[ Fic Attack on titan] Lovely My Wolf !? (yaoi) ( THE END )

ตอนที่ 47 : หมาป่าที่รัก 46 : แม่ยายของหัวหน้ารีไวล์...?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59

         
               สิ้นเสียงร้องของทั้งคู่ ร่างโปร่งที่เหมือนกับรีไวล์หรือก็คือวิญญาณของริวซากิก็ลอยถอยไปจากพวกเขานิดหน่อย..ก่อนจะมองด้วยสายตาเรียบนิ่งคู่หนึ่ง

               ไม่รู้ทำไมพวกเขาถึงรู้สึก....เหมือนกับว่าอีกฝ่ายกำลังกวนประสาทพวกเขาอยู่

               "อุ๊บ..ฮ่าๆๆๆ"และก็จริง! เจ้าผีริวซากิหัวเราะเยาะพวกเขา!!

               "นี้แก!...หัวเราะบ้าอะไรของแกไอ้ผีนี้"รีไวล์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่อีกฝ่ายที่มองกลับมาพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไม่ได้ไหลออกมาเป็นรูปธรรม แต่ว่า..หรือว่าผีจะมีน้ำตา?

               "ก็ขำพวกแกน่ะสิ...เป็นคนเป็นแท้ๆ...มากลัวอะไรผีอย่างฉันกัน..งี่เง่าชะมัด"ริวซากิมองก่อนจะกอดอกท่าทางเหมือนคนบางคนที่อยู่ข้างโคลว์ไม่มีผิด...ให้ตายเถอะน่าหมั่นไส้จริงๆ

               "แก"

               "จะเอาหรอ"ผีริวซากิทำท่าจะเอาเรื่องเหมือนกัน...

               ให้ตายเถอะ...คนๆนี้ผ่านไป 100 ปีหรือว่าอาจว่าเป็นเกิดใหม่..อือ ไม่สิ..เกิดใหม่ไม่ได้มีวิญญาณเดียวนี้นา..แยกสองร่างไม่ได้หรอก..แต่ว่า..เอาเป็นว่า..คนๆนี้หน้าเหมือนกันไม่พอนิสัยยังจะเหมือนกันไปอีก...น่าปวดหัวจริงๆเชียวนะ

               "เออ.."ยังไม่ทันที่รีไวล์จะพูดจบร่างบางที่ยืนข้างๆก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนที่เรื่องจะไปไกลกว่านี้...พวกเขามีเรื่องต้องทำอยู่..จะมาเสียเวลาทะเลาะกันไม่ได้

                "หยุดก่อนเถอะครับทั้งคู่น่ะ...เออ..คุณคือริวซากิ..อาเคเมะใช่ไหมครับ..คือผม"ไม่ทันที่โคลว์จะได้พูดจบเหมือนกัน วิญญาณริวซากิก็ยกมือขึ้นมาซะก่อน

               "ฉันคือริวซากิ อาเคเมะ..แต่ว่าที่มานี้เพราะว่ารอไปเกิดมันก็เท่านั้น....และตอนนี้ว่าง..ตามมา"ริวซากิพูดก่อนจะเดิน(ลอย)นำพวกเขาไปเหมือนว่ารู้ว่าตัวเขามาทำไมกัน

               "คุณจะพาเราไปไหนหรอครับ"โคลว์พูดขึ้นมาแต่ก็ตามอีกฝ่าย ทำให้รีไวล์หน้าบูดขึ้นมาทันทีแต่ก็ไม่ว่าอะไรเดินตามไปด้วย

               ".....พวกนายมาที่นี้เพื่อหยุดทุกอย่างใช่ไหมล่ะ"ริวซากิพูดระหว่างที่เดินไป ทำให้คนที่เดินตามหันไปมองหน้ากันอย่างแปลกใจ เมื่ออีกฝ่ายดูจะรู้ทุกอย่างดี

               "ก่อนโคลว์จะไปเกิด...อือ..ฉันหมายถึงโคลว์ คัทสึกิ..พวกเราก็รอให้พวกนายมาตลอด...ราชินีนางิสะน่ะมาอยู่ที่นี้ได้สัก 8 ปีกว่าแล้ว..และเพราะพลังของท่านมีมากมันเลยเผื่อแผ่มาถึงฉันกับคัทสึกิ..ทำให้เราปรากฎร่างให้มนุษย์เห็นได้...แต่ก็ไม่บ่อย...ยกเว้นแต่ตอนอยู่ในห้องนั้นล่ะ"

               "ห้อง?"

