Allchen {โดย เป็ดน้อยสีส้ม}

ตอนที่ 7 : Baekchen - TWIN ft.Chanyeol 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 มิ.ย. 60


BAEKHYUN x CHEN TWIN ft.CHANYEOL
*Note : เนื้อหาที่พึ่งลงจะเป็นสีม่วงนะคะ*
{ 4147 Words }



บีเกิ้ลไลน์ประกอบไปด้วยสมาชิกในวงเอ็กโซสามคนได้แก่ จงแด แบคฮยอน และชานยอล ทั้งสามคนมักจะคอยเรียกเสียงหัวเราะให้แก่สมาชิกในวงเสมอ และถ้าขาดคนใดคนหนึ่งไปโลกก็คงไม่สดใส


แต่ตอนนี้แก๊งค์บีเกิ้ลไลน์กำลังประสบปัญหาบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในแต่ละวันเหมือนมีก้อนเฆมสีเทาลอยอยู่ข้างบนหัวของแต่ละคน


ชานยอลและจงแดกำลังเจอปัญหาที่หนักอึ้งทางหัวใจนั่นคือ ความสับสน พวกเขากำลังสับสนในตัวของแบคฮยอน สมาชิกหนึ่งในแก๊งค์บีเกิ้ล


บางครั้งแบคฮยอนจะชอบทำตัวน่ารักจนคนรอบข้างเอ็นดู อย่างเช่นชานยอลที่แอบรักรักแบคฮยอนมาตลอด


และบางครั้ง..แบคฮยอนจะทำท่าทางเงียบขรึมใส่ แต่งตัวลุคแบดๆ จนแฟนคลับอุทานว่าหลัวมาก! และเวลาที่แบคฮยอนเป็นแบบนี้มักจะเข้ามาอยู่ใกล้จงแดทำให้จงแดแอบหวั่นไหวและเผลอชอบแบคฮยอนไปโดยไม่รู้ตัว


จงแดรู้ว่าชานยอลแอบชอบแบคฮยอนอยู่มันเลยทำให้จงแดรู้สึกผิดต่อเพื่อนอย่างไม่น่าให้อภัย


จนวันหนึ่งชานยอลมาขอคำปรึกษาจากเขา เขาเลยต้องบอกความจริงไปซึ่งโชคดีที่ชานยอลไม่ได้โกรธเขา แถมยังเข้าใจเขาด้วยว่าถ้าหากเป็นคยองซูที่เจอเหมือนเขาก็คงจะหวั่นไหวบ้าง แต่โชคร้ายหน่อยที่คยองซูมีจงอินอยู่แล้ว

 

“ชานยอลอา ไปช้อปปิ้งกับเราหน่อยสิ” ในขณะที่จงแดและชานยอลนั่งคุยเล่นกันอยู่ในห้องนั่งเล่นแบคฮยอนก็เดินเข้ามาเกาะแขนเพื่อนตัวสูงแล้วมองชานยอลด้วยสายตาออดอ้อนจนทำเอาจงแดอดจะเบ้ปากใส่ไม่ได้

“ก็ได้ๆ จงแดจะไปด้วยมั้ย” ชานยอลหันมาถาม ถ้าเป็นปกติจงแดอาจจะตอบตกลงไปแล้ว แต่ตอนนี้เขารู้อยู่ว่าชานยอลและเขารู้สึกยังไงกับแบคฮยอน ถ้าแบคฮยอนชวนชานยอลไปละก็...

“ไม่ล่ะ พวกนายไปกันเถอะ” ตอบพลางโบกมือเชิงไล่ให้ไปพ้นๆ ชานยอลขมวดคิ้วใส่แต่ยังไม่ทันพูดอะไรก็ถูกแบคฮยอนดึงตัวไปซะแล้ว


เขาแค่ชวนจงแดไปเพราะกลัวอีกคนน้อยใจที่แบคฮยอนไม่ได้ชวน

เพราะเขารู้ว่าอีกคนก็ชอบแบคฮยอน...


“เฮ้อ...” จงแดถอนหายใจออกมาเมื่อเพื่อนบีเกิ้ลสองคนนั้นหายไปจากห้องแล้ว จะน้อยใจที่แบคฮยอนไม่ชวนเขาก็ไม่ได้ เพราะชานยอลชวนเขาแล้วแต่เขาปฏิเสธเอง จะมาน้อยใจก็ไม่ใช่เรื่องเท่าไหร่ มือยกรีโมทกดปิดโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่มานั่งตรงนี้ก่อนจะเดินเข้าห้องทิ้งตัวลงบนเตียงนิ่มแล้วหลับไป


ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของบีเกิ้ลไลน์มันดูน่าอึดอัด คงอาจจะเป็นเพราะตอนที่เขารู้ว่าตัวเองชอบแบคฮยอน หรืออาจจะเป็นเพราะเขาพึ่งจะได้รู้ว่าชานยอลเองก็ชอบแบคฮยอนเหมือนกัน บางทีอาจจะมีแค่เขาคนเดียวที่อึดอัดใจก็ได้ เขาจึงเริ่มตีตัวออกห่างจากทั้งสองคนโดยไม่สนใจว่าเพื่อนอีกสองคนจะยอมหรือไม่


เขาก็แค่คิดว่าถ้าชานยอลกับแบคฮยอนได้อยู่ด้วยกันความสัมพันธ์ของสองคนนั้นอาจจะดีขึ้นก็ได้ และเขาก็จะขอตัดใจแบบเงียบๆ คนเดียวดีกว่า...

คิมจงแดเป็นคนดีเกินไปอย่างที่เมมเบอร์ทุกคนบอกจริงๆ


 

“จงแดนายโอเคมั้ย ช่วงนี้ดูซึมๆ แปลกๆ นะ” เสียงพี่มินซอกถามด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่สนามบินกำลังเดินทางไปที่ประเทศไทยเพื่อเล่นคอนเสิร์ต

เขาส่ายหน้าตอบไป พี่ใหญ่ดูไม่เชื่อแต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรอีกก่อนจะได้ยินเสียงจุนมยอนเรียกอยู่ข้างหน้า พี่มินซอกหันมามองเขาเหมือนไม่อยากทิ้งให้เขาเดินคนเดียวเขาจึงพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าอยู่ได้พี่ใหญ่จึงเดินไปหาจุนมยอน


“อ๊ะ!” จงแดร้องเสียงหลงเมื่อถูกแขนของใครบางคนโอบไหล่ของเขาเอาไว้หันไปมองก็พบว่าเป็นแบคฮยอนที่กำลังยกยิ้มมุมปาก

“ไงจงแด ขอเดินด้วยนะพอดีฉันไม่มีเพื่อน” แบคฮยอนในลุคสบายๆ ทรงผมที่เซ็ตเป็นอย่างดีและย้อมเป็นสีส้มแอบทำให้จงแดใจเต้น เมื่อวานซืนยังเป็นสีดำอยู่เลยนี่นา..อาจจะพึ่งไปย้อมผมมาก็ได้


แต่แบคฮยอนก็อยู่กับพวกเราตลอดนี่นา..จะเอาเวลาที่ไหนไปย้อมผมได้ละ


“แล้วไม่ไปเดินกับชานยอลหรอ” ล้มเลิกสิ่งที่กำลังสงสัยอยู่แล้วหันไปมองชานยอลที่เดินอยู่ข้างหลังพวกเขากำลังคุยกับเซฮุนอยู่ แอบเห็นเพื่อนตัวสูงมองมาทางพวกเขาเพียงแค่แป๊บนึงก่อนจะหันไปสนใจเด็กโอตามเดิม


อ่า...ทำไมเขาถึงรู้สึกผิดจังเลย...


