My Control My Luffy

ตอนที่ 27 : แค่วันที่มีหิมะ อีกวันหนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ม.ค. 57

ในห้องประชุมที่ทุกคนปั้นหน้าเครียด พิธีกรประจำกำลังบรรยายถึงหุ้นที่ตกลงและคู่แข่งรายใหญ่ที่กำลังเข้ามาเจาะตลาดบริษัท ทั้งที่มีเสียงดังงึมงำทั่วไปหมดแต่ก็ไม่ได้เข้าหูเลย มือหนาหมุนปากกาครั้งแล้วครั้งเล่าให้เวลามันผ่านไป

“เรื่องนี้เราเองควรจะรีบ...ท่านประธานครับ? ท่านประธาน!?

!? หา?”

“เราจะทำยังไงดีครับ?”

“...ไม่รู้สิ...”

“เอ๋!?

“ถ้าเป็นฉันคงตั้งใจทำงานให้ดี...ที่เหลือฉันจะให้โมเนะจัดการ”

“เอ๋!? นี่คุณ...แล้วนั่นจะไปไหนล่ะ!!?”

เขาเดินออกจากห้องประชุมไปดื้อๆ ถึงไม่มีเขา โมเนะก็สามารถจัดการทุกอย่างได้ไม่มีที่ติ อาจจะดีกว่าพวกที่นั่งหน้าหงิกในห้องประชุมด้วย แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทั้งที่ทำงานดีขนาดนี้ทำไมถึงเลือกมาทำงานกับเขานะ?

“เฮ้ เทนยาฉะ เห็นนี่รึยัง? เด็กนายหลุดไปเที่ยวเล่นข้างนอกแน่ะ”

เขาเหลือบมองนิตยาสารที่ถูกโยนลงมาบนโต๊ะเพียงครู่เดียว แล้วหมุนเก้าอี้ไปด้านข้าง เอนตัวพิงพนักเก้าอี้เต็มที่ แสดงสีหน้าเฉยชากับสิที่เพื่อนของเขาตั้งใจเอามาบอก เอ่ยออกมาเบาๆว่า

“ฉันเปิดกรงให้มันออกไปเองแหละ”

“ทำไม? ไอ้หมอนั่นหมดรสชาติแล้วรึไง?”

“เปล่า...แค่...สงสาร...”

คำพูดนั้นเล่นเอาคุณเพื่อนแทบสำลักควันซิกก้าในปาก เซอร์ครอกโคไดล์ เพื่อนร่วมธุรกิจที่แสนจะสนิทกันของโดฟลา จึงรู้จักนิสัยใจคอและระดับความโรคจิตของมันดี ไม่นึกด้วยซ้ำว่ามันจะพูดคำนี้เป็นด้วย

“สงสาร? เหอะ! เจ้าโรคจิตโดฟลามิงโก้ รู้จักสงสารของเล่นซะด้วย?”

“อือ...ปล่อยมันไปเจออะไรข้างนอกบ้างก็ดี เพราะฉันก็อยากเจออะไรใหม่ๆบ้างเหมือนกัน”

“อะไรใหม่ๆที่ว่า...คืออะไรกันล่ะ?”

“ไม่รู้...แค่รู้สึก...อยากคบกับใครจริงจังขึ้นมาน่ะ”

“โห!? แกเพี้ยนรึเปล่า? มีไข้เหรอ?”

“ไม่มี ไม่ได้เพี้ยนด้วย...ฉันแค่คิด ผิดด้วยรึไง?”

ท่าทางเจ้าคุณเพื่อนจะเริ่มไม่เชื่อหูตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าห่านขนชมพูจะอยากมีรังบนต้นไม้กับเขาบ้าง จริงๆก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก แค่กำลังพยายามนึกหน้าคนที่จะมาอยู่กับมันนี่สิ

“ท่าทางแกจะเครียดจัด ไปหาไรดื่มหน่อยไหม ฉันเลี้ยงเอง”

“ว่าคนอื่นเขาป่วย...แกเองแหละที่ป่วย นึกยังไงมาเลี้ยงฉันเนี่ย? ปกติคนที่จ่ายไม่อั้นคือฉันนี่นา?”

“พอดีเงินเข้ากระเป๋านิดหน่อย...จะกินไม่กิน?”

“...เสนอมาขนาดนี้แล้วฉันเคยปฏิเสธเหรอ?”

