลย" เจ้าเด็กตรงหน้าเริ่มเบะปากงอแงอีกครั้ง อ่า อยากรีบลงเวทีพาเด็กขี้แยไปปลอบจัง อยู่ตรงนี้ทำอะไรตามใจไม่ได้เลยสิน่า กำลังจะเอ่ยปลอบ เจ้าเด็กที่ชอบเนียนถูกเนื้อต้องตัวคนขี้แยของผมอย่างฮยองซอบก็เข้ามาจับบ่าทักทายคนขี้แยด้วยรอยยิ้ม โดยมองข้ามหัวผมไปอย่างน่าเตะ ตอนออกกล้องล่ะทำเป็นมองผมให้คนดูพาจิ้น ที่จริงมันเป็นแผนอันแนบเนียนเพื่อให้ผมพาตัวไปติดอยู่กับมันตามสคริปท์จะได้ออกห่างจากคนขี้แยน่ะสิ เด็กนี่มันร้าย แล้วดูเอาเถอะ จากที่เบะจะร้องไห้เหมือนเด็กน้อย พอน้องมาทักเข้าหน่อยดึงมาดกลับมายิ้มน่ารักให้น้องมันเชียว น่าจับตีจริงๆเลย 


                  พอเจ้าเด็กฮยองซอบถูกเด็กฝึกค่ายเดียวกันลากตัวออกไป ผมก็เนียนกอดคนขี้แย เพื่อปลอบไม่ให้ร้อง แต่ก็ถูกขัดอีกรอบเพราะไอ้เด็กมาดนิ่งแต่ความจริงโคตรบ้าอย่างปาร์คอูจินเดินเข้ามาหา เดินมาหาผมยังพอว่าสายตากับรอยยิ้มหวานเยิ้มนี่พุ่งตรงมาหาเจ้าคนขี้แยของผมอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด บางทีมันควรจะมองเห็นหัวผมบ้างเกรงใจพี่ที่คอยให้กำลังใจมันนิดนึง...

                 ที่น่าเจ็บใจก็คือคนขี้แยของผมเนี่ยแหละ เห็นน้องมันยิ้มมาหาก็ผละกอดผมออกแล้วยิ้มให้น้องมันเฉยเลยเปลี่ยนอารมณ์ไวไปไหนนะ แต่น่ารักเป็นบ้าเลย...

                 ตอนจะเดินลงเวที ผู้ได้ฉายาฝ่าบาท ฮวังมินฮยอนก็เดินตรงมาหาพร้อมกับลูบผมคนขี้แยอย่างเอ็นดู จนผมต้องหันหน้าหนี ที่หันนี่ไม่ใช่ไม่พอใจนะครับ ก็สำหรับผมแล้วยอมให้แค่สมาชิกซอรี่ซอรี่ทีมสองเท่านั้นแหละ แต่ที่หันหนีก็เพราะไอ้ความงอแงเหมือนเด็กมันจะทำให้ผมอดใจไม่ไหวจับเด็กขี้แยฟัดกลางเวทีเอาน่ะสิ 


                เดินลงมาข้างหลังเวทีผมก็พูดต่อหน้ากล้องเพื่อถ่ายทำวีดิโอของตัวเองที่ทางรายการวางสคริปท์มาให้ เจ้าเด็กขี้แยที่เดินมาข้างหลังถูกครูซอกฮุนเรียกให้เข้ามาหา ก่อนจะกอดและลูบหัวลูบแก้มปลอบด้วยความเอ็นดู อยากจะหันไปมองอยู่นะติดตรงที่ยังถ่ายไม่เสร็จ...เห็นตัวโต ดูไม่เอาไหนจากภาพที่ออกอากาศ แต่คุณคงไม่รู้หรอกว่าความจริงน่ะ เจ้าขี้แยของผมเป็นที่รักของคนอื่นขนาดไหน ด้วยความน่ารัก ความมุ่งมั่นตั้งใจ ความขี้อ้อน ขี้แย ความเป็นตัวของตัวเองของเจ้าตัวนั่นแหละที่ทำให้คนอื่นเขารักและเอ็นดูมากขนาดนี้


                ช่วงเวลาพักที่ผมรอคอยมาถึง...พอปราศจากกล้องตามถ่าย ผมก็คว้ามือคนขี้แยเข้าห้องแต่งตัวที่ไม่ถูกใช้แล้วล็อคไว้ทันที 

                 "ฮยองมีอะไรรึเปล่าครับ" คนถูกพาตัวมาเอียงคอมองผมอย่างสงสัย ให้ตายเหอะจะน่ารักไปไหนกันนะ

                 "อยากกอด" โอบเอวกระชับให้อีกคนมาแนบชิด มองตาอย่างสื่อความหมายซึ่งคนในอ้อมกอดเลือกที่จะหลบตาผม.. มันไม่ได้ดูเสียมารยาทหรือทำให้ผมหงุดหงิด เมื่อรอยแดงที่แต่งแต้มไปทั่วใบหน้าลำคอและใบหูของอีกคน กำลังบอกว่าที่หลบตาหนีเป็นเพราะอะไร...

                  "อยากหอม" กดจมูกลงบนแก้มนุ่ม ก่อนจะลากปลายจมูกไปสูดดมความหอมจากลำคอขาวของอีกคน 

                  "อยากจูบ..." พอจบคำพูดนั้น หน้าของผมก็ถูกผลักออกห่างด้วยท่าทางน่ารักๆ ที่คนทำแสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัว...ไอ้ควอนนาบีเอ้ย แล้วชอบบอกว่าตัวเองไม่น่ารัก ช่างไม่รู้ตัวเลย

                   "ไม่เอา...มีถ่ายต่อนะฮยอง" สายตาดุๆ อย่างกับลูกแมวไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิดสำหรับผม... อ่า อยากฟัดจัง

                    "หยุดทำหน้าหื่นด้วย เอาซองอูฮยองคนหน้ากล้องคืนมาเลยนะ" ผมขำออกมาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น 


                    "ฮยองก็หื่นแค่กับเรานั่นแหละ รู้อะไรไหม" 

                    
                     "ฮยองน่ะรักเรานะ...แต่ฮยองก็รักตัวเองมากกว่า...ฮยองรักตัวเองตอนที่อยู่กับเรา รักมากที่สุด..." 
             