“ไม่ต้องไปสนใจหรอกน่า ฉันไล่หมอนั่นไปหาเด็กโอแล้ว”

จงแดหันขวับมองคนที่โอบไหล่เขาอยู่ข้างๆ ตาก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อกี้แบคฮยอนเรียกชานยอลว่า หมอนั่น อย่างนั้นหรอ...

“ทำไม?” แบคฮยอนเลิกคิ้วใส่ “ตกใจอะไรหรอจงแด”

“อะ–– เปล่าหรอก ไม่มีอะไร” จงแดส่งยิ้มนิดๆ ให้ก่อนจะหันไปมองข้างหน้าตามเดิมแต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงประโยคที่เพื่อนข้างๆ พูดออกมา


ปกติแบคฮยอนไม่เคยเรียกชานยอลว่าหมอนั่น แล้วแบคฮยอนไม่เคยพูดห้วนมาก่อน

นี่เพื่อนเขาเป็นไบโพล่าร์รึเปล่านะ ต้องพาไปพบหมอรึเปล่า ถ้าเผลอเป็นไบโพล่าร์ตอนเล่นคอนเสิร์ตอยู่จะเป็นยังไงเนี่ย



“พี่เปิดห้องไว้ให้พวกนายสองห้อง ห้องนึงนอนห้าคน อีกห้องนอนสี่คนกับพี่เมเน่อีกสองเป็นหกคน เลือกเลย” พี่เมเน่เอ่ยหลังจากที่พวกเราเข้ามาในโรงแรม ทุกคนต่างพูดคุยกันว่าใครจะนอนกับใครและห้องไหนยกเว้นจงแดที่ยืนมองเหล่าเมมเบอร์ตกลงกัน เพราะจงแดไม่มีปัญหานอนห้องไหนกับใครก็ได้เลยเลือกที่จะรอทุกคนตกลงกันมากกว่า

“จงแด” เป็นแบคฮยอนที่เดินมาทางเขา “นายเลือกหรือยังว่าจะนอนกับใคร” แล้วก็เอาแขนมาโอบไหล่เข้าไว้เช่นเคย อ่าให้ตายสิใจเขาสั่นอีกแล้ว

“ยะ..ยังอ่ะ เรานอนกับใครก็ได้––”

“งั้นฉันนอนกับนายแล้วกัน” แบคฮยอนพูดแทรกขึ้นมา จงแดเห็นชานยอลมองมาด้วยสายตาที่จงแดเดาไม่ออก แต่จงแดคิดว่าเพื่อนตัวสูงของเขาคงหัวเสียน่าดูเลยล่ะ

“พี่กับจุนมยอน จงอิน และคยองซู จะนอนกับพี่เมเน่นะ” มินซอกพูด “ที่เหลือรวมอี้ชิงก็นอนห้องห้าคนไปแล้วกัน” พูดจบเสร็จสรรพก็เดินไปบอกพี่เมเน่และรับกุญแจห้อง เซฮุนเอากุญแจห้องมาให้ชานยอลก่อนจะเดินขึ้นไปพร้อมกัน ระหว่างนั้นจงแด ชานยอล และแบคฮยอนไม่มีใครพูดอะไรเพื่อสร้างสรรค์บรรยากาศอย่างที่เคยทำเหมือนทุกที

 

 

“หนึ่งห้องข้างล่างและอีกสองห้องอยู่ข้างบน เดินขึ้นบันได้ไปจะเจอ ใครจะเอาห้องไหนนอนกับใครก็ว่ามา” โอเซฮุนอธิบายยาวเหยียด ร่างสูงทิ้งตัวลงกับโซฟานั่งไขว่ห้างมองพวกเขาสามคน “ผมยังไงก็ได้อยู่แล้ว เหลือแต่พวกพี่”

“เรายังไงก็ได้เหมือนกัน” เป็นจงแดที่พูดออกมา เขายังไงก็ได้อยู่แล้วกับเรื่องรูมเมทและห้อง เป็นไปได้เขาอยากให้ชานยอลได้อยู่กับแบคฮยอนมากกว่า..แต่มันติดที่...

“งั้นฉันนอนกับจงแด ฉันบอกไว้ตั้งแต่อยู่ข้างล่างแล้ว”

“แต่เราจะนอนกับแบคนะ!” ชานยอลเผลอขึ้นเสียงทำตาขวางใส่โดยไม่รู้ตัว เซฮุนเห็นเหมือนท่าจะไม่ดีเลยลุกขึ้นห้ามไว้

“นายอย่าเอาแต่ใจนักสิ” แบคฮยอนพูดเสียงเรียบก่อนจะออกแรงดึงจงแดให้ไปอยู่ข้างหลังตน สายตาเรียบเฉยปนรำคาญช้อนมองชานยอลอย่างที่ไม่เคยทำจนชานยอลและเซฮุนชะงักไปพร้อมกัน

ฉัน อยาก นอน กับ จง แด! ได้ยินชัดไหม?” น้ำเสียงตะคอกถูกพ่นใส่หน้าของเพื่อนตัวสูง ชานยอลหน้าเสียไปชั่วขณะ ลอบมองจงแดที่ยืนอยู่ข้างหลังแบคฮยอนกำลังตัวสั่นด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ได้ยินแบคฮยอนพูดตะคอกใส่เพื่อนแบบนี้ แต่ก็พลันเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดเมื่อเห็นมือของแบคฮยอนกำลังกุมมือของจงแดไว้อยู่

“เออ! เพราะไม่อยากอารมณ์เสียและพาลไปมากกว่านี้จึงตอบปัดๆ ไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจก่อนจะเดินขึ้นไปบนชั้นสองของโรงแรมแล้วได้ยินเสียงเปิด-ปิดประตูดังขึ้น

“ท่าทางผมคงจะได้นอนกับพี่อี้ชิงที่ชั้นสอง” เซฮุนพูดหยอกก่อนจะหยิบสัมภาระของตนเดินขึ้นไปที่อีกห้องนึงของชั้นสอง ทิ้งให้จงแดและแบคฮยอนอยู่ด้วยกันสองคน

 

นี่เขาต้องนอนกับแบคฮยอนจริงๆ เหรอ?