               "ใช่...ห้องที่นายหลับมาหลายสิบปี ก่อนที่โคลว์ เซเวียร์จะเอานายออกมาไงล่ะ"ริวซากิพูดก่อนจะหยุดยืนที่หน้าประตูเหล็กที่ถูกเสริมปิดด้วยกำแพงน้ำแข็งหนา...

               "น้ำแข็ง?"โคลว์พูดก่อนค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆดู ความรู้สึกเสียใจโกรธแค้นชิงชัง มากมายเหนือคณานับถาโถมเข้ามาในตัวของโคลว์แทบจะทันทีเมื่อเข้าไปใกล้ จนร่างบางถึงกับเซล้มลง และได้รีไวล์พยุงเอาไว้ได้ทัน

               "โคลว์!"รีไวล์มองอย่างตกใจที่เห็นร่างบางเซจนจะทรุดอย่างรวดเร็ว...หรือว่าเป็นเพราะเสียพลังไปอีก

               "รีไวล์..อึก..ผม..ผมไม่เป็นไรครับ..แค่ความรู้สึก.."โคลว์พูดไม่ทันจบเสียงของริวซากิก็แทรกขึ้นมาซะก่อน

               "ความรู้สึกของราชินีนางิสะน่ะ...แผ่ออกมาจากน้ำแข็งพวกนี้ด้วย...นั้นทำให้ห้องนี้เหมือนมีกำแพงกั้นอยู่ เพราะงั้นพวกนายถึงเข้าไปไม่ได้ไงล่ะ"

                 "แล้วแบบนี้จะเข้าไปยังไงล่ะ...เวลาก็..อึก"รีไวล์กำมือแน่น..เมื่อคิดถึงจำนวนไททันที่วิ่งผ่านพวกเขาไปเพื่อมุ่งหน้าไปที่วอล์มาเรีย...ถ้าพวกมันพังประตูเข้าไปล่ะก็

                  "แม่ชิงชังพวกมนุษย์มาเลยสินะครับ.."โคลว์พูดขึ้นมาก่อนจะมองประตูเศร้าๆ...ความรู้สึกของแม่เขาที่แผ่ออกมามันรุนแรง..รุนแรงเสียจนกระเทือนมาถึงตัวเขาได้อย่างง่ายดาย...

               "หึ..ถ้าฉันเป็นเธอ..ฉันก็คงจะโกรธแค้นไม่ต่างกัน..ไม่สิ...เผลอๆมากกว่าด้วยซ้ำ....นายก็เหมือนกันใช่ไหม"ริวซากิมองไปที่คนหน้าเหมือนตัวเอง
    
               "ของแบบนั้นมันแน่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง....คนสำคัญ.."เขาพูดก่อนจะกอดร่างบางที่เงยหน้ามองเขาขึ้นมาอย่างสงสัยในคำพูดของคนหน้าเหมือนทั้งคู่ก่อนจะยิ้ม

                "ผมเองก็คงเหมือนแม่แน่...หึ..แต่ว่านี้ไม่ใช่เวลามาหยอดความหวานกันนะครับ..เรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเข้าไปยังไง.."โคลว์ขัดอารมณ์หวานของรีไวล์ทันทีทำให้หน้าอีกฝ่ายหงิกแทบจะในทันทีทันใด ก่อนจะหันไปเชอะใส่พื้น...

                เอากับเขาสิ...งอนซะอย่างนั้น ใช้เวลาไหมครับ!!

               "ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้มาก...ไม่สิ..ฉันต้องไปก่อนแล้ว เหมือนเวลาของฉันจะหมด"ริวซากิพูดก่อนจะหายตัวไปโดยไม่ทันล่ำลาทำให้โคลว์กับรีไวล์ตกใจในทันที ก่อนจะมองหน้ากัน...

                 "เออ....ผมว่าเขาคงไปเกิด..เราเอาไงกันดีครับ"โคลว์เหงื่อตก..เพราะเหมือนอีกฝ่าชิ่งไปดื้อๆแบบนี้...ไม่รู้จะมาทำไมตั้งแต่แรก...ให้ตายเถอะ

               "อือ...ฉันว่านาย..ลองเรียกดูไหม..."