นั่นสินะ พักเรื่องหนักสมองหน่อยก็ดีเหมือนกัน เป็นแค่คนรักชั่วคราวจะมัวไปคิดถึงเขามากมันก็...อึดอัดใจเปล่าๆ ไหนๆก็มีคนเลี้ยงด้วย จะกินให้กระเป๋าแบนเลยคอยดู

 

***********************************

 

ทางด้านลูฟี่ที่กลับถึงบ้าน ก็โดนเทศนานิดหน่อยเพราะหายไปโดยไม่บอก แต่ไม่ทันได้ต่อว่าอะไรมาก เจ้าตัวก็ออกไปบ้านเพื่อนอีก คราวนี้นัดกันบ้านโซโล เอาการบ้านไปสุมหัวลอกกันสามคน

“จะเปิดเทอมแล้ว น่าเบื่อจังเนอะ?”

“ฉันอยู่บ้านน่าเบื่อกว่าเยอะ ไปเรียนแหละดีแล้ว”

“นายมันว่างนี่ เราต้องไปทำงานพิเศษกันเหนื่อยจะตาย”

“ว่าแต่ซันจิไม่มาทำการบ้านด้วยกันเหรอโซโล?”

“เจ้านั่นหัวดี เลยทำเสร็จตั้งแต่ต้นเดือน ตอนนี้ก็อยู่ช่วยทางร้าน มาไม่ได้หรอก”

เด็กน้อยเอ่ยถามโซโลตามความนึกคิด ว่ายังไงถ้าเป็นเรื่องของซันจิล่ะก็ เขาต้องรู้แน่ แล้วผลก็ออกมาตามคาด เลยฉีกยิ้มหน้าบานอย่างลืมตัว

“ว่าแต่ทางนายเถอะ พักนี้เจอพวกเอสบ้างรึเปล่า?”

“อือ...พวกเขามีงานทำแล้ว เลยเลิกเรียนไปแล้วล่ะ”

“ทำไมล่ะ? ถ้าเกิดงานไม่มั่นคงขึ้นมา วุฒิแค่นั้นจะไปทำงานอะไรต่อได้ล่ะ? แล้วไหนจะแก๊งที่คุมอยู่อีก ใครจะดูแลต่อ?”

“เฮ้! นายสงสัยอะไรมากมายนะอุซป เจ้าพวกนั้นคงจะแก้ปัญหาเองได้อยู่ อย่าไปสนเลยน่า”

“ก็ฉันเป็นห่วงนี่ กว่าจะตั้งกลุ่ม สร้างอำนาจ มันใช้เวลาและหยาดเหงื่อมากขนาดไหน บอกตามตรงฉันอิจฉา อยากเป็นลูกพี่ให้คนอื่นเดินตามติดบ้างน่ะ”

อุซป น้ำตานอง ที่แท้เขาก็เสียดายแทนนี่เอง มันก็ช่วยไม่ได้นะ ทางใครทางมัน คงไปนั่งกำหนดทางเดินคนอื่นเขาไม่ได้หรอก ระหว่างที่พากันคุยนั่นนี่ ก็มีคนมากดกริ่งที่หน้าประตู เจ้าของห้องเลยลุกไปเปิดตามระเบียบ

“โย่!

“เจ้าคิ้วม้วน!?

“ซันจิ!!

คนที่มาถึงไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเพื่อนรักอีกคนของพวกเขา ซันจิวางของในมือลง นั่งถอดรองเท้าที่หน้าประตู ที่ตามเสื้อและเส้นผมมีหิมะเกาะอยู่เต็มไปหมด

“ไหนบอกไม่ว่างไง?”

“พอดีพายุเข้าลูกค้าเลยน้อย ตาแกให้ฉันมาส่งอาหารให้นาย”

“ของฉันเหรอ?”

“ใช่...ก็ที่โทรไปบอกว่าจะทำการบ้าน ตาแก่กลัวนายจะหิวเลยให้ฉันทำบะหมี่มา มีของพวกนายด้วยนะ”

“เย้!! ขอบใจนะซันจิ!!

เขาจัดการแกะแผ่นใสที่ห่อเก็บความร้อนออกแล้วแจกจ่ายให้กับเพื่อนๆ ขณะที่พวกนั้นกินกันไป ซันจิก็ถอดเสื้อคลุมแขวนที่ผนังห้อง ลงมาช่วยทำการบ้าน

“เอ๋? คัดลายมือเหรอ? แล้ววิชาอื่นล่ะ?”

“เสร็จแล้ว”

“ไม่จริงหรอก นายไม่เคยทำการบ้านก่อนจนเสร็จเลยนะลูฟี่?”

