เมียจ้าง [Bee x Cris]

ตอนที่ 3 : ขมขื่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    4 มิ.ย. 60

เป็นเวลาหลายคืนแล้วที่น้ำทิพย์ไม่ได้กลับมาที่นี่ ที่ที่เธอพบกับศิรินครั้งแรก ปล่อยให้ศิรินนั่งคอยเธออยู่ในตู้กระจกแสนโหดร้าย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้า ราคาจะถูกหรือแพงก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของแขก มีเพียงแค่น้ำทิพย์คนเดียวที่ทำให้ให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ใช่สินค้า ไม่ใช่สิ่งของ น้ำทิพย์มอบความสุขให้เธอทุกครั้งที่พบกัน แต่มันก็อาจเป็นเพียงความคิดเข้าข้างตัวเองของศิริน บางทีน้ำทิพย์อาจไม่ได้ตั้งใจจะให้ความสุขกับเธอแต่ต้องการเพียงความสุขชั่วครู่ชั่วยามจากร่ายกายของเธอ อาจเป็นศิรินที่เป็นฝ่ายคิดไปไกล เขาคงจะไม่กลับมาอีกแล้ว... ถึงเวลาที่เธอจะต้องดึงตัวเองกลับมาอยู่ในโลกความจริง และเลิกคิดถึงน้ำทิพย์เสีย

"เจ๊คะ วันนี้คริสปวดหัวหน่อยๆ คริสขอกลับได้มั๊ย"

ศิรินกล่าวกับผู้ดูแลสถานบริการ จริงๆเธอไม่ได้ปวดหัวอย่างที่พูด ที่พูดก็เพราะหากไม่ใช่น้ำทิพย์ เธอก็ทนไม่ไหวที่จะต้องทำงานกับลูกค้าคนอื่นๆในวันนี้

"งั้นเหรอ ปวดมากรึเปล่า ถ้าไม่ไหวก็กลับก่อนก็ได้"

เจ๊ใหญ่วัยสี่สิบกว่าผู้ดูแลสถานเริงรมย์ ถามไถ่ศิรินอย่างห่วงใย ถึงแม้เธอจะเป็นคนชักชวนศิรินมาทำงานนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอรักและหวังดีกับศิรินจริงๆ

"ขอบคุณเจ๊มากนะคะ เดี๋ยววันหลังคริสมาทำงานชดเชยให้นะคะ"

"พักผ่อนซะนะ หายไวไว"

ศิรินเดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย นั่งแท็กซี่ไปเรื่อยๆจนกระทั่งตัดสินใจแวะเข้าไปในไนท์คลับแห่งหนึ่ง มันเป็นที่ที่เธอไม่เคยคิดจะเข้าไปเลย แต่ความอ้างว้างก็เหมือนผลักเธอเข้าไปในนั้น อย่างน้อยก็เข้าไปนั่งฟังเพลงให้หายเครียดก็ยังดี 

"น้องสาวครับ ให้เกียรติดื่มกับพี่ซักแก้วได้มั๊ย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งทักศิริน คงจะเป็นเพราะความสวยของศิรินที่ไปเตะตาเขาเอง

"ขอโทษนะคะ ฉันไม่ดื่ม"

"แหม พี่อุตส่ามาชวน ซักแก้วเถอะนะ ไม่เมาหรอก"

"บอกว่าไม่ไงคะ!"

ศิรินตอบเสียงแข็ง เมื่อชายหนุ่มเริ่มถูกเนื้อต้องตัวเธอ ศิรินเกลียดพวกผู้ชายแบบนี้อย่างกับอะไรดี ทั้งๆที่เธอก็ทำงานกับคนจำพวกนี้มามาก แต่นี่แหละสิ่งที่น่าขยะแขยงที่สุดในความคิดเธอ 

"โอ๊ยย! อย่าเล่นตัวไปหน่อย! อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ฉันไปที่นั่นแทบจะทุกวัน ผู้หญิงแบบเธอน่ะ อย่าทำตัวยากไปหน่อยเล๊ยย"

ชายหนุ่มหันหลังเดินหนีศิรินไปอย่างฉุนเฉียว แต่วาจายังคงก้องอยู่ในโสตประสาท อีกนานเท่าไร... นานเท่าไรกัน...เธอถึงหนีมันพ้น... อาชีพนี้ทำให้ศิรินกลายเป็นผู้หญิงมีมลทิน เหมือนเป็นเงาติดตามตัว ใครบ้างจะรู้...ใครบ้างจะเข้าใจ...

