พ ร้ อ ม ชี วั น | [ omegaverse ]

ตอนที่ 6 : บุหลันพิศวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,184 ครั้ง
    29 ก.ย. 62


บุหลันพิศวง

05



ร้านขายอัญมณีเจ้าเก่าแก่ตั้งอยู่ใจกลางย่านเยาวราช นอกจากจะเป็นสถานที่ซื้อขายเพชรพลอยน้ำงามชั้นหนึ่ง ยังแฝงด้วยช่างเจียระไนฝีมือดีที่บัดนี้หอบเอากระสอบเชือกป่านขึ้นซาเล้งขับออกไปด้วยความไวแสงคลาดพบกับเพื่อนสนิทไปเพียงชั่วพริบตา


“ต้องให้ดุให้ด่า อั๊วล่ะไม่เข้าใจจริงๆ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปทำไมนักหนา แล้วก็ไปถลาแท่ดๆ ออกเที่ยวตอนกลางคืนเป็นผีเสื้อราตรี”


กระจกบานใสถูกผลักเข้าหาภายใน เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่ด้านบนประตูดังก้องไปทั่วร้านสีขาวนวลตา ทำให้หญิงชราวัยแปดสิบยืนเท้าเอวบ่นหลานชายคนโตหันหน้ามองหาลูกค้าเจ้าประจำที่คราวนี้มีผู้ติดสอยห้อยตามมาด้วย


“สวัสดีครับอาม่า”


“อ้าวอาคุณภพทำไมมาเวลานี้ อาตี๋ใหญ่พึ่งแว้นออกไปส่งของให้อั๊วที่สำเพ็งเมื่อตะกี้เองอีกนานเลยกว่าจะกลับหนา


พอเห็นหน้าค่าตาเพื่อนคบค้าของหลานชาย คนสูงวัยก็รีบขยับมือเรียกสาวรับใช้ให้จัดเตรียมน้ำท่ามาต้อนรับแขกคนสำคัญ


“ผมมาเอาของที่ฝากอี้ป๋อทำเมื่ออาทิตย์ก่อน อาม่าพอทราบไหมครับว่าเสร็จแล้วหรือยัง”


“อ่าใช่ๆ เห็นอาตี๋บอกว่าเสร็จตั้งแต่เมื่อวานเดี๋ยวอั๊วไปดูให้”


หญิงชราตรงไปที่ตู้กระจกเปิดดูกล่องสีแดงกำมะหยี่จากนั้นก็เดินถือมาวางตรงหน้าให้ชายร่างสูงได้เชยชมในผลงานอันประณีต


“กำไลหยกขาวคู่นี้หรือเปล่าอาคุณภพ”

“ครับ แล้วผมจะสั่งทำสร้อยบุหลันอีกเส้น …”


คนที่ได้ฟังจ้องมองหน้าคนพูดด้วยความแปลกใจก่อนสบตาเข้ากับเมตการ่างบางที่ประนมมือยกไหว้เขาด้วยความนอบน้อม


“สวัสดีครับ”


ถึงแม้ไม่เคยรู้จักมักจี่แต่เรื่องมรรยาทเป็นสมบัติผู้ดีข้อแรกที่พึงกระทำ นอกจากจะเป็นการเริ่มต้นที่ดียังทำให้ผู้คนที่พบเจอรู้สึกรักใคร่ด้วยความเอ็นดู


“วันนี้พาใครมาด้วยหนา ปกติไม่เห็นจะพามาให้ได้พบเจอ” เสียงเอ่ยทักของคนสูงวัยทำให้ภาคภพหันมองคนด้านข้างที่กำลังจับจ้องบางสิ่งอยู่


“ฉันขอพูดคุยธุระสักประเดี๋ยวเราไปนั่งตรงโซฟาก่อน ห้ามออกไปด้านนอกเข้าใจไหม”


“อื้อฮึ เร็วๆ นะผมอยากกลับบ้านแล้ว”


คุณหนูตัวเล็กไม่ได้ปฏิเสธอะไรให้วุ่นวายเพราะเหมือนมีอะไรมาสะกิดให้หัวใจยุบยิบต้องเร่งรีบเข้าไปจกพุงเจ้าขนสามสีที่นอนอยู่ข้างตู้ปลามังกร


“เหมี๊ยว”

“ม๊าววว”


เสียงใสเอ่ยทักแต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ใบหน้าหวานก็ต้องหุบยิ้มฉับพลันเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย โดยที่อีกฝ่ายใช้ขาสั้นยันพื้นแล้วกลิ้งตัวหนีไปทางอื่น


“มาหาพร้อมนะ”


กระนั้นความพยายามที่จะเชยชมร่างอ้วนตุบก็ยังไม่คลายจนในที่สุดขาโหดก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับลูกอ้อนยอมเดินมาคลอเคลียแล้วล้มตัวนอนให้จกพุงแต่โดยดี ...


