[เปิด PRE-ORDER]เกิดใหม่เป็นตัวประกอบที่ดีดันโดนพี่สะใภ้แหกบทหมดเลยค่ะ !

ตอนที่ 22 : มันไม่ง่ายเลยกับการต้องยอมรับว่าตัวฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของการแหกบทไปแล้ว 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 494 ครั้ง
    16 ก.ย. 62


-22-

 

มันไม่ง่ายเลยกับการต้องยอมรับว่าตัวฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของการแหกบทไปแล้ว

(พระเจ้ากำลังกดถูกใจสิ่งนี้ รัว ๆ)

 

 

                พี่สาวที่แสนรักคนนั้นกำลังจากเขาไป ลมหายใจของลูก้าติดขัดไม่อาจทำใจได้เมื่อแผ่นหลังบอบบางนั้นกำลังห่างไกลไปเรื่อย ๆ กับใครอื่นที่ไม่ใช่เขา ทำไมท่านพี่จึงไม่เลือกเขา เหตุใดจึงไม่ยอมรับในตัวเขา เพราะเขาเป็นน้องชายเช่นนั้นหรือ ?

 

                ลูก้าคิดหาสาเหตุมากมายที่ท่านพี่ที่เป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตไม่รับความรักจากเขา ทั้งที่เขาพยายามแทบตายในการแสดงออกถึงความรักอันบริสุทธิ์ของเขา แต่ท่านพี่ฟิเอ้นั้นหลับเลือกมอบความรักที่เขาปรารถนาให้กับผู้ที่หลอกลวงท่านพี่อย่างหมดใจ

 

                ทั้งที่ทำผิดแต่กลับได้รับการให้อภัยอย่างง่ายดาย ทั้งที่หลอกลวงแต่กลับได้คำว่ารักตอบแทน ทั้งหมดนี้หากท่านพี่มอบให้กับเจ้านั่นได้แล้วเหตุใดถึงไม่มอบมันให้เขาด้วยล่ะ !

 

ทำไม... ทำไม... ทำไม... ทำไม...

 

            “ลูก้าไปเถอะ กลับไปกับข้าเถอะนะ” เจ้าชายแดนทะเลทรายพยายามจะเข้าประคองร่างเล็กบอบบางอย่างใจเย็น สภาพการณ์ของลูก้าที่ใกล้ระเบิดเต็มทีช่างแสนอันตราย ชายหนุ่มผิวแทนรู้ซึ้งดีถึงความบ้าคลั่งนี้ ที่มันจะไม่สงบลงหากไม่ได้เห็นร่างไร้ชีวิตของใครสักคน

 

“ท่านพี่ควรเลือกข้า... นางต้องเลือกข้า !

 

ลูก้าระเบิดความเกรี้ยวกราดออกมา ดวงตาที่บ้าคลั่งไปแล้วของเจ้าชายหนุ่มผลักทหารที่ช่วยรับตนไว้ตอนที่ถูกผลักส่งแลกตัวออกไป มือบางคว้าหน้าไม้ที่ติดตัวทหารคนนั้นออกมา เล็งปลายลูกศรไปยังเป้าหมายที่กำลังสนใจกับการพาตนเอง และคนเจ็บออกไปจากที่แห่งนี้

 

“ลูก้าอย่า ! ซาบิม่าพุ่งตัวไปเพื่อหยุดยั้งลูก้าทันทีที่เห็นจุดหมายของปลายลูกศรที่เด็กหนุ่มเล็งไว้ ฝีมือการยิงหน้าไม้ของลูก้านั้นเขาผู้เป็นคนสอนย่อมรู้ดีว่าเจ้าตัวจะไม่พลาด แต่นั่นต้องไม่ใช่กับการเล็งไปยังคนที่ลูก้าเคยบอกว่ารักมากที่สุด !

 

“ข้ารับไม่ได้... หากท่านพี่จะเลือกผู้อื่น” ดวงตาสีมรกตหลั่งรินด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจ และโกรธแค้นปนเปจนแยกกันไม่ออกว่าความรู้สึกใดกันแน่คือความรู้สึกที่แท้จริง  

 

“ถ้าจะต้องเสียท่านไปเช่นนั้นพี่ก็ตายไปซะเถอะ... ฟิเอ้...”

 

                ลูกธนูถูกเหนี่ยวนำออกไปโดยมิมีผู้ใดห้ามได้ทัน คมศรพุ่งหลาวตรงไปอย่างรวดเร็วโดยมีศีรษะของอดีตเจ้าหญิงที่กลายเป็นเป้านิ่งที่ไม่อาจหลบหนีศรแห่งความตายได้ทัน...



+++++++++++++++++++++++++25 %+++++++++++++++++++++++++


                เฮือก !

 

                ดวงตาสีโลหิตดีดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบไปคือลูกศรที่พุ่งตรงยังร่างบางของเด็กสาวที่เขาเพิ่งได้รับการให้อภัย และความรักจากเธอ แต่ในขณะที่เธอเกือบจะเข้าใกล้ความตายโดยเขากลับช่วยอะไรไม่ได้

 

                “ฟิเอ้...”

 

เขาเรียกชื่อหาคนที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใดด้วยความเป็นเป็นห่วง ร่างกายที่บอบช้ำด้วยบาดแผลสาหัสอบนไหล่ขวาพยายามยันกายลูกขึ้นจากเตียง ไม่สนว่าทุกการขยับจะทำให้เขาเจ็บเสียดเลือดไหลออกจากปากแผลมากแค่ไหนมากก็ตาม  ขอเพียงให้ได้เห็นหน้าของคนที่ตนรักให้เร็วที่สุด จะให้เจ็บมากแค่ไหน ต่อให้ต้องเสียแขนข้างนี้ไปเขาก็ยอม

 

                ปึง !

               

                ฉันเปิดประตูออกด้วยเท้าอย่างไม่ค่อยมีมารยาทนักเพราะต้องถือกะละมังไว้เต็มสองมือ แต่พอเปิดประตูออกแทนที่จะได้เห็นเจ้าหญิงนิทราอยู่บนเตียงให้ชื่นใจ เจ้าหญิงคนที่ว่ากลับดันดื้อดึงลุกขึ้นจากเตียงมองฉันด้วยสายตากึ่งคิดถึง กึ่งโล่งใจ แต่ฉันกำลังเดือดเพราะผ้าพันแผลที่ควรขาวสะอาดดันโชกไปด้วยเลือด !