ศิรินนั่งดื่มได้ซักพักก็ฟลุบลงบนโต๊ะ ด้วยความที่แทบไม่ได้ดื่มเหล้า แค่แก้วเดียวก็ทำเธอน็อคได้ ศิรินปล่อยให้ตัวเองฟลุบหลับไปหวังว่าตื่นขึ้นจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แม้ว่าของมึน้มานั้นมันจะแพงแสนแพง แต่ศิรินเชื่อว่ามันจะลบล้างความเครียดให้เธอได้ 
 แค่สักพักก็ยังดี

/

แม้ว่าน้ำทิพย์เองไม่กลับไปที่นั่น ไม่กลับไปชี้เลือกศิริน แต่ในหัวสมองกลับคิดถึงเรือนร่างเย้ายวนกับกลิ่นกายชวนหลงไหล น้ำทิพย์พยายามสลัดความคิดนั้นออกจากสมอง 

'สองคืนก็มากเกินพอแล้ว หาผู้หญิงใหม่มาควงก็ได้จะเป็นไร...' 

นี่คือสิ่งที่น้ำทิพย์คิด เพื่อปัดศิรินออกไปจากหัวสมอง

"น้ำหวาน...วันนี้กลับบ้านก่อนได้เลยนะ"

"คุณน้ำทิพย์จะไปไหนเหรอคะ"

"ฉันมีนัด แต่ไม่เกี่ยวกับงาน เธอกลับได้เลย"

"ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวนะคะ"

น้ำทิพย์ขับรถสปอตร์คันหรูออกจากบริษัทแล้วตรงไปที่ประจำของเธอ ที่ที่เธอใช้ปรนเปรอความสุข แต่ก่อนจะถึงสถานเริงรมย์นั้นเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ศิรินคงจะอยู่ที่นั่น น้ำทิพย์ไม่ต้องการจะมองเห็นศิรินนั่งอยู่ในตู้ เธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอชี้เลือกผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง 

'คนอย่างน้ำทิพย์จะไม่ผูกมัดกับใครทั้งสิ้น...'

ทันใดนั้นน้ำทิพย์ตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าไนท์คลับแห่งหนึ่งแทน ที่นั่นก็คงจะพอสร้างความสุขให้เธอได้ไม่ต่างกันเท่าไร น้ำทิพย์เลือกที่จะเข้าไปนั่งที่วีไอพี ซึ่งเป็นมุมส่วนตัวที่สุดของร้าน ถึงแม้จะไม่ใช่สมาชิกวีไอพีของคลับแห่งนี้แต่พอรู้ว่าเธอรู้จักกับเจ้าของที่นี่ ผู้จัดการร้านก็อนุญาติให้เธอเข้าไปนั่งแต่โดยดี

"ว่าไงล่ะบี"

"พี่แกน"

"นึกยังไงมาที่นี่ล่ะ ปกติไม่เห็นจะเคยมา"

"บีแค่เบื่อๆ ไม่รู้จะไปไหน"

"ถ้าเบื่องั้นเดี๋ยวพี่หาของมาแก้เบื่อให้เอามั๊ย"

"ไม่เอาอ่ะ บีขอนั่งคุยกับพี่แกนก็พอ"

"เอางั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวสั่งอะไรดื่มซักหน่อยสิ"

บทสนทนาระหว่างคนพี่กับคนน้องเป็นไปอย่างเรียบง่าย ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องทั่วไปจนถึงเรื่องงาน จนกระทั่งน้ำทิพย์เริ่มเมาหน่อยๆเรื่องอัดอั้นตันใจทั้งหมดจึงพรั่งพรูออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และอีกมากมาย

"ฉันรู้นะว่าแกเครียด แล้วทำไมไม่หาใครซักคนมาดูแลล่ะ"

"คนอย่างบีไม่ต้องการผูกมัดกับใคร แค่บีต้องการบีก็ต้องได้ แค่บีเบื่อบีก็แค่ทิ้ง"

"แล้วแต่แกเถอะ ฉันเป็นกำลังใจให้แล้วกัน"

"บีกลับก่อนแล้วกันค่ะ ขอบคุณนะพี่ที่นั่งฟังบี"

/

ศิรินที่ฟลุบหลับไปตื่นขึ้นมาเพราะเริ่มสร่างเมา เธอเลือกที่จะกลับบ้านทันที แต่แล้ว...

