[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 46 : หมาป่าที่รัก 45 : การปะทะ และ คนที่ไม่ควรอยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59


          เสียงดังตึงๆดังไปทั่วบริเวณทำให้ทีมสำรวจที่กำลังตั้งแคมป์อยู่ในป่าถึงกับสะดุ้งตื่นกันเป็นแถว โดยเฉพาะเมื่อเอลวินแจ้งกับทุกหน่วยให้เก็บของและรีบขึ้นไปอยู่บนต้นสนไม้ยักษ์เป็นการด่วนที่สุด เพราะตอนนี้มีไททันมุ่งหน้ามาทางพวกเขาหลายร้อยตัว ไม่สิ..เป็นพันจนถึงเป็นหมื่นๆตัว..แบบนี้เขาสู้กันไม่ไหวแน่!

          โคลว์ขึ้นมาบนต้นไม้ได้ทันก่อนที่จะมีไททันตัวแรกวิ่งผ่านพวกเขาไป..ราวกับไม่สนใจพวกเขาเลย..ทั้งๆที่มีมนุษย์ กระจุกกันอยู่รอบๆนี้เต็มไปหมดแท้ๆ..นี้มันเรื่องอะไรกันเนี้ย

          "เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ"โคลว์ต่อสายไปหาเอลวินอย่างสงสัย เมื่อเห็นขบวนไททันวิ่งผ่านพวกเขาขึ้นไปทางเหนือ เหมือนมันจะมุ่งหน้าไปชิกันชิน่า...

          ถึงจะรู้ว่าพวกมันไม่สามารถเข้าไปในกำแพงได้ก็เถอะตอนนี้...แต่ว่าถ้าพวกนั้นแฝงตัวไปด้วยล่ะก็..

          "โคลว์ระวัง!!"เสียงของรีไวล์ดังขึ้นพร้อมกับร่างเขาที่ใช้เครื่องสามมิติพุ่งมากอดร่างบางหลบดาบที่หมายแทงเอาชีวิตของร่างบางคนสำคัญของเขาไปอย่างฉิวเฉียด

            "ชิ..หลบไปได้อีกงั้นหรอ...แก..เพราะแกจริงๆไอ้ริวซากิ!."ซีคมองอย่างไม่พอใจ..เมื่อเขาแอบแฝงมากับพวกไททันหมายจะฆ่าโคลว์ทิ้งซะก่อนที่อีกฝ่ายจะไปหาท่านแม่..แต่ดันโดนไอ้คนตายยากจับสัมผัสเขาได้ซะก่อน

          "ซีค! ..นาย"ไม่ทันที่โคลว์จะพูดอะไรออกมา เสียงของเอเลนก็แทรกขึ้นมาซะก่อน

          "พี่ครับ!...หยุดนะ!"เอเลนมองไปที่ซีคพร้อมกับพุ่งมากางแขนบังปกป้องหัวหน้ารีไวล์กับโคลว์ ดวงตาเขาจ้องมองไปที่ซีคอย่างไม่ยอมให้อีกฝ่ายมาทำร้ายพี่ชายคนสำคัญของเขาเด็ดขาด

          "ถอยออกไปเอเลน!...ฉันไม่อยากจะฆ่านายหรอกนะ.."ซีคบอก..ถึงยังไง..เขาก็เหมือนยังมีความเมตตาอยู่บ้าง..หึ..เขาดูเป็นงั้นใช่ไหม..แต่ความจริงเปล่าหรอก..เขาต้องการฆ่าเอเลน..แต่ว่า..

            ต้องหลังจากที่เขาฆ่าโคลว์ตัวจริงเสียก่อน!!!

          "ผมไม่ถอย! เรื่องนี้พี่โคลว์ไม่เกี่ยวนะครับ..เขาไม่ได้รู้เรื่องที่พ่อของเราทำเอาไว้!...พ่อเองก็อยากจะขอโทษพี่มาตลอดนะครับ!"เอเลนพยายามอธิบาย โดยไม่ได้สังเกตุเลยว่าข้างๆเขามีแจนที่โผล่มายืนอยู่ไม่ห่างคอยระวังให้เขาอยู่....แทนที่จะเป็นมิคาสะอย่างทุกที

          "แกจะไปรู้อะไร!...แกที่เกิดมาจากความรักน่ะ..ไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง...แกไม่เคยถูกทิ้งให้เป็นขยะ..แกไม่มีทางรู้ เอเลน!"ซีคมองอีกฝ่ายอย่างเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง..