 

                “กลับลงไปนอนที่เดิมเดี๋ยวนี้เลยค่ะ !

 

                ฉันรู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไรฉันแต่ฉันรีบชี้นิ้วสั่งให้เขากลับไปที่เตียง รอยยิ้มเก้อค้างนั้นจึงได้หุบฉับลงเมื่อถูกฉันส่งสายตาบังคับให้เขากลับไปนอนเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากถูกฉันจับทุ่มลงไปนอนที่เตียงเสียเอง

 

                สายตาที่เฝ้ามองฉันตาไม่กระพริบพยายามสำรวจตัวฉันอย่างละเอียด ฉันพยายามมองข้ามสายตานั้นไปแล้ววางกะละมังไว้ที่โต๊ะข้าง ๆ หยิบชุบน้ำหมาด ๆ ก่อนจะยื่นส่งให้คนเจ็บที่ก้มมองอย่างไม่เข้าใจ

 

                “ฟื้นแล้วก็เช็ดตัวเองสิคะ”

 

                “พี่เจ็บแขน ฟิเอ้เช็ดให้หน่อยไม่ได้เหรอ” คนเจ็บเริ่มใช้สิทธิ์อ้อนใส่ฉันด้วยดวงตาใสปิ๊ง ก็ดูน่ารักดีหรอกแต่ฉันก็ยังคงยื่นผ้าผืนนั้นจ่อที่หน้าของเขาเช่นเดิม

 

“เช็ดเองค่ะ”

 

                คนเจ็บทำหน้างอ ปากเบะคว่ำอย่างแง่งอน มือเรียวยื่นรับผ้าในมือฉันไปอย่างอิดออดบรรจงเช็ดตามเนื้อตัวของตัวเองอย่างทุลักทุเล จนเมื่อเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้ออกแล้วล้วงมือเข้าไปเช็ด หน้าอกอวบอิ่มฉันก็รีบพลิกหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความเขินอายแทน

 

                “ฟิเอ้ ? เป็นอะไรรึเปล่าทำไมถึงหน้าแดงแบบนั้นล่ะ” เสียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย พร้อมกับเสียงขยับตัวทำให้ฉันตาถลนโตรีบโบกไม้โบกมือห้ามเขาเสียงหลง

 

                “เช็ดตัวต่อไปเลยค่ะ ไม่ต้องสนใจข้าหรอก ขะ...ข้าไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นค่ะ !”  เสียงขยับตัวหยุดยอมหยุดลงตามที่ฉันบอก ทำให้ฉันหายใจหายคอโล่งหน่อย...ซะเมื่อไหร่กัน !...

 

                ตัวฉันถูกดึงให้ตัวเอนไปนั่งจุ้มปุกอยู่บนเตียงด้วยความตกใจฉันถึงได้เผลอหันหน้าไปทางคนที่ดื้อแพ่งดึงฉันเข้าไปหาจนเกือบจะกระแทกถูกแผลกำลังจะอ้าปากบ่น ส่วนอกที่เด้งดึ๋งที่ฉันหลบสายตาหนีแทบตายก็ดันมาแหวกสลอนอยู่จ่อหน้าฉันเสียอย่างนั้น

 

                “ท่าน... !ฉันร้องเสียงหลงทั้งโกรธทั้งอายจนหน้าขึ้นสีแดงแจ๊ แต่คนแสนงอนที่ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงพยายามหลบหน้ากลับดึงดันจะพูดคุยกับฉันเสียให้ได้

 

                “ฟิเอ้ไม่มองหน้าพี่ ยังโกรธกันอยู่งั้นเหรอ ? ถ้าเป็นเรื่องที่พี่หลอกฟิเอ้ พี่ขอโทษนะ ไม่ได้อยากปิดบังฟิเอ้จริง ๆ แต่ไม่มีโอกาสให้บอกเท่านั้นเอง...”

 

                “ข้าไม่ได้โกรธท่านเสียหน่อยค่ะ” ฉันสะบัดส่ายหัวรัว เรื่องนั้นฉันไม่ได้โกรธอะไรมากมาย อาจจะยังตะขิดตะขวงใจนิดหน่อยแต่เรื่องนั้นค่อยคุยกันได้ ฉันใจเย็นพอจะรับฟังเหตุผลที่เขาใช้ชื่อของอาเจรี่เข้าหาฉันอยู่แล้ว... แต่ต้องไม่ใช่คุยกันตอนที่เขาอยู่ในร่างอาเจรี่ในสภาพล่อแหลมแบบนี้สิ !

 

                อ่า... ฉันต้องขยายความเกี่ยวกับลาสบอสเพิ่มอีกสักหน่อยให้ทุกคนได้เข้าใจ นิยายที่ฉันหลงเข้ามาอยู่นี้เป็นนิยายที่มีความแฟนตาซีนอกจากตัวเอกหญิงย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลาก่อนตัวเองตายได้แล้ว  ตัวเอกหญิงยังได้รับเลือกให้เป็นบุตรของพระเจ้าอีกด้วยซึ่งนอกจากการได้กลับมาแก้แค้นแล้ว เธอยังได้รับภารกิจให้มากำจัดอสูรร้ายในคราบมนุษย์ด้วย

 

                อสูรร้ายตัวที่ว่านั้นเกิดจากเทพยากรณ์ผู้พลาดพลั้งตั้งครรภ์บุตรของราชาแห่งทูเบรินด้วยความไม่ได้ตั้งใจ ร่างของสตรีบริสุทธิ์ที่เปรียบเสมือนผนึกของอสูรเลือดที่สามารถดูดกลืนเลือดเนื้อของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง สามารถแปลงกาย เป็นผู้ใดก็ได้ไม่พอ ยังสามารถดูดกลืนความสามารถ และความทรงจำของเจ้าของร่างได้อีกด้วย ความตะกละตะกลามกระหายของอสูรตนนั้น จึงถูกพระเจ้าลงโทษ แต่เพราะมันกินไปมากเกินไป จึงมีหัวใจหลายดวงไม่อาจฆ่าได้อย่างเด็ดขาด สุดท้ายผนึกไว้เพื่อไม่ให้มันไล่กินคนทั้งโลกจนสูญพันธุ์