การกระทำทั้งหมดตกอยู่ภายใต้สายตาของชายร่างสูงที่มองคนเจรจาก่อนถูกกระซิบเรียกสติให้กลับมาสนใจอยู่หญิงสูงวัยตรงหน้า


“กลับมาสนใจอั๊วก่อน อีเป็นลูกเต้าเหล่าใครทำไมโหงวเฮ้งบารมีถึงได้เจิดจ้าขนาดนี้”


“ลูกชายเจ้าสัวอัศวินครับ”


พอได้ยินเสียงกระซิบกลับใบหน้าหน้าหญิงชราก็ตะลึงตึงค้างด้วยความตกใจ ก่อนต้องรีบถามไถ่ว่าไปพาลูกชายผู้มีอิทธิพลของพระนครออกมาได้เช่นไร


“อั๊ยหยาอาคุณภพ อั๊วไม่รู้จะตกใจกับอะไรก่อนดี ข้อแรกไปพาเขาออกมาบอกเจ้าสัวอีแล้วใช่ไหม”


“ครับ”


“แน่นะอาคุณภพว่ามิได้ไปล่อลวงมาหนา ไม่เช่นนั้นเราอาจจะซี้เง็กไปเฝ้าบรรพบุรุษกันหมดนี่”


คนสูงวัยทำท่าปาดคอแล้วฟื้นลืมตาขึ้นมาดังเดิมทำให้ผู้ที่สนทนาต้องส่ายหัวให้กับความขี้เล่นของอาม่าเพื่อน


“แล้วใครกันที่เป็นเจ้าของสร้อยบุหลั้นเส้นที่จะหลอม ของอีหรือเปล่า”


ภาคภพไม่ได้ให้คำตอบอะไรทำเพียงยิ้มจางๆ เหมือนเป็นการบอกกลายๆ ว่าเจ้าของนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล


“ดวงเสริมบารมีจันทรคติเขาว่าคือดวงคู่แท้ คุณหนูคนนี้ใช่ที่อาม่าเคยบอกไว้ใช่ไหม”


“ครับ”


“อั๊ยหยา แสดงว่าการดูไพ่เทียนเต็กของอั๊วยังใช้การได้ แต่เง็กเซียนท่านไม่ได้บอกไว้ว่าไพ่ดวงดาวสุขสกาวใบนั้นจะเป็นลูกอาเจ้าสัว”


หญิงชราวัยแปดสิบกว่าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเมื่อได้พบหน้าค่าตากับชายร่างเล็กที่เขาเคยทำนายทายทักไว้เมื่อหลายปีก่อน


“ว่าแต่อาคุณหนูอีชื่ออาไร”

“พร้อมชีวันครับ”

“ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะจริงๆ แล้วตอนนี้ไปถึงขั้นไหน หมายถึงทำความรู้จักน่ะถึงไหน”


คนถามหรี่ตามองด้วยความสงสัย ถึงจะอายุปาไปจะเกือบร้อยปี แต่ความทันสมัยนั้นยังอัพเดตอยู่ตลอดเวลาเพราะติดนิสัยของหลานชายมาเต็มๆ


ชายหนุ่มทอดมองไปยังร่างบางของคนเล็กที่มัวแต่กำลังพูดคุยกับแมวขาโหดประจำตรอกจนไม่รู้ว่าตนเองตกอยู่ในบทสนทนาไปเสียแล้ว


“แบบนี้คงเรียกเกี้ยวพาอยู่กระมังครับ”





“อาคุณหนูพร้อมมาหาอาม่าหน่อยได้ไหม”

“ครับ”


เด็กหนุ่มที่กำลังบ่นกระปอดกระแปดจากการถูกเขี้ยวคมงับนิ้วเบาๆ เพราะเกาให้แมวอ้วนผิดจุดลุกขึ้นเดินไปหาต้นเสียงอย่างว่าง่าย


มือเหี่ยวย่นจับแก้มนิ่มแล้วความเอ็นดู ก่อนใช้สายตาปราดมองบริเวณช่วงคอจนไปไหปลาร้าคู่สวยแล้วพูดพึมพำเดินไปหยิบบางสิ่งจากหลังร้าน


ร่างบางมองการกระทำของอาม่าเจ้าด้วยความแปลกใจ ดวงตาใสจึงหันไปสบตากับชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมา


“อาคุณหนูเกิดวันอะไร”

“เอ่อ...วันพุธครับ”


ระหว่างที่หญิงชราชวนคุยมือก็จดบางสิ่งบางอย่างลงบนกระดาษเป็นภาษาจีน ก่อนก้มๆ เงยๆ เพื่อหยิบของที่ถือมาจากหลังร้านขึ้นวางไว้บนโต๊ะกระจก


กล่องเหล็กใบเล็กที่รอบนอกสลักไปด้วยลวดลายวิจิตรถูกเปิดออก ภายในเต็มไปด้วยพลอยนพเก้าหลากหลายสีวางเรียงกันเป็นชั้นนับร้อยชิ้นให้ได้ยลโฉมความงาม


นัยน์ตาคมไล่สายตาเลือกดูอัญมณีทั้งหมดจนไปสะดุดกับเม็ดพลอยสีน้ำเงินครามจึงเลือกหยิบออกมาวางไว้บนผ้าไหมผืนงาม ก่อนน้ำเสียงทุ้มจะกระซิบบอกคนข้างๆ ที่ยืนนิ่งด้วยความงงงวยว่าถึงตาเจ้าตัวเลือก


“เลือกสิ”


“คุณใหญ่จะซื้อให้พร้อมหรือ พร้อมไม่มีเงินพอจะจ่ายย้อนหลังให้หรอกนะ ลำพังแค่ต้องจ่ายหนี้วันนี้เหรียญในกระปุกหมูก็พร่องไปเกือบครึ่งแล้ว”