               "เรียกหรอครับ?"โคลว์พูดก่อนจะคิดตามอีกฝ่าย

               "คนเป็นพ่อเป็นแม่น่ะ..ไม่มีเสียงไหนดังเท่ากับเสียงของลูกหรอก...ฉันกับนาย..เรารู้เรื่องนี้ดี..ใช่ไหม"รีไวล์ยิ้มให้กำลังใจโคลว์

               ใช่...เสียงของลูกดังและเป็นเสียงที่พวกเขาไม่อาจจะต้านทานได้...เสียงของอีธาน..ลูกน้อยของพวกเขา..ไม่ว่ายามจะเหนื่อยหรือง่วงแค่ไหน..เสียงของลูกก็เรียกพวกเขาได้เสมอ..เพราะสายสัมพันธ์ของคนเป็นพ่อแม่...

               "....ท่านแม่.."โคลว์พูดก่อนจะพยายามขยับเข้าไปใกล้ประตูกำแพงน้ำแข็งโดยมีรีไวล์จับมือเขาอยู่ข้างๆให้เขาได้อุ่นใจและเผชิญหน้ากับมัน

               ความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ ภาพยามที่พ่อของเขา...คุรามะกลายเป็นยักษ์เพื่อปกป้องภรรยาและลูกในท้อง ก่อนจะสิ้นใจด้วยมือของมนุษย์มากมายในชุดทหาร ฉายขึ้นมาเป็นฉากๆ...ตามมาด้วยภาพท่านแม่ถูกทรมานด้วยฝีมือของมนุษย์ เสียงอ้อนวอนขอร้อง เสียงสาปแช่งโกรธเคือง ยามที่ถูกพรากตัวเขาไปจากท้องของเธอ

               เสียงร้องเจ็บปวดยามเมื่อต้องฝันเห็นร่างโคลนของเขาทุกร่างต้องถูกฆ่า...ไม่ว่าจะเกิดมาเป็นทารกและไม่สมบูรณ์หรือแม้แต่พวกที่ถูกจับมาทดลองอื่นๆ...ท่านแม่เห็นทุกอย่าง....

               "ฮือๆ...ลูกของข้า...ลูกของข้า..ลูกรัก...อย่าฆ่าพวกเขา..ได้โปรด"เสียงวอนขอ..เสียงร่ำไห้ดังมาแม้แต่ยามที่หลับไหลอยู่ในหลอดทดลอง เพราะสายสัมพันธ์และความเป็นแม่...

               "ท่านแม่"น้ำตาของโคลว์ค่อยๆไหลอาบแก้ม ภาพท่านแม่ของเขาทรุดลงกับพื้นหน้าหลอดแก้วทดลองที่เขาเคยอยู่ข้างในฉายเข้ามาในความคิด...ราวกับจิตของเขาได้ทะลุผ่านเข้าไปแล้วอย่างไม่รู้ตัว...

               สองมือขยับกอดร่างหญิงสาวที่ร่ำไห้ปานจะขาดใจอย่างอ่อนโยน...อ่อนโยนที่สุดเพื่อประคองหัวใจอันบอบช่ำของคนที่ชื่อว่าเป็นแม่ให้ลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง...

               ความรู้สึกห่วงใยและสายสัมพันธ์ของแม่กับลูกค่อยๆปลุกให้หญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ขยับขึ้นมามอง...ก่อนนางจะเห็นใบหน้าของใครบางคน..ที่คุ้น...คุ้นเหลือเกิน...ใบหน้าที่เหมือนเธอและสามี...

               ยิ่งเมื่อมองดวงตาที่ค่อยๆฉายชัดขึ้นมาเรื่อยๆนั้น...ดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทอง...ดวงตาที่มีเพียงเธอกับ..ลูกของเธอ..

               "โคลว์!"หญิงสาวร้องออกมาด้วยความดีใจก่อนจะขยับลุกขึ้นมามองร่างโปร่งแสงนั้น...

               "ท่านแม่"โคลว์ยิ้มก่อนจะจับมือของหญิงสาวขึ้นมาแตะใบหน้าของเขา....เพียงเท่านี้...น้ำตาก็คลอไหลอาบแก้มของหญิงสาวในทันที...

               "โคลว์...โอ้ว..โคลว์"นางิสะร้องออกมาเสียงเบาอย่างตื่นตันก่อนขยับเข้าไปกอดร่างของโคลว์ที่โปร่งแสงอย่างโหยหาและคิดถึงสุดหัวใจของแม่ที่มีต่อลูกของเธอ

               "ท่านแม่...อย่าโศกเศร้าเลยนะครับ...ผมอยู่นี้แล้ว..ผมไม่ได้ไปไหนแล้ว..ท่านแม่"โคลว์กอดร่างนั้นปลอบอย่างนุ่มนวล.. ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มรู้สึกถึงพลังที่อ่อนลงของกำแพงที่กดดันปิดกันเขาเอาไว้จากข้างนอกทีละนิด...

