[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 32 : ไดอารี่หน้าที่ 27 คาบเรียนฮิบิกิ(Pitch Black) RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 271 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

 

 


แก้ไขล่าสุด 15 พ.ย 60

รีไรท์ 3 ม.ค 61




     คืนหนึ่งหลังจากกลับมาจากทัศนศึกษาฉันก็ออกไปเดินเล่นคนเดียวที่สวนสาธารณะข้างคอนโด ไฟประดับวันนี้ดูสลัวกว่าทุกวัน ต้นไม้พากันขยับไหวตามแรงลมที่มากกว่าปกติ ปรายจมูกได้กลิ่นชื้นๆจางๆส่อเค้าพายุ วันนี้ฝนคงจะตก แต่กระนั้นพอลองเงี่ยหูฟังดูดีๆกลับมีเสียงกิ่งไม้ขยับไหวไม่เป็นธรรมชาติอยู่จุดหนึ่ง ฉันยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างระเเวดระวัง 




     ตามมาอยู่ได้




     “ถึงจะหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ก็ไม่ได้ช่วยพลางกลิ่นของคุณให้สะอาดได้หรอกนะ”ฉันพูดด้วยเสียงเจือกระแสหงุดหงิด   




     ตั้งแต่ที่กลับมาจากทัศนศึกษา ฉันมักจะรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอยู่ตลอดเวลา ในตอนแรกก็คิดว่าระแวงไปเองอยู่หรอกแต่พอเจอคนที่วนเวียนอยู่รอบตัวฉันบ่อยๆอย่างคารุมะทักขึ้นมาว่าให้จัดการไหม พร้อมรอยยิ้มซาดิสต์ๆฉันถึงได้แน่ใจทันทีว่าสิ่งที่คิดนั้นมันมีจริง




     เสียงสวบสาบดังขึ้น หนูท่อที่ว่าก้าวย่างออกมาพร้อมกับเศษกิ่งไม้เต็มตัว ฉันขมวดคิ้ว ค่อนข้างประหลาดใจที่สโตกเกอร์คนนี้เป็นเพียงเด็กผู้ชายผิวสีซีดรูปร่างผอมบางลักษณะคล้ายคนป่วยคนหนึ่ง  ฉันคงคิดว่าเป็นเด็กหลงทางถ้าหากไม่เหลือบไปเห็นดวงตาสีฟ้าที่วาวโรจน์ในความมืดอย่างผิดธรรมชาติคู่นั้น




     “ไปให้พ้น”ฉันพูด เรื่องที่เหนือจากการควบคุมแบบนี้อันตรายไม่้กินไป ฉันยังอยากเล่นสนุกแบบไร้รอยขีดขวนอยู่นะ คงไม่มีทางเก็บของที่เหมือนกับมีป้ายติดไว้ว่า ผมคือตัวยุ่งยากอันตรายพวกนั่นหรอกนะ  




     “.....” เด็กคนนั้นยืนนิ่งอย่างดื้อรั้น เขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยดวงตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเหมือนคนปกติ 




     “คนของพ่อหรอ”  คาตาริเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน  คฤหาสน์ตั้งอยู่บนเขาและค่อนข้างลึกลับ ปัจจุบันทำธุรกิจหลักเกี่ยวกับความปลอดภัย พวกบริษัทซีเคียวริตี้ และโรงเรียนฝึกสอนศิลปะต่อสู้ ไม่แปลกที่จะเลี้ยงอะไรเทือกๆนี้  ขนาดโคโระเซนเซย์ยังมีจริงได้เลย 




     “.....”