                  ผมดีใจที่ได้รู้จักและได้ตกหลุมรักเด็กขี้แยตัวโตอย่างควอนฮยอนบิน
                  ผมมีความสุขที่ได้เป็นตัวของตัวเอง และผมเป็นตัวของตัวเองได้แบบไม่ต้องกังวลถึงสิ่งใดๆ ตอนอยู่กับเขา....

                
                      

..................................................................................................................................




                     Even though we fight a lot, I still want you in my life.
    hwanbin



                     "ฮยอนบินอ่า เดินหนีฮยองทำไมเนี่ย ไม่ดีใจกับฮยองเหรอ" ผมกำลังเดินตามเจ้าเด็กตัวโต ที่เดินหนีผมไปคุยกับเด็กฝึกคนอื่นและทำเป็นมองไม่เห็นผม น้อยใจชะมัดทีกับคนอื่นทั้งร้องไห้ ทั้งกอด ทั้งอ้อนทั้งงอแงใส่ ทำไมทีกับผมถึงเดินหนีกันแบบนี้ล่ะ



                    "ผมไม่คุยกับคนนิสัยไม่ดีหรอก" มีความงอน นี่ผมไปทำอะไรไว้วะเนี่ย

            
                    "ไหนหันหน้ามาคุยกันก่อนสิ ฮยองทำอะไรให้โกรธครับ" ใช้น้ำเย็นเข้าลูบค่อยๆเกี่ยวเอวน้องให้หันมามอง ท่ามกลางเด็กฝึกมากมาย กล้องไม่จับพวกผมหรอก เอ็มเน็ตไม่ได้สนใจให้แอร์ไทม์ผมกับคนขี้แยเท่าไหร่ ใบหน้าของอีกคนบึ้งตึงแต่ก็ยังมีน้ำตาคลออยู่ ผมรู้ว่าน้องคงเสียใจและเจ็บปวดมากกับผลการประกาศวันนี้...เราทุกคนต่างก็เสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้...

             
                     "ฮยองชอบแกล้งผม แซวผมออกอากาศอีกนิสัยไม่ดี" เดี๋ยวนะ อะไรคือการมองแรงใส่ผม เฮ้ย มินฮยอนก็แกล้งเปล่าอ่ะ แซวหนักกว่าผมอีก ไหนจะก่อนหน้านั้นที่บอกว่าไม่รักอีก ทำไมถึงมีแค่ผมที่โดนน้องงอนอ่ะ 


                     "ก็คิดถึงนี่ เพราะรักถึงหยอกด้วย ทำไมถึงมีแค่ฮยองที่เราเมินล่ะ ทีมินฮยอนฮยองทำไมเราถึงงอแงเข้าไปกอดล่ะ น้อยใจแล้วนะ" น้อยใจจริงๆนะครับ...ผมปล่อยแขนที่โอบเอวน้องไว้ก่อนจะก้าวเท้าเดิน อยากหามุมสงบสติอารมณ์เดี๋ยวได้หน้าบึ้งออกอากาศ ผมไม่อยากให้เกิดดราม่าหรอกนะ ชาวเน็ตน่ากลัวจะตาย และพอดูแฟนเคมเห็นผมอยู่กับน้องก่อนจะเดินหนีไปพอกลับมาก็หน้าบึ้ง คนจะโดนโจมตีน่ะ คงไม่พ้นเจ้าขี้แยแน่ๆ ซึ่งผมไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น แต่ยังไม่ทันได้ไปไหน ผมก็ถูกกอดด้วยคนขี้แยเสียก่อน


                     "ก็มินฮยอนฮยองเขาขอโทษผมแล้วง้อผมแล้วด้วย...แต่ฮยองอ่ะ ไม่เลย แม้แต่ข้อความก็ไม่ส่ง แถมยังมีรูปไปยิ้มแย้มใกล้ชิดกับคนอื่นอีก ผมหวงนี่ น้อยใจเหมือนกันนะ โทรมาก็ไม่โทรมา ฮยองคนอื่นยังหาเวลาว่างมาคุยกับผมเลย มีแต่ฮยองคนเดียวอ่ะ..." ร้องไห้งอแงซะแล้ว อ่า ผมผิดเองสินะ ดีใจจัง..ที่น้องพูดเหมือนหวงผม...


                    "ฮยองได้ฟังเสียงเราตลอดนั่นแหละใครโทรหาเราฮยองก็นั่งอยู่ข้างๆ กับคนอื่นน่ะเป็นพี่น้องแต่กับเราอ่ะ...เป็นคนรัก..ขอโทษนะที่ทำให้น้อยใจ เห็นคนอื่นโทรหาเราแล้ว เราบ่นว่าเหนื่อยกับงานนี่นา ฮยองก็ไม่อยากกวนแค่ได้รู้ความเป็นไปของเราก็พอใจแล้ว ถึงจะคิดถึงมากก็เถอะ"

                   "ผมไม่เหนื่อยหรอก...ถ้าได้คุยกับพวกฮยอง ผมคิดถึง" รอยยิ้มของผมคงกว้างมากๆในตอนนี้...ผมกอดตอบเจ้าตัวก่อนจะกระซิบตอบรับอีกคน

                   "ต่อไปนี้จะโทรหาทุกวันเลยครับ" 

                  "ดีมากเลย...ฮยองเบื่อผมไหม...ที่ผมขี้แยแถมงอนฮยองบ่อยๆ ชอบทะเลาะกับฮยองด้วย ฮยองรู้สึกเบื่อไหม" เสียงอู้อี้ดังขึ้นมาจากคนที่ผมกอดอยู่


                  "ไม่เบื่อหรอก ไม่มีทางเบื่อด้วย" ผมกระชับอ้อมกอดเขาเอาไว้...ผมกำลังยิ้ม ยิ้มด้วยหัวใจที่พองโต...ยิ้มที่มีสาเหตุมาจาก...เด็กขี้แยในอ้อมกอดของผม

                  "รู้ไหมฮยอนบินนา ต่อให้นายจะงอนพี่บ่อยแค่ไหน ต่อให้เราจะมึนตึงต่อกันมากเท่าไหร่ ...สุดท้ายนายก็เป็นคนเดียวที่พี่ต้องการมากที่สุด" ไม่ว่าเขาจะงอแง ขี้งอนหรือมึนตึงใส่ผมมากกว่านี้...ผมก็ยังรักคนขี้แยคนนี้เหมือนเดิม...