 


เป็นโชคดีของจงแดหน่อยที่เดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นว่ามีเตียงสองเตียงที่ห่างกันพอสมควร จงแดแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยคืนนี้เขาก็ไม่ต้องนอนใกล้แบคฮยอนจนเกินไป


“เราจองเตียงตรงริมระเบียง” จงแดวิ่งมาทิ้งตัวลงบนเตียงนิ่มที่อยู่เกือบติดกับระเบียง มีเพียงประตูกระจกที่กั้นระหว่างเตียงและระเบียงไว้พร้อมด้วยผ้าม่านสีเนื้อที่สามารถเลื่อนปิดกันแสงสีจากตึกข้างนอกได้

“ตามสบายเลย ฉันยังไงก็ได้” แบคฮยอนทิ้งตัวลงนั่งอีกเตียงที่ติดกับผนัง สายตาคมลอบมองทางเพื่อนของตัวเองที่นอนกลิ้งไปมาบนเตียงเหมือนเด็กที่ไม่เคยได้เห็นและนอนเตียงมาก่อน


สาบานได้ว่าจงแดน่ะเหมือนเด็กอายุสิบขวบมากกว่าหนุ่มอายุยี่สิบห้าซะอีก


“เราขออาบน้ำก่อนนะ” จงแดไม่รอแบคฮยอนตอบก็คว้าผ้าเช็ดตัวและชุดที่จะใส่นอนเดินเข้าห้องน้ำไปทันที แบคฮยอนได้แต่มองร่างเล็กๆ ของเพื่อนเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมยิ้มมุมปากเหมือนมีเล่ห์นัยบางอย่าง


“นายเสร็จฉันแน่คิม จงแด :) ”

 

 

จงแดเดินออกมาจากห้องน้ำสภาพหัวเปียกปอนเพราะพึ่งผ่านการสระผมมา มือสองข้างจับผ้าขนหนูขยี้ผมตัวเองให้แห้งอยู่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแบคฮยอนเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขาโดยไม่บอกกล่าวในสภาพเปลือยท่อนบนส่วนท่อนล่างก็มีผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้

“บะ– แบคฮยอนจะอาบน้ำหรอ” จงแดเผลอพูดเสียงสั่น อยู่ๆ ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อเห็นกล้ามหน้าท้องของแบคฮยอน ช่วงนี้แบคฮยอนเข้าฟิตเนสบ่อยเพราะเจ้าตัวเคยบอกว่าในคอนเสิร์ตแบคฮยอนอยากจะโชว์กล้ามหน้าท้องให้แฟนคลับดู

“อืม ทำไมนายหน้าแดงจังล่ะจงแด ไม่สบายเหรอ?” แบคฮยอนขมวดคิ้วถาม มือยกขึ้นมาแตะที่หน้าผากของเขาเพื่อวัดอุณหภูมิ “ก็ปกติดีนี่ หรือว่า..นายจะเขินกล้ามหน้าท้องของฉัน” แบคฮยอนยิ้มขำ จงแดรีบส่ายหน้าตอบจนไม่ทันได้สังเกตว่าแบคฮยอนกำลังยิ้มที่มุมปากอย่างมีเล่ห์นัยอยู่ แบคฮยอนบอกอีกคนว่าแค่ล้อเล่นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ


“ฮื้อออ” จงแดใช้ผ้าขนหนูปิดบังใบหน้าที่ขึ้นสีถึงแม้ว่าแบคฮยอนจะไม่อยู่ตรงนี้แล้วก็ตามก่อนจะวิ่งไปทิ้งตัวลงบนเตียงของตนแล้วซุกหน้าเข้ากับหมอน

ไม่ชงไม่เช็ดผมมันแล้ว! คิมจงแดเอ๊ย!!




แบคฮยอนเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่ารูมเมทชั่วคราวของเขาเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วทั้งที่ยังเช็ดผมไม่แห้ง แถมผ้าขนหนูยังหมักอยู่บนหัวอยู่เลย ถ้าเกิดว่าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไงเล่าคิม จงแด

แบคฮยอนถือวิสาสะยกตัวจงแดขึ้นมาให้นั่งอยู่บนตัก จงแดขัดขืนนิดหน่อยเมื่อถูกรบกวนการนอนหลับแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อแบคฮยอนมากนัก เขาดันหัวของจงแดให้ซบลงกับหน้าอกก่อนจะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดผมให้จงแด

เรื่องนี้แบคฮยอนไม่เคยบอกใครหรอกนะว่าเขาชอบจงแด แถมยังชอบมากๆอีกด้วย แม้แต่น้องชายฝาแฝดเขาก็ไม่เคยเอ่ยปากบอก

ใช่ เขามีฝาแฝด เราสองคนมีชื่อเดียวกันคือแบคฮยอน แต่ตัวเขาจะมีอีกชื่อนึงคือ แพคยอน นอกจากหน้าตาและชื่อที่เหมือนกันแล้วยังมีเสียงที่คล้ายกันอีกแต่ถ้าฟังดีๆจะรู้ว่ามันต่างกัน เสียงของแบคฮยอนนั้นเป็นเสียงทุ้มที่ติดจะไปทางแหลมๆ อยู่นิดแต่เวลาร้องเพลงก็มีเสน่ห์อย่างน่าเหลือเชื่อสำหรับคนพี่ ส่วนเสียงของแพคยอนเป็นเสียงทุ้มที่มีเสน่ห์

เขากับแบคฮยอนมักจะผลัดกันมาช่วยกิจกรรมของวงเป็นบางครั้ง ความคิดพิเรนทร์นี้มากจากแฝดคนน้องว่าอยากจะลองผลัดตัวกันมาช่วยงานวง ตอนแรกเขาไม่เห็นด้วยที่จะเล่นอะไรแบบนี้ อีกอย่างแพคยอนก็ไม่ได้มีความรู้อะไรเกี่ยวกับการเป็นศิลปินเลยด้วยซ้ำแต่เพราะแบคฮยอนบอกว่าจะช่วยติวให้เขาเลยจำยอม

 

“ไม่แบคฮยอน พี่ไม่อยากเล่นอะไรพิเรนทร์ๆ แบบนี้หรอกนะแล้วพี่ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาชีพน้องเลยด้วย”

“น่านะพี่ แค่ครั้งเดียวเอง น้องขอแค่ครั้งเดียวนะ เดี๋ยวน้องติวให้เลยแบบรวบรัด!