     รออยู่นานไม่มีเสียงตอบกลับ ฉันจึงเดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิด “ไปบอกเขาว่าอย่าใช้แรงงานเด็ก”




      พูดจบก็เดินหนี พอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นมานิดหนึ่ง พอเห็นรปภ.ที่หน้าประตูก็เลยขยับยิ้มสุภาพไปให้



       “ไปเดินเล่นกันมาหรอครับ คาตาริซัง แต่ผมว่าช่วงนี้อย่าออกไปไหนดึกๆจะดีกว่านะครับ”




     ฉันชะงัก “ทำไมงั้นหรอคะ”




     รปภ.คนเดิมถอนหายใจ “โจนปล้นธนาคารน่ะสิครับ ตอนนี้ยังจับไม่ได้ด้วย”




     ฉันพยักหน้าเบาๆ  ถึงแม้ในใจจะคิดว่าโจนปล้นธนาคารมันคงไม่ปล้นเด็กมอต้นเอาเงินอันน้อยนิดที่ได้ไปโปะเงินเป็นแสนของตัวเองให้เหนื่อยเล่นก็ตาม ถัดจากรปภ.ฉันก็เดินขึ้นลิฟต์แล้วยิ้มให้คุณป้ากับคุณลุงที่กำลังอุ้มสุนัขขนดำหยิกตัวหนึ่ง เราเป็นเพื่อนบ้านกัน 




      คุณป้าขยับยิ้ม “สวัสดีจ่ะแม่หนูห้อง 1313




    “สวัสดีค่ะคุณนายสบายดีไหมคะ”



    “แหม สบายดีจ่ะ แล้วหนูล่ะไปออกกำลังกายกันมาหรอจ่ะ”




    “เปล่าค่ะไปเดินเล่นมา”ฉันขยับยิ้มการค้าพอดีกับที่ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นอยู่การสนทนาจึงจบลง




     “ไปก่อนนะคะ”ฉันพงกหัวให้เธอเบาๆ  




     “จ่ะ”เธอยิ้มและโบกมือลา วูบหนึ่งราวกับว่าสายตาของเธอไม่ได้มองมาที่ฉัน ฉันขมวดคิ้ว พอออกมายืนข้างนอกแล้วก็หันไปมองรอบตัว  




     หืม...ก็ไม่มีอะไรนี่  




     ฉันควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเมื่อมีเสียงข้อความเข้าดังขึ้น มันเป็นเมลจากคาราสุมะเซนเซย์




     “นักเรียนใหม่...” ริทสึสินะ อืม...จำได้ว่าในลิ้นชักมีที่อุดหูอยู่...เดินมาจนถึงหน้าประตูห้องสายตาพลันเหลือบขึ้นไปมองเงาจากมือจับ




     “เฮ้ย!!” ฉันเบิกตาโพลง เหลียวคอแทบหลุดเพื่อหันไปมองตัวจริงของสิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้น “นาย...ตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่!




      เด็กนั่นทำหน้าตายมองมา กระพริบตาหนึ่งที่ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว 




     “สองชั่วโมง?”




    “.....” เขาส่ายหน้า  “สองวัน”




    ตั้งแต่วันที่ฉันกลับจากทัศนศึกษาเลยสินะ เกินไปแล้ว ตัวฉันนี่แหละที่เกินไป!




     “กลับไปเถอะ”ฉันครางอย่างจนใจ แต่เด็กนั่นกลับคุกเข่าลงกระแทกพื้น เงยหน้ามองฉันตาใสไม่ยอมขยับ สีหน้าท่าทางดูเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนฉันเป็นแม่เลวๆที่กำลังไล่ลูกชายออกจากบ้าน  เห็นแล้วเส้นความอดทนก็ขาดผึง ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์พ่อลูกบ้านคาตาริทันที แต่พอเลื่อนจนมาสุดรายชื่อก็พึ่งนึกออกว่าตัวเองลบเบอร์ไปหมดแล้ว!




     “....” ใครก็ได้ช่วยฉันที! ไม่สิต้องช่วยตัวเอง...ฉันขมวดคิ้วมุ่นกดนิ้วลงบนแป้นแสกน ขยับตัวแทรกผ่านบานประตูด้วยความรวดเร็ว ต่อให้เป็นแมลงวันก็คงบินตามไม่ทันล่ะงานนี้ พอพ้นแล้วฉันก็ถอนหายใจเฮือก พาตัวเองไปอาบน้ำแล้วออกมานั่งทำการบ้าน เสร็จแล้วก็เข้านอนแบบทุกทีแล้วตื่นตั้งแต่เช้ามืด  