       

                     ผมชอบแกล้งคนที่ผมรัก...เขาเป็นลูกหมาขี้อ้อนตัวโตๆ แต่เป็นคนที่น่ารักที่สุดสำหรับผม...ผมชอบทำให้เขางอน...เราอาจดูเงียบใส่กันบ่อยๆ...อาจทะเลาะกันมากกว่าคนอื่น....แต่ในชีวิตของผม...ขาดเขาไปไม่ได้หรอก...



................................................................................................................................




                     When love is in your heart you’re happy doing the simple chores of life.
Danbin



                   "ร้องไห้ทำไมหืม" เอ่ยถามคนข้างตัวที่เดินลงเวทีมาด้วยกัน

                   "ผมไม่ได้ร้องซะหน่อย" เจ้าเด็กปากแข็งเอ้ย หลักฐานก็เห็นอยูทนโท่
 
                   "อย่าโกหกสิ ร้องไห้ทำไมครับหืม" ประโยคท้ายผมพูดให้เบาลงเพื่อให้ได้ยินหันแค่สองคน เพราะกล้องกำลังจับอยู่ พอถามไปด้วยความห่วงและความอ่อนโยน เด็กขี้แยก็เบะปากงอแงและร้องไห้ออกมาทันที


                  "จงฮยอนฮยอง ฮรือ ใจของผมเจ็บปวดไปหมดเลย...มันไม่ใช่สิ่งที่ฮยองเขาควรได้รับเลย" ใครๆก็ต่างบอกว่าเสียงร้องไห้ของควอนฮยอนบินฟังแล้วบาดหัวใจ...ผมอยากจะบอกว่าสำหรับคนที่รักเขาแบบผมแล้วมันยิ่งกว่านั้นเสียอีก ตัวที่สั่นเทากับเสียงร้องสะอึกสะอื้นกำลังทำให้คนยิ้มง่ายอย่างผม...ยิ้มไม่ออก..ผมกำลังเจ็บปวด..เพราะคนที่รักเจ็บปวด



                  ผมคว้าตัวเด็กขี้แยมากอดไว้ ลูบผมของนุ่มของคนในอ้อมกอดที่ซบหน้าร้องไห้อยู่บนบ่าของผมเบาๆ.อย่างปลอบประโลม


                  "พวกเราทุกคนทำดีที่สุดแล้ว เราต่างก็เจ็บปวดและเสียใจ แต่เชื่อฮยองนะ ว่าจงฮยอนฮยองเขาจะเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จ...ไม่ร้องนะคนดี" เด็กน้อยงอแงอย่างหนักบนบ่าของผม ผมไม่สนใจกล้องหรือสายตาของใครๆที่มองมา ผมสนใจแค่คนที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของผมตอนนี้...เพราะเขาเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับผม



                   หลังจากถ่ายเสร็จถึงช่วงพัก เจ้าเด็กขี้แยก็หายไปไม่ต้องเสียเวลาคิด คนอื่นอยู่กันครบ ขาดแต่ฮยองจอมกวนอย่างองซองอู..เพราะฉะนั้นเด็กขี้แยคงไม่ได้หายไปไหนนอกจากโดนซองอูฮยองลักพาตัวไป...พอถึงเวลาถ่ายทำอีกครั้งองซองอูก็เดินยิ้มแป้นเข้ามาผมที่สังเกตุการณ์อยู่ จึงขออนุญาตสต๊าฟไปเข้าห้องน้ำแล้วแอบเดินไปตามทางที่ซองอูฮยองเดินมา 

                 "อยู่นี่เอง" เอ่ยทักคนที่กำลังส่องกระจกอยู่จนคนถูกทักสะดุ้ง

                 "แดนฮยองอ่า ฮรือ ผมไม่อยากไปถ่ายต่อแล้วอ่ะ" เด็กขี้แย่ทำหน้างอแงมาเขย่าแขนผม ปากอวบอิ่มของเจ้าตัวดูบวมขึ้นจากเดิม...แต่มันไม่ได้ดูน่าเกลียดกลับกันมันน่าจูบซ้ำมากกว่า 

                  "ซองอูฮยองทำเรื่องมาสินะ" ลูบริมฝีปากอีกคนอย่างแผ่วเบา องซองอูนี่ไวจริงๆเลยเรื่องแบบนี้ แอบพาน้องมารังแกคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง คงต้องบอกคนอื่นๆให้ร่วมมือกันแบนไม่ให้วอแวกับเด็กขี้แยสักพักเพื่อตักเตือนแล้วล่ะมั้งเนี่ย

                  "อื้อ แต่...แต่ผมก็ผิดที่เผลอ...งื้อ แย่จริงๆเลย" มองเด็กตรงหน้าที่ตบตีกับตัวเองแล้วก็ยิ้มจนตาหยี...ผมชอบมองเขาในทุกๆอิริยาบถ ไม่ว่าจะหน้ามุ่ย งอแง ยิ้ม หรือหัวเราะ...เจ้าเด็กขี้แยน่ะ น่ารักมากๆเลยล่ะครับ ...ดูอย่างตอนนี้ คงง่วงด้วยแน่ๆถึงลืมลุคคูลๆได้ขนาดนี้


                  "ไปล้างหน้าไหม เดี๋ยวฮยองพาไปจะได้สดชื่นด้วย เดี๋ยวจะทาตินท์สีเนื้อให้จะได้ไม่ผิดปกติมาก" ยื่นมือไปให้คนเด็กกว่าจับ ซึ่งอีกคนก็ว่าง่ายยอมตามผมมาแต่โดยดี

       


                   "ขอบคุณนะครับ สดชื่นจังเลย" พอได้ล้างหน้าให้หายจากอาการง่วง เด็กร่าเริงก็มาแทนที่ รอยยิ้มสดใส เหมือนตัวการ์ตูนเอเนโกะปรากฏให้ผมเห็นแทนความง่วงงุน...พาให้ผมยิ้มกว้างออกมา


                    "เดี๋ยวฮยองทาตินท์ให้" หยิบตินท์ขึ้นมาเปิดฝามองไปยังริมฝีปากอวบอิ่มของอีกคนจะผิดไหมถ้าจะบอกว่าผมอยากทามันด้วยปากของผมแทนมือซะแล้วสิ...แต่ผมไม่ทำหรอก...