“ก็ได้ แค่ครั้งเดียวนะ”

 

หลังจากเขาตอบตกลงแบคฮยอนก็ช่วยติวให้อย่างเป็นทางการเป็นเวลาสามวันกว่าๆ และมีข้อตกลงของแบคฮยอนที่ต้องทำตามอย่างช่วยไม่ได้ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางไปที่บริษัทของคนน้อง

 

“พี่ห้ามยุ่งกับชานยอลของน้องนะ”

“ชานยอล? ใคร? แฟนน้องหรอ”

“หึ ไม่ใช่ น้องแค่แอบชอบเขา แต่ยังไงพี่ก็ห้ามยุ่งเด็ดขาดนะ”

“เออๆ โอเค แค่นี้?”

“ห้ามยุ่งกับจงแดด้วย รายนั้นน่ะอารมณ์อ่อนไหวง่ายมากเลยนะ ถ้าพี่ทำเพื่อนน้องร้องไห้ล่ะก็เจอดีแน่!

“จงแดงั้นหรอ? โอเคๆ พี่จะอยู่เฉยๆ ในแบบของพี่แล้วกัน”

 

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำตามข้อตกลงของน้องไม่ได้สักอย่างเลย...

ตั้งแต่เจอจงแดครั้งแรก เขามองว่าจงแดเป็นคนที่น่าดูแล ทะนุถนอม และดูบอบบางเหมือนแก้ว รู้ตัวอีกทีเขาก็มองแค่จงแดตลอดเวลาและอยากจะดูแลจงแดตลอดไป

ส่วนชานยอล เขาเผลอแสดงท่าทางไม่ดีกับอีกฝ่ายเมื่อเจอหน้าครั้งแรก เผลอพูดห้วนใส่ชานยอล แถมยังไล่ให้ไปเดินกับโอเซฮุน ทำให้ชานยอลหัวเสียหลายครั้งเวลาที่เขาทำตัวติดกับจงแด ป่านนี้ชานยอลคงมองหน้าเขาไม่ติดหรือไม่ก็ไม่อยากจะคุยกับเขาอีกแล้ว แต่ช่างมันเถอะไว้ค่อยให้คนน้องมาอธิบายเองก็แล้วกัน


ก็เขาอยากอยู่กับจงแดของเขาให้นานๆ นี่ :)


เขายังจำได้อยู่เลยว่าหลังจากที่สลับตัวกันครั้งแรกแล้วเขากลับไปบอกแบคฮยอนคนน้องว่ายังไงบ้าง หน้าของแบคฮยอนคนน้องนั้นเหวอสุดๆ เพราะไม่เชื่อว่าเขาจะชอบเล่นอะไรบ้าๆ แบบนี้


“แบค พี่ว่าพี่ชักจะชอบการเล่นพิเรนทร์ของเราแล้วล่ะ”

“ห๊ะ? อะไรนะพี่”

“พี่ขอเล่นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าพี่จะเบื่อแล้วกันนะ :)”


“อือ..” จงแดขยับตัวเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเช็ดผมให้อีกคนเสร็จพอดี ใบหน้าน่ารักของจงแดซุกกับแผ่นอกของเขา เขายกยิ้มมองอีกคนอย่างเอ็นดูพลางลูบหัวไปด้วย

“นายจะทำให้ฉันชอบนายไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะจงแด”

แบคฮยอนลูบหัวอีกคนเล่นสักพักก่อนจะพยุงให้จงแดนอนลงกับเตียงเหมือนเดิมผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเขากับอีกคนไว้ วาดวงแขนโอบอีกคนให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด มือข้างหนึ่งเกลี่ยเส้มผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากอยู่ เขาชอบมองใบหน้าจงแดเวลานอนหลับมากที่สุด ดูไร้เดียงสา น่าปกป้อง จงแดไม่เคยรู้ตัวหรอกว่าเขามักชอบที่จะใช้ริมฝีปากของเขาแนบไปกับหน้าผาก กลุ่มผมนิ่ม ปลายจมูก แก้ม หรือแม้กระทั่งริมฝีปากของอีกคนยามหลับ จะหาว่าเขาหื่นหรือโรคจิตก็ได้เพราะเขาชอบทำแบบนั้นจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าเขากับน้องต้องสลับตัวไปมาอย่างลับๆ เขาคงจะป่าวประกาศแสดงความเป็นเจ้าของกับเมมเบอร์ไปแล้ว

น็น้

“ฝันดีนะคิมจงแดของฉัน” กดจูบลงบนหน้าผากเนียนของอีกคนก่อนจะหลับตามอีกคนไป


 


 


 


TWIN


 


 


 


คิมจงแดกำลังช็อคสุดขีด..


ดวงตาคู่สวยกำลังเบิกกว้างพร้อมกับใบหน้าที่กำลังขึ้นสีแดงระรื่อ จ้องมองใบหน้าหล่อไปทางหวานที่กำลังหลับตาพริ้มและกอดเขาอยู่ จะขยับตัวก็ไม่กล้ากลัวอีกคนจะตื่นเลยได้แต่นอนตัวเกร็งแข็งทื่อสำรวจใบหน้าหล่อในความคิดของจงแดมาตั้งแต่สิบห้านาทีที่แล้ว หัวใจยังเต้นแรงไม่ยอมหยุดตั้งแต่เขาตื่นมาแล้วพบว่าใบหน้าของเขากับแบคฮยอนอยู่ใกล้กันมากจนปลายจมูกเกือบจะโดนกันแล้ว ไหนจะที่แบคฮยอนกอดเขาไว้อีก


จะไม่ให้คิมจงแดตายได้ยังไงล่ะแบบนี้...


“อ๊ะ!!” จงแดเผลอร้องตกใจเสียงดังเมื่อคนที่นอนหลับอยู่กลับผลิกตัวขึ้นมาคร่อมเขาไว้พร้อมรอยยิ้มมุมปากและสายตาที่ดูเหมือนจ้องจะจับเหยื่อ

“บะ แบคฮยอนไม่ได้หลับอยู่เหรอ”

“ก็ตื่นแล้วไง”

“อื้ออ! แบคฮยอน!” จงแดเรียกชื่ออีกคนเสียงดังเมื่อถูกจมูกของแบคฮยอนกดลงบนแก้มของเขา ใบหน้าของจงแดเห่อร้อน

“ทำไม? มีอะไรหรอครับจงแด” แบคฮยอนเอียงคอไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่ต้องเลยนะ ลุกออกไปเลยเราจะไปอาบน้ำ !

“งั้นไปอาบพร้อมกันเลยแล้วกัน!” ไม่รอให้จงแดตอบก็ถือวิสาสะอุ้มอีกคนขึ้นทันที จงแดส่งเสียงโวยวายมือเล็กทุบไหล่แบคฮยอนให้ปล่อยตนลงแต่แบคฮยอนไม่ได้สนใจ

“ย๊า!! แบคฮยอน!