     พอลืมตาสิ่งแรกที่เห็นคือแสงจากภายนอกส่องกระทบม่านเป็นเงาสลัว  ฉันลุกขึ้นนั่งจ้องมันอย่างเหม่อลอยครู่หนึ่งก็พลันตระหนักว่าตัวเองทำต้นไฮเดรนเยียตายไปแล้วไม่น่าจะมีเงาวูบวาบเป็นกระจุกอยู่ข้างนอกได้ก็พลันผุดลุกไปกระชากผ้าม่านเปิดด้วยความรวดเร็ว  แสงที่สว่างเกินไปสาดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ต้องหรี่ตาเล็กน้อย พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นแล้ว  ในหูได้ยินเพียงเหล็กเสียดสีกันของเหล็กและเห็นแค่หลังไวๆของเด็กนั่นหลุบหายไปในระเบียงของห้องข้างล่างเท่านั้น

 

 


 

      ฉันกุมขมับก่อนที่จะตัดสินใจไปเรียนปกติ น่าแปลกที่ไม่ถูกตามแล้ว บางทีเจ้าหนูท่อตัวนั้นอาจจะกลายเป็นก้อนเนื้ออยู่ใต้คอนโดไปแล้วก็เป็นได้ แต่ว่าในตอนที่เดินกลับคอนโดอย่างอารมณ์ดีเจ้าเด็กนั่นก็พรวดพลาดออกมาจากต้นไม้พร้อมกับความยับเยินที่เพิ่มขึ้น เจ้าของร่างเล็กผมหยักศกเดินดิ่งเข้ามาหาพร้อมกับคุกเข่าลงด้วยท่าทางเร่งรีบสุดประมาณ



     “Can I be your pitch black master ?”  ฉันเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ



     “pitch black? นายหมายถึงอะไร??



     ร่างเล็กชะงักงัน จากนั้นใบหน้าของเขาแสดงความตกตะลึง ยังไม่ทันที่จะได้พูดกันให้ดีๆดวงตาของเขาก็ฉายประกายแสงสีฟ้า  พอดีกับที่มีคนบางกลุ่มปรากฏตัว หนึ่งคือชายในชุดนักเรียนมัธยมปลายชื่อดัง สองคือร่างสูงแห้งๆที่ใส่ชุดสูท



     “มีคนนอกอยู่ด้วยให้จัดการเลยไหมครับ”ชายในชุดสูทพูด แต่เด็กมอปลายก็ยกมือขึ้นห้าม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลงก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่



     “เดี๋ยวก่อน...นั่นคนตระกูลคาตาริ”



     ดวงตาของชายในชุดสูทจ้องเขม็งมองฉันด้วยท่าทีรังเกียจจากนั้นก็ย้ายไปมองที่เด็กคนนั้น “ผู้หญิงนี่....แกคงไม่ได้เลือกยัยนี่หรอกใช่ไหม”



     ชายในชุดนักเรียนมอปลายได้ยินพลันกัดฟันแน่น “คิเคียวที่นายหายไประหว่างการเดินทางมาหาฉัน หมายความว่านายไม่ต้องการเป็น pitch black ให้ฉันงั้นหรอ”



     แล้วดวงตาแข็งกร้าวของคุณชายมอปลายก็ตวัดมาทางฉัน พร้อมกันนั้นเขาก็สาวเท้าเข้ามาหาด้วยท่าทางฉุนจัด เจ้าหนูท่อที่ดูเหมือนจะชื่อว่าคิเคียวขยับตัวขึ้นมาบังฉันด้วยท่าทางแข็งกร้าว



       หมือนจะเกี่ยวกระตระกูลคาตาริอย่างที่คิด



     “คิเคียว!!”เด็กมอปลายตะหวาดลั่น“ยัยนี่เป็นผู้หญิง แม้แต่หัวหน้าหน่วยย่อยก็ยังไม่มีทางได้เป็น นายจะรับใช้ของต่ำๆงั้นหรอ”



      ดวงตากลมโตหรี่ลงทว่าม่านตาเรืองแสงวาวหดแคบดั่งอสรพิษ มวลอากาศโดยรอบบีบรัดอึดอัด เขาทำหน้าบู้บี้เหมือนกินยาขมๆ พร้อมเสียงขู่ในลำคอ ดวงตาของเจ้าเด็กมอปลายเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว เขาจ้องมองมาที่พวกเราด้วยสายตาดำมืด  “จัดการซะ”