                   "แดนฮยองน่ารักที่สุดในโลกเลย" ผมไม่รู้ว่าอยู่กับเด็กขี้แยผมยิ้มไปมากเท่าไหร่ อาจจะมากกว่าตอนที่อยู่หน้ากล้องก็เป็นได้ ต่างกันตรงที่ตอนออกกล้องมีบ้างที่เสแสร้งแกล้งยิ้มออกมา.  ..แต่ตอนอยู่กับคนตรงหน้า ผมยิ้มออกมาจากใจได้เสมอ

             
                   "ฮยองน่ารัก...เพราะอยู่กับคนที่ฮยองรักไงครับ" รอยแดงที่แต่งแต้มไปบนผิวขาวเนียนของเด็กขี้แย...มันน่าเอ็นดูและน่ารักจริงๆนะครับ


                  "ขอถอนคำพูดครับ" คนพูดย่นจมูกใส่ผม...อ่าเป็นคนที่ทำให้ผมใช้คำว่าน่ารักเปลืองจริงๆเลย

                  "ฮยอนบินนา ขอบคุณนะ" บอกขอบคุณออกไปเบาๆ...

                  "ขอบคุณอะไรอ่าฮยอง" 


                  "ขอบคุณที่ทำให้ฮยองยิ้มได้แบบนี้" ประคองสองข้างแก้มของอีกคนด้วยสองมือ

                  "ฮยองไม่เคยยิ้มได้อย่างนี้มาก่อน...ยิ้มแบบที่หัวใจพองโตและมีความสุขไปด้วยจนเก็บมันไว้ไม่ได้เลยต้องยิ้มออกมา... มันเป็นเพราะเรารู้ไหม...เพราะเราทำให้ฮยองมีความรัก...และความรักทำให้ฮยองยิ้มได้อย่างมีความสุข แม้เรื่องที่พบเจอจะเป็นเรื่องที่ธรรมดา...หรือเจ็บปวดมากก็ตาม" ขอบคุณจริงๆนะเจ้าเด็กขี้แย

                 "ผมเองก็ต้องขอบคุณเหมือนกัน...ขอบคุณที่มีความสุขเพราะผม" ความคิดที่อยากจะจูบของผม ถูกทำให้เป็นจริงด้วยคนที่ผมอยากจูบ เมื่อเจ้าเด็กขี้แยขโมยจูบบนริมฝีปากผมเบาๆแล้ววิ่งหนีออกไปทิ้งผมให้อยู่กับรอยยิ้มค้างเหมือนคนบ้าอยู่ที่เดิม...


           

                    ผมเป็นคนยิ้มง่ายและหัวเราะบ่อย...แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะรู้สึกมีความสุขมากๆ...จนได้มาเจอกับควอนฮยอนบิน...เขาทำให้ผมอยากยิ้มในทุกๆสถานการณ์แม้แต่ช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุด...มันก็เพราะผมอยากเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับเขา...และต้องการให้เขายิ้มและหัวเราะตามเท่านั้นเอง. ..



................................................................................................................................




                   You may only be one person to the world, but you may also be the world to one person.
Minhyunbin


                 "ไม่เอาน่า ตาบวมหมดแล้ว" คังดงโฮเพื่อนร่วมวงของผมกำลังปลอบผมที่นั่งซึมอยู่ในห้องพักโดยมีเจ้าเด็กเจี๊ยบคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆด้วย ...ผมอยากยิ้ม อยากทำให้พวกเขาสบายใจ แต่ในตอนนี้มันยากเกินไป...ผมดีใจที่ได้เดบิวท์ในนามวันนาวัน...แต่พอประกาศผลเสร็จความดีใจนั้นกลับเลือนหายไปหมดสมาชิกในวงที่ร่วมทางกันมาหลายปี  คนที่ผ่านทุกข์สุขมาด้วยกัน...กลับไม่ได้ไปต่อกับผม...ถ้าให้เลือกได้ผมไม่อยากเข้ารอบเลย...มันเจ็บปวดเกินไป....ยิ่งคิดถึงลีดเดอร์ผู้เหนื่อยกว่าใครๆ คนที่แบกรับทุกอย่างเสมอมาอย่างจงฮยอน ผมก็ยิ่งปวดใจ...
 
                คำพูดปลอบใจของเขายังดังก้องอยู่ในหัวของผม รอยยิ้มที่สื่อออกมาว่าไม่เป็นไร ผมทำดีที่สุดแล้ว..ยิ่งทำให้ความรู้สึกของผมดิ่งลง แม้ลึกๆจะมีความดีใจที่เดบิวท์ได้ก็ตาม...สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีใจมันก็คือ..การที่ได้ทำตามความหวังและความฝันของเด็กตัวโตแต่ขี้แย่ของผมสำเร็จ..นอกนั้นแทบมองไม่เห็นสิ่งที่ทำให้ดีใจได้เลย


        
                "ขอบใจนะ แต่ฉันขอเวลาหน่อย ไม่ต้องห่วง ฉันโอเค ขอบใจนะเจ้าเจี๊ยบ" บอกดงโฮด้วยรอยยิ้มบางๆแล้วหันไปขอบคุณเจ้าเจี๊ยบยูซอนโฮต่อ ก่อนจะขอตัวออกไปหาที่เงียบๆอยู่เพียงลำพัง 