“ฉันทำเสร็จแล้วจริงๆ นี่ไง”

เขาหยิบปึกการบ้านขึ้นมาให้ดู เมื่อซันจิเปิดไปก็ต้องตะลึง ไม่ใช่แค่ทำเสร็จ แต่กลับถูกหมดเลยด้วย...มาคิดดูอีกที คงได้เหล่าพี่ๆช่วยทำให้ล่ะสิ ก็นะ มีพี่ฉลาดมันสบายแบบนี้นี่เอง

“เสร็จหมดแล้ว งั้นฉันกลับล่ะนะ”

“เฮ้ย! เดี๋ยวสิ!!

“มีพายุไม่ใช่เหรอ!? อยู่ด้วยกันก่อนสิ?”

“ใช่ๆ รอพายุสงบลงแล้วค่อยกลับก็ได้!!

“...ก็ได้...”

เขานั่งลงข้างๆวงเพื่อน หยิบนิตยาสารแฟชั่นแถวๆนั้นมาเปิดผ่านๆก็ได้สะดุดตากับเล่มหนึ่งเข้า หน้าปกอันสะดุดตามีคนคุ้นเคยอย่างน่าตกใจ

“ลูฟี่! ...พี่ชายนายนี่นา?”

“หือ? โอ๊ะ!? จริงด้วย!

“หนังสือวางขายออกเกลื่อน นึกว่าเห็นกันแล้วซะอีก”

ทั้งสามสุมหัวกันอย่างไม่เชื่อสายตา ปล่อยให้เจ้าของห้องนั่งแยกวงออกไปอยู่คนเดียว ทำเป็นเด็กที่เจอของเล่นกันไปได้ แต่มันก็น่าตกใจจริงๆ เห็นเป็นคนเงียบ ที่แท้พี่ชายก็เป็นพวกไม่กล้าแสดงออกสินะ

“ภายในห้านาทีถ้าพวกแกไม่กลับมาทำการบ้านไม่ต้องเล่นเกม”

สิ้นเสียงของโซโล เจ้าลิงทั้งสองตัวก็รีบกลับไปก้มหน้าขีดเขียนคัดลายมือต่ออย่างขยันขันแข็ง ซันจิหัวเราะเบาๆ ก่อนเดินเข้าครัวไปทำของว่างมาให้เจ้าพวกนี้กินเล่น มันฝรั่งหันบางๆทอดกรอบโรยเกลือ เคี้ยวเล่นแก้หนาวได้ดี

“ไชโย!! การบ้านเสร็จหมดแล้ว!!

“โซโล! เกม!!!

“เออ...”

เพราะรู้ว่าปล่อยต้องไม่ยอมทำการบ้านแน่ เขาเลยเก็บเกมไปซ่อนไว้ใต้เตียง แค่ยืนส่งไห้ อุซปก็จัดการต่อสายเกมเข้ากับจอทีวีเรียบร้อย ส่วนการบ้านก็แผ่ไว้กับพื้นไม่จัดเก็บ

“เดี๋ยวสิพวกนาย! จะไม่เก็บของกันก่อนเหรอ!?”

“เย้!! อ๊ะ!? อย่ายิงฉันสิลูฟี่!!

“นายมาขวางฉันเองนะ? อ๊ะ!? นายยิงฉันทำไมน่ะอุซป!!?

“เอาคืนไงล่ะเจ้าบ้า!

สงครามเริ่มซะแล้ว ลงแบบนี้คงเรียกไม่หันแล้วล่ะ ช่วยไม่ได้นะ เก็บให้ก็แล้วกัน

“เป็นแบบนี้เสมอเลยนะเจ้าพวกนั้น”

“ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยก็ยังคุยกันเหมือนปกติได้”

ก็เป็นช่วงเวลาปกติภายในห้องแคบๆที่ถูกปิดล้อมด้วยพายุหิมะ เพียงรอให้มันสงบลงด้วยกิจกรรมที่มีอยู่น้อยนิดก็น่าเบื่อเกินไป หลายคนจึงเลือกที่จะหลับ ในบรรยากาศแสนสบายแบบนี้แทน

เจ้าของห้องคลุมผ้าห่มให้แขกที่นอนกองกันอยู่บนพื้น เก็บกวาดเศษขนมใกล้ๆ ทำความสะอาดบริเวณที่ตั้งขนมไว้ สุดท้ายก็มานั่งข้างๆชายผมทองที่เอนหลับกับขอบเตียง