     เสียงหนึ่งกรีดผ่านข้างหู ต่อด้วยกระทบกันดังปึก มือข้างหนึ่งของชายในชุดสูทถูกปัดออกไป  ในขณะที่ฉันได้แต่ยืนตะลึงงันอยู่กับที่  ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันแทบมองไม่เห็นความเคลื่อนไหว รู้แต่เพียงว่ามีมือที่กำลังฉกมาถึงหัวใจและถูกสกัดไว้ด้วยฝ่ามือเล็กๆของเด็กชายตรงหน้า  การจู่โจมนั้นราวกับเป็นม่านเปิดฉาก แม้ขนาดตัวจะต่างกับคู่ต่อสู้มาก เด็กหลงคนนั้นก็ไม่ได้ตกเป็นรองเลยแม้แต่น้อย  



     หนุ่มมอปลายคนนั้นพอเห็นฉันยังอยู่ดีมีสุขก็ควักแซ่ขึ้นมาตวัดเข้าใส่   ฉันกระโดดหลบแล้วคว้าปลายแซ่เอาไว้ ความรู้สึกเมื่อแรกสัมผัสคือชาวูบ ฝ่ามือแดงเป็นแถบเลยทีเดียว น่าหงุดหงิดชะมัดถ้าฝ่ามือด้านกว่านี้ล่ะก็รอยคงไม่น่ากลัวขนาดนี้



     “ฉันจำได้ว่าไม่เคยไปทำอะไรให้นายนะ” ฉันพูดพลางกระตุกให้ร่างโปร่งให้เข้ามาใกล้ก่อนที่จะสวนหมัดเข้าลิ้นปี่ของเขาสุดแรง คนโดนต่อยคู้ตัวสำรอกน้ำย่อยออกมากลุ่มหนึ่ง ฉันมองเขาด้วยสีหน้ารำคาญใจ นี่มันเรื่องบ้าอะไรอีกเนี้ย




     “เซน มาช่วยฉั....” ดวงตาสีนิลของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง คำเรียกหาลูกน้องหายไปในลำคอ  เมื่อมองเห็นเขาฝังร่างไร้สติอยู่ในพุ่มไม้  ฉันแสยะยิ้มพลางฟาดแซ่ที่ยึดมาได้ลงไปที่พื้นข้างๆเจ้าของมัน ทำให้ร่างตรงหน้าสั่นเป็นลูกนก




     “โอ้...กลัวหรอ”ฉันส่งเสียงเย้ยหยัน “เด็กน้อย นายเอาของพรรค์นี้มาหวดคนอื่นเล่นก็คงจะรู้จักมันดีสินะ”




     “แก....แกเป็นคนจากสายรองคงไม่รู้สินะว่าฉันเป็นใคร ถ้าทำอะไรฉันล่ะก็...”




     เพี้ยะ! ฉันหวดแซ่ลงพื้นอีกครั้ง  ร่างเตี้ยๆของคิเคียวขยับเข้ามายืนข้างๆฉันเงียบๆ 



     “จะ pitch black หรืออะไรฉันไม่สน แต่ถ้ามายุ่งกับฉันอีกหน้าของนายจะไม่ได้กลับไปแบบเนียนๆแน่”



     สิ้นฉันทดลองปลอยจิตสังหาร หลังจากนั้นดูเหมือนเขาจะกลัวจนหมดสติไป ฉันคงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว การทรมานคนไม่ใช่ของที่ถนัดเท่าไหร่และไม่ชอบด้วย ที่น่าหนักใจก็คือเสียงฝีเท้าเล็กๆที่เดินตามฉันต้อยๆคู่นี้  แต่ก็เอาเถอะฉันอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลมานานแล้ว




