ละมุนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 30,696 Views

  • 253 Comments

  • 498 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    9,122

    Overall
    30,696

ตอนที่ 18 : บทที่ 5 ตาม (มาทำไม) 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    8 พ.ค. 62



มันยังคงวนเวียนอยู่ในรูปแบบนี้มาจนถึงตอนนี้ ... ดูเหมือนจะขยับขึ้นนิดหน่อยด้วยในบางเวลา

           ทุกอย่างที่เป็นคำพูดของเขา ... ทุกอย่างที่แสดงออกมา

           มันดูไม่น่าเกิดขึ้น ... เขาจะทำไปเพื่ออะไร ในเมื่อ ...

           “พี่มารับ”

           ร่างสูงที่ยืนรออยู่ตรงหน้าตึกรีบบอก เมื่อเห็นคนตัวเล็กที่เขายืนรออยู่นับชั่วโมงเดินออกมากับกลุ่มเพื่อน

           “ไผ่ติดงานค่ะ เดี๋ยวไผ่ให้เพื่อนไปส่ง พี่เท็นกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

           “หลบหน้าพี่ทำไม”

           หืม ... อะไรของเขา

           “เปล่าค่ะ ถ้าหลบพี่เท็นจะยืนคุยกับไผ่แบบนี้ได้เหรอคะ”

           “ยังจะเถียง ... เห็นชัดๆแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”

           “ไผ่มีเรียนค่ะ พี่เท็นอย่าเว่อร์”

           แววตาดื้อๆแบบนี้ ไม่มีใครเกิน ... มันน่าจับมาฟาดด้วยก้านมะยมซะจริงๆ

           “มาเถอะ กลับด้วยกันสักวัน มันคงไม่ค้างงานเป็นปึกหรอกมั้ง”

           “ไม่เอาค่ะ ไผ่จะกลับเอง”

           “ไผ่!

           เขาถอนหายใจแรงๆจนเงียบไปพักนึง ไผ่หวานคิดว่าพี่ชายข้างบ้านคงอารมณ์เสียแล้วล่ะ เดี๋ยวอีกสักพักเขาก็คงกลับไป ... เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ใส่เขา มันก็ค่อนข้างบ่อยแล้วด้วยล่ะ

เธอผิดหรือ ที่รู้สึกว่ายังคุยกับเขาได้ไม่สนิทใจ

           อะไรยังไงเขาก็ยังไม่พูดออกมาเลย ... ไม่อธิบายให้ฟังแล้วยังมาทำโน่นทำนี่เหมือนมีความสุขอยู่คนเดียวอีก

           เคยคิดถึงจิตใจคนอื่นบ้างไหม ...

           “กลับไปคุยกันที่บ้าน” เสียงเข้มดังออกมาจากปากเขา ... แววตาดุๆทำให้เธอตกใจนิดหน่อย

           แต่ไม่สิ ... เธอไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ เขาจะมาเอาแต่ใจแบบนี้มันไม่ถูกต้อง

           “พี่เท็นมาสั่งไผ่แบบนี้ แล้วพี่จ๋าล่ะคะ ทำไมไม่ไปหาเขาโน่น มาหาไผ่ทำไม!

           “ไผ่ไม่ชอบ ไม่ชอบที่พี่ทำแบบนี้!

           ณ จุดนี้ ความอดทนของเธอก็หมดลง ... มันอัดอั้นมาสักพักใหญ่ๆแล้วที่เขาทำเหมือนมาตอแย

           เขาไม่เคยพูดถึงคนที่เธอถามถึงเลย ... ไม่เห็นพามาที่บ้าน และเมื่อมีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องพูดถึง เขาก็เฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปได้ทุกครั้ง

           อย่างในตอนนี้ก็อีก ... มารับเธอที่มอในขณะที่เธอบอกปัดไปเป็นร้อยรอบแล้วว่าจะตัดใจ ตัดใจ ตัดใจ!

           เขาคิดจะได้ยินบ้างมั้ยฮะ

           “พี่เลิกกันสักพักแล้วล่ะ ... ที่ไม่บอก เพราะไม่อยากพูดถึงเขาอีก”

           “...”

           “งั้นพี่กลับก่อนนะ เราก็อย่ากลับค่ำมืดเกินไป คุณน้าจะเป็นห่วงเอา”

           ร่างสูงเดินกลับไปที่รถเงียบๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่ง เขาหันมาช้อนตามองเธออีกครั้ง ... ไผ่หวานไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า ว่าเหมือนเขากำลังรอให้เธอเรียก

           เรียกเพื่อ ...

           “ไผ่ งานอะไรมีที่ไหน พี่อุตส่าห์มารับก็กลับเถอะ พรุ่งนี้เจอกัน”

           เพื่อนที่แสนดีของเธอกระทุ้งศอกเพื่อดันให้เธอออกเดิน ... มันก็จริงที่ไม่มีงานอะไรหรอก เมื่อกี้เธอก็พูดดักทางเขาไปอย่างนั้นแหละ

           “ให้เรากลับเลยเหรอ”

           “อื้ม จะอยู่ทำไมล่ะ เย็นขนาดนี้แล้ว พี่ไผ่รอโน่นแล้วไง” เพื่อนก็พยายามบุ้ยใบ้ให้หันไปดูอย่างเกรงอกเกรงใจคนที่อยู่ในรถมากๆ

           “เอ่อ ... ถ้างั้น เรากลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้จ้ะ บาย”

           โบกมือลาเพื่อนนิดหน่อย แล้วก็หันหน้ากลับไปทางคนบางคนที่ทำท่ารีๆรอๆไม่ยอมสตาร์ทรถสักที ...