เด็กหนุ่มพร่ำบอกอีกฝ่ายชุดใหญ่แต่กระนั้นตาดวงตาใสก็สนใจสิ่งตรงหน้าอยู่ไม่น้อยเพราะพลอยตรงหน้านั้นก็ช่างสวยงามนัก


“ฉันให้ช่วยเลือกเฉยๆ ”


ถึงแม้จะเกาแก้มด้วยความเคาะเขินแต่เจ้าตัวก็ยอมเลือกพลอยที่ต้องตาออกมาให้ โดยหยิบอัญมณีสีอำพันขึ้นมาวางคู่กับชิ้นสีคราม


“สีหมอกเมฆนิลกาฬสมญานามคือความแคล้วคลาดจากภยันตราย ส่วนบุษราคัมนั้นไซร้เสริมด้านความรักใคร่ให้คู่ครองหลงใหลจนยากจะถอนตัว ถ้ารัตนชาติสองชนิดนี้อยู่ด้วยกันบนต้นคอระหงจะเสริมดวงของผู้ที่ได้ครอบครอง”


“เลือกได้เหมาะสมกันจริงๆ เลยหนา” คนสูงวัยพยักหน้าอย่างพอใจ


“การผนึกพลอยสองชนิดนี้เข้าด้วยกันต้องใช้เวลา ไม่เหมือนกันสร้อยเส้นก่อนที่เคยสั่งทำ ถ้าไม่มีอะไรขัดข้องอาทิตย์หน้าก็น่าจะได้สร้อยที่สมบูรณ์ออกมาให้เชยชม”






“คุณใหญ่”

“ว่าอย่างไร”

“ที่สั่งให้คุณอาม่าทำคือสร้อยบุหลันหรือเปล่า”


หลังจากที่เก็บความสงสัยมานาน พอได้โอกาสเหมาะเจ้าของร่างเล็กจึงเอ่ยถามความในใจออกไป


“ใช่”


คำตอบที่ได้กลับมาทำให้เกิดคำถามอีกมากมายขึ้นมาภายในหัว ครั้นจะถามออกไปก็เกรงว่าจะไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แต่ถ้าไม่ถามก็ค้างคา ...


“คุณใหญ่”


“มีอะไรก็พูดมา” เจ้าของชื่อเลิ่กคิ้วมองใบหน้าหวานได้ครู่เดี๋ยวก็ต้องหันกลับมาดูทางบนถนน รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรแต่ก็ยังอยากรอดูท่าทีอึกอัก


“คือ...ถามได้ไหมว่าทำไปให้ใคร แต่ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร”


“จะอยากรู้ไปทำไม”


“ก็...สร้อยชนิดนี้ไว้ให้เมตกาสวมใส่มิใช่หรือ แต่คุณใหญ่บอกว่าทั้งตระกูลของคุณเป็นอัลตกานี่ …”


สร้อยบุหลันเป็นสร้อยที่คนมีอันจะกินนิยมสั่งทำให้กับเมตกาในปกครอง มองดูลักษณะภายนอกอาจเป็นเหมือนเครื่องประดับตกแต่งทั่วไป แต่ถ้าสวมใส่อยู่บนคอของคนชนชั้นเมตกาจะทำให้ลดกลิ่นหอมที่ออกมาจากด้านหลังคอได้อย่างน่าพิศวง


“ฉันพบกับเมตากาคนหนึ่งในงานราตรี เด็กคนนั้นช่างเป็นเด็กที่ซื่อบื้อนักเลยว่าจะรับมาดูแลไว้ในปกครอง”


ใบหน้าเนียนพยักหน้าขึ้นลงก่อนคิดไปต่างๆ นานาแล้วกลั่นกรองความเข้าใจออกมาว่าเด็กคนนั้นอาจจะโชคดีแล้วก็ได้เพราะคนตรงหน้าก็ดูไม่ใช่คนใจร้ายอะไร


“ก็เลยสั่งทำสร้อยให้หรือ”


“ใช่ไว้สวมใส่เผื่อเจ้าตัวอยากออกไปไหนมาไหนกลิ่นหอมจะได้ไม่ลอยไปต้องตาต้องใจผู้อื่น”


พอได้ยินดังนั้นใจนึงของคนตัวเล็กก็คิดชื่นชมในความรอบคอบและเอาใจใส่ของคนข้างๆ แต่กระนั้นอีกใจก็กลับห่อเหี่ยวขึ้นมาเสียดื้อๆ โดยไม่รู้สาเหตุ นี่เขาได้เป็นตัวแทนเลือกอัญมณีให้เด็กคนนั้นหรือนี่


“แล้วคุณภพทำเรื่องรับมาเลี้ยงดูแล้วหรือยัง”


“ยังแต่อีกไม่นานนักเพราะต้องรอให้ทางผู้ใหญ่ตกลงกันเสียก่อนถึงจะรับมาอยู่ด้วยกันได้”


ไม่แปลกที่คนด้านข้างจะพูดเรื่องนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉยเพราะการรับเมตกามาเลี้ยงดูอยู่ในปกครองนั้นเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็ต่างทำกันเป็นปกติ แค่ต้องจดลายลักษณ์ให้ถูกต้องตามระเบียบเพื่อที่จะไม่เกิดการค้าเมตกาขึ้น แต่กระนั้นก็ยังมีช่องโหว่ในกฎหมายอยู่หลายทางที่ทำให้เกิดการเหลื่อมล้ำทางสังคมอยู่ดี