               "โคลว์..ลูกแม่...แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน..แม่..แม่คิดถึง..โอ้ว..โคลว์..ลูกรัก..ลูกของแม่"นางิสะร้องซ้ำๆพร้อมกับกอดเขาหากแต่ว่ายิ่งกอดแน่นเท่าไร..นางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกอดเพียงอากาศเท่านั้น..ไม่อบอุ่น..ไม่..หรือว่านี้จะเป็นเพียงวิญญาณของลูกนางกัน..

               "ท่านแม่"

               "โคลว์..พวกนั้นมันทำร้ายลูกใช่ไหม...นะ..นี้ลูกตายแล้วงั้นหรอ..โคลว์..ละ..ลูกรักของแม่"นางิสะพูดก่อนจะผละออกมายกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื่นอย่างเจ็บปวด...ลูกของนาง..ตายแล้ว..ตายอีกแล้วงั้นหรอ

               โคลว์มองใบหน้าที่เจ็บปวดและโศกเศร้าของคนเป็นแม่..ก่อนจะรีบแก้ความเข้าใจผิดในทันที...ไม่...เขาไม่อยากให้ท่านแม่ของเขาต้องมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว...ไม่อีกแล้ว..

               ท่านแม่ของเขา..เหมาะที่จะยิ้ม...และยิ้มอย่างมีความสุขเท่านั้น...

               "ไม่ท่านแม่...ลูกคิดว่านี้คือจิตใจของลูกที่ทะลุเข้ามาผ่านกำแพงน้ำแข็งของท่านแม่เท่านั้น...ร่างจริงของลูกรอท่านแม่อยู่ข้างนอกครับ..ท่านแม่"โคลว์พูดก่อนจะจับมือหญิงสาวที่สวยไม่สร่างก่อนจะชี้ไปที่ประตู

               "ผมอยู่ข้างหลังประตูบานนั้นครับ"โคลว์พูดก่อนจะยิ้มมองแม่ของเขาที่ทำหน้าไม่แน่ใจ..และเหมือนไม่อยากจะเชื่อ..

               "มะ...ไม่จริง..กะ..ก็ที่นี้แม่.."นางจำได้ว่าไม่ว่านางจะหาทั่วที่นี้มากแค่ไหน..ก็ไม่เจอ...ไม่เจอลูกที่น่ารักของนาง...มีแต่เพียงร่างโคลนของลูกนางที่ถูกทำร้ายอย่างทารุณเท่านั้น...แล้วทำไม

               "จริงครับ...ผมอยู่ข้างนอกนั้น...พร้อมกับคนรักของผม"

               "คนรัก...คนรักของลูก..ลูกหมายถึง..โอ้วไม่!..."นางิสะถอยห่างออกไปทันทีเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้...นั้นทำให้โคลว์แปลกใจทันทีกับท่าาทงของแม่เขาที่ดูตกใจมาก

               "ไม่...มันต้องไม่ใช่...ไม่..ลูกของข้าต้องไม่"

               "ท่านแม่.."

               "ไม่..โคลว์..บอกสิ..ว่าเจ้าไม่ได้มีคนรักเป็นพวกมนุษย์สารเลวนั้น!"นางิสะพูดก่อนจะมองไปที่โคลว์ยามที่นางพูดว่ามนุษย์ ดวงตาของแม่เขาแฝงความโกรธแค้นและเกลียดชังอย่างชัดเจน

               "ท่านแม่..เขาเป็นคนดี"

               "ไม่! ไม่มีมนุษย์คนไหนดี! ไม่มี! มันเป็นไปไม่ได้!...พวกมนุษย์นั้นสารเลวทุกคน! พวกมันโลภพวกมันเป็นพวกโหดเหี้ยม ไม่รู้จักพอ...พวกมัน..พวกมัน..อ๊าก!! ไม่! แม่จะไปฆ่ามัน!"นางิสะพูดก่อนจะรีบวิ่งไปที่ประตูทันที ก่อนที่โคลว์จะได้ทำอะไร ประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างจิตของโคลว์ก็หายกลับเข้าร่างไป

              

