[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 33 : ตอนพิเศษ สายลมและหิ่งห้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    3 ม.ค. 61







     เสียงฝนตกเปาะแปะดังกระทบหน้าต่าง ช่างเป็นจังหวะที่ชวนให้สงบ แม้แต่ค่ายมวยข้างๆก็ยังหยุดซ้อมเพื่อให้ทุกคนได้ใช้เวลาร่วมกับครอบครัว แต่ว่าคนบ้างานบางคนกลับไม่ได้หยุดพัก




     ฉันมองนาฬิกาที่ใกล้จะเที่ยงคืนไปทุกขณะปีนี้ก็เหมือนกับทุกๆปี แม้แต่วันคริสต์มาสก็ไม่กลับบ้าน  ฉันค่อยๆยันตัวลุกขึ้นก่อนที่จะปิดไปมาอย่างเกียจคร้าน...นี่สินะที่เขาเรียกว่าไม่คาดหวังก็ไม่ผิดหวัง ฉันยิ้มให้กับมังงะในมือก่อนที่จะจมดิ่งเข้าไปในโลกที่ไม่มีจริงจนกระทั้งได้ยินเสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น คนที่โทรมาคือเจ้านายชาวญี่ปุ่นของแม่ที่สนิทกับฉันพอสมควร....แต่แค่ทางโทรศัพท์อะนะ

 



     “หนูฝัน แย่แล้วจ้า แม่ของหนูน่ะนะ เมาแอ๋เลย”




     ว่าแล้วก็มีเสียงแทรกเข้ามาประกอบ




     “ฉานจากาบบ้านน อึก...จากลับปายหายัยยหนูวว”  




     วินาทีนั้นสายตาของฉันก็พลันว่างเปล่า




     “ขอโทษนะจ่ะ พอดีน้าเล่นแรงไปหน่อย แหม...ก็เห็นทำงานเคร่งเครียดเลยให้ดื่มแก้หนาว อูววว ไม่รู้จริงๆว่าจะแก้วเดียวจอดขนาดนี้”




     ฉันถอนหายใจ “ไม่เป็นไรคะ ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอโทษ  ถ้าไม่เป็นการรบกวนมากเกินไปช่วยรั้งท่านไว้ได้หรือเปล่าคะ...อีกสิบนาทีหนูจะไปรับท่านกลับเองค่ะ”




     “เอ๋!? ด เดี๋ยว”




     ฉันวางสายแล้วพุ่งไปสวมเสื้อกันหนาว ไม่ลืมที่จะยัดเครื่องช็อตไฟฟ้าใส่กระเป๋าไปด้วย ตอนกลางคืนในเมืองใหญ่แบบนี้มันอันตรายถึงแม้ว่าที่ทำงานของแม่จะไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่  แต่จะให้ท่านกลับมาเองทั้งๆอย่างนั้นก็น่าเป็นห่วงไม่น้อย....น่าเป็นห่วงว่าจะมีเด็กหนุ่มโดนฉุดกลับมาอะนะ




     ฝนหยุดตกแล้ว ค่ำคืนนี้ผู้คนดูพลุกพล่านมากกว่าทุกวันเพราะพวกเขาพากันออกมาเที่ยวเล่น ไฟประดับข้างทางก็สวยไม่น้อย เสียงเพลงรื่นเริงดังชัดเจนเมื่อเดินเข้ามาในเขตห้าง ว่าแต่คนมันจะเยอะเกินไปแล้ว ทำไมแม่ต้องมาทำงานในสาขาที่อยู่ในห้างด้วยนะ 



     หลังจากที่โดนเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาฉันก็หลุดเข้ามาอยู่ในวงโคจรของต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ แย่แล้ว...ประตูอยู่ฝั่งโน้นเลยนี่นา ฉันกระชับเสื้อตัวนอกแน่น ส่งสายตามุ่งมั่นไปยังประตูห้าง แล้วเบียดตัวเองเข้าไป ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงรู้สึกหนาวๆกันนะ




     หยดน้ำค้างกระทบปรายจมูกฉันแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า  เกร็ดสีขาวเล็กๆโปรยลงมา ฉันเพ่งมองอย่างครุ่นคิด ท้องฟ้าที่เป็นสีดำสนิททำให้ยิ่งเห็นชัด มันคล้ายกับ...หิมะ?