_________________________________________


ขอบคุณคอมเม้นมากๆค่ะ ดีใจมากเลย ฝากติดตามและอย่าพึ่งลืมฮิบิกิกะคุมะคุงนะ 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 271 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1346 กุหลาปสีเทา.. (@CG-Kuma) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 23:03
    เลขห้องก็สวยเชียว555
    #1346
    0
  2. #1230 Hdbdnnd (@Hdbdnnd) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:52

    ฮิบิกิน่าร้ากกกก//ทั้งฮิบิกินางเอกทั้งฮิบิกิ เซอร์ไวเวิลท์ ทูเลยย อุ้มเบียกโกะด้วยอ่าาาา

    #1230
    1
  3. #1200 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 00:13
    นะ..น่ารัก!! แพ้ของเล็กๆ แพ้ความมุ้งมิ้ง งื้ออออ
    #1200
    0
  4. #768 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:00
    น่ารักเชียะ
    #768
    1
    • #768-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 32)
      20 มกราคม 2561 / 16:15
      เห็นแล้วก็อยากเก็บไปเลี้ยงซัดคนสองคน แต่ดูท่าจะไม่ยอมไป555
      #768-1
  5. #714 kianamel23 (@kianamel23) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 01:49
    รอมาต่ออยู่นะคะ
    #714
    0
  6. #710 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:01
    รออ่านต่อนะค่ะ สู้ๆน้าาาาา
    #710
    0
  7. #709 海亀/อุมิงะเมะ (@24222) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 01:56
    รออ่านค่ะ สู้ต่อไป//^^
    #709
    0
  8. #686 Faii26120 (@Faii26120) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 23:24
    รออยู่น้าาาา สู้ๆ
    #686
    0
  9. #684 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 23:44
    รออ่านอยู่นะคะ สู้ๆ!
    #684
    0
  10. #683 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 22:28
    รออ่านต่อค่ะ สนุกมากๆเลยยยยย
    #683
    0
  11. #682 Naoto_mino (@Naoto_mino) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:36
    ในที่สุดก็มาแล้ว
    #682
    0
  12. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:59
    สู้ๆขออีก!!
    #681
    0
  13. #680 Kasegawa Run (@pannaleno) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:57
    ออกทะเลไกลเลย
    #680
    0
  14. #678 CholaratMooisri (@CholaratMooisri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:42
    มาแล้ววว
    #678
    0
  15. #676 Ayase Mayuri (@sunmaaum2004) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:59
    รอเสมอนะสู้ๆ
    #676
    0
  16. #675 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:53
    ขุนพระ! ไรท์มาอัพล่ะ เมืองไทยหิมะตกแน่ๆ!!! =[]=!!!
    #675
    0
  17. #674 Nakks199817 (@Nakks199817) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:48
    คู่แม่ลูกมาแล้วว
    #674
    0
  18. #673 0900071036 (@0900071036) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:28
    ไรต์ ในที่ซู้ดดดดดด~ ก็มาาาา
    #673
    0
  19. #672 0900071036 (@0900071036) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:27
    รีบมาต่อนะ~ อยากอ่านแล้ว
    #672
    0
  20. #671 Deffy-Deefey (@Deffy-Deefey) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:27
    กรี้ดดดด-- ไรต์กลับมาแล้วววว
    ดีใจจังค่ะ คิดถึงนะคะ5555
    หวา ในที่สุดก็ดำเนินมาถึงปมเรื่องตระกูลซะที~
    #671
    0
  21. #667 Deffy-Deefey (@Deffy-Deefey) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 18:24
    ยังรออยู่นะคะ~
    #667
    0
  22. #666 Ayase Mayuri (@sunmaaum2004) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:36
    จะรอตอนต่อน้า ของฉากหวานๆของคุมะเพิ่มหน่อยก็ดีน้า ฟิน~
    #666
    0
  23. #665 chanokchan (@chanokchan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 10:57
    สนุกมากเลยค่ะ มาแต่งต่อน่ะ
    #665
    0
  24. #664 Hoshi_ruri (@tuesday6483) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 22:45
    เด็กคนนี้ใครกันนนนน
    รออยู่นะไรท์~~~
    #664
    0
  25. #663 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 00:25
    คนนีื้จำได้จากเรื่องเดวิลเซอไวเวอ2พระเอกด้วย
    #663
    0