"อ...โอ๊ยย"

ศิรินที่ยังสร่างเมาไม่สริทเดินชนเข้ากับชายร่างท้วมอายุสักหกสิบกว่า เพียงเงยหน้าดูก็รู้ว่าเป็นคนในแวดวงสังคมที่คุ้นหน้ากันดี ข้างหลังชายร่างท้วมมีบอร์ดี้การ์ดร่างกำยำสองคนคอยเดินตาม

"ข...ขอโทษนะคะ"

ชายร่างท้วมช่วยประคองศิรินที่ล้มไปนั่งกับพื้นขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยคำขอโทษตอบกลั

"อุ้ย...ขอโทษนะหนู"

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ"

"หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ล้มไปขนาดนั้น"

"หนูไม่เป็นไรค่ะ อ...เอ่อ ขอตัวนะคะ"

"เดี๋ยวสิหนู...นั่งกับฉันสักพักได้มั๊ย"

ชายอาวุโสร่างท้วมเอ่ยชวนเนื่องจากถูกอกถูกใจในตัวศิริน

"ไม่ได้หรอกค่ะ หนูจะกลับบ้านแล้ว"

"สักพักก็ไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้จริงๆค่ะ หนูขอตัวนะคะ"

เหตุการณ์ทั้งหมดดูไม่มีอะไรมากไปกว่าอุบัติเหตุ แต่ในสายตาคนที่ยืนดูอยู่ไกลอย่างน้ำทิพย์กลับทำให้เธอเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดผิดไป สิ่งที่ทำให้เธอไม่พอใจไม่ใช่การที่ศิรินไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น แต่ที่ทำให้น้ำทิพย์ทั้งตกใจทั้งโกรธจัดก็เพราะชายอาวุโสร่างท้วมคนนั้นคือ'พ่อ'แท้ๆของเธอ

"พ่อ!!!"

เธอผิดหวังกับสิ่งที่เห็น น้ำทิพย์เข้าใจว่าพ่อของเธอกำลังจะมีผู้หญิงคนอื่น เธอยอมไม่ได้ ยิ่งเป็นศิริน ยิ่งยอมไม่ได้ ตลอดมาในสายตาของน้ำทิพย์พ่อของเธอเป็นคนรักเดียวใจเดียวกับแม่มาตั้งแต่เด็ก แม้น้ำทิพย์จะเป็นคนเจ้าชู้แค่ไหนแต่เธอจะยอมให้พ่อมีผู้หญิงคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด นั่นเป็นเพราะปมในวัยเด็กที่เธอไม่อยากจะพูดถึงมัน...

ศิรินเองก็น่าจะรู้ว่าเขามีครอบครัวแล้ว นักธุรกิจที่ใครๆต่างคุ้นหน้าคุ้นตาในแวดวงสังคม หากพูดนามสกุลไปคงไม่มีใครไม่รู้จัก บัลดาลโทสะครอบงำน้ำทิพย์จนขาดสติ จนเธอตัดสินใจ...

"คริส!"

"อ้าว ค..คุณบี"

"มากับฉันเดี๋ยวนี้!!!"

น้ำทิพย์กำข้อมือศิรินแน่นอย่างไม่ปราณีแล้วกระชากให้เธอเดินตามเธอมา

"โอ๊ยย คุณบีมีอะไรคะ"

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!!!"

น้ำทิพย์ลากศิรินขึ้นไปเปิดห้องของไนท์คลับที่มีไว้สำหรับนักท่องราตรี โดยที่ศิรินยังได้แต่ตกใจกับการกระทำของน้ำทิพย์

"คุณจะทำอะไรคะะ ค..คุณบี!!!"

"เงินมันไม่พอใช้เหรอถึงต้องควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า!!!"

"คุณพูดอะไรของคุณคะ"

"เธอจะควงใครฉันไม่มีสิทธิ์จะไปห้าม แต่อย่ายุ่งกับคนที่เขามีครอบครัวแล้ว!!!"

"ฉันไม่เข้าใจ คุณต้องการอะไร"

"ผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นพ่อของฉัน อย่ามาทำให้ครอบครัวฉันแตกแยก"

"ผู้ชายคนไหน โอ๊ยยย!!!"

น้ำทิพย์ผลักศิรินลงบนเตียง ก่อนจะขึ้นไปคร่อมแล้วพันธนาการสองข้อมือให้ติดกับเตียง จนศิรินไม่สามารถจะหนีไปไหนได้

"คุณจะทำอะไร ไม่! อย่านะ!"