          "อึก..แต่ว่า.."

          "หุบปาก!..แกคงถูกพ่อล้างสมองนานเกินไปแล้ว..เอเลน..แกไม่รู้หรอกการที่ไม่เคยถูกรักเลยมันเป็นยังไง!...หวังอะไรไปก็ไม่เคยได้รับ..อึก..ทำไม..ทำไมมีแต่ฉัน!..มีแต่ฉันคนเดียว"ซีคกำมือแน่น..

          ทำไมไม่ว่าเขาจะทำอะไรให้..ก็...เป็นแบบนี้ตลอด....ไร้ค่า...

          "....พี่"

          "ไอ้บ้า! นายน่ะจะบ้าไปถึงไหนหะ! ทำตัวเป็นเด็กขาดความรักไปถึงไหนกันหะ!...นั้นน่ะก็แม่ฉันนะ!"โคลว์เหมือนปรี้ดแตกชี้หน้าว่าก่อนจะกระโดดไปยืนบนกิ่งไม้เดียวกับซีคอย่างโมโห

          "หา!"

        "โคลว์!! /พี่โคลว์!!"


          "นายมันจะบ้าไปถึงไหนหะ! พ่อไม่รัก..แต่แม่เขาก็รักนายมากไม่ใช่หรือไง! แถมนายยังเอาแม่ฉันไปเป็นแม่นายมาตั้งนานน่ะ ไอ้โง่! อีกอย่างพ่อแม่ไม่รัก..ก็ไปหาคนที่เขารักเราสิฟระ!! แกน่ะมีคนที่รักแกมากมาย แต่แกไม่หัดดูเองมากกว่า....อย่าลดคุณค่าของตัวเองสิเจ้าโง่! นายมันโง่ๆๆๆๆ โคตรโง่ นายมันก็ไอ้ลูกแหง่ติดแม่ นั้นล่ะ..หน้าก็แก่ขนาดนี้แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กไปได้!"โคลว์เข้าไปหาอีกฝ่ายแถมกระชากคอเสื้อด่าไปด้วย

          เขาต่างหากที่ควรจะจะโวยวายเป็นบ้าเป็นหลัง..ไม่ใช่มัน!!

          "กะ..แก..แกจะไปเข้าใจได้ยังไง"

          "ไม่เข้าใจโว้ย! ฉันไม่ใช่แก..และเอเลนหรือคนที่นี้ก็ไม่ใช่แก ใครมันจะไปเข้าใจแกกันล่ะหะ!"

          "อึก...แก.."

          "เลิกทำตัวงี่เง่าสักที!..และเลิกยัดเยียดความเกลียดชังของนายให้คนอื่นเขา!สักที!!เปิดตาให้กว้างกว่านี้สิฟระ! มองให้เยอะฟังให้มาก! แล้วแกจะเจอคนที่ต้องการแก...ไอ้ลูกแหง่!!"โคลว์พูดก่อนจะหอบหายใจเหนื่อย เพราะพูดตะโกนออกไป โดยคนอื่นๆได้แต่มองอึ้งไปตามๆกัน โดยเฉพาะคนมาไม่ทันเห็นตั้งแต่แรกอย่างพวกเอลวินและเพทรา

          "แกพูดพอหรือยัง"ซีคกัดฟันพูดออกมาอย่างไม่พอใจ...ทำไมเจ้านี้มันถึงได้พูดแทงใจดำเขานัก..ใช่สิ..เขามัน..ไม่เหมือน..อึก..

          "เออ..พอแล้ว"โคลว์มองอีกฝ่ายก่อนจะกระโดดหลบก่อนที่ดาบในมือของซีคจะถูกตวัดมาทำร้ายตัวเขา หากแต่ว่าเหมือนซีคไม่ได้ปล่อยให้ร่างบางได้ถอยไปไกล เพราะเขาก็กระโดดเข้าตามร่างบางไปติดๆ โดยไม่สนว่าตอนนี้พวกไททันกำลังวิ่งกันอยู่ข้างล่างพวกเขา

          "โคลว์!"

          เคร้ง!

