Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 145 : บทที่ 144 เตรียมตัวย้ายออกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

บางท่านอาจจะลืมว่าเรามีเพจ แปะ

บทที่ 144 เตรียมตัวย้ายออกไป

ไป่เฟิงถึงกับพูดไม่ออก สายเบ็ดตกปลาที่เสียหายเพียงครึ่งมิลลิเมตร แต่ระบบมันกลับบอกว่าต้องการคะแนนประสบการณ์ถึง 30,000 จุดเพื่อซ่อมมัน ?

'มันก็ไม่ได้หมายความว่าคะแนนมันจะหายไปโดยเสียเปล่าจริงไหม ? ฉันจะต้องให้มันชดเชยในทีหลัง !' ไป่เฟิงคำนวณในใจถึงคะแนนที่ต้องใช้ในการก้าวไปยังชาวประมงระดับ 3 หากเขาใช้แต้มในการซ่อมครั้งนี้ เขาก็จะขาดแต้มถึง 5,420 แต้มถึงจะก้าวไปยังชาวประมงระดับ 3 !

"ยืนยัน !"

ไป่เฟิงสาปแช่งอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ออกคำสั่ง ระบบมันจะขูดเลือดเนื้อมากเกินไปแล้ว นี้คือสิ่งที่เรียกว่าการขูดกระดูกชัด ๆ ! อย่าว่าแต่ 30,000 แต้มเลย หากมันต้องการ 300,000 แต้มเขาก็คงโดนบังคับให้จ่ายออกไปอย่างเดียว !

ค่าประสบการณ์ของไป่เฟิงหายไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดมันก็เหลือ 94,580 แต้ม ! จากนั่นก็มีแสงสีขาวปรากฏออกมารอบ ๆ เบ็ดตกปลาหยกขาว

แสงสีขาวดูลึกลับมันได้ห่อหุ้มตัวเบ็ดราวกับมันกำลังซ่อมแซมอยู่

"ดิ๊ง ! การซ่อมแซมเสร็จสิ้น !"

เสียงจากระบบดังขึ้นหลังจากผ่านไปเพียง 1 วินาที

ใบหน้าของไป่เฟิงเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท อะไรกัน ? 'บัดซบ ! มันจะไวเกินไปแล้ว !'

เขาหยิบตัวเบ็ดขึ้นมาก่อนจะทำให้มันหายเข้าไปในร่าง หลังจากนั่นก็หันมาสนใจกล่องแทน

มันมีแหวนสีขาวเงินอยู่ในกล่อง แหวนดูเรียบ ๆ แต่มันกลับมีลวดลายซับซ้อนอยู่ด้านข้าง ลวดลายมันราวกับมีอยู่กับแหวนแต่แรก มันเหมือนไม่ใช่สิ่งที่จะแกะสลักได้

ไป่เฟิงหยดเลือดลงบนแหวน จากนั่นหยดเลือดก็ไหลไปตามลวดลายของมันก่อนจะค่อย ๆ กระจายไปรอบ ๆ ตัวแหวน !

เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะใส่มันไว้ที่นิ้วก้อยข้างขวาของเขา

หลังจากนั่นก็ใช้พลังจิตใส่ลงไปในแหวน เมื่อพลังจิตได้สัมผัสตัวกับแหวนมันก็ทำให้ไป่เฟิงมึนงงชั่วขณะ มันมีพื้นที่ว่างเปล่า 30 ลูกบาศก์เมตรในใจของเขา

"แหวนมิติสุดยอด ! มันดูเล็กมากแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะมีพื้นที่เก็บของเยอะขนาดนี้ !"

ไป่เฟิงตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ยิ่งเขารู้หลายอย่าง มันก็ยิ่งทำให้เขารู้ว่าตัวเองไร้เดียงสาแค่ไหน

ภูเขามิรุและเมล็ดมัสตาร์ดมันช่างเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดสำหรับไป่เฟิงอย่างมาก ! ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันในโลกของเขา บางทีต่อให้เวลาพันหรือหมื่นปี ก็ยังไม่สามารถสร้างของแบบนี้ได้ !

ไป่เฟิงตื่นเต้นอย่างมาก เขาแผ่พลังจิตไปรอบ ๆ ตัวรัศมี 3 เมตรก่อนจะคิดในใจ "เก็บ" เขายืนรอ แต่กลับเป็นว่าสิ่งของรอบตัวยังคงสงบนิ่ง

"เอ๊ะ ?" ไป่เฟิงเกาหัวด้วยความขุ่นเคือง 'ทำไมมันไม่เหมือนที่คิดไว้ ... ทำไมพวกมันไม่ถูกดูดเข้าไปในแหวน ?'