"ทำไม คนมันเคยๆกันอยู่แล้วจะกลัวอะไร!"

"ไม่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ อะ..."

ยังไม่ทันจะพูดจบริมฝีปากบางก็ถูกน้ำทิพย์ประกบปิดและบดเบียดขยี้อย่างรุนแรงจนบวมแดงขึ้นมา เรียวลิ้นทรอดแทรกล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้าม ทั้งๆที่ศิรินพยายามจะขัดขืนเท่าไรก็ไร้ผล แขนทั้งสองพยายามดันไหล่ของร่างสูงออกไปจากตัว แต่ก็ไม่มีท่าทีที่เขาจะหยุดการกระทำดังกล่าว
น้ำทิพย์ผละออกเมื่อรู้สึกพอใจกับรสจูบแล้ว ก่อนที่จะย้ายมาทำรอยตรีตราไว้ที่ซอกคออยู่หลายจุด รอยแดงปรากฏเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆจากฝีมือน้ำทิพย์ ร่างเล็กยังคงพยายามต่อต้านแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ มือเรียวของน้ำทิพย์เริ่มเลื้อยรัดไปทั่วทั้งตัวคนใต้ร่างและพยายามปลดปราการออกเรื่อยๆโดยไม่สนคำอ้อนวอนของหญิงสาวใต้ร่าง

"อ๊ะ ไม่ อย่านะ! อย่า ฮึก ฮือ"

ศิรินเริ่มหมดแรงจะสู้ เธอได้แต่ร้องไห้อ้อนวอนให้คนใจร้ายหยุดรังแกเธอ แต่โชคร้าย...ให้ตายน้ำทิพย์ก็ไม่หยุด ดำกฤษณาเมื่อปะทุแล้วก็ยากที่จะดับ คนรับเคราะห์ทั้งหมดก็ต้องกลายเป็นศิริน

ในที่สุดร่างศิรินก็ไร้อาภรณ์ปิดบัง เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกน้ำทิพย์กองไว้ที่พื้น บนเตียงก็มีเพียงร่างบางเปลือยเปล่าที่ถูกร่างสูงคร่อมทับและผ้าปูที่นอนยับเยิน 

"ฮึกฮืออ หยุดเถอะ อ๊ะะ ไม่นะๆ"

เสียงครางดังขึ้นสลับกับเสียงสะอื้น และดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อน้ำทิพย์เริ่มจู่โจมเข้ากับจุดอ่อนไหวใจกลางตัว มือไม้ลูบไล้ไปที่สะโพกงามงอนแล้วขยำอย่างเมามันส์ น้ำทิพย์ตัดสินใจส่งนิ้วเรียวเข้าไปสำรวจภายกายศิรินแล้วดึงเข้าออกช้าๆและเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกถึงการบีบรัดที่เรียวนิ้ว แต่นั่นไม่ได้ทำให้น้ำทิพย์เบามือลง ยิ่งบีบรัดแน่นแค่ไหนเสมือนเป็นการท้าทายนางพญาสาวให้ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นอีก

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า จ...เจ็บ ฉันเจ็บ ได้โปรด ฮึก...คุณบี ฮืออ หยุดเถอะ"

ไม่มีเสียงตอบรับจากน้ำทิพย์

"อ๊าาา ข..ขอร้อง ฮึก ฮือออ ค..คุณคะ"

แม้จะไม่มีเสียงตอบรับใดๆก็ตาม แต่ทุกคำขอร้องเสียงสะอื้นของศิรินมันกระทบจิตใจของน้ำทิพย์มาก แม้จะสงสารและอยากเข้าไปซับน้ำตาให้มากแค่ไหนเธอก็เลือกที่จะไม่ทำ เพราะเธอย้ำกับตัวเองเสมอว่าศิรินเป็นเพียงของเล่น ไม่จำเป็นจะต้องทะนุถนอม ไม่จำเป็นต้องสนใจ 

น้ำทิพย์ไม่หยุดง่ายๆ แม้บทรักจะถูกบรรเลงจนจบครั้งแล้วครั้งเล่า มันก็จะถูกน้ำทิพย์เริ่มใหม่โดยไม่สนใจคนใต้ร่างที่ทรมานจวนเจียนจะขาดใจ พายุรักถาโถมเข้ามาสู่ศิรินครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งเธอไม่มีทางเลือกจึงต้องยอมจำใจอดทนต่อแรงพายุอันหนักหน่วง

หลังจากผ่านสมรภูมิรักมานับหลายชั่วโมง น้ำทิพย์ทิ้งตัวลงนอนข้างๆศิรินอย่างอ่อนล้า

"นี่คือบทลงโทษ คราวนี้เธอก็รู้เแล้วนะว่าไม่ควรทำให้ฉันไม่พอใจ..."