          เสียงใบมีดสามมิติตวัดรับคมดาบญี่ปุ่นในมือของซีคก่อนแขนกลนั้นจะสะบัดคืนแรงดาบใส่ซีคจนทำให้อีกฝ่ายเกือบไปกระแทกกับต้นไม้ ไปอย่างหวุดหวิด

          "เอลวิน!"โคลว์มองอย่างตกใจที่เห็นคนที่มาขวางดาบของซีคเป็นอีกฝ่าย...แทนที่จะเป็นรีไวล์ หากแต่ว่าไม่มีเวลาที่จะได้พูดอะไรอีก...เพราะเอลวินพูดแทรกขึ้นมาแทบจะทันที

          "โคลว์ นายกับรีไวล์และพวกเอเลนรีบไปที่ศูนย์วิจัยนั้นซะ ตอนนี้พวกไททันกำลังมุ่งหน้าไปที่ชิกันชิน่า...พวกฉันจะให้ต้านเจ้าหมอนี้กับพวกไททันไว้ให้เอง..รีบไปซะ!"เอลวินพูดพร้อมกับมองไปที่ซีคที่ทำท่าจิปากไม่พอใจ เมื่อตอนนี้เขาถูกล้อมโดยพวกทีมสำรวจแล้ว

          "หา?!"โคลว์ร้องออกมาอย่างแปลกใจเช่นเดียวกับรีไวล์ ที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะออกมาสู้เองเป็นกับเขาด้วย! เห็นแต่ทำหน้าที่สั่งอย่างเดียว

          "มั่วทำอะไรอยู่....รีบไปสิ!"เสียงของฮันจิพูดขึ้นมาก่อนจะรีบพุ่งไปหาซีคเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะทำร้ายตัวเองเพื่อให้กลายร่างเป็นไททัน  เช่นเดียวกับทีมสำรวจคนอื่นที่ช่วยกันต้อนซีคและไม่ให้อีกฝ่ายมีทางแปลงร่างเป็นไททันลิงได้...

          "อือ...เข้าใจแล้ว..ฝากด้วยนะ!"โคลว์บอกก่อนจะใช้เครื่องเคลื่อนย้ายเข้าไปหารีไวล์กับพวกเอเลน มุ่งหน้าตรงไปที่ศูนย์วิจัยลับที่อยู่ห่างจากพวกเขาไม่มาก

       "จะไปไหนโคลว์!"เสียงของซีคดังขึ้นพร้อมกับจะกระโดดไปหาอีกฝ่าย หากแต่ว่าถูกเอลวินกระโดดมาสกัดหน้าเขาเอาไว้
    
          "อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้นายตามพวกนั้นไปได้ง่ายๆ..ซีค เยเกอร์"เอลวินจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างจริงจัง โดยซีคเองก็มองจ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกัน

          "แก! ....คิดว่าตัวเองเป็นใคร..ถ้าเป็นเจ้าตายยากริวซากิมันยังน่าลุ้น..แต่แค่เศษสวะอย่างพวกแกคิดหรอว่าจะขวางฉันได้!"ซีคตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด

         "หึ..อย่าประมาททีมสำรวจให้มากนัก!...ถึงจะเป็นสวะ..แต่ก็เป็นสวะที่แกจัดการไม่ได้...ซีค"เอลวินยิ้มมุมปากก่อนจะมองอีกฝ่ายแบบที่เขาไม่เคยมองใครแบบนี้ สายตาที่บอกถึงการเอาจริง ทำให้คนถูกมองถึงกับชะงัก

          ความรู้สึกไม่อยากยอมแพ้เจ้าหัวทองนี้มันอะไร...ไม่สิ..ความรู้สึกไม่ถูกใจกับคำพูดมันนี้.....

          น่าหงุดหงิด!

          "เอลวิน...สมิธ"แกมันตัวเกะกะจริงๆ...งั้นก็ตายด้วยมือฉันซะเถอะ!!!

          เคร้ง!

- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

          พวกโคลว์รีบมุ่งหน้าไปทางศูนย์วิจัยลับให้เร็วที่สุดหากแต่ว่าระหว่างทางต้นไม้จะเริ่มน้อยลงไปและเตี้ยเกินไปทุกทีๆ ถ้าหากไปมากกว่าอาจเป็นอันตราย เพราะเท่าที่ดูพวกไททันที่วิ่งสวนกับพวกเขาไป..มันมีมากมายเกินไป...ขืนมันตัวใดตัวหนึ่งสนใจพวกเขา..มันอาจจะทำให้เรียกทั้งฝูงมาเลยก็ได้...