โซโลขำออกมาน้อยๆ ใช่ว่ารู้สึกตลก แค่รู้สึกเขินจนหลุดยิ้มออกมาเท่านั้น ถึงจะเป็นเจ้าคิ้วม้วนเอาแต่ใจ เวลาหลับก็เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง และถ้าเขาเป็นคนธรรมดา คงไม่ยากที่จะเอื้อมถึง หากเขาล้มเส้นแบ่งของคำว่าเพื่อนลงได้ สิ่งที่คิดก็จะไม่ใช่ฝันอีกต่อไป

 

***********************

 

“แค่กๆ”

“ไหวไหมครับหัวหน้า?”

เสียงไอเบาๆดังลอดออกมาจากห้องทำงานแผนกพัสดุ ลูกน้องใกล้เคีงจึงเอ่ยถามอาการผู้คุมงานด้วยความเป็นห่วงตามภาษา เขาพยักหน้าตอบ แล้วเดินออกไปจากฝั่งจัดเรียงสินค้า คิดว่าอาจจะคันคอเพราะฝุ่นก็เป็นได้

“แค่ก แค่กๆ”

“มัลโก้ ไหวไหมเนี่ย?”

เอสเข้ามาในห้องเพื่อส่งบัญชีรายการของที่ส่งเข้ามาครั้งนี้ แต่ท่าทางเจ้าของห้องดูไม่ดีเอาซะเลย อย่างกับคนใกล้ตายงั้นแหละ เลยเอ่ยถามไปเบาๆเพื่อความแน่ใจ

“โย่...”

“ยง โย่อะไรไม่ทราบ อาการท่าจะหนักนะ? ไปหาหมอไหม?”

“ไม่ต้องหรอก พักซักหน่อยก็หาย”

“คนแก่นี่ดื้อแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ? ทำไมถึงไม่ยอมไปหาหมอกันดีๆนะ?”

“เด็กก็ดื้อเหมือนกันแหละน่า เอาเถอะ ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก ขอตัวก่อนล่ะนะ”

เป็นกันทั้งครอบครัวจริงๆ ท่าทางลุงหนวดขาวจะแพร่เชื้อ กลัวโรงพยาบาลให้ลูกชายทั้งหลาย เวลาป่วยเลยพากันหนีหมอหมด ต้องรอให้ป่วยเจียนตาไม่ก็โดนเคาะกะบาลลากถึงจะยอมไป ไม่เว้นกระทั่งมัลโก้ที่เป็นลูกคนโตและดูมีเหตุผลที่สุด

พี่ชายพายแอ็ปเปิ้ลกลับเข้าห้องนอนเพิ่งพักฟื้นร่างกายด้วยการนอนห่มผ้า ซุกตัวใต้ผ้าห่ม ซึ่งมันคงไม่ช่วยอะไรถ้าหากไม่ทานยา และยิ่งไปกว่านั้น เมื่อตื่นขึ้นก็อาจจะเวียนหัวหนักกว่าเก่า จากสภาพแล้ว น้องคนเล็กก็ต้องออกตัวมาดูแล

“เย็น!

“หนวกหูน่า! อยู่นิ่งๆ จะเช็ดตัวให้!!”

“จะฆ่าฉันรึไงเอส...คนใจร้าย”

ไม่ว่าเปล่า คนขี้อ้อนกอดรวบเอวคนข้างๆเอาไว้ ยกหัวขึ้นมานอนหนุนตักหาความอบอุ่น เอสได้แต่เกาหัวแกรกๆ ไม่รู้จะทำยังไงดี ลึกๆแล้วก็เขินอยู่นะ ไม่เคยเป็นฝ่ายถูกอ้อนเลยนี่นา เจ้าตัวเองก็มีมุมหลุดๆเหมือนกันเหรอเนี่ย

“แล้วทำไมถึงได้ป่วยล่ะ? ปกติเห็นแข็งแรงดีออกนี่?”