"..."

"คริส"

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับใดๆ น้ำทิพย์หันหน้ามาดูคนหญิงสาวที่เอาแต่เงียบ กลับพบว่าเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว สงสัยจะเหนื่อยจนสลบ ลมหายใจศิรินเข้าออกสม่ำเสมอมันทำให้น้ำทิพย์สบายใจ 

"ขอโทษนะคะ...คริส"

น้ำทิพย์เลื่อนหน้าไปกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างใบหู เธอกล้าทำแบบนี้เฉพาะเวลาที่อีกคนไม่รู้สึกตัวเท่านั้น น้ำทิพย์หลับตาลงเพื่อพักผ่อนจากความเหนื่อยล้า น้ำทิพย์หลับไปข้างๆศิรินนานจนถึงเช้า



ศิรินลืมตาขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าส่องเข้ามาในห้อง สักพักอาการปวดหัวก็เข้าเล่นงานเธอ เปลือกตาหนักกว่าทุกวันที่เคยตื่นขึ้นมา แน่ล่ะ...ร้องไห้ทั้งคืนจนสลบไป ตัวศิรินเองยังคิดว่าสภาพตนมันน่าเวทนาสิ้นดี ยิ่งคิดถึงมูลเหตุที่ทำให้ร่างกายเธอต้องหมดสภาพเช่นนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงมันที่สุด 

หันไปข้างๆศิรินมองเห็นน้ำทิพย์ยังนอนนิ่งไม่รู้สึกตัว ทุกอย่างเมื่อคืนมันลบล้างความประทับใจที่เธอเคยมีให้น้ำทิพย์ไปหมดสิ้น น้ำทิพย์ทำเธอบอบช้ำไปทั้งร่างกายและจิตใจ พอมองกระจกในห้องน้ำก็ทำให้ศิรินเห็นรอยแดงที่น้ำทิพย์ฝากเอาไว้บนเรือนกายแทบจะทุกส่วน เธออยากจะลบล้างมันออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่จำใจชำระล้างกายที่สกปรกที่สุดในความคิดเธอให้มันสะอาดขึ้นมาหน่อย  แต่ถึงแม้รอยแดงจะหายไปถึงแม้ร่างกายจะถูกชำระล้างจนสะอาด แต่ความรู้สึกในจิตใจมันไม่สามรถลบล้างออกไปได้ง่ายๆ

ศิรินลุกลี้ลุกลนเดินออกมาจากห้องน้ำ หลังจากทำการชำระล้างร่างกายอันบอบช้ำจากการกระทำของคนใจร้าย เธอตั้งใจจะเดินตรงไปที่ประตูเพื่อหนีให้พ้นคนตัวสูงที่รังแกเธอ

"จะไปไหน"

"ฉันจะกลับบ้าน!"

ศิรินตอบเสียงแข็ง เธอเหลือตาไปมองน้ำทิพย์ที่ตอนนี้นั่งกอดอกพิงหัวเตียงอยู่ ถัดมาก็เป็นผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่จากแรงขยำของเธอเอง ภาพนั้นทำเอาน้ำตาศิรินเกือบจะไหลล้นออกมา

"หึ...เธอยังไม่รู้จักฉันดี"

"ฉันไม่อยากรู้จัก!"

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก"

น้ำทิพย์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าศิริน
ร่างกายอันบอบช้ำถูกกอดรัดอย่างแรงด้วยฝีมือของน้ำทิพย์ ทั้งที่ศิรินพยายามที่จะดิ้นออกแต่กลับไม่ได้ผล ยิ่งดิ้นมากเท่าไรก็เหมือนว่าน้ำทิพย์จะยิ่งกอดแรงเท่านั้น

"โอ๊ยยย! ปล่อยนะ ทำไมคุณจะต้องทำแบบนี้ด้วย!"

"ฉันบอกเธอไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่จะบอกให้อีกครั้งก็ได้ เธออย่ามายุ่งกับพ่อของฉัน!"