 

และในวันที่อสูรเลือดกำเนิดสิ่งที่มันกินเข้าไปเป็นสิ่งแรก คือเจ้าชายลำดับที่หนึ่งที่ในขณะนั้นกำลังอยู่ในครรภ์ของราชินีมากาเร็ต... น้องสาวของเทพยากรณ์ผู้เป็นราชินีคนแรก และเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดท่านอาเจรี่

 

                เทพยากรณ์ก็ได้หายตัวไปราวกับหมอกควัน ทิ้งราชินีมากาเร็ตสิ้นใจลงอย่างเอนทอนาถ เหลือเพียงเจ้าชายต้องสาปที่เกิดขึ้นอยู่ในอุทรมารดาผู้วายชนม์ที่ราชาแห่งทูเบรินทั้งเกลียดชัง และจำต้องรักเพราะครึ่งหนึ่งนั้นเด็กที่เกิดขึ้นมาก็คือลูกของตัวเองจริง ๆ  

 

อาเจไลต์เติบโตมาโดยมีคำสาปแช่งที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องรู้ราวเพราะไร้สัญชาตญาณของอสูรที่ควรจะเป็น ไม่มีใครรู้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ในตอนแรกลาสบอสก็ยังใสดีอยู่หรอก เพราะเจ้าตัวไม่มีความทรงจำของอสูรที่พรากชีวิตผู้อื่นไป เขาเติมโตเป็นอาเจไลต์ อย่างดีมาโดยตลอด แม้จะถูกผู้อื่นรังเกียจเดียดฉันท์โดยที่ตนไม่รู้ว่ามีสาเหตุจากสิ่งใดก็ยังพยายามจะใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

 

แต่สุดท้ายก็ถูกคนที่รัก และไว้ใจฆ่ากับมือ ร่างที่ยังไม่สิ้นใจดีก็โดนโยนลงเหว ต้องทรมาทรกรรมเหลือแสนในหุบเหวที่มีแต่ศพเละ เน่ามากมาย ที่เขาต้องเอาชีวิตรอดด้วยการ กินทุกอย่างที่ขวางหน้า ไปปลุกสัญชาตญาณอสูรในตัวเข้าอย่างจัง

 

แต่เนื้อของคนตายกินเท่าไหร่ก็ไม่อาจสร้างร่างกายใหม่ให้แข็งแรงพอที่จะออกจากเหวลึกได้ plot hole แสนบัดซบของนิยายไม่ได้เล่าว่าลาสบอสทำยังไงถึงออกมาจากหุบเหว และไปโผล่ที่อาณาจักรที่พี่ชายฉันไปขอความช่วยเหลือแต่ถูกหักหลัง และท่านอาเจรี่ก็ตายเพราะปกป้องท่านพี่

 

แต่หลังจากนั้นเองที่ท่านพี่กำลังจนตรอกลาสบอสก็มาปรากฏตัว ช่วยชีวิตเขาไว้ และกลืนกินร่างกายของท่านอาเจรี่เข้าไป เขาถึงได้กลับมามีสภาพสมบูรณ์ ใช้ใบหน้าของท่านอาเจรี่หลอกล่อให้พี่ชายฉันที่ได้สูญเสียคนที่รักที่สุดไปแล้วให้ร่วมมือในการแก้ทุกคนที่ทำกับเขาให้ทุกข์ทรมาน และต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ อย่างที่ถูกเรียก...

 

                เป็นไงบ้างกับชีวิตลาสบอส... ถ้าตัดเรื่องที่ว่าเจ้าตัวกินท่านอาเจรี่เข้าไป ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่สงสารเขาจนเกลียดไม่ลง แม้เขาจะสร้างความชิบหายไว้มากมายแต่ทั้งหมดก็เพราะคนรอบตัวปฏิเสธเขาก่อน และจุดจบตัวร้ายผู้ทำร้ายคนไม่เลือกหน้าย่อมต้องบอกเขาแพ้ให้กับตัวเอกหญิงเพื่อแฮปปี้เอนด์ของเรื่องราวที่สมบูรณ์แบบ

 

แต่ก็เป็นความตายที่ทำให้นักอ่านที่สงสาร น้องตั้งแต่ต้นพากันร้องไห้กันเป็นเผาเต่า ส่วนฉันก็น้ำตาซึมนิด ๆ ก็... มีอ่อนไหวบ้างนิด ๆ แต่เสียใจมากกว่าคือร่างหนึ่งที่เขากินไปคือท่านอาเจรี่ไง ช่วงที่วิญญาณของผู้หญิงซึ่งก็คือท่านอาเจรี่โอบกอดลาสบอสที่ใกล้แหลกสลายแล้วบอกว่า ไม่เป็นไร...ข้าจะไปกับเจ้าด้วยทำฉันเขื่อนน้ำตาแตกกับความสุดประเสริฐของพี่สาวเลยนะ ฮรือ ๆ

 

“ฟิเอ้ถ้าไม่ได้โกรธพี่ก็หันมามองหน้ากันหน่อยสิ” เสียงเว้าวอนที่พยายามพลิกให้ฉันหันหน้าทำใหฉันหลุดจากภวังค์ความคิด กัดฟัน หลับตาแน่นให้ตายยังไงก็จะหันไปมองไม่ได้...

 

เอาเป็นว่าถึงจะไม่รู้ว่าทำอย่างไรลาสบอสถึงแปลงร่างเป็นท่านอาเจรี่ได้โดยที่พี่สะใภ้ตัวจริงของฉัน(น่าจะ)ยังไม่ตาย แต่หน่มน้มที่แทบจะทิ่มหน้าฉันอยู่นี่ถ้าลืมตาไปฉันต้องมองมันจนเลือดกำเดาพุ่งแน่ !

 

อะไรนะ จะบอกว่าร่างกายผู้หญิงฉันไม่ควรจะรู้สึกรู้สาอะไรอย่างนั้นเหรอ ? ขอบอกเลยว่าหุ่นเปล่าเปลือยของคุณพี่ต่อให้เป็นผู้หญิงก็ไม่ใช่อยากมองก็มองได้ตรง ๆ หรอกนะ !