“อือฮึ”



“คุณใหญ่ต้องดูแลเขาคนนั้นให้ดีๆ นะ ถึงจะเป็นชนชั้นเมตกาแต่เขาก็มีหัวใจ เบื่อกันแล้วก็อย่าทิ้งขว้าง” พอว่าจบเจ้าตัวก็หันหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อตกผลึกความคิดฟุ้งซ่าน


‘จู่ๆ ก็รู้สึกยุบยิบภายในใจขึ้นมาเสียดื้อๆ นี่ต้องเป็นผลข้างเคียงจากอาการหมดฮีทแน่ๆ ’


“น้ำเสียงดูไม่พอใจเท่าไหร่”

“ก็ปกตินี่”


‘เด็กโง่ คิดไปถึงไหนต่อไหน’










ไม่มีการเฉลยความจริงเพราะอย่างไรสุดท้ายสิ่งที่เขานั้นได้สั่งทำก็ต้องตกไปอยู่ในมือเจ้าของภายในไม่ช้า แต่ทว่าช่วงนี้โอกาสที่จะได้เห็นใบหน้าหวานนั้นแทบจะเป็นศูนย์


หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานอกจากจะไม่ได้พบเจอหน้า แม้แต่เวลานอนร่างสูงยังแทบจะหาไม่เจอ


“เล่นทีเผลอแบบนี้มีอยู่ไม่กี่คน คงต้องให้อาชาเขามาจัดการให้ก่อนในระหว่างที่รอแกกลับขึ้นไป”


การเกิดปัญหามักเป็นของคู่กันกับการทำธุรกิจ ซึ่งมักมีเรื่องไม่คาดฝันมีให้ชวนปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน แต่กระนั้นถึงขนาดบุกมาเผาถึงโกดัง แถมยังขู่หมายเอาชีวิตคงไม่ใช่เรื่องที่จะปล่อยผ่านกันไปง่ายๆ


“แล้วกันตา...”


“คงต้องให้ไปอยู่ที่บ้านอาชาก่อน ไม่แน่ว่าคืนนี้มันอาจจะบุกไปบ้านสวน ขืนปล่อยไว้เด็กคนนั้นคงเสียขวัญเพราะเจอเลือดนองบ้านในตอนเช้า”


“พ่อก็รู้ว่าอาชามันหมายปองกันตาไว้ ผมไม่ยอมให้กันตาไปอยู่กับอาชาเป็นแน่” ลูกชายรีบเอ่ยทักพ่อทันควันด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้จะรู้จักกับอาชามาหลายปีเพราะรู้นิสัยมันดีเหมือนผีเห็นผีเลยแย้งออกไป


“อาชาถึงแม้จะทำธุรกิจมืดแต่เพราะมันไม่ใช่หรือที่ช่วยเหลือเรามาตลอด”


“มันไม่เกี่ยวว่าอาชาจะทำธุกิจอะไร แต่ทุกครั้งที่มันมาบ้านพ่อก็เห็นว่ามันจ้องกันตาแค่ไหน”


“อีกไม่ถึงสองเดือนจะแต่งงานอยู่รอมร่อ เรื่องกันตาแกรู้ใช่ไหมว่าจะทำให้มีปัญหาในอนาคต”



ใบหน้าที่ขมวดคิ้วเพราะไม่เห็นด้วยเรื่องที่จะให้จะโยกย้ายคนสนิท แต่ก็ต้องนิ่งคิดเพราะทุกอย่างที่บิดาพูดคือความจริง แต่จะให้เด็กสติฝันเฟื่องไปอยู่กับเสือซ้อนเคี้ยวเล็บให้ตายเขาก็ไม่มีวันให้เป็นเช่นนั้น


“การมีเมตกาในปกครองมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ สำหรับคู่ครอง ส่งกันตาให้อาชารับเลี้ยงต่อซะ ไปทำเรื่องให้เรียบร้อยก่อนลงมาคราวหน้า”


“พ่อก็รู้ว่าพ่อไม่เคยสั่งอะไรผมได้”

“เจ้าใหญ่!”


น้ำเสียงที่เริ่มคุกรุ่นบ่งบอกว่าการพูดคุยในครั้งนี้เริ่มไม่ลงตัวอย่างที่ควรจะเป็น ...


“ผมรักกันตาเหมือนคนในครอบครัว ถึงแม้จะขึ้นว่าเป็นคนในปกครองแต่ผมก็ไม่เคยคิดกับเด็กคนนั้นเกินเลยไปในเชิงชู้สาว”


“แล้วถามกันตาหรือยัง ว่าคิดแบบแกหรือเปล่า”



“พ่อครับ กันตาเป็นเด็กพิเศษ”



“ถึงสมองจะช้าแต่ร่างกายเด็กคนนั้นปกติเหมือนเมตากาวัยเจริญพันธุ์ทั่วไป เพราะกลิ่นหอมยั่วยวนคราวก่อนมิใช่หรือถึงต้องรีบหาสร้อยบุหลันมาให้สวมใส่”


...