 

“เสียงดังอะไรกัน––อ่ะ..” เป็นน้องเล็กของวงที่เปิดประตูเข้ามาแล้วนิ่งไปชั่วขณะ จงแดดิ้นจนหลุดจากแบคฮยอนแล้ววิ่งไปหลบหลังน้องเล็ก

“แบคฮยอนจะแกล้งพี่อ่าเซฮุน ช่วยพี่ด้วย” จงแดพูดเสียงอู้อี้หน้าซบลงกับหลังเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงเอาไว้แต่จงแดคงไม่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วทำให้ใครบางคนเกิดหงุดหงิดขึ้นมา

“พวกพี่เล่นอะไรกันเนี่ย รีบไปอาบน้ำแต่งตัวกันเลยเดี๋ยวพี่เมเน่จะพาไปทานข้าวเช้ากัน”

“งั้นพี่ไปใช้ห้องน้ำห้องนายได้มั้ยอ่า ทุกคนจะได้ไม่รอนาน” จงแดถาม เซฮุนพยักหน้าตอบก่อนจะไล่คนพี่ไปเอาเสื้อผ้าที่จะใส่แล้วให้ไปอาบน้ำที่ห้องเขา

“ขัดจังหวะซะจริง” ประโยคที่ลอดออกมาจากปากแบคฮยอนทำให้เซฮุนหันไปมองด้วยความแปลกใจแต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมานอกจากนิ่งเฉย

“เมื่อกี้หมายถึงผมหรอ?” เซฮุนถามพร้อมทำหน้าตาชวนให้แบคฮยอนอยากส่งฝ่าเท้าลงไปประทับไว้ แต่––เขาจะทำร้ายเมมเบอร์ไม่ได้ตามที่สัญญากับคนน้องไว้

“เออ ไปไหนก็ไป ฉันจะอาบน้ำแล้ว”

“หมู่นี้พี่แลแปลก ๆ นะ รู้ตัวบ้างป่ะ?”

“ยุ่งน่า ออกไปได้แล้ว”



ร่างเล็กของจงแดออกมายืนชงกาแฟดื่มรอมาสมาชิกทุกคนรวมตัวกัน เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมแบคฮยอนถึงได้ทำกับเขาแบบนั้น..มัน..เหมือนเขากับแบคฮยอนเป็นคนรักกันเลยไม่ใช่หรือไง ปกติแล้วแบคฮยอนไม่เคยหอมแก้มใครเลยแต่วันนี้อยู่ ๆ ก็หอมแก้มเขาแบบหน้าตาเฉย จะให้คิมจงแดทำยังไงล่ะ..

 

คิมจงแดก็แค่ไม่อยากคิดไปเองคนเดียว..

 

“ขอกาแฟให้เราสักแก้วสิ” เสียงทุ้มต่ำของชานยอลดังขึ้นข้างหู จงแดสะดุ้งก่อนจะพยักหน้าแล้วชงกาแฟอีกแก้วให้ คนตัวสูงยืนพิงกับโต๊ะที่ตั้งเครื่องทำน้ำอุ่นไว้ก่อนจะลอบมองเพื่อนตัวเล็กของตัวเอง

คิมจงแดเป็นผู้ชายที่ตัวบาง ใจดี เมมเบอร์ทุกคนบอกแบบนั้นและใช่ ชานยอลเห็นด้วยกับเมมเบอร์ สำหรับชานยอล แบคฮยอนและคิมจงแดคือคนที่น่าปกป้องที่สุดในวง แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้มันไม่ใช่..แบคฮยอนเปลี่ยนไป และเขาก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมแต่ว่าที่แน่ ๆ ก็คือ..

แบคฮยอนที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้คงมีความรู้สึกบางอย่างให้จงแด

และชานยอลจะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ที่มันคลุมเครือและกำลังไปได้ด้วยดีระหว่างเขากับแบคฮยอนต้องคลุมเครือไปอีกเมื่อแบคฮยอนอยู่ใกล้กับจงแดแน่ ๆ

เพื่อนก็คือเพื่อน แต่ในเมื่อเพื่อนต่างชอบกันและกันแบบนี้เขาคงต้องทำอะไรบางอย่างให้มันชัดเจน ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาจะทำต่อไปนี้มันจะทำให้เพื่อนตัวเล็กนี่เสียใจและเขารู้สึกผิดมากก็ตาม

“อ่ะ กาแฟนายเสร็จแล้วชานยอล” เขามองร่างเล็กยื่นแก้วกาแฟมาให้เขา ยิ้มบางให้ก่อนจะยื่นมือไปรับมันมาแล้วเริ่มบทสนทนากับอีกคนขึ้น

“จงแด..นายรู้ใช่ไหมว่าเราคิดยังไงกับแบคฮยอน”

“....” คิมจงแดชะงักนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “อื้อ..รู้สิก็ชานยอลบอกเราเองนี่”

“นั่นสิ เราขออะไรสักอย่างได้ไหม?” ชานยอลเดินมาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็กพลางจ้องเข้าไปในตาของจงแดเพื่อให้รู้ว่าการขอครั้งนี้จงแดจะต้องให้เขาถึงแม้จะไม่อยากให้เลยก็ตาม

“ได้สิชานยอล” จงแดยิ้มรับ

“ช่วยอยู่ห่างแบคฮยอนจนกว่าเราจะบอกชอบแบคฮยอนได้ไหม?” มันไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่เป็นประโยคคำสั่งในเชิงขอร้องต่างหาก สีหน้าของจงแดเปลี่ยนไปทันทีที่ชานยอลกล่าวจบแต่จงแดก็พยายามปกปิดมันไว้

“ได้สิ” จงแดตอบ สีหน้าของชานยอลดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณนะจงแดสำหรับเรื่องเมื่อกี้แล้วก็กาแฟนี่” ชานยอลยีหัวเพื่อนตัวเล็กอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้จงแดจมอยู่กับความคิดตัวเองคนเดียว


เขา..ตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหมนะ?



ต่อค่ะ


แบคฮยอนคนพี่กำลังรู้สึกว่าจงแดพยายามจะตีออกห่างจากเขา...

ไม่ใช่เพียงเขาที่คิด แม้แต่แฝดคนน้องก็ยังคิด แล้วที่จงแดเป็นแบบนี้มันมาจากใครกันล่ะ เขาหรือ? เขารุกหนักเกินไปทำให้จงแดต้องทำขึ้นขนาดนี้เลยหรือไง? มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

“แบคฮยอน เราไปเดินห้างกันเถอะ” เจ้านี่ก็อีกคน พยายามจะเข้าหาเขาอยู่นั่น ถึงเขาจะแสดงท่าทางออกไปยังไงก็ไม่มีผลเลยสักนิดเดียว นายจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะชานยอล..

“ทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะ” เขาตอบไปแบบไม่ใส่ใจและวอนขอให้ครั้งนี้ชานยอลยอมถอดใจเลิกตื้อเขา

“ก็เราอยากไปกับแบคฮยอนนี่”

“....”

“ทีเมื่อก่อนแบคไม่ปฏิเสธเราเลยนะ”

“เจ้าแบคฮยอน..” แบคฮยอนคนพี่พึมพาขึ้นถึงแฝดคนน้อง เจ้าน้องบ้า! ก็รู้อยู่ว่านิสัยเขามันตรงกันข้ามกับเจ้าตัว ถ้าเกิดเขามั่นใจว่าจงแดชอบเขามากกว่านี้ละก็เขาจะบอกความจริงเรื่องนี้ให้หมดเลย!

“ไปด้วยกันนะแบค” ชานยอลมองหน้าอย่างหวังคำตอบที่ตยต้องการซึ่งเขาก็ตอบตกลงไปเพราะไม่อยากมีปัญหากับน้องชายตามมาทีหลัง

เออๆ เลี้ยงด้วยล่ะ”



“จงแด ไปช่วยพี่ถือของหน่อยได้มั้ย” พี่ใหญ่เดินมาขอแรงจงแดที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาแถวห้องโถง จงแดเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามพี่ใหญ่

“ทำไมต้องผมอ่าพี่มินซอก”

“ก็ตอนนี้ในหอไม่มีใครเลยนอกจากเราไงล่ะ” พี่ใหญ่อธิบาย จงแดพยักหน้าเข้าใจก่อนจะขอตัวไปเปลี่ยนชุดเพื่อออกไปที่ห้างกับมินซอก



“นี่ไอน้องบ้า ! ทำอะไรอยู่เนี่ย”

(“หือ? ก็อยู่บ้านไง ทำไมอ่ะโทร.มามีอะไรพี่”)

“นายรีบมาเปลี่ยนตัวกับพี่เดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้มาเดินห้างกับชานยอล พี่อึดอัด !

(“อ๋า..เสียใจด้วยนะ น้องไม่ว่างอ่ะ วานพี่ช่วยทำให้มันดีด้วยนะ”)

“ไอน้องบ้านี่ !!!–– ชิ! ตัดสายใส่แบบนี้ได้ไง”

แบคฮยอนแถบจะสบถคำหยาบออกมา เขาอึดอัดจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว !! ไม่ใช่ว่าเพราะไม่ชอบชานยอล แต่ชานยอลดูแลเขาดีเกินไปจนคิดว่าถ้าหากว่านี่ไม่ใช่เขาแต่เป็นน้องเขาคงเป็นอะไรที่สวีทกันน่าดู แต่นี่มันไม่ใช่ ! นี่มันคือเขา แบคฮยอนคนแมนที่ตรงข้ามกับน้องไปเสียหมดทุกอย่าง

แบคฮยอนเก็บโทรศัพท์เดินออกไปจากห้องน้ำ ชานยอลยืนรอเขาอยู่ พอเห็นเขาก็ส่งยิ้มกว้างให้

“ไปนานจังแบคฮยอน”

“เรื่องของฉันน่า นายจะพาฉันไปไหนอีกล่ะ”

“ไปดูหนังกันนะ ชานอยากดู”

“ตามใจ” ชานยอลแทบจะกระโดดโลดเต้นดีใจ มือใหญ่รีบคว้าข้อมือเขาทันที แบคฮยอนแทบจะเหวี่ยงใส่ถ้าไม่ติดว่านี่ทำเพื่อน้องของเขา



“อ้าวนั่น ชานยอลกับแบคฮยอนใช่ไหม?” มินซอกสะกิดจงแดชี้ให้ดู “ไม่บอกกันเลยว่าจะมานี่กัน”

“นั่นสิครับ” จงแดตอบ “พี่มินซอกอยากจะซื้ออะไรอีกไหมครับ?”

“ไม่ล่ะ นายล่ะจงแด มาช่วยพี่ถือของยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย”

“ไม่เหมือนกันครับ”

“ไปทักทายเจ้าบีเกิ้ลสองคนนั้นหน่อยดีกว่า” มินซอกพูดก่อนจะบอกให้ตามมา จงแดลังเลเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินตามพี่ใหญ่ไป


จงแดจะทำยังไงดีถ้าเห็นหน้าแบคฮยอน ยิ่งตอนนี้อยู่กับชานยอลด้วยยิ่งทำตัวไม่ถูก

ขอไปเข้าห้องน้ำเพื่อหนีหน้าได้ไหมเนี่ย..?


“เฮ้ ! แบคฮยอน ชานยอน จะมาไม่บอกกันเลยนะ” พี่ใหญ่วิ่งไปจับบ่ารุ่นน้องหูกางตัวสูง ชานยอลหันมาทำหน้าแปลกใจก่อนจะถามกลับ

“พี่ก็มานี่เหรอครับ?”

“อื้ม มาซื้อเสื้อผ้าน่ะ ถ้าพวกนายบอกว่าจะมากันพี่คงไม่ต้องพึ่งจงแดให้มาด้วยหรอก”

“จงแดก็มาเหรอครับ?” เป็นแบคฮยอนที่ถาม “อยู่ไหนเหรอครับ”

“ก็เดินตาม... อ้าว–– หายไปไหนแล้วเนี่ย?” พี่ใหญ่หันไปแต่ก็พบกับความว่างเปล่า จงแดไม่ได้อยู่หลังเขา แต่ตอนนั้นก็เห็นเดินตามกันมาอยู่นี่..

เด็กคนนี้ชอบไปไหนไม่บอกกันเลยนะ !


LINE !

Jongdae : ผมมาเข้าห้องน้ำแปบนึงน่ะครับ ขอโทษที่ไม่ได้บอก


มินซอกอ่านข้อความที่ส่งมาจากจงแด ยังดีหน่อยที่เด็กนี่ส่งข้อความมาบอกกันบ้าง ไม่งั้นคงได้ตามหากันให้วุ่นเลย

“จงแดไปเข้าห้องน้ำน่ะ” มินซอกตอบ แต่แทนที่แบคฮยอนจะคลายสีหน้าหงุดหงิดของตัวเองกลับหงุดหงิดมากกว่าเดิม


แบบนี้น่ะ มันตั้งใจหลบหน้าเขาชัด ๆ คิมจงแด–– !!