          "รีไวล์...ผมว่า...ผมกลายร่างเป็นหมาป่า ไม่ก็หายตัวพาทุกคนเข้าไปข้างในศูนย์วิจัยดีกว่านะครับ"โคลว์พูดขึ้นก่อนจะหยุดบนต้นไม้ต้นหนึ่งมองเฝ้าสังเกตุการเคลื่อนไหวของไททัน

          "อือ..ก็อาจจะดีกว่า...แต่ว่าหายตัวไปได้หรอนายน่ะ"รีไวล์มองร่างบางก่อนจะกระโดดลงมายืนข้างๆ

          "ครับ..ผมคิดว่าจะดึงความทรงจำของเซเวียร์ที่มีอยู่ คงพอที่จะระบุตำแหน่งข้างในได้ชัดเจนครับ...ไม่น่ามีปัญหา"

          "และเรื่องจำนวนคนล่ะ"รีไวล์มองพวกเอเลนที่หยุดอยู่รอบๆพวกเขาเพื่อรอฟังคำสั่ง

          "ระยะไม่ห่างมาก..ไม่มีปัญหาหรอกครับ...แต่ว่าอาจจะเจ็บกันหน่อย"โคลว์บอกก่อนจะยิ้มแห้งๆตอบอีกฝ่าย

          "ให้ตายสิ...เอาแบบนั้นก็ได้."รีไวล์บอกก่อนจะสั่งพวกเอเลนให้ลงมาใกล้เพื่อให้โคลว์พาหายตัวไป...หากแต่ว่า..

          "อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้ไปง่ายๆ ย๊าก!!"เสียงของไรเนอร์ดังขึ้นมาพร้อมกับร่างบางที่พุ่งเข้ามาหมายจะเอาหมอกแทงโคลว์ให้ตาย แต่ว่ากลับถูกรีไวล์ปัดออกอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเกือบเสียหลัก จนรีบกระโดดไปที่ต้นไม้ห่างจากพวกเอเลนออกไปทันที

          "ชิ....ฉันไม่ยอม..ให้พวกนายไปได้ง่าย!"ไรเนอร์พูดก่อนจะกัดมือตัวเองกลายเป็นไททันเกราะทันที!

          "พี่โคลว์! ไปก่อนเถอะครับ! ผมกับอาร์มินจะจัดการที่นี้เอง"เอเลนพูดก่อนจะกระโดดออกไปกลายร่างเป็นไททันรับการพุ่งเข้ามาของไททันเกราะก่อนอีกฝ่ายจะเข้าไปหาพี่โคลว์

          "แต่ว่า!"

          "ไปเร็วครับ..หัวหน้าไปกับพี่โคลว์เลยครับ..พวกผมจะรีบตามไปให้เร็วที่สุดครับ!"อาร์มินบอก เขาต้องอยู่ที่นี้ด้วยเพราะว่าลำพังแค่เอเลนคนเดียวไม่ไหวหรอก!

          "แต่..."

          "โคลว์...เราต้องรีบไป..นายต้องเชื่อใจพวกนั้น"รีไวล์มองอย่างเป็นห่วงเช่นกัน..เพราะงั้นสิ่งที่พวกเขาทำได้คือการไปหาแม่ของร่างบางและยุติสงครามนี้ซะ!

          "อึก...รีบตามมานะ!"โคลว์บอกก่อนจะจับมือรีไวล์พาอีกฝ่ายหายตัวไปที่ศูนย์วิจัยพร้อมกัน ..... ทิ้งให้พวกเอเลน อยู่จัดการกับไรเนอร์ที่กำลังสู้กันด้วยพลังหมัดและการต่อสู้มือเปล่าแบบไม่มีใครยอมใคร

          "อาร์มิน!..ถึงจะบอกว่าเราจะตามไปก็เถอะ..แต่ว่าเราไม่มีหอกสายฟ้านะ"ชาช่าร้องขึ้นมาก่อนจะหลบต้นไม้ที่ถูกเตะมาโดยฝีมือของไททันทั้งคู่อย่างหวุดหวิด

          "เรื่องนั้น..ยังไงก็ต้องทำ..เราได้แต่ถ่วงเวลาเอาไว้..และหวังว่าพี่โคลว์จะรีบไปคุยกับราชินีนางิสะ..ให้เธอยอมให้อภัยเรา"อาร์มินพูดก่อนจะคิดแผนจัดการกับไรเนอร์ที่อีกฝ่ายดูจะโกรธอะไรบ้างอย่างจนน่าสงสัย