“เลิกพูดถึงเรื่องนี้เถอะครับ ผมจัดการเองได้”


“คู่แท้ใช่ว่าจะต้องยอมทนทุกอย่างเพราะถูกผูกมัดด้วยโชคชะตา แล้วยิ่งถูกเลี้ยงดูมาประคบประหงมแบบไข่ในหินเดี๋ยวรู้เลยว่าใครเป็นใคร ถึงคราวไม่ไหวเมียหนีหายอย่าว่าอ้อนวอนให้ฉันช่วยก็แล้วกัน”


ครั้นกลับมาถึงบ้านพ่อลูกต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปคนละทาง ปัญหาที่ผู้เป็นพ่อพูดไม่ใช่ว่าเขาไม่รับฟังหรือมีอคติค้านหัวชนฝา แต่เขายังไม่สามารถปล่อยมือเด็กคนนี้ให้ไปเผชิญโลกกว้างเพียงลำพังจึงต้องรั้งไว้เหมือนหวงแหน


“มาหาพร้อมดึกขนาดนี้มีอะไรหรือ”

“เพราะอยากเจอ”

...


หลังจากที่ปัญหาภายในภายนอกประดังประเดรุมเร้ามากินเวลาจวบจนอาทิตย์ สมองที่เหนื่อยล้าแทนที่จะหลับพักผ่อนดันตอบสนองกับหัวใจมากกว่าร่างกายทำให้ต้องรีบเด้งตัวขึ้นมาฉับพลัน


มือหนาจึงรีบคว้ากุญแจรถขับออกจากบ้านในเวลาหัวค่ำเพื่อไปพบเจอกลิ่นหอมที่คำนึงหาโดยไม่ลืมหยิบของสำคัญในกล่องกำมะหยี่ที่เพื่อนสนิทนั้นพึ่งเอามาให้ติดมือไปด้วย


ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความอดกลั้นต่อเรื่องของตรงหน้านั้นช่างน้อยเหลือทน


“พูดจาพิกลอีกแล้ว” ใบหน้าเนียนก้มหน้าคุดซ่อนแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะเลือดสูบฉีด แต่กระนั้นความรู้สึกที่แท้จริงก็ไม่ได้ต่างกับคนมาหา…


เจ้าตัวนั้นแคะกระปุกรอเก้อเสียหลายวันจนถอดใจพึ่งนำเหรียญกลับเข้าไปในก้นของเจ้าหมูเมื่อหัวค่ำ แต่จู่ๆ คุณพ่อก็บอกว่ามีคนอยากเจอ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของบ้านเพราะตามกลิ่นธูปหอมไม่นานก็พบชายร่างสูงที่คุ้นเคย ...


“ได้กลิ่นแล้วค่อยยังชั่ว” เพียงแค่กลิ่นจางๆ ที่ล่องลอยมากับสายลมทำให้ความเครียดที่สั่งสมทั้งอาทิตย์จางหายไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ



อาการเปิดเผยทำให้คนที่ใส่ชุดนอนสีเหลืองตุ่นเลิ่กลั่ก อะไรดลใจให้อีกฝ่ายพูดจาแปลกๆ ตั้งแต่พบหน้ากันเสียไม่รู้


“ทำไมมองฉันแบบนั้น”

“วันนี้คุณใหญ่เป็นอะไร กินยาผิดขนาดมาหรือ”

“ช่างเปรียบเทียบ”


เสียงหัวเราะในลำคอของคนด้านล่างบ่งบอกว่าชายร่างสูงนั้นอยู่ในโหมดอารมณ์ดี


“ลงมาสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”


ช่วงขาสั้นก้าวลงมาจากบันไดตามที่อีกฝ่ายบอก แต่ความประหม่ากับคำพูดคนตรงหน้าทำให้เผลอก้าวเท้าผิดจังหวะ จึงไถลหงายท้องหวิดหัวฟาดพื้นไปอย่างฉิวเฉียดเพราะถูกมือหนาคว้าเอวช่วยไว้ หน้าทั้งหน้าจึงถลาเข้าจมหน้าอกแกร่ง


‘หอม’ ความคิดวูบแรกแวบเข้ามาในหัว วูบถัดมาคือตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศเหมือนกำลังบินได้ดังนกน้อยเพราะถูกโอบกอดไว้


“ซุ่มซ่าม”

...


เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดจนแนบเนื้อ เหมือนมีแรงดูดมหาศาลให้อยู่ในห้วงอารมณ์ของกันและกัน หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกปลอดภัยนี่ช่างมีอิทธิพลนัก…


“ลูกพร้อมคะ...”


เสียงนายหญิงของบ้านที่ใกล้เข้ามาทำให้คนตัวเล็กขยุกขยิกดันอีกฝ่ายออกด้วยความทุลักทุเล ก่อนวิ่งไปรับขนมมาให้แขกที่พึ่งเข้ามาไว้รองท้อง


ผู้ใหญ่ทั้งสองยิ้มทักทายกันแต่ไม่ได้มีการพูดจาเหมือนกับว่าสองสามีภรรยาได้คุยกันไว้แล้ว เมื่อนำของวางมาให้เรียบร้อยจึงเดินกลับออกไปทางเดิม


“ออกไปนั่งรถเล่นกับฉันไหม”

“ได้หรือ”

“ฉันขอคุณลุงให้แล้ว”

“แต่ด้านนอกตอนกลางคืนมันอันตราย”