                  
               "อย่าหนีมาทำเป็นเท่ห์ยืนเศร้าอยู่คนเดียวแบบนี้สิครับ" เสียงที่คุ้นเคยทำให้ผมหลุดยิ้มออกมา ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้อยากจะร้องไห้มากกว่า...เสียงของเจ้าเด็กขี้แยที่จะเดินมาปลอบคนอื่นแต่กลับร้องไห้ซะเองจนผมต้องหยุดร้องแล้วปลอบเขาแทน...ควอนฮยอนบิน



               "จะมาร้องไห้ให้ฮยองปลอบรึไงเรา" เอ่ยแซวออกไปจนได้หน้างอง้ำกลับมา


               "ก็มันหยุดไม่ได้นี่นา ผมเสียใจนี่" พูดไม่ทันขาดคำเจ้าตัวก็เริ่มเบะปากงอแงอีกแล้ว เด็กขี้แยนี่มันจริงๆเลย


               "มานี่มา" ผมอ้าแขนออกเป็นเชิงสื่อให้เด็กขี้แยเดินเข้ามาในอ้อมกอดของผม พออีกคนเดินมาใกล้ด้วยความเคยชินมือของผมก็ถูกส่งไปลูบท้ายทอยปลอบเด็กขี้แยก่อนจะวาดแขนโอบกอดตัวของอีกคนไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆที่ผมชอบ ความอบอุ่น เสียงร้องไห้ ความงอแงของคนที่ผมคิดถึงตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมากำลังเยียวยาความเจ็บปวดเสียใจของผมอย่างช้าๆ...


               "ชอบว่าผมขี้แย หนีไปร้องไห้งอแงคนเดียว ตอนนี้ฮยองนั่นแหละเป็นแบบนั้นอ่ะ นิสัยไม่ดี ทำให้ผมกับคนอื่นๆเป็นห่วง เจ้าเจี๊ยบนะมาฟ้องผมใหญ่เลยว่าฮยองไม่ยอมเลิกเศร้าสักที" เด็กเจี๊ยบตัวแสบนี่มันป่วนจริงๆเลย แต่จะถือว่าเป็นความดีความชอบแล้วกันนะที่ทำให้ผมได้อยู่กับเด็กขี้แยของผมสองคนแบบนี้ 


               "ขอโทษครับ" ผมซุกหน้าลงที่ต้นคอของเด็กขี้แยสูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่ทำให้ผมผ่อนคลายได้เสมอ ก่อนจะประทับจูบเบาๆลงบนต้นคอขาวเป็นการปิดท้าย คนถูกกระทำซุกหน้าลงบนไหล่ผมนิ่งๆ ถ้าให้เดาคงเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้วแน่ๆ 


               "อย่าหนีมาคิดอะไรคนเดียวแบบนี้อีกนะ ฮยองยังมีเพื่อน ยังมีพี่ ยังมีน้อง และยังมีผมอยู่รู้ไหม" จูบขมับของคนพูดก่อนจะพยักหน้ารับ ผละกอดออกเพื่อมองตาอีกคน 

             
                "ที่ผ่านมาเหนื่อยมากเลยใช่ไหม เจ้าขี้แย" ไล้มือไปตามแก้มเนียนอย่างรักใคร่

                "วันนี้ฮยองทำได้แล้วนะ เดินต่อเพื่อเราได้แล้ว รู้ไว้นะ ฮยอนบินนา" 

                 "ถึงแม้เราอาจจะไม่มีความหมาย หรือมีค่าในสายตาของใครๆ แต่เราน่ะ คือโลกทั้งใบของฮยองนะ เจ้าโกมูตัวโตจอมขี้แย" จรดปลายจมูกลงบนขมับของอีกคนอีกครั้ง การกระทำของผมทำให้เด็กตัวโตยิ้มออกมาอย่างหวานซึ้ง... เป็นรอยยิ้มที่ผมชอบมอง...
และอยากเห็นมันตลอดไป



              
                 ควอนฮยอนบิน เขาไม่ใช่คนที่ตัวเล็กน่ารัก..ไม่ใช่คนช่างยั่วที่ทำให้หลง...เขาเป็นคนคิดมาก ขี้แย เจ้าน้ำตา...และเป็นเด็กน้อย มีมุมกวนๆบ้างในบางครั้ง...เขาชอบบอกว่าตัวเองไม่หล่อ...สำหรับผมแล้วเขาไม่หล่อเลยเพราะในความรู้สึกของผมเขาน่ารัก...น่ารักทั้งตัวและจิตใจ แม้ตัวเขาจะชอบบอกว่าตัวเองไม่น่ารักก็ตาม....


        

................................................................................................................................


                   You come to love not by finding the perfect person, but by seeing an imperfect person perfectly.

     Jonghyunbin



                 "หนาวมั้ยเรา" มองคนที่นั่งข้างแล้วเอ่ยถามออกไป คนถูกถามหันกลับมาส่ายหน้ายิ้มแทนคำตอบให้กับผม .....เป็นรอยยิ้มที่มีแต่แววกังวลและความเสียใจ....

              
                  "ก่อนออกมายังดีๆอยู่เลยไหงตอนนี้ถึงดูไม่ดีแบบนี้ล่ะหืม" 

                  "ฮยองน่ะ ร้องไห้บ้างก็ได้นะครับ เสียใจก็ต้องร้องไห้สิ ผิดหวังเจ็บปวด จะเก็บไว้ทำไม ทำไมถึงเอาแต่ยิ้มผมไม่ชอบเลย" ดวงตาแววใสที่ผมชอบกำลังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร...ความห่วงใยที่ส่งผ่านมา ทำให้หัวใจของผมอบอุ่น ใครที่มองว่าเด็กขี้แยที่ชื่อฮยอนบินจะสร้างแต่ปัญหาและความยากลำบากให้ผม ผมพูดได้เต็มปากว่าคุณคิดผิด ผมไม่เคยมองว่าเขาเป็นตัวปัญหา หรือรู้สึกรำคาญหรือไม่ชอบใจเลยสักนิด...