“เดี๋ยวผมไปตามจงแดให้นะพี่หมิน อยู่กับชานยอลนะครับ”

“แต่แบคจะไปดูหนังกับเรา––”

“ช่างมันก่อนเถอะน่า มาวันหลังก็ได้ !!” แบคฮยอนเผลอตะคอกเสียงดังใส่จนชานยอลหน้าเสีย พี่ใหญ่พยายามบอกให้ใจเย็นแล้วไปกับชานยอลส่วนพี่ใหญ่จะไปหาจงแดเอง

“เดี๋ยวพี่ไปหาจงแดเองก็ได้” พี่ใหญ่พูดซ้ำอีกรอบ


ไม่–– เขาต้องคุยกับจงแดให้รู้เรื่อง


“ไม่เป็นไรครับพี่หมิน” แบคฮยอนขอตัวไปตามจงแดที่ห้องน้ำโดยไม่คิดจะหันไปขอโทษหรือพูดอะไรให้ชานยอลรู้สึกดีมากกว่านั้นเลย ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจคือการเปิดอกคุยกันให้รู้เรื่องกับจงแดมากกว่า

“ชานยอลนายไม่เป็นไรใช่ไหม?” พี่ใหญ่ถามรุ่นน้องตัวสูงที่ยืนนิ่งมองแบคฮยอนวิ่งออกไป

“ครับ..” ชานยอลตอบเสียงเรียบมือใหญ่ข้างหนึ่งกำแน่น ในใจของชานยอลคุกรุ่นไปหมดในตอนนี้ เขาโกรธ..โกรธที่ตัวเองเป็นแบบนี้ เขากำลังจะมีอคติกับจงแดที่ไม่รู้อะไรด้วยเลย


ต้องทำอะไรสักอย่าง.. ชานยอลคิด


 


 


 


TWIN







“อ๋าา ทำยังไงดีล่ะ” คิมจงแดกำลังเดินไปมาตรงหน้ากระจกในห้องน้ำห้อง ตอนนี้ยังไม่มีใครเข้ามาในห้องน้ำ เขายังไม่อยากจะออกไปเผชิญหน้าแบคฮยอนหรือชานยอลเลย จะให้เขาส่งยิ้มจริงใจให้แล้วบอกว่า อ้าวพวกนายมาที่นี่กันแค่สองคนเหรอ? เหมือนเดทเลยเนอะ เป็นยังไงบ้างแบบนั้นเขาทำไม่ได้หรอก เขาไม่ใช่คนที่เข้มแข็งพอจะมองคนที่แอบชอบกำลังมีความสุขดีอยู่กับอีกคนหรอก


“นายต้องออกไปนะจงแด นายมานานไปแล้ว” จงแดบอกกับตัวเอง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องน้ำแต่กลับพบว่าแบคฮยอนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก


คิมจงแดกำลังเหงื่อตก..


“จงแด..”

“แบคมาเข้าห้องน้ำเหรอ? เรากำลังจะไปหาพี่มินซอกพอดีเลย” จงแดรีบพูดขัดแล้วทำตัวลีบเดินออกไปจากตรงนั้นแต่ก็ถูกแบคฮยอนรั้งแขนไว้

“เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะ”

“คะ––คุยอะไร เรามี่อะไรต้องคุยกันนะ” จงแดแกล้งทำสีหน้าไม่เข้าใจ ความจริงถ้าให้เขาเดาแบคฮยอนคงกำลังคิดจะพูดว่า...

“นายหลบหน้าฉัน” นั่นไงกะแล้วไม่มีผิด จะให้เขาตอบว่ายังไงล่ะ อ๋อ ชานยอลบอกว่าให้เราออกห่างแบคน่ะ ชานยอลเขาจะจีบแบค แบบนี้น่ะเหรอ?

“เปล่านิ ใครหลบหน้าแบคฮยอนล่ะ”

“นายไง”

“เราเปล่า..”

“เลิกเถียงฉันเถอะนะจงแด !! นายคิดว่าฉันดูไม่ออกอย่างนั้นเหรอ” แบคฮยอนตะคอกใส่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด บีบข้อมือจงแดแน่น

“....” เขาก้มหน้าหลบ แบคฮยอนเหมือนจะนึกได้ว่าเผลอทำอะไรลงไปก็คลายแรงบีบลง “ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น” แบคฮยอนพูดเสียงอ่อน

“ไม่เป็นไร เราไม่โกรธ”

“งั้นตอบได้ไหม นายหลบหน้าฉันทำไม ?”

“เรา...บอกไม่ได้” ดูเหมือนว่าคำตอบของจงแดกำลังจะทำให้แบคฮยอนหงุดหงิดอีกครั้ง

“เพราะชานยอลใช่ไหม ?”

“ไม่ใช่นะ !” จงแดรีบเงยหน้าเถียง แบคฮยอนทำเสียงเหอะในลำคอระคนจับไต๋ได้

“กะไว้แล้วเชียว”

“ไม่ใช่ชานยอลนะ !” จงแดยังคงยืนยัน ถึงมันจะเป็นความจริงแต่เขาไม่อยากให้ชานยอลต้องเดือดร้อนเพราะเขายอมรับ

“เมื่อไหร่นายจะเลิกเถียงฉันสักทีจงแด !!” แบคฮยอนขึ้นเสียงใส่แต่ครั้งนี้จงแดไม่ได้ก้มหน้าหลบแต่กลับสบตามอง “รู้ไหมว่าฉันแทบจะบ้า คิดมากจะตายอยู่แล้วนะว่าฉันทำอะไรลงไปทำไมนายถึงต้องหลบหน้าฉัน”

“...” จงแดเงียบแต่ยังคงจ้องแบคฮยอนอยู่

“นายรู้ใช่ไหมว่าเจ้าโย่งนั่นรู้สึกยังไง ฉันก็ไม่ได้โง่จนถึงขนาดที่ว่าดูไม่ออก แต่นายน่ะ..”

“...”

“นายเก็บความรู้สึกนั่น..ซะมิดชิดเลยนะ”

“แบค––..”

“ฉันชอบนายนะจงแด”

“...” คำพูดที่จงแดจะพูดถูกกลืนหายไปหมดเมื่อแบคฮยอนเอ่ยประโยคนั้นออกมา จริงเหรอ? แบคฮยอนชอบเขาอย่างงั้นเหรอ? ความรู้สึกของเขาตรงกัน..


แล้วชานยอลล่ะ..


“บอกมาสิว่านายรู้สึกยังไงกับฉัน”

“...เรา...”


“จงแด..นายรู้ใช่ไหมว่าเราคิดยังไงกับแบคฮยอน”

“ช่วยอยู่ห่างแบคฮยอนจนกว่าเราจะบอกชอบแบคฮยอนได้ไหม?”