“เอ่อ...จำวันปีใหม่ได้ไหม? ฉันเผลอร้องเพลงเยอะไปหน่อย เลยเจ็บคอน่ะ”

“งั้นเอง...แต่ว่า ทำอะไรเกินตัวจังนะ? ถึงจะเพราะสนุกก็เถอะ”

“ที่จริงอยากให้นายไปด้วย จะได้อวยพรเป็นคนแรก แต่กลับได้บอกรักข้ามปีแทน”

“ก็แน่ล่ะ เล่นเมาเป็นหมากลับมา ทำเอาตกใจแทบแย่”

“หึๆ เออ...ขอโทษนะ”

เอสยิ้มหน่ายๆ แล้วปล่อยให้บรรยากาศโดยรอบเงียบลง เมื่อคนตรงหน้าหลับไปทั้งแบบนั้น ก็เหลือเพียงงานที่คั่งค้างและการจับตา ดูแลพี่ชายคนโตของบ้านอย่างดีตามภาษาน้องชาย และสุดท้ายก็ต้องพาไปโรงพยาบาลเพื่อดูอาการตามคำสั่งของพ่ออยู่ดี

 

“ไม่ต้องห่วงนะ แค่ไข้หวัดธรรมดา ดื่มน้ำอุ่นมากๆ พักผ่อนเยอะๆ อย่าลืมทานยาให้ตรงเวลา เดี๋ยวก็หาย”

“ขอบคุณครับหมอ”

“คนที่ดูแลเองก็ต้องระวังด้วย เกิดติดไข้ขึ้นมาจะลำบากนะ”

“ผมทราบดีครับ”

หลังได้รับการตรวจก็ต้องไปนั่งรอรับยาข้างนอก ห้องกว้างแสนแสบตาจากไฟมีกลิ่นยาโชยไปทั่ว คงเป็นเหตุผลแรกที่คนในบ้านไม่อยากมา ส่วนอีกเหตุผลคงเป็น ขี้เกียจรอหมอเรียกสินะ

“เอสนี่นา? ไม่สบายเหรอ?”

“โอ๊ะ!? ลอว์? ไม่สิ พี่ชาย...ผมพาญาติมาหาหมอนะครับ”

“งั้นเอง นึกว่าไม่สบายซะอีก”

“ว่าแต่...พี่มาทำงานเหรอ? ใส่ชุดเท่เชียว”

“แฮะๆ มาฝึกงานน่ะ ยังไงก็ใกล้จะได้เป็นหมออย่างที่ต้องการแล้วล่ะ”

“ยินดีด้วยนะครับ เสียดายจัง ผมต้องกลับไปดูแลคนป่วยแล้วล่ะ”

“อื้อ ไว้วันหน้าค่อยคุยกันนะ ดูแลเขาดีๆล่ะ”

เด็กหนุ่มยิ้มกว้างแล้วหันหลังวิ่งจากไป ลอว์ยิ้มส่งอยู่ตรงนั้นก่อนจะเปิดเอกสารดูผ่านๆตา ในเวลาไม่นานเขาก็ก้าวมาเป็นหมอด้วยเหตุผลไม่เข้าท่า ยูสทัส คิด บอกว่าอยากได้เขาเป็นคนดูแล เลยได้เป็นหมอเจ้าของคนไข้ไปแบบงงๆ

“รุ่นพี่ครับ พรุ่งนี้แลกเวรกับผมได้ไหม? พอดีต้องไปธุระ”

“เอ่อ...โทษนะ ฉันคงดูแลเด็กนั่นไม่ไหว...ไปขอคนอื่นเถอะ”

“...ครับ...”

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ขนาดเขายังไม่เอาแล้วใครจะเอาล่ะ นั่นคงเป็นเหตุที่ทำให้ผมไม่สามารถขอความชวยเหลือจากใครได้เลย ซวยแล้ว...ถ้าเป็นแบบนี้ จะได้ไปดูงานที่บริษัทกับโรบินไหมเนี่ย?

“เฮ้อ....”

“เป็นอะไรคุณหมอ...ทำหน้าเหมือนถ่ายไม่ออก”

“หนวกหู! เพราะนายนั่นแหละ!!”

“อะไร? อยู่ๆก็ทำเสียงดัง?”

“ชิ! ฉันไม่อยากพูด! นอนดูทีวีไปเถอะ”

ลอว์เดินเข้ามาท่าทางอารมณ์เสีย นั่งลงที่โซฟายาวพร้อมเปิดเอกสารจนเกิดเสียงดังฟังชัด สงสารกระดาษในมือเขาเสียเหลือเกิน กลัวจะแหลกคามือไปก่อนจะอ่านหมด

“นี่...มีอะไรบอกผมได้นะ?”

“ไม่ต้องมาพูดเพราะเลยไม่อยากฟัง!

“หือ? ผมมีวิธีจัดการกบคนอารมณ์เสียอยู่นะ?”

