คลังเก็บfic yaoi ด้อม Kimetsu no Yaiba ของโปริ่ง

ตอนที่ 28 : Fic Song Kiss and Makeup 1 (เร็นโกคุxอาคาสะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 พ.ย. 62

Fic song Kiss and Make up part1

Pairing เร็นโกคุ X อาคาสะ

Rate NC 18+


We haven’ t talked all morning

Bang my head, bang my head against the wall

I’ m scared, I’ m falling

Losing all, losing all my control

And I’ m tired of talking

เราไม่ได้คุยกันเลยตลอดช่วงเช้า

ผมอยากจะโขกหัวตัวเองตัวเองกับผนังซ้ำๆ

ผมรู้สึกกลัว ผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังแตกสลาย

ผมสูญเสียทุกๆ อย่าง แม้กระทั่งการควบคุมตัวเอง

ผมไม่อยากพูดคุยอีกแล้ว


การเอาชนะใครสักคนในเกมรักเป็นเรื่องยาก อาคาสะรู้เรื่องนั้นดี ทว่าความรักของเขายากจนเกินไป เขารู้สึกเหมือนกำลังปีนภูเขาลูกใหญ่ ยอดของมันสูงจนไม่สามารถมองด้วยตาเปล่าจากพื้นล่างด้วยซ้ำ เขาก็ยังดันทุรังปีนโดยไม่สนคำเตือนจากคนรอบข้าง ใช่...เขาไม่มีวันได้เป็นผู้ชนะในเกมนี้หรอก ไม่มีวันที่คนสกปรกอย่างเขาจะได้เห็นรุ่งอรุณจากบนยอดเขา ต่อให้เขาปีนจนมืออาบเลือด เขาก็ยังเป็นได้แค่คนขี้แพ้คนหนึ่ง


เขากับเร็นโกคุ เคียวจูโร่ ต่างกันราวฟ้ากับเหว


เรื่องอายุก็ส่วนหนึ่ง พอบวกกับประวัติเก่าของเขาไปอีก เรื่องราวก็เลยยิ่งเลวร้าย ไม่มีทางที่แอลฟ่าดีๆ อย่างคุณเร็นโกคุจะหันมาสนใจเด็กใจแตกอย่างเขาหรอก ทั้งขี้ขโมย ติดยา ปาร์ตี้มั่วเซ็กส์ เขาทำร้ายตัวเองมาขนาดนี้แล้วจะหวังให้ใครมารัก อาคาสะพยายามบอกกับตัวเองเช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อตัดใจ สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง


ยึดติดเหรอ?

คงเป็นแบบนั้นแหละมั้ง?


เมื่อก่อนอาคาสะเคยมีครอบครัว ตอนเด็กเขาเป็นนักกีฬาอนาคตไกลเลยทีเดียว แต่เพราะต้องการเงินไปรักษาพ่อ เขาเลยตัดสินใจเขาไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด แรกเริ่มมันทำให้เขาได้รายได้เป็นกอบเป็นกำ แต่พอเรื่องแดงขึ้นมา ชีวิตเขาก็พังทลายไม่เป็นท่า เขาก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียน พ่อก็ผูกคอตายเพราะไม่อยากให้อาการป่วยตนเป็นภาระลูกชาย


ปัญหาต่างๆ ซึ่งประดังเข้ามา มากเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะแบกรับไว้ด้วยตัวคนเดียว เขาไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีผู้ใหญ่คอยให้คำปรึกษา อาคาสะในวัยสิบเจ็ดปีจึงเริ่มหันไปพึ่งยาเสพติด และเริ่มหาคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราว อาคาสะไม่ได้อยากมีเซ็กส์ เขาแค่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ


‘ใครก็ได้ ช่วยกอดผมหน่อย ช่วยปลอบผมจากฝันร้ายนี้ที’