ไป่เฟิงก้มลงแล้วหยิบหินก้อนเล็ก ๆ ก่อนจะออกคำสั่งในใจของเขาอีกครั้ง

ในไม่ช้าหินก็หายไปและปรากฏอยู่ในแหวน

ตาของเขาสว่างเจิดจ้า เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องสัมผัสกับสิ่งของที่จะเก็บถึงจะเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติได้ ?

เขาทดลองอีกหลายครั้งเพื่อยืนยันสิ่งที่คิด มีแค่สิ่งของที่เขาสัมผัสเท่านั้นถึงจะเก็บเข้าไปในแหวนได้

ไป่เฟิงเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ จิ้งจอกตัวน้อยก็กระโดดไปรอบ ๆ เขาด้วยความตื่นเต้น หลังจากที่มันเห็นว่าสิ่งของรอบ ๆ ตัวไป่เฟิงหายไปและปรากฏตัวออกมา

มันวิ่งวนรอบ ๆ ไป่เฟิง ก่อนจะดมกลิ่นที่เสื้อผ้าของเขาก่อนจะมองเขาราวกับกำลังจะถามว่า "เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนอะ ?"

"หมาน้อย ข้าวหยกขาวที่เธอดูแลมันเป็นยังไงบ้าง ? มันบานหรือยัง ?"

ไป่เฟิงมองมันด้วยความอ่อนโยนและถามออกมา

"มิ้ว มิ้ว !"

จิ้งจอกน้อยตอบกลับด้วยท่าทางหยิ่งและเชิดอกภูมิใจ มันลุกขึ้นยืนด้วยขาทั้งสองก่อนจะทำท่าแปลก ๆ โดยวางขาข้างหนึ่งไว้ด้านหลังและขาอีกข้างชูไปมา

เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูโง่งมของไป่เฟิง มันทำให้จิ้งจอกน้อยหงุดหงิดอย่างมาก 'ไอ้มนุษย์คนนี้โง่ชะมัด' หลังจากนั่นมันก็กลับมายืน 4 ขาและส่ายหัวอย่างขุ่นเคืองก่อนจะเดินนำหน้าและหันมามองไป่เฟิงให้ตามมันไปด้วยความกระตือรือร้น หลังจากนั่นทั้งคู่ก็เดินไปยังที่ ๆ ได้ปลูกต้นข้าวหยกขาวไว้

เมื่อพวกเขามาถึงตรงจุดที่ปลูก ทันทีที่เห็นต้นพืชไป่เฟิงก็เกือบตะโกนออกมาด้วยความตกใจ 'โอ้ว ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้ ?'

ลำต้นมีความหนาเท่ากำปั้นของผู้ใหญ่ นอกจากใบและกิ่งก้านของมันแล้ว มันยังมีความสูงถึง 3-4 เมตร !

บนหน้าผานั่นถูกปกคลุมไปด้วยรากของมัน ไม่มีใครรู้เลยว่ารากของมันเจาะเข้าไปในหน้าผาลึกแค่ไหน

มันมีผลไม้สีเขียวจำนวนมากที่มองเห็นได้บนมงกุฏของต้น ดู ๆ แล้วมันมีถึง 50-60 ผล !

"เป็นไปได้ไหมว่าต้นข้าวหยกขาวมันกลายพันธุ์" ไป่เฟิงเดินเข้าไปแล้วเอื้อมมือไปจับที่ลำต้น ตัวต้นมีขนาดเกือบเท่าไข่ไก่ แต่สำหรับผลของมัน ... มันไม่สามารถใช่ตรรกะธรรมดามาวัดได้ !

"ดิ๊ง ! พืชระดับ 2 ต้นข้าวหยกขาวกลายพันธุ์ ! (การกลายพันธุ์ของต้นขาวหยกขาวระดับ 1 การเติบโตและคุณภาพของผลไม้มากกว่าต้นขาวหยกขาวธรรมดาถึง 10 เท่า !) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 0 !"

ตามที่คิดไว้ เมื่อนิ้วของเขาสัมผัสกับต้นพืช เสียงระบบก็แจ้งออกมาทันที

'เป็นไปได้ไหมว่าที่ต้นข้าวหยกขาวมันวิวัฒนาการเพราะมันได้เครื่องในของราชามังกรหิมะหยกดำมาเป็นปุ๋ย ! ' ไป่เฟิงคาดเดา "ฉันอยากรู้ว่ามันจะวิวัฒนาการไประดับสูงกว่านี้ได้หรือเปล่า ? ถ้าเป็นแบบนั่นมันก็เหมือนกลับว่าฉันจะร่ำรวยไปด้วยสมบัติเลยสิ !"