                  "ฮยองเสียใจ และผิดหวังที่ไปต่ออย่างที่ตั้งใจว่าจะทำมันต่อจากเรา แต่ฮยองทำมันไม่ได้ ฮยองเจ็บปวดที่ทำให้เราเจ็บปวด ฮยองเคยคิดว่าถ้าครั้งนี้พลาด ทุกอย่างคงจบ และหนทางคงเคว้งคว้าง...จนในตอนนี้วินาทีนี้ ฮยองพึ่งรู้และเข้าใจว่ามันไม่ใช่ มันจบลงจากจุดหนึ่งเพื่อให้ฮยองได้เริ่มต้นใหม่...ความกลัวที่จะรู้สึกเคว้งคว้างมันหายไป เพราะฮยองมีเพื่อนร่วมวงที่คอยอยู่ข้างๆ มีเด็กฝึกคนอื่นๆที่มีมิตรภาพและกำลังใจดีๆให้ มีคนรักที่คอยเจ็บปวดและร้องไห้กับเรื่องของฮยองแทนเสมอ.... ฮยองถึงไม่ร้องไห้...ถ้าเราเป็นเด็กขี้แย เจ้าน้ำตา...ฮยองจะขอเป็นรอยยิ้มและอ้อมกอดให้เราแทน ฮยองน่ะ...ร้องไห้เจ็บปวด เพื่อความเจ็บปวดของเราก็พอแล้ว เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้ฮยองอยากร้องไห้ออกมาจริงๆ" น้ำตาที่เคยเอ่อคลอของเด็กขี้แยไหลลงมา จนเปรอะเปื้อนไปทั่วแก้ม ..เห็นไหมล่ะ ผมไม่เห็นจำเป็นต้องร้องไห้เลย ในเมื่อหัวใจของผมร้องไห้แทนผมจนหมดแล้ว 



                "เป็นคนดีเกินไปแล้ว ฮรึก ฮยองบ้า" เสียงต่อว่าเคล้ากับเสียงสะอื้นถูกส่งออกมาสู่ผม...คำต่อว่านั้นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกแย่เลย แต่มันกำลังทำให้ผมยิ้มกว้างขึ้นต่างหาก
    

                "ฮยองไม่ใช่คนดีหรอก...แต่เป็นคนที่รักเด็กขี้แยจนหมดหัวใจมากกว่า" ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตากับรอยยิ้มขำแม้จะดูขัดกันแต่ก็น่ามองจนผมละสายตาไปไหนไม่ได้เลย

 
                "เสี่ยวชะมัด หมดอารมณ์เศร้าเลยเนี่ย" ผมหัวเราะออกมาเมื่ออีกคนหัวเราะ...โลกที่เคยมืดมน เต็มไปด้วยภาระหน้าที่ความรับผิดชอบ และบางครั้งก็หมดหวัง กลับถูกเปลี่ยนให้สว่างขึ้นเมื่อมีเด็กขี้แยเข้ามาในชีวิต.....สิ่งที่ผมแบกไว้ถูกช่วยแบ่งเบาด้วยน้ำตาและความรักจากเขา...ใครจะมองว่าผมโชคร้ายที่ต้องคอยเขี้ยวเข็ญ และคอยสอนคนที่ชื่อควอนฮยอนบิน ผมไม่สนใจหรอก เพราะความจริงที่ผมรู้อยู่แก่ใจคือผมดีใจและมีความสุขที่ได้อยู่กับเด็กขี้แยคนนี้....


               "ถึงเสี่ยว...แต่ก็มีเราคนเดียวนะ" อยากขำตัวเองเหมือนกันนะที่เสี่ยวได้ขนาดนี้ เพราะเจ้าเด็กขี้แยคนเดียวเลยผมถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกไปได้ ...เพื่อรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของเขาผมยอมหมดนั่นแหละ


              "ขอบคุณนะครับ ที่รักคนที่ไม่เอาไหนแถมขี้แยแบบผม ขอบคุณที่เหนื่อยเพื่อผมมาตลอด ขอบคุณนะฮยอง" อยู่ๆก็หยุดหัวเราะแล้วพามาซึ้งซะอย่างนั้นล่ะ แต่คำพูดของเขาไม่ถูกต้องเลย...

              "อย่าพูดแบบนี้อีกนะ ใครว่าเราไม่เอาไหน ที่ผ่านมามันก็พิสูจน์แล้วว่า เราน่ะเก่งแค่ไหน พัฒนาขึ้นมากเท่าไหร่ คนอื่นอาจไม่มองมัน แต่ฮยองเห็น...ไม่ใช่แค่เราที่อยากขอบคุณฮยอง ฮยองเองก็เหมือนกัน...ขอบคุณจริงๆที่เข้ามาเป็นแสงสว่างและหัวใจของฮยอง" ประทับจูบลงบนคางของอีกคนด้วยความรักและเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยประโยคที่หัวใจของผมสั่งมาให้อีกคนได้ยิน

      
               "รักนะ...คนน่ารักของฮยอง เราน่ะสมบูรณ์แบบที่สุดในสายตาของฮยองนะรู้ไหม" รอยยิ้มกับใบหน้าเขินอายของคนฟัง รวมถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากของผม ผมจะถือว่าเป็นคำตอบรับและรางวัลของหัวใจผมแล้วกันนะครับ...