          "ถ้าอาร์มินว่าอย่างนั้น...คงต้องมีแต่สู้สินะ"มิคาสะมองไปที่ไรเนอร์

          "ให้ตายสิ...ทำไมเจองานหนักๆเรื่อยเลยฟระ!"แจนพูดก่อนจะจ้องรอหาจังหวะที่เขาจะทำอะไรได้บ้าง

          "อา..จะว่าไป..ฉันได้ระเบิดจากพี่โคลว์มาด้วยนี้...นิไง"โคนี่พูดก่อนจะหยิบเอาระเบิดขนาดเล็กขึ้นมา 6-7 ลูกเล็ก

          "ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะฟระ...โคนี่!"แจนพูดออกมา เขาล่ะอยากจะตบหัวมันสักทีจริงๆ!

          "นั้นมันระเบิดอนุภาพสูงนี้นา...แต่ว่า..ถ้าหลังจากกดปุ่มแล้วมีเวลาแค่ 10 วินาทีเท่านั้น...อือ..เราน่าจะพอมีโอกาสอยู่"อาร์มินคิดก่อนจะพยักหน้ากับตัวเอง
    
          "ทุกคน..ฉันมี"ไม่ทันที่อาร์มินจะพูดจบทุกคนก็เข้ามาล้อมวงที่เขาเรียบร้อยแล้ว

          "บอกมาเลยพวก"โคนี่ยิ้มรออยู่เลย

          "เอาแผนที่ไม่เจ็บตัวนะ ฉันยังอยากจะกลับไปกินเนื้ออยู่เลย!"ชาช่าพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนยิ้มออกมาในทันที

          "รีบบอกมาเร็วเข้าสิ..เจ้าบ้านั้นถ่วงเวลาได้ไม่นานหรอกนะ"แจนพูดพร้อมกับลอบมองไปทางเอเลนเป็นระยะเช่นเดียวกับมิคาสะที่ห่วงพอกัน ก่อนพวกเธอทั้งหมดรับฟังแผนและแยกย้ายกันไปจัดการ...

           หวังว่าทางพี่โคลว์...คงจะสำเร็จให้เร็วที่สุดด้วยเถอะนะครับ...อย่างน้อย..จากไททันเป็นแสน จะได้เหลือแค่ 2 ตัวนี้เท่านั้น

- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -

          ตุบ!

          "แฮ่กๆ.."เสียงหายใจหอบเหนื่อยดังขึ้นมาเมื่อร่างของคนในชุดทหารทีมสำรวจปรากฎตัวที่โถงทางเดินร้างที่ดูเก่าและทรุดโทรมเพราะไม่ได้ถูกใช้มานาน...รวมไปถึงยังมีรอยเลือดและโครงกระดูกถูกวางเกลื่อนไปหมด บอกให้รู้ได้ว่า..ที่นี้เป็นที่กบดานของพวกไททัน..หรือไม่ก็..เป็นซากของคนที่ตายไปเมื่อ 100 ปีก่อน

          "ไหวไหมโคลว์"รีไวล์ประคองร่างบางที่ทรุดหอบหายใจอยู่...สงสัยว่าจะใช้พลังมากกว่าที่คิดสินะ

          "มะ..อึก..ไม่เป็นไรครับ..แค่มันมีบาเรียกันด้วย..ตอนหายตัวมาผมพึ่งรู้สึกถึงมัน..เพราะงั้นเลยคลาดเคลื่อนน่ะครับ"โคลว์พูดขึ้นมา..ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปโผล่ที่ๆเคยเป็นห้องที่ขังร่างของเขาเอาไว้ในหลอดแก้ว..ที่ๆโคลว์ เซเวียร์เสียชีวิต...แต่ว่าเหมือนมีบางอย่างกันเอาไว้...และเขาเข้าไปไม่ได้

          "นายควรพักหน่อย.."รีไวล์พูดก่อนจะมองไปรอบๆ...จะว่าไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว..เขาเองก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกั้นเขาไว้เหมือนกัน..ไม่สิ..มันรู้สึก..อึดอัดมากกว่า...ทำไมกันนะ

          ในขณะที่เขาคิด หางตาของเขาก็เหมือนจะไปเห็นร่างสว่างของใครบางคนอยู่ ทำให้เขาหันไปมองทันที..

          ร่างโปร่งแสงของคนที่มีใบหน้าเหมือนเขากำลังยืนอยู่..อีกฝ่ายอยู่ในชุดที่เหมือนที่เห็นในบันทึกของ คริช่า เยเกอร์ไม่มีผิด...นี้มัน..หรือว่าอีกฝ่ายคือ...ริวซากิ อาเคเมะ!!