เขาโดดลงมาจากเตียง เข้าไปกระแซะนั่งข้างๆคนผมดำ จากนั้นก็จับอีกฝ่ายกดลงกับโซฟาในท่านอนคว่ำ ขึ้นนั่งทับช่วงสะโพกเพื่อกดร่างไว้นิ่งๆ

“เฮ้! หยุดนะ! ไอเด็กบ้า!!

“ตาหมอคล้ำไปนะ? นอนไม่หลับเหรอครับ?”

“แล้วมันเรื่องอะไรของแกไม่ทราบ!? ลุก! ฉันหนัก!!

“ใจเย็นๆสิครับ...เรื่องนี่...ผมเก่งพอสมควรเลยนะ?”

“เอ๋!?

เขาว่าแบบนั้น ก่อนจะค่อยๆกดมือทั้งสองข้างลงบนแผ่นหลังยาว ลากตามแนวสันหลังที่เป็นจุดตึงเครียดที่สุด ที่ว่าเก่ง ก็คือนวดหรอกเหรอ?

“หลังตึงจัง ท่าทางจะนั่งนาน อีกอย่างคุณหมอคงกำลังมีเรื่องเครียดสินะ?”

“ก็หลายๆเรื่อง ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องครอบครัว”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะฉันคิดว่ายังดูแลพวกเขาไม่ดีพอ...อยากทำให้ทุกอย่าง อยากดูแลให้ดีที่สุด”

“ไม่ต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้ ว่าไงดีล่ะ ผมเองในฐานะที่ถูกดูแลในแบบนั้นมา ก็รู้สึกว่ามันดูเยอะจนน่ารำคาญ...ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่มันดูเป็นห่วงจนมากเกินไป ไม่รู้คนอื่นคิดยังไง แต่ผมว่าปล่อยๆบ้างก็ดีนะครับ เป็นนกที่บินไม่ได้เนี่ย มันก็ไม่เรียกว่านกหรอก”

“...ฉันก็แค่รักพวกเขาเลยอยากทุ่มเทให้ต่างหาก...แต่ก็...ขอบใจนะ...คิด”

“ด้วยความยินดี”

ลอว์นอนเฉยๆ ปล่อยให้เขานวดจนเผลอหลับไปเสียแบบนั้น เห็นบอกว่าเครียดเรื่องครอบครัว เป็นเรื่องแบบไหนกันนะ? ทะเลาะกัน? ห่างเหิน หรือมีปัญหาการเงิน? ถ้างั้น จะช่วยอะไรได้บ้างไหมนะ?

“ล...”

“หือ?”

“ลู...ลูฟี่...”

ลูฟี่? ชื่อคนเหรอ? เพื่อนหรือว่าคนรัก? หมอเองก็หน้าตาจัดได้ว่าดีมาก จะมีแฟนก็คงไม่แปลกหรอก เอ...หรือว่าเขาจะเป็นคนที่ทำให้คุณหมอกลุ้มใจ? สงสัยจัง...หือ?

“ไง?”

“คิด ฉันเจอแล้ว...ที่ซ่อนสำหรับแกน่ะ”

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #395 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:49

    ที่ซ่อนอะไรๆขอเค้รเผือกด้วยคนจิ

    #395
    0
  2. #341 fall4U [Forgotten] > (@firstx00) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 21:19
    หวานกันเบาๆ~ ว่าแต่ทำไมคิดพูดจาไพเราะเสนาะหู 5555555555555
    #341
    1
  3. #321 ทับทิมหวาน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 23:58
    ป๋าเข้ออกโรงแล้ว

    เสี่ยนกต้องระวังลูฟี่ดีๆนะคะ
    #321
    0
  4. #137 MaStEr_YaOi (@59278027) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 13:07
    ป๋าคร็อกมามาแว้ววว มาแบบฮาๆ อิอิ
    คิดลอว์ขอคู่นี้หวานๆให้ลอว์ลืมความหลังทีเถอะ ;w;
    #137
    0
  5. #119 HalloWeD (@melonpung03) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 21:37
    ป๋าครอคมาแล้ว อ๊ายยยยยยยยยยยยยย
    อีกไม่นานคงได้เจอลูฟี่น้อยแหงมๆ
    #119
    0
  6. #43 อุซึบากิ_กิ (@fram0001) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 20:47
    ว้ากกกก ค้างอะะะะ มาต่อเร็วๆๆนะ
    #43
    0
  7. #42 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 20:18
    ป๋าคร็อกมาแล้วอ่ะ แอร๊ยยยย -/-
    #42
    0