 

ส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างนี้นั้น...แค่เห็นแวบ ๆ ฉันล่ะต้องร้อง อื้อหือ ๆ มือยกสะบัดกลางอากาศเป็นทรงนาฬิกาทรายหลายรอบมากเพราะบรรยายมากกว่านี้เดี๋ยวจะหาว่าฉันหื่นแตก เอาเป็นว่าหุ่นที่เจ้าตัวใช้ตอนนี้เซ็กซี่ได้ใจฉันมากจริง ๆ เกือบจะเลือดกำเดาเกือบไหลหมดตัวตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ครั้งแรกเลยล่ะคุณเอ๊ย !

 

“ฟิเอ้...” คนหัวดื้อยังไม่หยุดตอแยฉัน พอฉันหลับตา สะบัดหน้าไปอีกทางเขาก็จะตามมาดักกลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่อยู่ใกล้เพียงปลายจมูกทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังเข้ามาใกล้... ใกล้มากเกินไปจนรู้สึกได้ถึงสัมผัสนุ่มหนักบนริมฝีปากจากคนฉวยโอกาส

 

“คุณพี่ !” ฉันเผลอลืมตัวเรียกชื่อเขาออกไปอย่างเคยตัว พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่ติดจะซีดเซียวกำลังแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างไม่สำนึกทั้ง ๆ ที่ฉันกำลังส่งสายตาดุดันใส่เขาอยู่

 

“ในที่สุดก็ยอมหันมองหน้ากันซะทีนะ” รอยยิ้มสวยยกประดับที่มุมปากก่อนที่หน้าผากมนจะโน้มลงมาชนกับหน้าผากของฉันถูคลอเคลียเบา ๆ ด้วยความห่วงใยจนฉันชะงักไม่กล้าขยับตัวออกจากอ้อมแขนที่ยกโอบรอบเอวฉันหลวม ๆ

 

“ฟิเอ้เจ้าไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม” ความห่วงใยจากคนตรงหน้าที่ไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องของฉันได้ต่อให้ตัวเขาจะเจ็บหนักกว่าฉันหลายขุมทำให้ฉันใจอ่อน ยวบลง

 

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ... ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนั้นหรอก ท่านเวอร์โก้มาช่วยพวกเราเอาไว้ ข้าถึงพาท่านหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยอย่างไรล่ะค่ะ”

 

องครักษ์ที่หายตัวไปด้วยคำสั่งของเจ้านายพวกเขากลับมาได้ทันท่วงทีก่อนที่ลูก้าจะทำอะไรบ้าระห่ำไปกว่านี้ กองทัพทมิฬของจักรพรรดิล้วนมีฝีมือเก่งกาจสมคำร่ำลือ พวกเขาพาฉัน และคนเจ็บบุกฝ่าทหารของลูก้าที่ไม่ได้เต็มที่นัก เพราะพ่อหนุ่มอาหรับมีส่วนช่วยเหลือด้วยส่วนหนึ่ง

 

ฉันสงสารเขามากที่เขาต้องรับบทหนักสุดในการฉุดยื้อลูก้าที่คลั่งสมบูรณ์ตะปบเล็บคมตบเข้ากลางหน้าเข้มนั่นเต็ม ๆ ก็ยังจับลูก้าไม่ปล่อยจนโดนประทุษร้ายอีกหลายที เห็นแล้วฉันสงสารจับจิต ก่อนจะไปฉันเลยแอบยัดที่อยู่ของจิตแพทย์ที่ฉันตามหาอย่างยากลำบากไปให้เขาแล้ว... ก็หวังว่าเขาจะพาลูก้าไปรักษาได้สำเร็จล่ะนะ...

 “ค่อยยังชั่ว...”คนตรงหน้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก “พี่ฝันว่าฟิเอ้ถูกลูกศรดอกนั้นยิงเข้าที่หัว... ยิ่งเมื่อตื่นมาแล้วไม่เห็นหน้าฟิเอ้ พี่ก็ยิ่งกลัวนึกว่าฝันนั้นเป็นความจริงไปเสียแล้ว”

 

“...” ฉันยิ้มเฝื่อน เบือนสายตาไปทางอื่นไม่กล้ามองสีหน้าโล่งใจของคนที่คิดว่าสิ่งที่เห็นเป็นความฝัน ที่ทำเอาฉันไม่กล้าพูดว่า... ค่ะ ฉันโดนยิงอย่างที่ท่านเห็นถูกแล้วค่ะ...

 

...แต่ลูกธนูมันยิ่งไม่เข้าแล้วยังโดนหน้าผากฉันสะท้อนเด้งไปถูกทหารคนอื่นตายอีกต่างหาก !...

 

บางครั้งฉันก็เริ่มสงสัยว่าพระเจ้าแอบเล่นตลกอะไรลับหลังฉันรึเปล่า เพราะตอนนี้ฉันเริ่มกลัวตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียแล้วไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีอะไรพีคมากกว่านี้อีกรึเปล่า

 

“ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนงั้นเหรอ” คนเพิ่งฟื้นเพิ่งได้มีโอกาสได้มองรอบตัวเองอย่างชัด ๆ ห้องนอนบ้านไม้เก่าแต่สะอาดเป็นระเบียบ ไม่ได้แย่อะไร คล้ายเป็นสถานที่หลบซ่อนตัว แต่เพราะไม่ใช่ที่หลบซ่อนของเขาจึงอดจะระแวงสงสัยไม่ได้

 

“ที่ซ่อนภัยของข้าเองค่ะ รับรองปลอดภัยแน่นอน” ที่ซ่อนของท่านหญิงพิราบขาว ที่ไม่เคยมีใครหาที่แห่งนี้เจอมาก่อน ถ้าไม่ปลอดภัยที่สุดก็เชิญเอาหัวฉันไปได้เลยค่ะ

 

คิดไปแล้วก็ขำไม่ออกจากตอนแรกที่ตั้งใจว่าตัวเองจะเป็นตัวประกอบสายแบกที่ดี อยู่ดี ๆ ก็จับพลัดจับพลูตกหลุมรักว่าที่พี่สะใภ้ตัวเอง จนเกือบพังบทไปแล้วรอบหนึ่ง แต่พอฉันจะเดินไปยังจุดจบของตัวเองตามเดิม ก็ดันมาพบเจอกับคนที่ทำให้ฉันตกหลุมรักอีกครั้งหนึ่ง ที่น่าตกใจคือความจริงเขาดันเป็นลาสบอส...