เขาสื่อความต้องการของตัวเองไปอย่างไร้เดียงสา ทว่าอ้อมกอดจากคนแปลกหน้า ไม่ใช่อ้อมกอดที่อบอุ่นอย่างที่เขาต้องการ มันเต็มไปด้วยราคะ ผิดกับอ้อมกอดของเคียวจูโร่ที่กอดเขาไว้ตอนลงแดงกลางสถานีตำรวจ


อ้อมกอดของเคียวจูโร่เต็มไปด้วยอบอุ่น และความปรารถนาดี แม้เขาจะพูดไม่ดีกับเคียวจูโร่ แต่เคียวจูโร่ก็พยายามช่วยเขาอย่างสุดความสามารถ เคียวจูโร่คือฮีโร่ของเขานับตั้งแต่วันนั้น


คือดวงตะวันที่ดึงดูดผู้หลบซ่อนในเงาจันทร์

คือยอดเขาสูงชันที่เขาอยากพิชิต


บางครั้งในชีวิตของเราก็มีเรื่องที่น่าจดจำและอยากลืมเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ทว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเคียวจูโร่ไม่มีช่วงเวลาใดเลยที่ไม่น่าจดจำ ความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับเคียวจูโร่สำคัญมากสำหรับเขา


‘เขารักเคียวจูโร่’


ครูฝ่ายปกครองพูดถูก สักวันหนึ่งเมื่อเขาเจอใครสักคนที่รักอย่างสุดหัวใจ วันนั้นเขาจะเสียใจกับทุกๆ สิ่งที่ทำลงไป และจะไม่มีวันมองหน้าตัวเองในกระจกได้อีกเป็นครั้งที่สอง อีกาก็ยังเป็นอีกายังวันค่ำ ต่อให้ย้อมขนให้เป็นสีขาวก็ไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างภาคภูมิเหมือนหงส์


“เฮ้ย อาคาสะ แกดื่มเยอะไปรึเปล่า”


โดมะเริ่มห่วงเพื่อนร่วมแก๊ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกระดกขวดเหล้าเข้าปาก ขวดแล้วขวดเล่าแทนน้ำดื่มราวกับว่าชีวิตจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว อาคาสะดื่มมากไปแล้วสำหรับคืนนี้ มากเสียจนเขากลัวว่าอดีตคู่นอนจะสลบคาผับ


“ช่างฉันเถอะน่า”


“อาคาสะ แค่ผู้ชายคนเดียว จะหาใหม่อีกกี่ครั้งก็ได้น่า”


สาวกร้านโลกพยายามปลอบเพื่อนสนิท ทว่าคำพูดของเธอกลับยิ่งทำให้อาคาสะแย่ลง


“ถ้าแกไม่อยากลืม ก็ไม่ต้องลืมหรอก บางทีการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้แย่อะไรนะ


คุโคชิโบส่งสายตาดุให้ดากิ พวกเขาต่างทราบดีว่า ‘เร็นโกคุ เคียวจูโร่’ สำหรับอาคาสะมีแค่คนเดียว มีแค่ตำรวจหน้าใหม่คนนั้นเท่านั้นแหละที่สามารถทำให้เพื่อนเขาเสียสติได้ขนาดนี้ แรกเริ่มพวกเขาก็นึกขำนึกว่าอาคาสะต้องการแค่ปั่นหัวอีกฝ่าย พอได้คบกันเดี๋ยวก็ทิ้งไปหาความเร้าใจใหม่ๆ เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านเขามาในชีวิต


แม้ว่าตำรวจหนุ่มจะรับรักของอาคาสะเพื่อตัดรำคาญ แต่เพื่อนของเขากลับพยายามทำทุกอย่างเพื่อประคับประคองความรักไว้ ดวงตาสีแซฟไฟร์สะท้อนภาพของของนายตำรวจด้วยความรักและศรัทธา อดีตนักกีฬาคาราทีมชาติยอมเหยียบย่างลงไปบนพื้นหนามเพื่อให้ได้เดินเคียงข้างกับชายในฝัน ความสุขที่หล่อเลี้ยงหัวใจเขา ทำให้ทุกวันของอาคาสะกลับมามีความหมาย