ใบหน้าหวานนิ่งคิด ช่วงกลางวันว่าน่ากลัวแล้วแต่ช่วงกลางคืนนั้นอันตรายกว่าหลายเท่า


“ไม่ได้ลงไปไหนแค่พาออกไปดูพลุแถวงานวัดอรุณครู่เดียวก็กลับ”


สุดท้ายเจ้าของร่างบางก็ยอมขึ้นรถมากับคนชวน นานแล้วที่เจ้าตัวไม่ได้ออกไปไหนมาไหนในช่วงกลางคืน ยิ่งไปกับคนที่ไม่คุ้นเคยยิ่งไม่มีทาง แต่คนด้านข้างเขาจะนับว่าเป็นคนรู้จักที่ไว้ใจได้ไปก่อนเสียแล้วกัน


“นี่พึ่งสองทุ่ม คงอีกเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าดอกไม้ไฟจะเริ่มจุด”

“อื้อฮึ”

“ไม่เจอหน้ากันไม่กี่วัน ทำไมพูดน้อยลงไม่เจื้อยแจ้วเหมือนคราวก่อน”

“ก็ไม่รู้จะพูดอันใด”


เพราะยังนึกถึงเรื่องเมื่อครู่คนตัวเล็กจึงทำเพียงนั่งนิ่งให้คนที่มาหาเป็นคนชวนพูดคุย เจ้าตัวรู้สึกประหม่าเมื่อเจอกับสายตาที่อีกฝ่ายใช้มองกัน


รถยนต์คันเดิมเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่บัดนี้มีเพียงแสงไฟจากด้านข้างเป็นสิ่งนำทาง เพราะช่วงก่อนเป็นเทศกาลปีใหม่สากลดวงไฟชนิดกลมหลากสีที่ถูกนำมาประดับจึงยังไม่ได้ถูกเก็บออกจากเกาะกลาง ทำให้เป็นภาพน่าอภิรมย์ของคนพึ่งเคยพบเห็น


“มองถนนสิคุณใหญ่”

“รู้ตัวด้วยหรือ”

“ก็เล่นเหลือบมองกันตลอดเวลา ขนาดไม่ต้องสังเกตก็ยังสัมผัสได้”


คนถูกสั่งยอมหันกลับไปมองถนนแต่โดยดี เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าพะง้ำพะงอเขาก็รู้สึกอยากเข้าไปกลั่นแกล้งเสียให้ร้องไห้แล้วค่อยกอดปลอบหลายๆ ครั้ง


“ถ้าฉันไม่อยู่จะคิดถึงกันบ้างไหม”

“คุณใหญ่คงกินยาผิดขนาดมาจริงๆ”

“พรุ่งนี้ฉันต้องกลับขึ้นเหนือ คงอีกหลายวันกว่าจะกลับลงมาพระนคร”

...

ร่างบางพยักหน้าแต่ในใจรู้สึกวูบโหวง เฝ้ารอคำพูดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยสิ่งใดออกมาเพิ่มเติมอีกหรือไม่


“ฉันอยากพาเราไปด้วย แต่คงยังไม่เหมาะในเวลาคับขันแบบนี้”


คนที่กำลังใช้ความคิดจ้องมองไปข้างหน้า เพราะปัญหาครั้งนี้ดูผิดแปลกจากครั้งที่ผ่านมาแสดงว่าต้องมีคนในรู้เห็นเป็นใจในการก่อเหตุอุกอาจเช่นนี้


“แล้วคุณใหญ่ไม่มีกำหนดลงมาหรือ”

“ถ้ายังเคลียร์ปัญหาไม่ได้ก็อาจจะต้องอยู่ยาว”


แสงไฟที่ทอประกายจากพลุลูกแรกถูกจุดขึ้นทำให้การพูดคุยหยุดไปชั่วขณะ นัยน์ตาใสจ้องมองด้วยสีหน้าที่มีความสุขเผลอยิ้มตาหยีเรียกคนด้านข้างให้ดูด้วยความสดใส


“ดอกไม้ไฟคู่กับพระจันทร์เต็มดวงช่างสวยงามนัก ไม่อยากให้มันหายไปเลย”

“มีสิ่งที่สวยยิ่งกว่าดอกไม้ไฟเสียอีก แต่เราคงไม่มีโอกาสได้เห็น”


สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองคนที่กำลังเกิดความสงสัยแต่กระนั้นก็ไม่ได้บอกอะไรออกไปเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายอาจจะต้องก้มหน้าซ้อนแก้มแดงๆ จนไม่ยอมสบตา


เพราะสำหรับเขาสิ่งที่สวยงามที่สุดในตอนนี้นั้นคงเป็นคนที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้พระจันทร์เต็มดวงในคืนวันเพ็ญก็ยังสวยสู้รอยยิ้มของเด็กคนนี้ไม่ได้ ...