 

ลาสบอสที่ดันแหกบทตัวเองมาสวมบทคนอื่นเพื่อมาแหกบทฉันอีกที... ส่วนฉันก็เออออห่อหมกร่วมวงแหกบทครั้งใหญ่ไปด้วยแล้วอีกคน จนตอนนี้ได้ลาสบอสมาเป็นคนรักของตัวเองแบบงง ๆ อีกต่างหาก

 

แหก...บทมันแหกไม่มีชิ้นดีแล้วค่ะ...

 

วิญญาณตัวประกอบที่ดีในโลกหน้าต้องกำลังประณามฉันที่ทำหน้าที่ตัวประกอบได้ห่วยแตกที่สุดอยู่แน่ ๆ คิดแล้วก็อายตัวเองพูดไว้ซะดิบดี สุดท้ายก็ต้านกิเลสตัวเองไม่ได้ร่วมวงแหกบทไปกับเขาเสียแล้ว

 

หลังจากนี้ฉันต้องวางแผนใหม่อีกครั้ง ข่าวว่าจักรพรรดิตัวจริงหนีมาอยู่นอกทูเบรินคงถูกนำเอาไปป่าวประกาศให้กลุ่มกบฏทราบกันหมดแล้ว ไม่รู้ว่าพวกท่านเวอร์โก้ที่ทำหน้าที่เป็นนกต่อจะเป็นเช่นไรบ้าง เมื่อฉันไปที่ทูเบรินอันเป็นจุดหมายแล้วจะหวังว่าทุกคนจะอยู่รอดปลอดภัยกันด้วยทีเถอะ  

 

“เป็นอย่างนั้นเองเหรอ...” ความกังวลใจดูจะคลายลงเล็กน้อย แม้จะยังสงสัยแต่เพราะฉันยืนยันว่าปลอดภัยด้วยตัวเอง เขาจึงไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้

 

“ได้รู้แล้วท่านก็รีบเช็ดตัวแล้วใส่เสื้อผ้าสักทีเถอะค่ะ !” พอได้คลายความกังวลใจของคนตรงหน้าแล้ว ความใกล้ชิดที่ถูกหลอกล่อให้หลวมตัวอยู่ใกล้จนได้เห็นส่วนที่ฉันพยายามหลบเลี่ยงแทบตายในระยะประชิดกำลังทำให้ฉันตื่นตระหนกจนอยู่ไม่สุข

 

“โอ๊ย !พอจะดันแขนที่อ้อมรัดตัวเองเอาไว้ พอได้ยินเสียงร้องโอดครวญออกมาก็ทำฉันตัวแข็งทื่อขึ้นมากะทันหัน ไม่กล้าขยับต่อ เข้าทางคนแกล้งสำออยให้รีบก้มมาซบไหล่ฉันแล้วเริ่มพูดเสียงอ้อนใส่

 

“ฟิเอ้พี่เจ็บแขนมากเลยไม่สงสารพี่หน่อยเหรอ เจ็บขนาดนี้แล้วฟิเอ้จะปล่อยให้พี่ดูแลตัวเองได้ลงคออีกเหรอ”

 

เสียงหวานที่บีบให้น่าสงสารช่างมีอานุภาพร้ายกาจ ขนาดพยายามไม่ก้มลงมองคนที่กอดฉันไว้คงกำลังช้อนตาส่งขึ้นมาให้ปริบ ๆ เพื่อเรียกคะแนนสงสาร ใจฉันก็แทบจะอ่อนระทวยเป็นเทียนไขไปหมดแล้ว

 

“คนดีเช็ดตัวให้คุณพี่หน่อยนะคะ”

 

มือที่เปียกชุ่มของฉันกำชายกระโปรงยาวบนตักตัวเองไว้แน่นถูกคลายลงในที่สุด  ฉันยกมือขึ้นปิดครึ่งหน้าของตัวเองเอาไว้ อีกมือที่สั่นเทาน้อย ๆ ยกขึ้นยื่นมารับผ้าเช็ดตัวจากเจ้าของใบหน้างามที่เงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งกว้างยกผ้าขนหนูคืนให้ฉันด้วยความยินดีทันที

 

“เดี๋ยวก่อนค่ะ !” ก่อนที่เขาจะลงมือปลดกระดุมของตัวเองจนหมดฉันก็ส่งเสียงห้ามปรามขึ้นมาก่อนที่เขาจะถอดเสื้อตัวเองทิ้งจนหมด

 

“ช่วยกลับไปอยู่ร่างของ 'อาเจไลต์' จะได้ไหมคะ”

 

“...”

 

“อย่าทำหน้าปฏิเสธชัดเจนแบบนั้นนะคะ ! ตัวจริงท่านเปิดเผยไปแล้วช่วยกลับคืนร่างเดิมด้วยค่ะ !

 

“ไม่เอา” คนหัวดื้อกลับมาหัวดื้ออีกแล้วคราวนี้ดื้อหนักด้วยถึงกลับกล้าสะบัดหน้าใส่ฉัน แล้วฟุบลงไปนอนกับเตียงเป็นการประท้วงกลาย ๆ อีกต่างหาก  !

 

“อาเจไลต์ท่านไม่ใช่เด็กเล็กเสียหน่อย อย่ามาแง่งอนแบบนี้นะ” นายเป็นเด็กสามขวบรึไงลาสบอส หยุดทำแก้มป่องแล้วมองเขม่นใส่ฉันนะ ฉันไม่หลงกลตัวเมียปลอมอย่างนายหรอกนะจะบอกให้ !(ถึงก่อนหน้านี้จะหลงจนหัวปักหัวปำไปแล้วก็เถอะ...)