ชายหนุ่มผมสีลูกกวาดเริ่มเสพติดเคียวจูโร่ และมันก็แย่เสียยิ่งกว่าการติดยาเสพติด หัวใจของอาคาสะแหลกสลาย ทุกนาทีที่ผ่านพ้นเต็มไปด้วยความทรมานเพราะความห่วงหา ความทรมานที่เขาได้รับจากการหักดิบยาเทียบไม่ได้เลยกับรักในครั้งนี้


Feel myself saying the same old things

But this love’ s important

Don’ t wanna lose, don’ t wanna lose you this way

I, I, I, I, I, I, I, I, I

Feel like we about to break up

I, I, I, I, I, I, I, I, I

Just wanna kiss and make up one last time

ผมรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังพูดเรื่องเก่าๆ ซ้ำไปซ้ำมา

แต่เพราะผมคาดหวังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้

ผมจึงไม่อยากสูญเสียไป ไม่อยากสูญเสียคุณไปทั้งๆ แบบนี้

ผมรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังจะเลิกรากัน

ผมแค่อยากจะกลับมาคืนดีกับคุณอีกอีกสักครั้ง


“อาคาสะมีคนอยากเจอนาย เขาบอกว่านายชวนเขามางานปาร์ตี้ของเรา”


ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง เพื่อนคนอื่นๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นตำรวจหนุ่มมาเยือนผับในชุดลำลอง ดวงตาต่างสีจดจ้องกันเนิ่นนาน ก่อนคนอายุมากกว่าจะยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางเสียงดนตรีในผับ และเสียงแซวของบรรดาเพื่อนปากไม่มีหูรูด สิ่งเดียวที่เขารู้สึกมีเพียงแค่ความห่วงหาที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้น


“ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้?”


“อ้าว ก็เธอชวนฉันไง”


“แต่คุณเป็นตำรวจ”


“ช่างหัวเรื่องภาพลักษณ์เถอะ เป็นห่วงเธอนะ”


ชายวัยสามสิบห้าปีตัดสินใจสารภาพความรู้สึกของตนออกไป มือของเขาชื้นเหงื่อ หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะเพราะความกระวนกระวาย การยอมรับความพ่ายแพ้เป็นเรื่องยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่สมบูรณ์แบบอย่างเขา ตั้งแต่เรียนจนจบมาทำงานเป็นตำรวจ เคียวจูโร่ไม่เคยทำพลาด ไม่เคยหลงทาง จนกระทั่งเด็กตรงหน้าปรากฏตัวขึ้น ชีวิตแสนสงบสุขของเขาก็เปลี่ยนโดยสิ้นเชิง


ตั้งแต่รู้ว่าอาคาสะชอบมาเกาะแกเขา พวกรุ่นพี่ในสถานีตำรวจซึ่งเหม็นขี้หน้าอาคาสะอยู่แล้ว ก็ผลักภาระเรื่องอาคาสะมาให้เขาทันที ลูกชายคนโตของตระกูลตำรวจเก่าแก่ได้แต่คิดเอือมระอาเด็กคนนี้อยู่ในใจจนกระทั่งเด็กตรงหน้ามาลงแดงตอนจีบเขาที่สถานีตำรวจ เคียวจูโร่จึงตระหนักได้ว่าความรู้สึกของเด็กคนนี้เป็นความจริง


เพื่อนบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดเขา

แต่นี่คือความผิดของเขา


ใช่...ตำรวจไฟแรงตั้งเงื่อนไขกับอาคาสะไว้ว่าจะเริ่มคุยอาคาสะก็ต่อเมื่อเด็กหนุ่มเลิกยุ่งยาเสพติดเท่านั้น แล้วอาคาสะก็ทำจริงๆ เด็กกำพร้าไม่มีบ้านอยู่ เมื่อไม่ส่งยา ไม่เสพยา จะหาเงินที่ไหนไปบำบัดกับหมอจิตเวชดีๆ ยิ่งได้อ่านแฟ้มประวัติเก่าของอาคาสะ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุด


เด็กคนนี้ก็เชื่ออย่างหมดหัวใจว่าเขาคือความหวัง และเขาก็เมินเฉยต้องเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กตรงหน้าอย่างเลือดเย็น เขาไม่มีคุณสมบัติเป็นตำรวจเลยสักนิด หลังเรื่องน่าละอายนี้ผ่านพ้นไป เขาหวังให้อาคาซะตื่นมาตบตีหรือด่าทอเขาให้สาสมกับสิ่งที่ทำ ทว่าดวงตาสีแซฟไฟร์คู่นั้นกลับยังมองเขาเป็นฮีโร่


‘คุณช่วยผมเหรอ ฮึก คุณช่วยผมจริงๆ ด้วย’


ไม่ใช่ ฉันทำร้ายเธอ

ทำไมเะอถึงรักคนที่ทำร้ายเธอได้ล่ะ


‘ผมขอโทษ ผมขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน ผมสัญญาว่าผมจะเป็นคนที่ดีกว่านี้’


เสียงสะอื้นไห้ของอาคาสะกรีดเข้าไปในหัวใจเหล็กของนายตำรวจ เร็นโกคุอยากสารภาพบาปของตน แต่ในเวลานั้นเขาก็ทำได้แต่เพียงแค่เงียบและกอดอาคาสะไว้ให้แน่นที่สุด เด็กคนนี้บอบบางเหลือเกิน ทั้งร่างกายและสภาพจิตใจ เขาไม่ควรทำร้ายอาคาสะไปมากกว่านี้


หากอาคาสะต้องการฮีโร่ เขาก็จะเป็นให้

หากอาคาสะต้องการคนรัก เขาก็จะเป็นให้

เขาไม่สามารถปล่อยให้เด็กคนนี้เผชิญหน้ากับความผิดหวังได้อีกแล้ว 


Touch me like you touch nobody

Put your hands all up on me

Tired of hearing sorry

Kiss and make, kiss, kiss and make up

สัมผัสฉันสิเด็กน้อย

วางมือของเธอลงบนร่างกายของฉัน

ไม่เอา ไม่ต้องขอโทษแล้ว

มาจูบกันดีกว่า จูบจนกว่าความเคลือบแคลงของเราจะหายไป

จูบฉัน จูบฉัน แล้วเราก็มาคืนดีกันเหมือนเดิม


หลังจากพวกเขาคบกันอย่างลับๆ อาคาสะไม่เคยมีปัญหาอีกเลย เขาพาอาคาสะไปบำบัด หาอพาร์ทเม้นท์ดีๆ ให้อยู่ คอยพาไปเลี้ยงข้าวจนเด็กติดยาตัวผอมกะร่องกลับมามีน้ำมีนวล รอยยิ้มและคำพูดสองแง่สองามของเด็กตรงหน้าค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเคียวจูโร่ และในวันที่เขาตะหนักได้ว่าความรู้สึกของตนไม่ได้บริสุทธิ์อีกต่อไป เขาก็อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้


'เขารักอาคาสะเพราะทุกๆ อย่างที่รวมกันเป็นอาคาสะ

แล้วอาคาสะล่ะรักเขาเพราะอะไร? '


หากวันหนึ่งเจ้านกปีกหักสามารถบินได้ด้วยปีกของตนเอง

แล้วตัวเขาจะยังสำคัญกับอาคาสะอีกไหม?


‘อาคาสะไม่ได้รักฉัน ถ้าเขามีทางเลือก เขาคงไม่เลือกผู้ชายที่ห่างกันเกินสิบปีหรอก ฉันมันก็แค่คนแก่บ้างานคนหนึ่ง’


‘คิดมากน่า เจ้าเด็กหัวชมพูรักแกจะตาย แกสั่งให้มันทำอะไรมันก็พร้อมถวายชีวิตให้แก’


‘ใช่ เพราะเขาต้องพึ่งฉันไงล่ะ เขาเลยรักฉัน เขาไม่ได้มองฉันเพราะฉันเป็นฉัน’


‘เฮ้ย แกอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายแบบนั้นสิว่ะ’