“คุณใหญ่ยิ้มอะไรกัน”

“เปล่า”

“พิลึกเกินไปแล้ว ทำงานหนักมากไปหรืออย่างไร”


เจ้าของร่างเล็กบ่นอุบแต่พอนึกได้ว่าเมื่อครู่ยังคุยกันค้างคาอยู่เจ้าตัวก็กลับมาในประเด็นเดิม


“คุณใหญ่”

“หืม”

“แล้วถ้าเกิดแก้ปัญหาไม่ได้ คุณใหญ่ก็ไม่ได้ลงมาพระนครแล้วสิ”

“ไม่มีอะไรที่ฉันแก้ไม่ได้”


เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเหมือนเป็นการปลอบใจ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าปัญหาคราวนี้ต้นเหตุอยู่ที่ส่วนไหน แต่คงไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงที่จะควานหาตัวคนทำ


“กลับมาคราวนี้คงได้อยู่พระนครยาวไปอีกหลายเดือนเพราะต้องรับเมตกาคนที่ฉันสั่งทำสร้อยให้เมื่ออาทิตย์ก่อนมาอยู่ด้วย”

“ผู้ใหญ่ตกลงกันได้แล้วหรือ”

“ใช่อีกสองเดือนข้างหน้า”

“อ๋อ...”


นัยน์ตาใสไหววูบ แต่แล้วจู่ๆ ความฮึกเหิมของชายร่างบางก็เอ่ยสิ่งที่ทำให้คนที่รับฟังแกล้งต่อไม่ถูกออกมา


“งั้นพร้อมไม่แต่งงานกับคุณใหญ่ได้ไหม”

“พูดอะไรออกมา”

“ไม่รู้คุณใหญ่รู้หรือเปล่า แต่พี่ทัพเคยบอกว่าอีกหน่อยถ้าเจอคู่แห่งโชคชะตาพร้อมต้องแต่งงานกับคนคนนั้น ...”


เพราะการหยอกล้อในครั้งนี้ทำให้คนร่างสูงถึงกับนิ่งค้างเหมือนถูกตอกกลับด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มที่พูดออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติจนคนฟังถึงกับน้ำท่วมปากไปต่อไม่ถูก


“รับไม่ได้หรือที่ฉันมีเมตกาในปกครอง”

“เปล่า...แต่คุณใหญ่ไม่ต้องคิดมากหรอก เดี๋ยวพร้อมจะไปคุยกับคุณพ่อให้เอง แล้วอีกอย่าง..”


เราไม่ได้รักกันเสียหน่อย จะแต่งงานกันได้อย่างไรเนอะ”



หมัดน็อคกลางอากาศถูกงัดเสยคางจนหัวตื้อ ถึงแม้ที่เจ้าตัวพูดออกมานั้นเป็นความจริงแต่กระนั้นจะปฏิเสธว่าไม่ได้รักก็พูดออกมาได้อย่างไม่เต็มปาก


“อันที่จริงคุณใหญ่ไม่ต้องมาเจอพร้อมแล้วก็ได้ ห่างกันไปอาการติดกลิ่นคงดีขึ้นเอง”

“เดี๋ยว...ที่ฉันมาหาเพราะอยากเจอหน้าเราจริงๆ”

“คุณใหญ่แค่ติดกลิ่น”

“ใจเย็นๆ ฟังฉันก่อน”

“พร้อมตัดสินใจแล้ว”

“ฉันแค่หยอกเล่น ที่จริงแล้วสร้อยเส้นนั้น...”



“คุณใหญ่ไม่ต้องมาหาพร้อมอีกนะ พร้อมคิดว่าจะเลิกติดกลิ่นคุณใหญ่แล้วเหมือนกัน...”










________________________________________

 







ติดกลิ่นไม่ได้ติดยาคูลล์นะลูกกกก ;-; น่าสงสารเขานะครับ บ้านที่เหนือก็ไฟจะไหม้ สร้อยที่ตั้งใจเอามามอบก็ไม่ได้ให้ ว่าที่ภรรยาตัวน้อยยังหึกเหิมปฏิเสธกลิ่นเจ้าตัวอย่างไม่ใยดีไปอี๊กกกกก 55555555 หมดแล้วคุณใหญ่หนูพร้อมไม่ได้มาเล่นๆ หมดมาดแน่เกียมตัวเหมียนหมาได้เลย อิอิ




แท็กในทวิต #พร้อมชีวัน อยากคุยกันติดแท็กได้เลย

ฝากคอมเมนต์ กดหัวใจดวงน้อยๆ ให้ไรท์ด้วยน้าาา เจอกันตอนหน้างับ ☁











T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.184K ครั้ง

1,210 ความคิดเห็น

  1. #1155 Movaana (@cjpoo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:47
    อยากรู้ว่าใครคือกันตา เหมือนจะมาสร้างปัญหาในอนาคตเลย

    พร้อมลูก ติดกลิ่นนะคะ มันเลิกยากนะหนูไม่รู้เหรอ สมน้ำหน้าตาพี่ หยอกเเรงน้องคิดเป็นตุเป็นตะเลย 555
    #1155
    0
  2. #1149 ncty (@ncty) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 23:50
    แงงน้องพร้อมคุณใหญ่เขาหมายถึงหนูนะลูก
    #1149
    0
  3. #1144 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 10:54
    หลอกเขาดีนัก!!!!!
    #1144
    0
  4. #1138 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 14:15
    ดีแล้วไหนจะเด็กที่ชื่อกันตาอีก
    #1138
    0
  5. #1129 Poppiesvanillie (@wholese) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 07:10
    น้องค้าบบบบแงงงพี่เขาหมายถึงน้องพร้อมมมม คุณใหญ่รีบแก้ไขด่วนๆๆๆเลย
    #1129
    0
  6. #1082 Cherry (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:16