 

“เรียกว่าคุณพี่ก่อน”  คำขอที่ช่างเรียบง่าย แต่เพราะความตะขิดตะขวงใจที่ยังติดพันอยู่ทำให้ฉันไม่ยอมเรียกเขาเช่นนั้นในทันที

 

“ไม่ค่ะ แล้วก็เปลี่ยนกลับร่างเดิมเดี๋ยวนี้เลยค่ะอาเจไลต์” ฉันเรียกเขาด้วยชื่ออีกครั้ง ลอบสังเกตเห็นใบหน้าสวยที่ดูจะยิ่งบูดบึ้งกว่าเดิมแล้วก็ชักเริ่มสงสัยแปลก ๆ

 

“อาเจไลต์” ใบหน้าสวยเริ่มกระตุก มุมปากตกลงจนแทบกลายเป็นสามเหลี่ยมมุมป้าน

 

“คุณพี่” มุมปากที่บึ้งตึงยกยิ้มหวานส่งมาให้ ใบหน้าที่กำลังฉายประกายชื่นชอบไม่ปิดบัง ทำให้ฉันอมยิ้มน้อย ๆ แล้วป้องปากเรียกชื่อเขาอีกครั้ง

 

“อาเจไลต์”  อ่า... เบะปากอีกแล้ว “นี่ท่านเกลียดชื่อตัวเองเหรอคะ”

 

“ไม่ได้เกลียด...” เขาปฏิเสธไม่เต็มเสียง เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำตัวเหมือนเด็กเล็กต่อหน้าฉัน แต่ก็อดจะทำตัวเอาแต่ใจเช่นนี้ไม่ได้ “ข้าแค่ไม่ชอบให้เจ้าเรียกด้วยชื่อ”

 

“แต่ท่านคืออาเจไลต์นี่คะ ไม่ชอบที่ข้าเรียกชื่อท่าน แล้วเช่นนั้นจะให้ข้าเรียกท่านเช่นไรเล่า” ฉันหัวเราะอย่างขบขัน จากที่กำลังหัวเสียกับความแง่งอนเป็นเด็กสามขวบแล้วก็เกิดความรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาแทนเสียอย่างนั้นจนอดที่จะยื่นมือไปลูบหัวเขาไม่ได้

 

“...” คนถูกลูบผมพลิกหน้าหันมามองฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาปล่อยให้ฉันลูบผมลื่นสวยนั้นสักพัก

 

“อ่ะ !จู่ ๆ มือใหญ่คว้าจับที่ข้อมือเล็กของฉัน ก่อนที่เขาจะผุดลุกขึ้นมากะทันหันแล้วดันตัวฉันให้หลังลงไปแนบติดกับเตียงนอนโดยมีคนตัวสูงตามมาคร่อมทับตามมา

 

“ไม่ได้อยากเป็นอาเจไลต์...” เสียงกังวานใสแหบทุ้มลงกว่าเดิม

 

ฉันสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้าสายตาของฉันก็พลันเบิกกว้างมองแผ่นอกที่เปิดแหวกกว้างออกที่บัดนี้ไร้ซึ่งก้อนเนื้ออวบอิ่มที่ทำให้ใจสั่นไปแล้วแท้ ๆ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เส้นผมดำขลับยาวคลอเคลียไปกับใบหน้าใน ที่มิได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก แต่เมื่อเจ้าตัวยกยิ้มร้ายขึ้นมามันกลับเปี่ยมเสน่ห์มากกว่าเดิมเท่าตัว ใจพลันเต้นระรัวหนักกว่าเดิมยามเมื่อใบหน้านั้นเลื่อนเข้ามาชิดใกล้จนแทบหลอมรวมลมหายใจเป็นหนึ่งเดียวกัน

 

  “แต่อยากเป็นคุณพี่ของฟิเอ้ต่างหาก”



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อยากจะเป็นคุณพี่ ที่ไม่ใช่พี่สาว  แต่อยากเป็นคุณพี่ ที่เป็นสามีของฟิเอ้ไงจ๊ะ =w=  ลาสบอสไม่กล่าว แต่รู้ว่าจงใจพูดให้คิดแบบนี้ !


สิ่งที่ทุกคนควรรู้กับพระเอกเรื่องนี้ ต่อจากนี้

1. พระเอกไม่ใช่มนุษย์ปกติ หากวันหนึ่งพี่เขาจะอยากเสกนมขึ้นมาก็อย่าได้แปลกใจ เพราะทั้งหมดเพื่อสนองตัณหาฟิเอ้ล้วน ๆ (ฟิเอ้ : ข้าขอกดถูกใจต่อสิ่งนี้) 

2. พระเอกอยากสวยที่สุดในโลก(เพื่อได้เป็นผัวน้อง) และยินดีด้วย เพราะหน้าของอาเจไลต์สวยจริงค่ะ สวยกว่าอาเจรี่ด้วยแหละ ผิดอย่างเดียวคือดันเป็นผู้ชายเลยต้องจำใจแปลงเป็นพี่สาวที่สวยน้อยกว่าเพื่อมัดใจฟิเอ้ (อาเจรี่ : ข้าไม่ถูกใจสิ่งนี้)

3 ต่อให้พี่สะใภ้(อาเจไลต์) จะเฉลยตัวจริงไปแล้ว แต่ก็จะยังเรียกว่าพี่สะใภ้ต่อไปนะคะ เพราะคนเข้าพิธัแต่งงานกับโรเอนคือตัวอาเจไลต์เองค่ะ (โรเอน : ข้าไม่ถูกใจสิ่งนี้มาก ๆ !!! )

4. ต่อไปพี่สะใภ้จะไม่ใช่ร่างพี่สาวอีกแล้ว แต่พี่สะใภ้ก็จะยังไม่เลิกใส่กระโปรงเช่นเดิม ใครหวังพี่สะใภ้แต่งหล่อ... เสียใจด้วยคุณไม่ได้ไปต่อค่ะ (ฟิเอ้ : ข้าต้องกดเลิฟต่อสิ่งนี้รัว ๆ !  Trap จงเจริญ !!!)