     “โอ๊ะ...โทษที”




     “อ่า....อืม ไม่เป็นไร”ฉันมองสิ่งที่ตกลงมากระทบมืออย่างกับคนโง่  ไม่ทันได้สนใจคนที่เดินมาชนเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ผมโดนดึง ไม่สิ..ผมฉันไปติดกับกระดุมเสื้อโค้ทของเขาเข้า ด้วยความตกใจฉันเลยรีบๆดึงผมของตัวเองออกมาแล้วขอโทษขอโพย 




     “ไม่เป็นไร” เสียงทุ้มพูดขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฉันได้สติว่าตัวเองพูดภาษาญี่ปุ่นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนี่นา  แต่พอจะเงยหน้าขึ้นไปมองให้ชัดๆลมหนาวก็วาดผ่านเข้ามา ฉันโดนใครบางคนกระแทกไหล่ไหลเข้าไปในฝูงชน แย่เลย...ยังไม่ทันได้เห็นหน้าขัดๆแท้ๆ เสียงหล่อมากด้วย




     เกล็ดสีขาวปริศนาตกลงมาในครรลองสายตาชัดเจน แต่พอสัมผัสโดนร่างกายมันก็ละลายหายไป ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้งแต่ว่าครั้งนี้กลับเห็นเพียงแค่ท้องฟ้าว่างๆสีดำที่สว่างด้วยแสงไฟจากตึก




     อ้าว...




     ................

     .......

     “คารุมะจัง....คุณพ่อไปรอที่ร้านอาหารแล้วนะมัวแต่มองอะไรน่ะ โถ่เดี๋ยวก็สายหรอ” ร่างโปร่งบางในชุดเดรสฤดูหนาวหันกลับมาเอ็ดลูกชายวัยประถม 6 ของตัวเอง  ทำให้เด็กชายเจ้าของเรือนผมสีแดงสวยเบือนใบหน้ากลับมาสบผู้เป็นแม่ด้วยท่าทางเนือยๆ ก่อนที่จะชักเท้าตามไป




     “ครับๆ”




     “ว่าแต่...แปลกจังเลยน้า ไม่คิดว่าเด็กอย่างลูกจะชอบหิ่งห้อย อื้อ...น่ารักจริงๆ”




     “หิ่งห้อย?




     “อ้าวก็ที่หยุดมองเมื่อกี้หิ่งห้อยไม่ใช่หรอจ่ะ”




     “....แม่ครับ นี่มันหน้าหนาว แถมหิมะก็ตกแล้วด้วย หิ่งห้อยน่ะไม่มีหรอกนะ”




     “เอ๊ะ....”

 



     “.....”




     .................
     .......

     “อะ..อะ....เอ่อ หนูฝัน?” ผู้หญิงวัยกลางคนปลายๆตรงหน้าท่าทางดูภูมิฐานและน่านับถือ สมกับเป็นผู้จัดการร้านอาหารญี่ปุ่น




     “ค่ะ ขอโทษที่คุณแม่รบกวนตลอดนะคะ”




     “เอ๋....ทอฝันลูกลูกที่ยัยนั่นอวดเช้าอวดเย็นคนนั้นน่ะหรอ อายุเท่าไหร่ล่ะเนี้ย!”พี่สาวในชุดยูนิฟอร์มของร้านที่เดินเข้ามาในห้องพักพนักงานพอดีอุทานดังลั่นจนทุกคนในที่นี้ให้ความสนใจ รวมไปถึงคุณคนนั้นที่เมาแอ๋นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟาด้วย  ว่าแต่ลูกที่เอาแต่นอนกับอ่านมังงะอย่างฉันมีอะไรให้อวดกัน คงไม่ใช่าว่า 'ลูกฉันอ่านตั้งแต่เช้ายันบ่ายยังไม่ยอมวางมันลงเลยเป็นเด็กที่มีสมาธิสุดยอด...หรอกนะ'




     “ทอฝานนนน มายฮันนี้ ยายหนูวของฉ้านนนน”




     เธอคว้าตัวฉันเข้าไปฟัดเหมือนลูกแมวขาดความอบอุ่นแล้วเริ่มพึมพำบางอย่าง




     “อายุสิบสาม มอสาม ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”




     คุณเจ้านายยกมือกุมหน้า “ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กมหาลัยมาโดยตลาด พลาดแล้วสินะ”




    มีตรงส่วนไหนที่ฉันดูแก่กันหวา หรือจะบอกว่าเสียงฉันมันแก่ ไม่นะ....นอกจากไม่สวยแล้วยังเสียงแก่อีกหรอ!