               "โคลว์!"รีไวล์พูดขึ้นมาเมื่อเห็นร่างบางทรุดลงไปเมื่อหลายนาทีก่อนในที่สุดก็ลืมตาขึ้นมามองใบหน้าของเขา ก่อนจะหันไปมองประตูที่เปิดออกเสียงดังพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ดูงดงามและเหมือนในรูปที่คริช่าได้ให้พวกเขาเห็นในห้องใต้ดินบ้านของเยเกอร์

               โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำเงินขอบเหลืองทอง....ที่เหมือนกับคนรักของเขาไม่มีผิด

               "เจ้ามนุษย์โสโครก!!!"คำพูดแรกของนางิสะพูดขึ้นมาเมื่อเห็นรีไวล์กำลังประคองกอดร่างของโคลว์เอาไว้..สายตามองที่รีไวล์อย่างเกลียดชังอย่างที่สุด ทำให้รีไวล์มองจ้องกลับไป...

               "อึก..ระ..รีไวล์.."โคลว์ที่พึ่งได้สติกลับมาค่อยๆพูดออกมาช้าๆ..แต่ว่า..

               "ปล่อยลูกของข้าเดี๋ยวนี้! เจ้ามนุษย์ชั่ว...อย่าได้มา...แตะ..ตัวลูกข้า!!"ราชินีนางิสะพูดพร้อมกับทำให้น้ำแข็งพุ่งใส่รีไวล์ และโดยสัญชาตญาณ รีไวล์กอดร่างบางในอ้อมแขนแน่นก่อนจะกลิ้งตัวหลบได้อย่างว่องไว

                    นั้นทำให้ราชินีนางิสะยิ่งโมโหเข้าไปอีก...เมื่อเห็นลูกของนางยังคงอยู่ในอ้อมแขนของมนุษย์สารเลวนั้น!

               "อึก.."
              
               "ไม่เป็นไรนะโคลว์"รีไวล์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองร่างบางที่ยังไม่ฟื้นตัวจากการถอดจิตไปเมื่อกี้...ก่อนจะรีบลุกขึ้นมาเมื่อเห็นว่าราชินีนางิสะกำลังมุ่งตรงมาที่พวกเขา..โดยท่าทางไม่เป็นมิตรแถมพ่วงจิตสังหารมาด้วย

               "ปล่อยลูกของข้า!! ปล่อยเดี๋ยวนี้! เอาคืนมา...เขาลูกของข้าคืนมานะ!!!"

               "ใครจะไปคืนฟระ!!นี้ภรรยาฉันโว้ย ยัยบ้า!!"รีไวล์ตะโกนกลับไปก่อนจะวิ่งหลบหอกน้ำแข็งของราชินีนางิสะไปพร้อมกับอุ้มโคลว์ที่ยิ้มแห้งๆ...

               ทำไมรู้สึกเหมือนนี้เป็นสงครามระหว่างแม่ยายกับลูกเขยยังไงไม่รู้....เกิดเป็นคนหน้าตานี้นี่มันลำบากจริงๆ...

               "แล้วแกจะยิ้มบ้าอะไรของแกเนี้ยโคลว์ ไหนเข้าไปคุยกับแม่มา ถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะฟระ"รีไวล์พูดขึ้นมาก่อนจะเริ่มเหนื่อยเมื่อวิ่งพาร่างบางหนีไปรอบๆหลบหอกไปด้วย..

               "ขอโทษครับ.....แต่ว่าแม่ผมดูจะไม่ฟังเลยนี้ครับ...พอบอกว่าคนรักเป็นมนุษย์ท่านก็สติแตกแบบนี้เลยน่ะครับ..ผมไม่ผิดนะ"โคลว์รีบออกตัว...ที่ผิดน่ะคือพวกมนุษย์ก่อนหน้านี้ต่างหาก

               "ชิ...ให้ตายสิ..แล้วอย่างนี้จะทำยังไง...คลั่งแบบนี้...แม่นายคงไม่หยุดพวกไททันแน่"รีไวล์พูดก่อนจะมองผ่านกระจกไปเห็นแม่ของโคลว์ส่งหอกมาจากอีกทางก่อนจะกลิ้งหลบเข้าไปในห้องทดลองอีกห้องแทน

               "อึก...เออ..นั้นสินะครับ"โคลว์ขยับตัวลุกขึ้นมาก่อนจะจับมืออีกฝ่ายเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง ก่อนที่จะตามมาด้วยแม่ของเขาที่ไล่หลังมาอย่างบ้าคลั่ง

               "เอาลูกฉันคืนมา!!! โคลว์ของแม่!!!"