อ่านถึงตรงนี้ใครไม่ไหวกับพล็อตอิหยังวะของไรท์สามารถหยุดอ่านได้นะคะ เพราะเรื่องดำเนินมาถึงโค้งสุดท้ายแล้วค่ะ จะจบแล้วค่ะ ไม่มีคดีพลิกแล้วนะคะ ยังไงก็ขอขอบคุณที่สละเวลาตามอ่านกันมาจนถึงตรงนี้นะคะ ถ้าทำให้ไม่พอใจ ไม่ถูกใจก็ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ  TvT


แอบรู้สึกผิดนิด ๆ กับหลายคนที่ถูกไรท์ปั่นจนยอมรับพี่สะใภ้(หญิง)ได้ คือทุกคนน่ารักมากค่ะ เราซึ้งใจจริง ๆ ที่ทุกคนเปิดทัศนคติกว้าง ยอมรับในความแตกต่างได้ คนที่บอกไม่อ่านยูริ ยังอ่านเรื่องนี้ และพร้อมจะโดดลงเรือนี้ไปด้วยกันทั้งที่ตัวเองไม่ชอบ (ขอโทษค่ะ ๆ ๆ ๆ//ไรท์ผู้ระเบิดเรือนั้นทิ้งไปแล้ว ToT ) 


สำหรับไรท์แล้วเรารับได้กับการคบหาของทุกเพศค่ะ ซึ่งนิยายเรื่องนี้ที่แต่งขึ้นก็มีส่วนรังแกคนที่แอนตี้เพศทางเลือกอยู่ไม่น้อย แต่ก็ทำให้ได้เห็นคอมเม้นท์ในหลาย ๆ รูปแบบเกี่ยวกับเรื่องเพศทางเลือกมากขึ้น เราคงไม่อาจบังคับว่า 'เฮ้ย ! เธอต้องชอบนะ โลกมันไปไกลแล้ว รับมันให้ได้สิ !' เพราะแต่ละคน มีความคิดที่แตกต่างกัน สังคมที่หล่อเลี้ยงให้เติบโตไม่เหมือนกัน และเราคงไปบังคับใครให้คิดอย่างเราไม่ได้  ดังนั้นเรื่องที่อยากจะเขียนบอกตั้งแต่แต่งนิยายเรื่องนี้เลยคือ...


ถ้ารับไม่ได้ก็ไม่ต้องคอมเม้นท์บอกว่าถ้าเป็นยูริแล้วจะเลิกอ่านนะคะ อันเฟ็บแล้วกดปุ่มกากบาทปิดหน้านิยายนี้ทิ้งไปได้เลยค่ะ ไม่ต้องจารึกคอมเม้นท์เอาแต่ใจของคุณให้คนเขียนเขาเฟลหรอกค่ะ ยังไงก็ไม่เปลี่ยนตามที่คุณต้องการหรอก :P

(ถึงความจริงนิยายเรื่องนี้ก็ไม่เคยจั่วหัวยูริมาแต่ต้นแล้วเถอะ 555) (อดทนกับเม้นท์แบบนี้มานานแล้วปล่อยผีทีเดียวเลยแล้วกันนะ จะได้ไปเปลี่ยนจั่วหัวเรื่องแล้วว่าไม่ยูริซะที)


ส่วนใครที่อ่านจบตรงนี้ และไปต่อไหว ไรท์ขอขอบคุณมากนะคะ ซึ่งในน้ำใจของทุกคนจริง ๆ ค่ะ หลายคอมเม้นท์คือกำลังใจที่ทำให้ไรท์ฉุกคิดได้ว่าเรื่องที่ไรท์แต่งนี้เราแต่งขึ้นเพื่อเสนอจินตนาการของตัวเองออกมา และเราควรเชื่อมั่นในเนื้อเรื่องที่เราวางพล็อตเอาไว้ และไปให้สุดค่ะ ต่อให้สุดท้ายเสียงตอบรับจะไม่ได้หวือหวา มียอดคนอ่านเป็นแสน มีแฟนคลับเป็นหมื่น แต่มันจะเป็นนิยายที่เราภาคภูมิใจที่สุดเพราะเราได้ใส่ทุกอย่างที่เราต้องการจะนำเสนอให้ทุกคนร่วมสนุกไปด้วยกันอย่างเต็มที่แล้วค่ะ (แม้คำผิดจะบาน และ plot hole รุนแรงก็เถอะ ถถถถ)    


เขียนทอร์คยาวหน่อย เพราะหลังจากนี้จะหายตัวไปยาว ๆ ของจริงแล้วค่ะ ส่วนหนึ่งคือเพื่อเตรียมทำรูปเล่มพี่สะใภ้ ซึ่งตอนนี้อยู่ในช่วงติดต่อคนวาดปกอยู่ค่ะ และไรท์กำลังติดดาบพิฆาตอสูรค่ะ (<<< ความจริงอันหลังอาจเป็นสาเหตุหลักมากกว่า ถถถ) เลยอาจจะไม่ได้มาอัพถี่ ๆ  แล้วนะคะ


ขอบคุณทุกคนที่อ่านทอร์คยาวเหยียดนี้จนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ ไว้เจอกันใหม่อีกครั้งในตอนหน้า  >w<


Little Anri 


ปล. ชื่อเรื่องนี้คงเป็นชื่อเรื่องถาวรแล้วนะคะ ยาวไปนิดขอทุกคนโปรดทำใจเรียก พี่สะใภ้ เพื่อความสะดวกแล้วกันค่ะ 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 494 ครั้ง

505 ความคิดเห็น

  1. #487 CHECK224 (@Pear224) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 01:24
    อัรนี้คือหนึ่งคนที่ไม่อ่านยูริละมาอ่านเรื่องนี้ แบบก็รู้แหละว่าไม่ยูริอะแต่คืออ่านละอยากให้ยูริแหละแต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันอะ ชอบๆๆๆ
    #487
    0
  2. #482 ladolceblue (@pimmyzxxx) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 12:43
    น่าร้ากกก ชอบมากๆๆๆๆ
    #482
    0
  3. #460 sudauy (@sudauy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:36
    คือชอบพี่สะใภ้มากกกกกกกกกกก มันเป็นความชอบที่อธิบายไม่ถูก แล้วพอไรท์บอหว่าขุ่นพี่เค้าจะแต่งหญิงต่อไปนี่แบบบบ น้ำตาจิไหล trapจงเจริญ!!!!!
    #460
    0
  4. #442 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 11:24
    อ่านเรื่องนี้เพราะคำโปรยที้พี่สะใภ้มาแหกบทฆ่าหมูเลยนะคะ5555 ไม่ว่าจะยูริหรืออะไรก็ตัดสินใจอ่านไปแล้ว เพราะตกหลุมคำพูด+นิสัยของพี่สะใภ้5555
    #442
    0
  5. วันที่ 29 กันยายน 2562 / 07:15
    งือออไรท์สนุกมากเลยเขินมาก55555 พี่ฟิเอ้ของเราใจดีมากเลยแง คุณลาสบอสก็คือสายหวานน่ารักเว่อร์ ส่วนคุณพี่สาวอาเจรี่ตัวจริงก็คือดาร์คไปเลย ขอบคุณนะคะสนุกมากๆ~
    #421
    0
  6. #410 KIRIsamaOO (@KUMo-Desuka) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 16:14

    อาเจรี่ที่โดนชมแล้วเขินคืออาเจไรท์สินะ.