"ฉันไม่ได้ยุ่งกับใครทั้งนั้น วันนี้ทั้งวันฉันไม่ได้ถูกเนื้อต้องตัวผู้ชายซักคนเลยด้วยซ้ำมั้ง"

"ยังจะกล้าพูดอีก ฉันสั่งให้เธอเลิกยุ่งกับพ่อฉัน!!!"

"นี่คุณ! คุณถือสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับฉัน แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ได้ยุ่งกับพ่อคุณ!"

"ยังจะมาแถอีก เขาจ่ายเงินให้เธอเท่าไรล่ะ ฉันจะจ่ายให้เธอสองเท่า แต่เธอต้องเลิกยุ่งกับเขา"

"คุณพูดแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!!!"

"ฉันพูดผิดตรงไหน! ผู้หญิงอย่างเธอมันก็ซื้อได้ด้วยเงิน"

คำพูดประโยคสุดท้ายมันทำลายหัวใจศิรินจนแทบจะทรุดลงกับพื้น ทำลายความรู้สึกทุกอย่างที่เคยมีให้น้ำทิพย์ อันที่จริงมันก็ถูกทำลายตั้งแต่ที่เขากระทำกับเธอแล้ว น้ำตาที่กักเก็บมานานบัดนี้ก็เอ่อล้นจนท่วมขอบตา ใบหน้าเปื้อนน้ำตามองน้ำทิพย์ด้วยสายตาผิดหวัง สุดท้าย...น้ำทิพย์ก็เห็นเธอเป็นแค่สินค้าจริงๆ

"ใช่...ฉันมันเป็นแค่ของเล่นของคนแบบคุณ แค่มีเงินก็ซื้อได้... ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรจากฉัน แต่ฉันจะไม่ยุ่งกับชีวิตคุณและคนรอบข้างคุณด้วย ฉันจะไม่เอาเงินจากคุณซักบาท ขอแค่ไม่ต้องเจอกันอีก ฉันเกลียดคุณ เข้าใจมั๊ย!!!"

ศิรินวิ่งหนีออกไปให้ไกลจากน้ำทิพย์ ในขณะที่น้ำทิพย์ก็เพียงยืนมองศิรินที่หันหลังวิ่งหนีไป ความรักความหลงในตัวศิรินมันดับวูบไปตั้งแต่ที่เห็นศิรินอยู่กับผู้ชายที่เป็น'พ่อแท้ๆ'ของเธอ เธอไม่มีทางยอมให้มันเป็นแบบนั้น ไม่มีทางยอมให้ครอบครัวจะต้องแตกแยก...

"มันยังไม่จบง่ายๆแค่นี้หรอก...คริส" 










ยังไม่จบง่ายๆนะคะรีดโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ วันนี้ไรท์แจกมาม่าไปตั้งหลายซองละ555 เดี๋ยวตอนหน้าจะมาหวานๆบ้าง ฝากติดตามกันด้วยน้า เม้นๆเลยค่ะ ไรท์รออ่านเม้น ปมในใจคุณบีคืออะไรโปรดติดตาม...



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

447 ความคิดเห็น

  1. #51 MooKky\'s Organo (@theoneface) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 19:56
    พ่อพี่บี ช่วยกลับมาอธิบายก่อนได้มั๊ยคะ
    #51
    0
  2. #20 nuuopor (@nuuopor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 00:54
    สงสารพี่คริสหน่อยๆแงงพ่อมาช่วยก่อนนน
    #20
    0
  3. #19 Namwan.pmp (@NamwanAT) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 17:47
    พี่ส้มมมม สงสารพี่คริสเค้า TT
    #19
    1
    • #19-1 SomNongnapas (@SomNongnapas) (จากตอนที่ 3)
      5 มิถุนายน 2560 / 18:03
      พี่คริสยังต้องเจออีกเยอะ หึๆ555555
      #19-1
  4. #18 Cris-Bom (@Cris-Bom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 17:40
    โอ๊ยยสงสารคริส เจอพี่บีในโหมดนี้
    #18
    0
  5. #17 Fox demon (@S_T_Y) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 00:14
    คุณพ่อแก้ข่าวทีค่ะ --
    #17
    0
  6. #16 Masopotamia (@Masopotamia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 23:17
    คิดเองเออเองทั้งนั้นคุณบี
    #16
    0
  7. #15 namwhan_ka (@sweettyploy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 22:20
    มาม่า พี่บีเอามาแจก
    #15
    0