          

                   คนรักของผมเขาไม่ใช่คนที่สมบูรณ์ หรือเพอร์เฟค...เขาอาจจะมีข้อบกพร่องมากมายที่ใครๆ ต่างมองมาเห็น...สำหรับผมแล้วความรักไม่ใช่การมองหาคนที่สมบูรณ์แบบในทุกๆด้าน...แต่เป็นการมองเห็นความสมบูรณ์แบบของคนที่รักท่ามกลางความบกพร่องมากมายเหล่านั้นต่างหาก....และเพราะผมมองเห็น...ผมถึงได้รักเขา
.
.
.
.
              ส่งท้าย

              "ฮยอนบินกลับแล้วเหรอ ยังไม่หายคิดถึงเลย" องซองอูบ่นออกมาเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วออกมาจากห้องแต่งตัวไม่เจอเด็กขี้แยคนน่ารักของตัวเอง โดยไม่ทันได้สังเกตุสายตาเจ้าเล่ห์ของคนอีกสามคนที่ยืนมองอยู่ก่อนเลย


              "เปล่าครับ เดี๋ยวก็กลับมา ออกไปกับจงฮยอนฮยองน่ะ" เสียงเอ่ยตอบคำถามดังมาจากปากของคิมแจฮวานที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ พอคนถามได้ยินคำตอบก็หน้าบึ้งตึงขึ้นทันที


               "อะไรอ่ะ พวกเรากำลังจะไม่ได้มีเวลาอยู่กับเจ้าเด็กขี้แยนะ จงฮยอนฮยองมีโอกาสมากกว่าพวกเราอีก ทำไมพวกนายถึงปล่อยไปง่ายๆเล่า" 


               "เพราะจงฮยอนฮยองสมควรได้พักใจอยู่กับเจ้าขี้แยของพวกเราในตอนนี้น่ะ อีกอย่าง พวกเรามีเรื่องต้องเคลียร์กับนายด้วย ซองอู" ผู้ได้ฉายาว่าฝ่าบาทอย่างฮวังมินฮยอนเอ่ยขึ้นเสียงเย็นพร้อมกับสะบัดข้อมือไปมาเหมือนเตรียมตัวจะไปมีเรื่องชกต่อยยังไงยังงั้น 

            
                  "เรื่องอะไร" ซองอูไม่อยากเสียงสั่นหรอกแต่สายตากับท่าทางเจ้าสามคนนี้ไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ เหมือนจะถูกยำแปลกๆ

             
                   "ฮยองแอบไปรังแกเด็กขี้แยของพวกเราโดยไม่บอก ผมว่าฮยองคงเมื่อยตัวแน่ๆเดี๋ยวพวกผมนวดให้เอง" นั่นไงว่าแล้ว อยากจะบอกคังแดเนียลเหลือเกินว่าองซองอูคนนี้ไม่ได้เมื่อยตัวแต่อย่างใด พอจะถอยหนีก็โดนเจ้าหมีแดนล็อคคอไว้ พอจะแหกปาก ไอ้แจฮวานก็เอามือมาอุด ตอนนี้ได้แต่ภาวนาในใจ....ฮยอนบินจ๋ารีบกลับมาช่วยฮยองด้วย แม่ยอดรักอย่าออกไปนานเลย ฮยองอาจจะตายก่อนได้ฟัดเราอีกเป็นแน่....อาเมน ไว้อาลัยให้องซองอูผู้หล่อเหลาคนนี้ด้วยนะครับ....ฝากบอกฮยอนบินของผมด้วยว่าผมรักเขามาก กระซิกๆ....



          













ขอบคุณทุกกำลังใจและทุกคอมเม้นท์นะคะ
คำขอที่ขอมาไรท์เห็นหมดทุกอันน้า 
จะค่อยๆทยอยแต่งให้น้า อยากจะบอกว่า
ทั้งฮวานบิน แซมบิน ที่ขอมานั้น ไรท์เองก็ชิป
.
.
เราจะยิ้มและค่อยๆฮีลลิ่งจิตใจของเราไปพร้อมๆกัน
ด้วยรักและคิดถึง.
.
จาก...ไรท์เอง


         




                    

                    