    ส่วนอาเจรี่ที่อยู่ที่ปราสาทที่นางเอกบอไม่ชอบคือตัวจริงเนอะ. 555 รุสึกสลับบทบาทกันเลยนะ. ลาสบอสไม่สายดาคมีเขินอายด้วย. กับเจ้อาเจรี่ที่เป็นจักพรรมาดเข้มซะงั้น. ชอบๆ.
    #410
    0
  7. #401 เอนมะ (@cat019) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 16:28
    ไม่ต้องห่วงไรท์เราเป็นสายอ่านได้ทุกแนวท่าเนื้อเรื่องสนุกและน่าติดตาม เพราะงั้นเราไปต่ออ
    #401
    0
  8. #400 Nyx12121 (@Nyx12121) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 04:48
    พวกเราถอยทัพเร็ว0_0

    เรือของเราได้โดยระเบิดไปแล้ว \>~</
    #400
    0
  9. วันที่ 20 กันยายน 2562 / 12:39
    รักบริสุทธิ์แบบเด็กโครโมโซมไม่พัฒนาเหมือนน้ำมูกใสเหนียวข้นอย่างลูก้า เทียบกับความทุ่มเทและใส่ใจอย่างเลือดตาแทบไหลของลาสบอสแล้ว ลูก้านั้นกลายเป็นของระดับล่างไปเลย
    #398
    0
  10. #376 purezz (@purezz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:28
    ตงิดๆตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ใช่พี่สะใภ้&#8203;ตัวจริง ยังไงก็ไม่ยูริ
    #376
    0
  11. วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:17
    คุณพี่แต่งหญิงแต่โพลผัวนี่ยังไงมันก็ดีต่อใจจริงๆค่ะ แงงงงง รี้ดกดถูกใจสิ่งนี้หนักมาก
    #375
    0
  12. #374 Edo e_e (@peepeepee88) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 00:43
    รอนะคะะะะ ความปั๋วของพี่เค้าทำคำรามแรงมาก โอ้ยยย รี้ดถูกใจสิ่งนี้!! ////// ปั๋วมากแม่ ฮือออ
    #374
    0
  13. #373 เงารางเลือน (@toey1405) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:14
    หวีโดด หวีดมากค่ะะะะะ หวีดที่สุดโดด
    กรีดร้องงง ใจเต้นไปด้วยเลยนะ <3<3<3
    #373
    0
  14. #372 Me'Gan (@kookkik11399) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 17:44
    เราอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว...
    .
    .
    .
    จะให้หยุดคงไม่ได้หรอกค่ะ!! เราจะอ่านไปด้วยกันจนจบ หวีดให้สุด ถ่างตาเต็มกำลัง กรีดร้องให้สุดเสียง รักตั้งแต่บทแรกที่อ่าน รักไรท์ที่แต่งนิยายเรื่องนี้ค่ะ!! เรารักนิยายเรื่องนี้ค่ะ!! ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร...

    อย่าลืมแต่งของพี่ชายนะคะ ไหว้ล่ะค่ะ พลีสสส (-/!\-)
    #372
    0
  15. #371 123456789di (@123456789di) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 14:25

    รอออออออออ
    #371
    0
  16. #370 kuro_neko_ (@someoneloveyou) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:47
    แงไม่แต่งหล่อหรอคะ แต่มปรหนูรอน้า
    #370
    0
  17. #369 Foke_kung (@Foke_kung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 11:43

    เสียดายยยยไม่แต่งหล่ออออออ แต่เรารับด้ายยยยย >\\\<
    #369
    0
  18. #368 Bloodhound (@Bloodhound) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 10:11

    คุณพี่ใสกระโปรงต่ออ // นักอ่านถูกใจสิ่งนี้ 5555

    #368
    0
  19. #366 MyselfAKAFURI (@Kuraoi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 07:28
    5555555 ฟิเอ้หัวแข็ง5555555555555555 น้อง555555555

    โอ้ยยยย ฮื้อออ ใจสั่นคุนพี่ค่ะ *กุมใจ*
    #366
    0
  20. #365 kamitanso (@0878882144) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 07:14
    เดียวหน้าผากหรืออะไรทำไหมลูกศรมันสะท้อนได้
    #365
    0
  21. วันที่ 17 กันยายน 2562 / 07:07
    โดยส่วนตัวแล้ว กระโดดลงเรือมันทุกลำค่ะ คุณพี่ที่น่ารักแบบนี้ทางนี้ก็คงหลงหัวปักหัวปำไม่ต่างกันหรอกค่ะ ฮิฮิ
    #364
    0
  22. #363 mak2545 (@mak2545) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 06:24
    1112 very good
    #363
    0
  23. #362 นินจาเงา (@tida1988) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 06:21

    คนอื่นคิดยังงัยไม่รู้ รู้แต่ว่าโดดลงเรือไปแล้วเรียบร้อยค่ะ

    ไรท์เตอร์สู้ๆ เค้ารออ่านตอนต่อไปอยู่นะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #362
    0
  24. #361 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 04:14

    งื้ออออออ คุณพี่ขาาาา
    #361
    0
  25. #360 forYU (@lovekru) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 01:54

    กรี๊ดดดดดคุณพี่รุกแรง ฮื้อออทางนี้อ่านไปน้วยไปเลือดกำเดาจะไหลแล้วค่า

    สนุกมากเลยค่ะยังไม่อยากให้จบเลย เอ็นดูคุณพี่อะเพิ่งได้เปิดเผยตัวจริงกับฟิเอ้ขอหวานแบบนี้นานๆอีกหน่อยได้มั้ยคะ

    #360
    0