ไม่ได้..เขาจะบอกความรู้สึกของเขาให้แบคฮยอนรู้ไม่ได้


“เรา...ไม่ได้..อ๊ะ––” ยังไม่ทันตอบอะไรจงแดก็ถูกแบคฮยอนลากเข้ามาในห้องน้ำแยก กำลังจะอ้าปากถามแต่แบคฮยอนดันตอบเสียงเบาออกมาก่อน

“มีคนมาน่ะ” แบคฮยอนตอบทั้งที่ยังจ้องหน้าเขาอยู่ ตอนนี้น่ะสถานการณ์มันเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะไม่ตอบแบคฮยอน แบคฮยอนกำลังมองเขาด้วยสายตาที่คาดหวังแต่เขากลับก้มหน้านึกถึงคำพูดของชานยอลและความรู้สึกของชานยอลมากกว่าที่จะสนใจความรู้สึกของตัวเอง

“อย่า..คิดถึงความรู้สึกคนอื่นนะ” แบคฮยอนก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเขา มือไล่เกลี่ยแก้มคล้ายกับจะทำให้เขาคล้อยตาม

“พูดมา..ตามที่นายรู้สึกเลย”

.

.

.

“เราว่าเราชอบแบคฮยอน”

อยู่ ๆ ชานยอลก็พูดขึ้นมาระหว่างที่เรากำลังซ้อมเตรียมตัวคัมแบคมอนส์เตอร์ โชคดีหน่อยที่ตอนนี้เขาและชานยอลนั่งอยู่หลบมุมอยู่ ส่วนแบคฮยอนไปเข้าห้องน้ำ

“ว่าไงนะชานยอล”

“เราชอบแบคฮยอน.. เราคิดว่าเราชอบมานานแล้ว เราควรจะทำยังไงดี”

เหมือนจะเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ จงแดกำมือขวดน้ำในมือแน่น ทำไมชานยอลถึงพูดเรื่องแบบนี้กับเขากัน

“อ่าห๊ะ..ไม่รู้สิ” จงแดพูด ใบหน้าไม่ได้มองเพื่อนตัวสูงที่นั่งข้าง ๆ แต่กำลังมองไปที่เมมเบอร์คนอื่นที่อยู่อีกด้าน เขาไม่อยากให้คำปรึกษาเพื่อนในขณะที่ตัวเองก็ชอบคนเดียวกับเพื่อนหรอกนะ

“และเรารู้ว่าจงแดก็ชอบแบคฮยอน” ชานยอลพูด จงแดหันขวับโดยพลัน

“เราเปล่า..”

“เรารู้ ท่าทางนายมันฟ้อง”

“อะ..”

“เราไม่โกรธหรอกนะ” ชานยอลสิ่งยิ้มให้เขา “ชอบใครก็ควรบอกเขาจริงไหม ?”

“ชานยอลจะบอกแบคฮยอนเหรอ” ชานยอลขำออกมากับคำถามใสซื่อแบบนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปยีหัวเพื่อนตัวเล็ก

“ไม่ ชานยอลไม่บอกหรอก จงแดล่ะ” ชานยอลถามกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ เหมือนกับชานยอล” จงแดตอบ

“เราจะบอกแบคฮยอนก็ต่อเมื่อเรารู้ว่าแบคฮยอนรู้สึกยังไงกับเรา ถึงตอนนั้นถ้ามันเกิดขึ้นกับจงแด จงแดก็ต้องบอกนะ”

.

.

.

ถ้าชานยอลว่าแบบนั้น..

 

“ก็เราชอบแบคฮยอน”



30% Loading...

เผื่อใครงง แบคฮยอนมีแฝดค่ะ คนน้องกับคนพี่ชื่อ แบคฮยอน เหมือนกัน แต่คนพี่จะมีชื่อเล่นอีกชื่อคือ แพคยอน ค่ะ

อ่านเสร็จแล้วอย่าพึ่งกดปิดไปไหน ไปที่ "รบกวนรีดเดอร์แป็บนึง" ในตอนถัดไปก่อนค่ะ 55555555 (เพิ่มเติม จะปิดรับความเห็นเมื่อเรื่อง"ปฏิบัติการจีบประธานนักเรียน [2]"จบแล้วนะคะ เราจะแต่งตามเสียงข้างมากน้าา)

----------------------

ช่วงนี้ยุ่งมากมายเลยค่ะ ขึ้นม.4 แล้วงานเยอะโคตร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #53 CaptainJD (@smilejongdae92) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 16:08
    อยากอ่านต่อแล้ววววว อยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อไป >3
    #53
    0
  2. #52 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 22:05
    ฮืออออ ขอให้ทุกอย่างลงตัวเถ๊อะะ ให้ชานยอลเข้าใจด้วย กลัวจะมาทำร้ายจงแด
    #52
    0
  3. #51 chaiya y (@phoozuza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 20:52
    เฉลยทีเถอะค่าาา ;-;สงสารน้อง สงสารพี่เขาด้วย รอน้าาา
    #51
    0
  4. #50 crazychen (@crazychen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:02
    บอกไปแล้วววววว เปิดเผยสักทีเถอะจงแดจะได้ไม่เสียใจไปทากกว่านี้ง่าาาา
    #50
    0
  5. #38 crazychen (@crazychen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:38
    สงสารจงแดอะ รักแบคฮยอนเหมือนกันแต่ก็ต้องยอมให้เพราะใจดีเกินไป แบคฮยอนคนพี่จะทำยังไงน้ออ. รอนะคะะะ
    #38
    0
  6. #36 9745 (@9745) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 03:49
    เรื่องน่าติดตามมากกกกกกก สู้ๆนะคะไรท์
    #36
    0
  7. #35 ArisaraJae (@rerla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 01:19
    ร้ายการม๊ากกกกกกก พี่เเบคคคคค ทำไมต้องกระตุกยิ้มทำทีเจ้าเล่ห์เเบบนี้ว้อยยยย น้องหัวใจเต้นจนจะหลุดออกมาเต้นอือรือรองเเล้วนะเฮ่ย555555 จงเเดเขินได้น่ารักมาก เเต่ชานยอลดูงี่เง่าๆหน่อยๆนะ.___.
    #35
    0
  8. #34 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 00:00
    ตกลงแบคฮยอนเป็นไบโพล่าร์หรอ ไม่ใช่มีแฝดหรอออ
    #34
    0
  9. #33 โอ้ย๊าแก๊บซอง (@Tim5) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:51
    รอนะคะไรท์ติดตามเลยฮื้ออออออออ ชอบมากกกกก
    #33
    0
  10. #32 crazychen (@crazychen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:04
    แบคฮยอนจะทำอะไรจงแดป่ะนิ 5555555
    #32
    0
  11. #31 crazychen (@crazychen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:35
    รอนะคะะ มาแค่นี้ก็สนุกแล้วอะ ><
    #31
    0
  12. #30 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 12:58
    รอต่อนะคะไรท์
    #30
    0