           เพราะอยากรู้ว่าจะคุยอะไรที่บ้านหรอกนะ ถึงจะกลับด้วยอ่ะ ... อย่างอื่นไม่ได้คิดอะไรเลยจริงจริ๊ง

           ร่างเล็กขยับเท้าก้าวเดินเข้าไปหา ใบหน้างอง้ำนิดๆมองคนขับอย่างฟอร์มๆว่าจะให้เขาชวนขึ้นรถอีกครั้ง ... และมันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วนั่นล่ะ

           “สรุปกลับด้วยกันมั้ย”

           “ค่ะ กลับก็ได้”

           “ขึ้นมาสิ”

           ไม่อยากพิธีรีตองอะไรไปให้มากความอีก พอขึ้นรถเสร็จเขาก็ขับออกไปทันที ... ผู้โดยสารทำใจให้นั่งเงียบอยู่สักพัก แต่ในที่สุดก็อดที่จะบอกขอโทษออกมาไม่ได้

           “ขอโทษค่ะ ... ที่เมื่อกี้ ... เมื่อกี้ไผ่ขึ้นเสียงใส่”

           “รู้ตัวด้วย”

           “ก็ ... ก็ ก็ช่างเถอะค่ะ เอาเป็นว่าไผ่ผิดเองก็ได้”

           คิดไปคิดมาเธอก็ชอบเถียงเขาเหมือนเด็กไม่รู้จักโตจริงๆ ... ทั้งที่แม่ก็สอนตลอดว่าเป็นเด็กห้ามเถียงผู้ใหญ่นะ แต่ห้ามใจยาก ^^

           “อาหารแมวหมดนะ ลืมรึยัง”

           “เฮ้ย จริงด้วย ... เดี๋ยวแวะร้านหน้าปากซอยให้หน่อยได้มั้ยคะ วันนี้ยังไงไผ่ก็ต้องซื้อ เพราะไม่งั้นเสืองอนอีกแน่ๆ ตอนเที่ยงแม่ก็โทรมาย้ำแล้วทีนึงอ่ะ”

           เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะขับต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้ว่าอะไรอีก

           “ว่าแต่รู้ได้ไงคะ ว่าอาหารแมวหมด”

           “ก็เห็นอยู่ทุกวัน เมื่อวานพี่ก็ให้อาหารมันเอง จำไม่ได้เหรอ”

           “อ้อ จริงด้วย ... ขอบคุณที่เตือนนะคะ ลืมไปเลยจริงๆ”

           “เลี้ยงข้าวสักจานก็พอ ไม่ขออะไรมาก”

           “ได้ข่าวว่าไปกินบ้านไผ่ทุกเย็นเลยนะ ... อย่ามาเนียน”

           คนถูกย้อนแอบยิ้มขำ ... ตอนนี้แค่ขอให้สวรรค์ไม่ดลบันดาลให้ทะเลาะกันไปตลอดทางนี่ก็จะเป็นบุญอย่างที่สุดเลยล่ะ

           ให้หัวใจที่สั่นอยู่เบาๆลงหน่อยก็ได้ ... เดี๋ยวคนข้างๆตกใจ ^O^

 



สวัสดีค่ำคืนที่ร้อนระอุค่ะ ^^ คืนนี้มาได้อีกแล้ว นับว่าเป็นนิมิตหมายอันดี 555

 

เดี๋ยวว่างๆจะมาอัพอีกค่า ช่วงนี้ขยันหน่อย อัพบ่อยไม่ว่ากัน 555

 

ผิดพลาดตรงไหนท้วงได้นะคะ ขอบคุณค่า

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #103 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 04:52
    ใช่ อกหักจากคนโน้นแล้วมาพาลใส่คนนี้ นะ
    #103
    1
    • #103-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 18)
      8 พฤษภาคม 2562 / 06:58
      เนอะๆ​ นิสัยไม่ดี​ 5555
      #103-1
  2. #102 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:47
    กลัวดอกพิกุลจะร่วงรึไงจะพูดจะจากับน้อง อธิบายดีไม่ได้เหรอ เดี๊ยะปั๊ด
    #102
    1
    • #102-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 18)
      8 พฤษภาคม 2562 / 06:51
      55555​ โหดจังงงงงงงง
      #102-1
  3. #101 nidnidlittlebit (@nidnidlittlebit) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:44
    ไรท์น่ารักเหมือนพี่เท็นเบย
    #101
    1
    • #101-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 18)
      8 พฤษภาคม 2562 / 06:51
      ขอบคุณค่าาาา​ ❤️❤️❤️
      #101-1
  4. #100 JennyPakjira (@JennyPakjira) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:51

    ขอบคุณนะคะไรท์
    #100
    1
    • #100-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 18)
      8 พฤษภาคม 2562 / 00:54
      หูววว​ นอนดึกมากเลยค่าา​ 👍👍

      ฝันดีนะคะรีด​ ❤️❤️
      #100-1