‘ฉันไม่ได้มองโลกแง่ร้าย ฉันไม่ควรหลวมตัวไปคบกับเขาเลยด้วยซ้ำ’


‘เร็นโกคุ’


‘วัยของเรามันต่างกัน ต่อให้คบกันรอด ครอบครัวของฉันก็ไม่ชอบพวกมีชนักติดหลังอยู่ดี’


‘เร็นโกคุ พอ’


‘ฉันควรไปบอกเลิกกับเขา ฉันควรทำเสียตอนนี้ก่อนที่อะไรๆ มันจะสายไป’


‘เร็นโกคุ ฉันบอกว่าพอได้แล้ว’


ซาเนมิตัดสินใจขึ้นเสียงเพื่อดึงสติคนที่กำลังฟูมฟาย เพื่อนของเขาเศร้าจนขาดสติ แต่เจ้าเด็กเหลือขอที่ยืนกัดปากกั้นเสียงร้องไห้จนห่อเลือดคงไม่เข้าใจหรอกว่าเพื่อนของเขากำลังเจ็บปวดแค่ไหน


‘ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างนะครับ’


ชายหนุ่มผมสีทองหันไปมองด้านหลัง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง หัวใจหยุดเต้นโดยฉับพลัน สมองของเขาพยายามสั่งให้ปากพูดอะไรก็ได้เพื่ออธิบาย ทว่าร่างกายของเร็นโกคุกลับนิ่งไม่ยอมขยับ ราวกับถูกน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาสาปให้เป็นอัมพาต


ขยับสิ

ทำอะไรสักอย่างสิไอ้งั่ง

อะไรก็ได้


‘แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้เคียวจูโร่ซังต้องลำบากใจมาโดยตลอด’


ได้โปรด ได้โปรด ได้โปรด

ลืมมันมันซะ

อย่าพูดมันออกมา

อย่าทำให้คำพูดโง่ๆของฉันกลายเป็นความจริง


“เราเลิกกันแล้วนะครับ”


"ใช่ เพราะงั้นฉันถึงได้พยายามง้อเธอไง" 


ตำรวจนอกเครื่องแบบคว้ามือของคนอายุน้อยกว่ามากุมไว้ มือของเคียวจูโร่สั่น เขาตัดสินใจรับความผิด โดยไม่แก้ตัวใดๆ ไหล่ของเขาลู่ตก ความมั่นใจที่พกออกมาจากบ้านตอนนี้หายไปจนหมดสิ้น แต่เขาก็พยายามพูดความรู้สึกทั้งหมดออกไปเพื่อขอโอกาสจากเด็กตรงหน้า เด็กคนนนี้มีอิทธิพลกับเขามากเหลือเกิน มากเกินกว่าที่ตัวเขาสามารถจินตนาการได้เสียอีก


ความว่างเปล่าที่เด็กคนนั้นทิ้งไว้ตอนเลิกกัน

เขาไม่อยากรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว


“ฉันขอโทษ" เคียวจูโร่อ้อนวอน 


"ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งจะได้ไหม”



How about we leave this party?

‘Cause all I want is you up on me

Tired of hearing sorry

Kiss and make, kiss, kiss and make up

Kiss, kiss and make up

Kiss and make, kiss, kiss and make up

Kiss, kiss and make up

Kiss and make, kiss, kiss and make up

เราออกไปจากตรงนี้ไหม

ออกไปหาที่เงียบๆ คุยกันแค่เธอกับฉัน

ฉันไม่อยากได้ยินคำว่าขอโทษอีกแล้ว

มาจูบกันดีกว่า จูบฉันสิ จูบฉัน

จูบฉันแล้วเราก็กลับมาคืนดีกัน

จูบฉันจนกว่าความรู้สึกของเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #55 Negiri_เนกิริ (@waritmob) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 16:31

    ไปๆมาๆชอบคู่นี้ซะแล้ว

    #55
    0
  2. #54 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 16:17
    รีดควรรู้สึกยังไงดีนะ?
    #54
    0