            "โคลว์"

          "ครับ"โคลว์ตอบรับอีกฝ่ายหลังจากที่เขาหายเหนื่อยพอสมควรแล้วก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่เหมือนกับกำลังเห็นอะไรน่ากลัวอยู่อย่างแปลกใจ และมันทำให้เขาต้องหันไปมองตาม...พร้อมกับชะงักกึกไปด้วย...

            "ฉะ..ฉันว่าฉันเห็นริวซากิ...อะ..อาเคเมะ"รีไวล์พูดโดยยังมองร่างโปร่งแสงนั้นไม่วางตา

          "ผะ..ผมว่า..ผะๆ..ผมก็เห็นนะครับ..."โคลว์ลุกขึ้นมากอดแขนอีกฝ่ายแทบจะทันที...ที่เขาว่าหมาจะเห็นผี..นี้มันเรื่องจริงหรอครับเนี้ย!!! ไม่นะ!!

          ทั้งคู่ชะงักค้างเหมือนไม่รู้จะทำยังไง เพราะต่างคนต่างไม่เคยมีประสบการณ์เจอผีมาก่อน..จนทำให้ผีตัวจริงที่ยืนลอยอยู่ตรงหน้าคิ้วกระตุกและเริ่มหงุดหงิดจนสุดท้ายต้องพูดออกมา

          "พวกแกจะจ้องฉันอีกนานไหม...เดี๋ยวพ่อก็หักคอซะหรอก!!"ผีริวซากิ อาเคมะพูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทั้งคู่ในระยะประชิด...ขนแขนคนเป็นพร้อมใจกันลุกขึ้นมาก่อนเสียงร้องจะดังมาจากปากของคนทั้งคู่แทบจะพร้อมกันลั่นศูนย์วิจัยร่างแห่งนี้..

TBC 

         
กลิ้งๆๆมาอัพอย่างรวดเร็ว/แอบมองพ่อผู้เขียน/จุๆ..แอบมาอัพตอนทำงานอยู่เลยต้องแอบๆ..กระดืบๆ..เหลืออีกไม่มากแล้วตอนหน้าเจอท่านแม่นางิสะแล้ว มาลุ้นไปด้วยกันนะค่ะว่าโคลว์กับรีไวล์จะทำยังไงให้ท่านแม่ยอมรับและให้อภัยมนุษย์ได้....

             ขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่เป็นกำลังใจและมาสนุกด้วยกันเสมอนะค่ะ รักผู้อ่านสุดๆเลยค่ะ มีความสุขมากทุกครั้งที่ทุกท่านอ่านและมีสนุกไปด้วยกัน ขอบคุณมากๆค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ^^ เจอกันค่ะ (ผู้เขียนขออัพวันเว้นวันนะค่ะ อิอิ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #492 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:14
    เพิ่งเคยเห็นรีไวล์ร้องลั่นแบบนี้
    #492
    0
  2. #395 Pimmy_Creaming (@Pimmy_Creaming) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 18:56
    รีไวล์ไปหมดละ อีรีไวล์กลัวผี?????//โดนเจ้าตัวถีบกระเด็น
    #395
    0
  3. #394 Hibari Akaru (@tsurara1896) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 16:25
    ไปหมดละลงลุคอะไรแต่ละคน -_
    #394
    0
  4. #392 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:44
    ไรท์หาคู่ให้ซีคได้มั้ยอ่ะ สงสารซีค
    #392
    0
  5. #391 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:44
    รออยู่นะ
    #391
    0
  6. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:34
    หมาจะเหนผี โคลว์เหนอ่ะไม่ผิด แต่รีไวล์ก้อเหนนะ โคลว์ว่ารีไวล์เปนหมาเหรอ555555 --โดนรีไวล์ถีบ//แอ่กกกก
    #390
    0
  7. #389 Ing4869 (@Ing4869) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:12
    กรี๊ดๆๆๆๆ ริวซากิอย่าหักคอพวกเค้าน๊าาาาาาาา
    #389
    0
  8. #388 ✿ Mr.UL ✿ (@ying21346) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 10:56
    มีความจิ้น เอลวิน x ซีค อยู่ลึกๆ ._.
    #388
    0
  9. #387 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 10:41
    รอตอนต่อไปอยู่น๊าาา
    #387
    0