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #1508 PANGDL7 (@spaonepiece) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 11:32
    คุณอ๋งงงงงง จะสงสารดีมั้ยเนี่ย55555 ทีมซอรี่ซอรี่2 เป็นทีมที่เห็นแล้วใจบางมาก เค้ารักกัน เค้าดูแลกัน เป็นความสัมพันธ์ที่อยู่ในใจ
    #1508
    0
  2. #1165 Jannie8761 (@janny_8761) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 17:14
    คุณอ๋งเอ้ยยยย55555 ชอบทุกคู่เลยย ฮือออ ละมุนอิสออลลล~
    #1165
    0
  3. #728 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 12:34
    เหม็นพี่ซองอู รังแกน้องได้งายย
    #728
    0
  4. #519 อ้วงงงงง (@si_taen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:19
    ฮืออออ รัก srsr2 มากจริงๆ อยากให้พวกดขามาเจอกันบนเวที แต่คงเป็นได้ยากสำหรับฮยอนบินนนนน ตี๋เป็นนายแบบบ
    #519
    0
  5. #493 Ji(won)young (@minemewmy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 17:10
    น่ารักมากกกก ฉันควรอิจฉาใครฮยอนบินหรือเหล่าฮยองsrsr2 ชอบตรงที่อบอุ่น ทุกคนรักกันดีไม่ตบตีแย่งกัน มีแต่คุณองนี่แหละที่ซวยเอง555555555
    #493
    0
  6. #487 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 13:15
    น่ารัก ฮื่อออออออออ
    #487
    0
  7. #483 #AAZ (@aemza302) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 03:39
    คิดถึงจัง
    #483
    0
  8. #482 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 02:20
    เป็นทีมเดียวที่ติดตาล่ะชอบมากที่สุด ทีมซอรี่สอง ขอบคุณไรท์ที่แต่งนะคะจะรอเรื่องต่อไปน้า
    #482
    0
  9. #481 'es_hhkmwc (@maysumethinee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 22:40
    น่ารักมากคิดถึงทีมนี้เลย
    #481
    0
  10. #480 tnoonnp- (@0891998271) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 21:36
    โอ้ยยยยย หวานกว่าน้ำตาลอีก ทีมนี้น่ารักมากจริงๆถึงจะแยกกันแต่ก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม อบอุ่นดี
    #480
    0
  11. #479 Meen_GMC (@Meen_GMC) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 19:25
    น่ารักมากง่าาา ทีมนี้น่ารักมาก แถมยังรักกันมากๆ ตอนแดนกอดน้องละถามว่าน้องร้องไห้ทำไมนี่ตอนดูคลิปนี่จะร้องไห้ตามน้อง หนูลูกกกกก โอ๋ๆนะคับ ตลกองอ่ะ ไปจูบน้อง โดนจัดการเลยสมน้ำหน้า 555555 ชอบฟิคไรท์ทุกเรื่องเลยย เราจะรอเรื่องต่อไปนะคะ
    #479
    0
  12. วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 18:29
    กรี๊ดดดดด แม่จะเป็นลมอ่ะเฮื้อ ทำไมมันฟินแบบนี้ องแกผิดแล้วละที่แอบจูบยัยหมวย ขอให้ไปที่ชอบที่ชอบนะ5555
    #478
    0
  13. #477 best6526 (@best6526) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 18:18
    น่ารักอ่าาา
    #477
    0
  14. #476 Jaehyunn (@Jaehyunn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:52
    เหมือนได้ฮีลตัวเองเลย ขอบคุณนะคะ เราชอบความสัมพันธ์ใน SORRY SORRY 2 มากๆเลย
    #476
    0
  15. #475 B_Beam (@beam_natthakan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:52
    โห อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากอ่ะ รู้สึกเหมือนเหนื่อยแค่ไหนก็รู้สึกสบายใจไปด้วยเหมือนได้คลายเครียดไปพร้อมฮยอนบินเลยค่ะ5555 สู้ๆนะคะ~
    #475
    0
  16. #474 purpleliner (@purpleliner) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:51
    ชอบมากเลยค่ะ ความรักที่พี่ๆ ในทีมทุกคนมีต่อยัยเด๋อมันน่ารักมาก
    #474
    0
  17. #473 nan-111 (@nan-111) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:49
    น่ารัก ชอบการบรรยายที่ละฉากที่ละตอน
    มันทำให้น่ารักและก็อบอุ่น
    รอนะคะ เตรียมอ่าน
    #473
    0
  18. #472 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 16:59
    ละมุนดีจังค่ะ><ชอบที่ไรท์ใส่ใจอ่านทุกเม้นต์มาก ไม่ต้องรับนะคะไรท์เรารอได้เสมอ~~~
    #472
    0
  19. #449 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:39
    รอคุณพี่นะคะ เราว่าทีมนี้น่าติดทุกคนพี่จงนี่มันใจ100% พอไม่ได้เดเรานั่งร้องไห้ เราดูรายการนี้เพราะนิวอีสเลิฟตัวเล็กๆอย่างเราขอใผ้ใครคนนึงติดแล้วดึงกระแสวงมาได้ ยังดีที่ฝ่าบาทติดแต่คนที่เสียดายมากคือพี่จง ;----; รอนะคะะะ
    #449
    0
  20. #445 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 11:07
    เราคิดว่าทีมซอรี่ที่เหลือทั้งหมดต้องติดแน่ๆ แต่.. เสียใจจจจ ตอนนี้ร้องให้แล้วพุ่งไปกอดพี่มินกับพี่จงนี่อบอุ่นมากกกรักความสัมพันธ์ของทีมนี้ที่สุดแล้ว
    #445
    0
  21. #444 k1k1 (@k1k1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 09:44
    เสียดายคุณลีดมากๆเลยแต่แจฮวานติดเราก็รู้สึกโอเคค่ะอย่างน้อยก็ได้เมนโวคอลดีๆไปหนึ่งคนกับฝ่าบาท รอนะคะ สู้ๆ
    #444
    0
  22. วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 09:25
    I need healing !!! ขอบคุณฟิคของไรท์ที่ทำให้เรายิ้มขึ้นมาได้บ้างนะคะ ขอบคุณที่ชิปเรือผีแบบลีดทุกคนที่อ่าน ขบคุณที่แต่งเรื่องนี้ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ มันตื้นตันมาก เพราะเรารู้แล้วว่าคนอื่นไม่ชิปหมวยเคะเลยจะตัดใจในการหาฟิคอ่าน แต่ดีนมาเจอฟิคของไรท์ พอดีเลยกดเข้ามาดู ไม่คิดว่าจะแต่งฮยอนบินเคะจริงๆ ขอบคุณนะคะที่แต่ง^_^
    #443
    0
  23. #440 B_Beam (@beam_natthakan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 08:26
    เป็นเรื่องที่เราเลื่อนมาเจอแล้วเรากดอ่านทันทีแบบไม่คิดอะไรเลยค่ะ แบบฉันไม่รู้ ฉันจะอ่าน ถึงจะมีแค่สปอยล์ยังไงก็จะอ่าน55555 ของคุณมากนะคะที่แต่งออกมา แล้วก็ที่ไรท์หวังว่าจะช่วยฮีลรีดเดอร์ได้สมหวังแล้วนะคะ:) ตอนอ่านนี่เรายิ้มเป็นคนบ้าเลย เพราะเราชอบฟิคที่ไรท์แต่งมากก ตอนแรกเราทำใจไว้แล้วว่าเรือผีขนาดนี้คงไม่มีใครแต่งให้อ่าน;_; แต่มาเจอของไรท์นี่เป็นอะไรที่ มีเรื่องเดียวก็เอาค่ะไม่ต้องการอะไรมากมายไปกว่านี้อีกแล้วเพราะมันดีมากจริงๆ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #440
    0
  24. #438 nkmtyp (@nkmtyp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 02:49
    รอนะคะ เราจะตามซับพอร์ตทุกคนใน101ไปด้วยกัน
    #438
    0
  25. #437 Smile_Preme (@Smile_Preme) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 02:48
    พอเห็นอัพแล้วรีบกดเข้ามาอ่านเลยค่ะ ไวเว่อ55555555555555555555 เราชอบมากๆ อ่านแล้วยิ่งอิน เราชอบการบรรยายมากเลยค่ะดีมากเลย คิดถึงทุกคนมากๆ อยากหาฟิคฮีล โดยเฉพาะฟิคของเจ้าตี๋ ชอบฟิคของไรท์ที่สุดแล้วค่ะ เรือบินเคะหายากมากๆด้วย นี่แหล่งความสุขของเราเลยนะคะเนี่ย5555555555555555
    เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ! สู้ๆค่ะ รอติดตามอยู่เสมอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า!
    #437
    0