               "โว้ย!! ยัยบ้า! บ้าแบบนี้ใครมันจะไปอยู่ด้วยกันล่ะฟระ! ไม่เห็นหรอโคลว์เขาหนีตามฉันมาเองน่ะ ยัยป้าบ้า!"รีไวล์หยุดเท้าหันไปชี้หน้าว่าราชินีนางิสะอย่างรำคาญ จนทำเอาคนโดนว่าชะงักกึก เป็นโอกาสให้พวกเขาทั้งคู่รีบวิ่งหนีไปตั้งหลัก

              โดยโคลว์ได้แต่ยิ้มแห้งๆกับท่าทางของแม่เขากับหัวหน้ารีไวล์...หวังว่านี้คงไม่ใช่เกิดสงครามแม่ยายกับลูกเขยจริงๆหรอกใช่ไหม....เออ..ไม่สิ...มันเกิดขึ้นแน่ๆ....แน่นอน...

  TBC
          ผู้เขียน : กลิ้งๆมาอัพ...เออ..คุณริวซากิค่ะมีคนอยากรู้แน่ค่ะ...ว่าคุณมาทำไมค่ะ
          ริวซากิ : ฉันก็อยากถามเหมือน...ให้ฉันออกมาแค่นี้ ออกมาทำไม (คิ้วกระตุก)
          ผู้เขียน : ขอโทษทีค่ะ...พอดีว่า....งบผู้เขียนมีจ้างแค่นี้ค่ะ (วิ่งหนี)
          ริวซากิ :  แก!! ไอ้เวรนี้! พ่อจะหักคอซะ!! (วิ่งไล่ตาม)

          กลิ้งๆหนีริวซากิมาอัพค่ะท่านผู้อ่านทุกท่าน สนุกกันไหมค่ะ คิดถึงทุกคนมากๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจกันให้มากๆนะค่ะ ผู้เขียนดีใจและมีความสุขมากๆค่ะที่ทุกท่านชอบ 55555+ แล้วผู้เขียนจะรีบมาต่อนะค่ะ พบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ ผู้อ่านที่รักทุกท่าน

          อ๋อ...คำถาม..หึหึหึ..ใครเดาได้บ้างค่ะว่า ริวซากิจะได้ไปเกิดเป็นลูกใคร และโคลว์ คัทสึยะไปเกิดเป็นลูกใครแล้ว 5555+ เดากันไปก่อนนะค่ะ เดี๋ยวเฉลยตอนจบเรื่องค่ะ รักษาสุขภาพกันด้วยนะค่ะ อาการเริ่มหนาวมากๆ ใครเล่นคอมมากกับมือถือมาก ระวังเป็นเหมือนผู้เขียนตอนนี้นะค่ะ ตอนนี้ผู้เขียนมีอาการขาที่ชานิดๆเวลานั่งแล้ว กับนิ้วเริ่มจะล๊อค ตอนนี้ต้องคอยออกไปเดินกับทำท่าบริหารตามเน็ตค่ะ แอบกลัวเรื่องหลังมากที่สุดนี้ล่ะค่ะ เพราะหนักสุด นั่งเฉยๆก็ชา...คงต้องไปหาหมอสักครั้งแล้วจริงๆค่ะ ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

564 ความคิดเห็น

  1. #493 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:19
    อาการซึ้งหายไปในทันใด เอาน้ำตาตรูคืนมาาาาาาาา
    #493
    0
  2. #402 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 20:01
    บ้านอากาศไม่หนาวเลยค่ะออกจะร้อนด้วยซ้ำไป
    รอตอนต่อไปอยู่ค่าา
    #402
    0
  3. #401 Hibari Akaru (@tsurara1896) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 15:20
    ควรเปลี่ยนชื่อตอนเป็น...แม่ยาย vs ลูกเขย ^-^b
    #401
    0
  4. #400 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 15:05
    โอ๊ย....โครตฮา 555+++++
    แม่ยาย vs ลูกเขย 555+++
    #400
    0
  5. #399 Puroisama (@0898807400) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:48
    รู้สึกฮากับครอบครัวนี้
    #399
    0
  6. #398 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:23
    เหมือนลูกเขตปะทะแม่ยายจริงๆ
    #398
    0
  7. #397 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:42
    อารมณ์เหมือนกับลูกสาวหนีตามหนุ่มเลยอ่ะ5555
    #397
    0