    หนูพร้อมมมมันเลิกติดกลิ่นง่ายขนาดนั้นเลยหรอลูกก

    #1082
    0
  7. #1075 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 12:50
    อยู่ข้างพร้อมนะ ถ้าคุณใหญ่เคลียไม่ได้ ก็ไม่ต้องมายุ่งกับน้องเลยย
    #1075
    0
  8. #1008 munkrishear (@anchasa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 18:06
    อ่าวววววว เล่นมากเกินอ่ะคุณใหญ่5555555555 แต่กันตานี่ต้องทำให้ดราม่าแน่ๆเลยยยย
    #1008
    0
  9. #994 Pupuuu_pt (@Pupuuu_pt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:26
    นังกันตา​ ยังไม่รู้ว่าหล่อนคือใครแต่เกียวตัวๆๆๆ​ คุณใหญ่อย่าใจดีให้มันมากนัก​ #ทีมน้องพร้อม
    #994
    0
  10. #990 baitoeylovemom (@baitoeylovemom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 18:16
    คุณใหญ่ขาทำเหมือนกันตาเป็นคู่ขนาดนั้น ทั้งบุหลันอีก เป็นเด็กในปกครองอีก คือ ถ้าชั้นเป็นกันตาชั้นก็คิดเข้าข้างตัวเองค่ะคุณขา

    ถ้าจะแต่งกับพร้อม คุณใหญ่ก็ต้องคุยกับกันตาและให้พร้อมกับทุกคนรู้เรื่องนี้ เพราะถ้าไม่บอกมารู้ที่หลังคือเหมือนคุณใหญ่นอกใจพร้อมเลยนะคะ

    ไม่ยอมค่ะ
    #990
    0
  11. #979 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 11:27
    น้องพร้อมเก่งมากลูก 55555555
    #979
    0
  12. #970 ฺBraaaaaa.- (@Bewerebean_s) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:49
    เอาหล่ะ ไม่อยากจะนึกเรื่องกันตา คุนใหญ่ตายแน่5555555555
    #970
    0
  13. #963 เบ๋าแบ๋ววววว (@bbamtis) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 14:58
    ถ้ามีฉากเมียหนีต้องร้องไห้แน่เรยยยย
    #963
    0
  14. #959 yamakawaii (@yamakawaii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 12:52
    อิคุณใหญ่ ต้องสมน้ำหน้ายังไงดี นี่ด่านแรกแค่หยอกเรื่องสร้อยยังขนาดนี้ ถ้าเจอเรื่องกันตาไปอีก จบเห่แน่ๆ
    #959
    0
  15. #900 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 23:15
    สมน้ำหน้าได้มั้ยนะ ดีลูกพร้อม เราว่าทำแบบนี้แหละดีกับเราด้วย เรื่องกันตาอีกไม่ได้อะไรนะ เพราะยังไม่รู้ว่าเป็นคนยังไง มีสร้อยบุหลันเหมือนกันด้วยสิ คิดว่าต้องมีปัญหากันเรื่องนี้แน่อ่ะ ตัวเองคิดเป็นน้องแต่อีกคนไม่ได้คิดนี่สิ ระวังนะคะคุณ หนูพร้อมเราเซฟตัวเองดีกว่าลูก จะได้ไม่ถลำไปมากกว่านี้ อกแตกตายไปซะคุณใหญ่ เชื่อฟังที่พ่อคุณบอกหน่อยก็ดีนะ เหอะๆ รอแจกรางวัลสมน้ำหน้าคุณให้คุณใหญ่เลยค่ะ!!
    #900
    0
  16. #849 myyq (@myyq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 15:11
    ชื่อกันตาน่ารักจังเลย;_;
    #849
    0
  17. #831 mykray (@chaengkray) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:22
    รู้เรื่อง

    เล่นเกินไปไม่อธิบายก็เจอแบบนี้ไปนะคะ

    น้องพร้อมได้ใจมากลูก

    จะบอกน้องยังไงเล่าทีนี้
    #831
    0
  18. วันที่ 20 กันยายน 2562 / 21:27
    เป็นยังไงล่ะคุณใหญ่55555
    #826
    0
  19. #796 nattynash (@me-nat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 19:54
    เป็นไงล่ะคุณใหญ่ ไม่ได้ร้องไห้นะ ร้องเอ๋ง 55555555555
    #796
    0
  20. #789 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 10:26
    งานยากแล้ว ปากแข็งขี้แกล้งดีนักเป็นไง รีสารภาพเลย แต่กันตาเนี่ยเป็นเด็กพิเศษจริงหรอ คุณใหญ่พลาดท่าขึ้นมาคือจบแน่ น้องพร้อมที่จะตัดคู่แท้อ่ะ
    #789
    0
  21. #783 MissMKI (@Haruthai-Mookki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:21
    ว้ายยยยย เจอคนเหมียนหมา!!
    #783
    0
  22. #780 Cnpt (@Sweetbt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:49
    สมน้ำหน้าคุณใหญ่55555 แต่เรื่องกันตานี่จะพากินมาม่าอะเปล่าา
    #780
    0
  23. #770 tttttttttttn (@monmont) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:38
    เนี่ยไม่ยอมบอกน้อง
    #770
    0
  24. #760 CHOTIKABUa (@CHOTIKABUa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:40
    หูยยย หนูพร้อมลูกกกกน่ารักมากค้าบบบ
    #760
    0
  25. #759 kfka (@ketnikare) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:19
    แกล้งดีนักก
    #759
    0