     “ป้าชื่อโมริยะนะจ่ะ เรียกคุณป้าได้เลย แล้วก็ไม่ยอมให้กลับกันสองคนหรอกนะ รุจเธอดูร้านให้ฉันแทนที ฉันจะไปส่งหนูฝัน”




     คนชื่อรุจหัวเราะ “รับผิดชอบความผิดของตัวเองสินะ  ไปดีมาดีนะครับ”




     “เอ่อ...เดี๋ยวหนูกลับเองได้คะ”  ฉันแย้งทันที คริสต์มาสแบบนี้คนเข้าร้านเยอะไม่ใช่หรอ วุ่นวายเปล่าๆ




     “ไม่-ได้- จ้า ฉันไม่ใจร้ายที่จะให้หนูกับแม่กลับดึกๆหรอกนะ”




     “แต่ว่า...”




      “น่าาา เป็นการไถ่โทษที่ป้าเอาแต่รั้งแม่ของหนูไว้จนไม่ค่อยได้กลับบ้านนะจ่ะ” แล้วเธอก็ส่งยิ้มแกมบังคับมา น่ากลัววว




     “ขอโทษค่ะ”




     เราไม่ต้องเสียแรงหิ้วคุณแม่เลย เพราะเธอเดินตามฉันเหมือนลูกเป็ดแล้วเอาแต่นัวเนียไม่หยุดจนแก้มแทบช้ำ กว่าจะหมดฤทธิ์ก็ตอนที่โดนโยนทิ้งไว้บนเบาะหลังโน้นแหละ รถติดมากกว่าจะออกมาข้างนอกได้ฉันก็แทบหลับไปอีกคนถ้า




     “ว่าแต่สุดยอดเลยนะคะหิมะเทียมนั่นน่ะ”พอเห็นลานหน้าห้างที่คนแน่นเอี้ยดฉันก็โพร่งขึ้นมา




     “เอ...หมายถึงที่ไหนหรอจ่ะ”




      “ก็ที่ห้างนี้มีหิมะเทียมไม่ใช่หรอคะ ตอนหนูเข้ามาเขาโปรยลงมาเหมือนจริงมากเลยล่ะ”




     “เอ....ของแบบนั้นไม่มีนะ




     “....”




     “โดนน้ำแข็งไสจากคนข้างบนแน่เลย ฮ่าๆ”




     “......”






______________________________________________________________



เมอรี่คริสต์มาสย้อนหลังคะ มาช้าตลอดเลย(หลบมีดที่รีดเดอร์ปามา) ตอนพิเศษนี้หวังว่าจะทำให้หายคิดถึงไปบ้างนะ...(หรือเปล่าหวา) ใกล้จะรีไรท์เสร็จแล้ว ขอบคุณคอมเม้นที่ทำให้ไรท์นึกคึกอยากแต่งตอนนี้นะคะ วันนี้ไรท์ก็นอนเช้าอีกเช่นเคย 555 ซียูวว








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #711 sahala. (@get-ok) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:39
    เมอร์รี่คริสมาสต์(ย้อนหลังคา)
    รีบมาแต่งต่อไวๆนะคะ
    #711
    0
  2. #700 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 21:18
    Re (?)Merry Christmas!!! na jaa
    รอวันไรท์รีเสร็จและอัพท่านเรียวต่อนะคะ 5555
    ปล.อ่านแล้วงงๆนิดหน่อย สงสัยเมาอากาศเย็น 5555
    #700
    0
  3. #699 nichimurayukina (@nichimurayukina) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 19:20
    เมอร์รี่คริสมาสต์(ย้อนหลัง)ค่าาาาาาาา ตอนนี้อ่านแล้วรู้สึกสงสัยมากมาย นี่พวกเธอเคยเจอกันมาก่อนช่ะ?
    #699
    0
  4. #698 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 13:26
    เมอรี่คริสต์มาส(ย้อนหลังค่ะ)
    ปล.มาแต่งต่อไวๆนะค่ะ
    #698
    0
  5. #697 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 07:12
    เมอร์รี่คริสมาสต์~(ย้อนหลัง)แฮปปี้นิวเยียร์(ล่วงหน้า)~ เหมือนเป็นการบอกว่าสองคนนี้ต้องมาเจอกันตั้งแต่แรกงั้นแหละ 55
    #697
    0
  6. #696 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 03:34
    เมอร์รี่คริสมาสย้อนหลังกับแฮปปี้นิวเยียร์ล่วงหน้าค่ะไรท์
    #696
    0