หลังจากทิ้งจิ้งจอกน้อยไว้กับต้นข้าว เขาก็เดินกลับมาที่บ้านและล้มตัวลงนอน

อากาศในตอนเช้าสดชื่นอย่างมาก ไป่เฟิงตื่นขึ้นมาด้วยจิตใจและจิตวิญญาณที่สดชื่นแจ่มใส หลังจากฝึกฝนในตอนเช้าเสร็จแล้วเขาก็เดินลงมาชั้นใต้ดิน นำมือสัมผัสกับกองเนื้อมังกรแล้วออกคำสั่งเก็บทุกอย่างลงในแหวน

โดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ ตอนนี้ชั้นใต้ดินก็ได้โล่งหมดแล้ว ทั้งเลือดและเนื้อของสัตว์ขนาดใหญ่ได้หายไปในอากาศเรียบร้อย

"ฟิ้ว ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเนื้ออีกต่อไป !" กองเนื้อขนาดใหญ่กินพื้นที่เพียง 1 ใน 3 ของมิติเท่านั้น ไป่เฟิงเดินกลับมาที่ห้องและนำของใช้ส่วนตัวทั้งหมดของเขาใส่ลงไปในแหวนด้วยเช่นกัน

จากนั่นเขาก็เริ่มจัดการสิ่งของที่อยู่ในตัวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นกระดูก เส้นเอ็น หรือเกร็ดของมังกร เขานำพวกมันทั้งหมดเก็บเข้าไปในแหวน

ต่อจากนั่นคือถังเหล้าขนาดใหญ่ที่ได้มาจากคางคกกับตะขาบเพื่อนรัก ตามด้วยเกร็ดของมังกรดำและอื่น ๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาได้มาจากอีกโลกถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในแหวน

ไป่เฟิงไม่ได้เตรียมที่จะย้ายออกไปในทันที สิ่งสำคัญคือเขาจะไม่สามารถตกปลาได้ซักพักหากย้ายออกไป

นอกจากนี้เขายังไม่รู้ด้วยว่าบ้านหลังใหม่ที่ลึกลับที่ 4 กำลังหาให้อยู่ตรงไหน ดังนั่นไป่เฟิงจึงคิดว่าเขาจะต้องก้าวไปยังชาวประมงระดับ 3 ก่อนที่จะย้ายออกไป

เนื้อมังกรขนาดใหญ่ได้หายเข้าไปในกระเพาะอาหารของเขา มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและมีพลังงานไปทั่วตัว แต่ทันใดนั่นก็มีความรู้สึกเจ็บปวดปะทุออกมา โดยไม่ลังเล เขาก็เริ่มฝึกเทคนิคการปรับอุณหภูมิในร่างทันที

ไป่เฟิงไม่แน่ใจว่าเขาต้องใช้เวลามากแค่ไหนถึงจะเปิดเส้นเลือดได้หมด ในตอนนี้หลังจากที่ได้กินเนื้อมังกรเข้าไป มันก็ทำให้เขาสามารถเปิดเส้นเลือดได้ถึง 3,000 เส้น !

'มันน่าจะยากยิ่งขึ้นถ้าต้องการเปิดเส้นเลือดในอนาคตใช่ไหม ? ศักยภาพในร่างกายของมนุษย์มันราวกับว่าไม่มีขีดจำกัดเลย เป็นไปได้ไหมว่าอีกโลกก็ยังไม่รู้ว่าศักยภาพของร่างกายมนุษย์มันจะเป็นอย่างไร ?'

ไป่เฟิงคาดเดาอย่างเงียบ ๆ ตอนนี้ระยะทางในการก้าวไปยังระดับ 2 ดาวเล็กลงมาแล้ว มีช่องว่างเพียงเล็กน้อยราวกับว่ามันพร้อมที่จะถูกทะลวงด้วยลำแสงได้ทุกเมื่อ !

Pdiko : ภูเขามิรุ คือ นวนิยายวูเซี่ยบางเรื่องจะเรียก "ภูเขามิรุ" ว่า "ภูเขาซูมี้" ซึ่งในภาษาสันสกฤคจะเรียกว่า ภูเขา"สุเมรุ" ส่วนเมล็ดผักกาดอยู่ในเรื่องราวนิทานจีนโบราณ Credit จากคุณ ษัฑวัฒก์ จิตราภิรมย์ ขอบคุณครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #675 Non (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:35

    ต้นไม้ กับปลามังกรจะย้ายยังไงอ่ะ

    เรื่องนี้สนุกมาก ขอบคุณครับ ^^

    #675
    0
  2. #607 azeiki (@azeiki) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:02
    หนุกอ่ะ
    #607
    0
  3. #605 phittawanna (@phittawanna) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:12

    สนุกมากค่ะ

    มาต่อไวๆน้าาา

    #605
    0
  4. #604 เจ้าลูกหมู (@katay123) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:37

    ขอบคุณมากค่ะ

    #604
    0
  5. #603 0960430402 (@0960430402) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:20

    ขอบคุณที่แปลไห้อ่่่าน

    #603
    0
  6. #602 tongnid (@tongnid) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:18

    สนุกมากค่ะ
    #602
    0